NL8000114A - Magnetische registratieband van polyester met een tussenlaag van epoxyhars. - Google Patents

Description

φ·

V

VO 8850

Magnetische registratie!)and van polyester met een tussenlaag van epoxyhars.

De rug van de meeste magnetische registratieban-den bestaat uit polyesterfolie, die in twee richtingen is georiënteerd, in het bijzonder uit polyethyleentereftalaat. Wanneer een dergelijke folie wordt gebruikt als rug voor een magnetische re-5 gistratieband, hebben de organische componenten met klein mole-cuulgewicht in de polyesterfilm de neiging naar het oppervlak van de magnetiseerbare laag te migreren en daar te kristalliseren.

Dergelijke componenten worden dan geleidelijk overgedragen op de schrijf- of leeskop en verzamelen zich daar, waardoor een onge-10 wenst verlies aan signaal optreedt.

Dit probleem wordt nog ernstiger, wanneer een oplosmiddel wordt gebruikt bij het aanbrengen van de magnetiseer-bare laag, omdat dit oplosmiddel de neiging heeft componenten met klein molecuulgevicht uit de polyesterfolie te extraheren en ze 15 achter te laten in de magnetiseerbare laag,

In een magnetische registratieband, welke ook aan de rugzijde is bekleed, hebben deze componenten met klein molecuulgevicht eveneens de neiging door het oplosmiddel te worden geëxtraheerd en te worden achtergelaten in deze ruglaag en van-20 daar te migreren naar het oppervlak van deze bekledingslaag.

Tijdens bewaren van de band in opgerolde vorm hebben deze componenten de neiging te kristalliseren op het oppervlak van de magnetiseerbare bekleding en op het oppervlak van de rugbekleding.

Het probleem van de extractie en de migratie 25 van componenten met klein molecuulgevicht en van kristallisatie op het oppervlak van magnetisch registratieband met een folie van polyester, kan volgens de uitvinding praktisch geheel worden vermeden door een tussenlaag of grondlaag, welke dienst doet als sperlaag voor de componenten met klein molecuulgevicht uit de poly-30 esterfolie. Deze sperlaag bestaat uit een kationisch gepolymeri-seerde epoxyhars, welke kam worden aangebracht bij een tempera- 80 0 0 1 14 ïir 2 tuur, waarbij geen gevaar bestaat» de folie te vervormen.

Bij voorkeur worden de epoxyhars en een foto-initiator voor kationische polymerisatie tegelijk als laag aange-bracht op de polyesterfolie, opgelost in een oplosmiddel, dat snel 5 verdampt, waarna de aangebrachte bekledingslaag kan worden blootgesteld aan ultraviolet licht, dat de fotoinitiator ontleedt onder vorming van een snel werkend kationisch hardingsmiddel voor de epoxyhars. Gewoonlijk wordt de epoxyhars gehard tot een niet kleverige toestand, door de band eenvoudig korte tijd bloot te 10 stellen aan ultraviolet licht, maar wanneer dit niet volledig gebeurt, dient de laag verder gehard te worden door verwarmen, voordat de magnetiseerbare bekledingslaag op de band wordt aangebracht. Afgezien van zijn sperlaagfunctie heeft deze tussenlaag ook de neiging de hechting te verbeteren, terwijl ook de gladheid van de 15 magnetiseerbare bekledingslaag wordt verbeterd, in het bijzonder wanneer de film een zekere ruwheid heeft, zoals vaak wordt teweeggebracht door een glijmiddel. Grondlagen, bestaande uit epoxyharsen» welke bij kamertemperatuur vloeistoffen zijn, zijn in dit laatste opzicht bijzonder werkzaam.

20 De nieuwe sperlaag is eveneens nuttig als grond laag voor de eventuele bekleding op de achterkant van de magnetische registratieband. Bij een dergelijke toepassing verhindert het de componenten met klein molecuulgewicht» het oppervlak van de magnetiseerbare bekledingslaag te bereiken door de bekleding op 25 de achterkant.

Bij het vervaardigen van de magnetische registratieband wordt de nieuwe grondlaag doelmatig aangebracht onmiddellijk v66r het erop volgende aanbrengen van de magnetiseerbare laag of van de laag op de achterkant, omdat de grondlaag in en-30 kele seconden kan worden gehard tot een niet kleverige toestand. Deze grondlaag is onmiddellijk na het aanbrengen in staat vrijwel volledig te voorkomen, dat componenten met klein molecuulgewicht worden geëxtraheerd uit de folie door de oplosmiddelen, welke worden gebruikt bij het aanbrengen van de magnetiseerbare laag of 80 0 0 1 14 ! 3 van de laag op de rugkant.

Bij uitgebreide proeven is gebleken, dat elke epoxyhars gebruikt kan worden, welke kationisch kan worden gepoly-meriseerd onder vorming van een sterke en taai geharde toestand.

5 Bijzondere voorkeur hebben epoxyharsen, welke met grote snelheid kationisch kunnen worden gepolymeriseerd, zoals de cyclo-ali-fatische epoxyharsen. Eveneens nuttig in dit opzicht zijn de con-densatieprodukten van bisfenol A met epichloorhydrien en de ge-epoxydeerde novolakharsen.

10 Om de meest doelmatige sperlaag te vormen tegen migratie van componenten met klein molecuulgewicht, moeten de epoxyharsen bij voorkeur ten minste ongeveer twee 1,2-epoxygroepen bevatten per molecuul en een epoxy-equivalentgewicht hebben van minder dan 300, zodat een tamelijk sterk verknoopt netwerk ont-15 staat. In hoeveelheden tot aan ongeveer 10$, berekend op het gehele polymeriseerbare mengsel heeft een polyol, zoals triëthyleen-glycol, de neiging de polymerisatiesnelheid van de epoxyhars te vergroten. Bij meer dan 30 gew.$, berekend op het polymeriseer-bare mengsel heeft een polyol echter de neiging de werkzaam-20 heid van de geharde laag als sperlaag tegen migratie van componenten met klein molecuulgewicht weer te verminderen. Ten minste tot 50 gew.$ van het polymeriseerbare mengsel kan bestaan uit een monofunctioneel epoxyde, zoals een alkylglycidylether met een epoxy-equivalentgewicht van minder dan 300.

25 De kationisch gepolymeriseerde epoxyhars moet bij voorkeur reeds een werkzame sperlaag vormen tegen extractie door een oplosmiddel en tegen migratie van componenten mVt klein molecuulgewicht uit de polyesterfolie bij een laagdikte van slechts één molecuul. Met het oog op eventuele discontinuïteiten 30 in de laag, geeft men echter de voorkeur aan een laagdikte na harden van ten minste 0,1 micron. Laagdikten van meer dan ongeveer 5 micron hebben geen verder nut en zijn onnodig duur.

Als fotoinitiator gebruikt men bij voorkeur de triarylsulfoniumzouten, verwant aan die, welke bekend zijn uit 800 0 1 14 r-· k J. Radiat. Curing, 5 (l) of Jan. 1978, "biz.2 - 17.

In het bijzonder de triarylsulfoniumzouten van HBF^, HEFg, HAsFg en HSbFg. Eveneens zeer nuttig zijn diaryl-jodoniumzouten, waarnaar in de genoemde publicatie wordt verwe-5 zen en de diazoniumzouten, beschreven in het Amerikaanse octrooi-schrift 3.708.298. Hoewel deze fotolnitiators een zeer snelle » kationische polymerisatie van de epoxyhars teweeg brengen, kunnen mengsels van deze fotoïnitiators met epoxyhars in het donker bij kamertemperatuur meer dan een jaar worden bewaard, zonder merk-10 bare reactie.

Bij afwezigheid van een fotolnitiator kan de kationische polymerisatie van de epoxyhars worden uitgevoerd bij 70 - 105°C, terwijl de epoxyhars bij die temperaturen niet kleverig wordt binnen 2 minuten. Een mengsel van dibutyldifenyltin, 2,6-15 dimethylaniline en waterstofhexafluorantimonaat (V) hexahydraat is voor dit doel geschikt. Het kan dan echter nodig blijken ten minste elke 8 uur een vers bekledingsmengsel te bereiden.

Van de' volgende proeven werden de eerste drie gebruikt om de werkzaamheid van de sperlagen te bepalen tegen 20 migratie van componenten met klein molecuulgewicht uit in twee richtingen georiënteerd polyethyleentereftalaatfolie onder omstandigheden, die een versnelde veroudering simuleren.

Sperlaagproef

Een stuk polyesterfolie met op zijn oppervlak een 25 sperlaag wordt bij 1U0°C 2^ uur in een oven bewaard en daarna wordt het opper1/lak van de sperlaag onderzocht bij een vergroting van 200 maal onder gepolariseerd licht. Het volume van de componenten met klein molecuulgewicht, welke kristalliseren op een vierkante centimeter van het oppervlak van de sperlaag wordt bere-30 kend door schatten van de middellijn van ieder waarneembaar kristal en veronderstellen, dat het de vorm heeft van een halve bol. Deze proef levert een eerste aanwijzing van de werkzaamheid van de sperlaag als grondlaag voor een magnetische registratieband.

800 0 1 14

'V

5 *

Tussenlaagproef

Een matige druk wordt uitgeoefend op een stuk magnetisch registratieband met een rug van polyesterfolie, welke is voorzien van een tussenlaag onder de magnetiseerbare laag, 5 terwijl de magnetiseerbare laag in aanraking is met een object-glaasje, dat is geëtst om entpunten te vormen. Na 2b uur bewaren bij lkO°C wordt het oppervlak van de magnetiseerbare bekleding onderzocht en het volume van de waarneembare kristallen wordt berekend op dezelfde manier als bij de sperlaagproef.

10 Achterkantproef

Twee stukken magnetisch registratieband worden 2h uur bewaard bij 1^0°C, terwijl de magnetiseerbare laag van het ene stuk met matige kracht wordt gedrukt tegen de achterkant van het andere. Het oppervlak van de magnetiseerbare laag wordt daar-15 na onderzocht als bij de vorige proeven.

Qppervlakextract ie

Van één kant van een te onderzoeken polyesterfolie, die kan zijn voorzien van een sperlaag, wordt een opper-2 .

vlak van 25 cm bij kamertemperatuur 5 minuten in aanraking ge-20 bracht met 25 ml chloroform. De chloroformoplossing wordt daarna geanalyseerd met gebruikelijke vloeistofchromatografiemethoden om de hoeveelheid geëxtraheerd materiaal te bepalen, met een mole-cuulgewicht van 576, wanneer de polyesterfolie bestaat uit poly-ethyleentereftalaat. Omdat de voornaamste component met klein 25 molecuulgewicht in polyethyleentereftalaatfolie een trimeer is met een molecuulgewicht van 576, geeft deze proef nauwkeurig de extractiegraad aan van de componenten met klein molecuulgewicht.

Deze proef kan worden gebruikt om een voorlopige schatting te vormen van de werkzaamheid van een sperlaag tegen extractie door 30 een oplosmiddel van componenten met klein molecuulgewicht van een polyesterfolie, nadat daarop de magnetiseerbare laag of de ruglaag is aangebracht.

Voorlopig onderzoek

Een reeks sperlagen werden aangebracht op een fo- 800 0 1 14 6 Γ^ lie van in twee richtingen georiënteerd polyethyleentereftalaat met een dikte van 25 micron. In elk van de gevallen werd een 10%'s oplossing van een epoxyharsmengsel aangebracht met een rakel. Enkele van deze mengsels bevatten een verdunningsmiddel. Elk mengsel 5 bevatte 2 gew.dln triarylsulfoniumhexafluorantimonaat op 100 gew. dln epoxyhars. Ia drogen werden de bekledingslagen bestraald met twee ultravioletkwiklampen met matige druk op een afstand van on-geveer 6 cm tot een totale belichting van 5,3 Watt/m /minuut, waarna geharde sperlagen werden verkregen met een dikte van ongeveer 10 0,75 micron. Deze werden met de sperlaagproef vergeleken met een identieke polyesterfolie, welke geen bekledingslaag had. De re stilt at en waren als volgt:

TABEL A

Epoxyhars Verdunningsmiddel Volume van kristallen o 2 15 Naam_Gew.dln (cm~7cm ) geen geen 1 o” ERL U221 geen <1θ"1^ -13 idem polytetramethyleenglycol 10 10 (MN 650) -9 20 idem idem 20 10 . . —11* idem triëthyleenglycol 10 ^ 10

-1U

idem idem 20 <10 -7 idem _ idem 30 10

. . —lU

idem butylglycidylether 20 <Ί 0 . . _i h 25 idem idem 50 <f10 ERL 1+231* geen <Ί0-1^ ERL 1*206 geen <’10~^ ERL U289 geen 1θ”9 D.E.N. 1*31 geen 10~10 30 D.E.N. 1*38 geen 10-9 "Epon" 828 geen 10~1^ . -12 idem polytetramethyleenglycol 10 10 (MN 650) -8 idem idem 20 10~° 80 0 0 1 14 •k 7 xr την van de in tabel A genoemde ERl-epoxyhars en • is een cycloalifatische epoxyhars, waarvan de epoxyequivalent-gevichten zijn:

Epoxyeauivalentgsvicht 5 ERL 1*221 131-11*3 ERL h23b 133-151* ERL 1*206 T1+—T8 ERL 1*289 205-216

De D.E.N. 1+31 en l*38-harsen zijn condensatie-10 produkten van epichloorhydrien met novolakharsen en ze hebben een epoxyequivalentgevicht van resp. 172 - 179 en 176 - 181. Epon 828 is een condensatieprodukt van epichloorhydrien met bisfenol A met een epoxyequivalentgevicht van 180 - 195.

Op een in twee richtingen georiënteerde poly-15 esterfolie met een dikte van 25 micron werden oplossingen aangebracht, welke 2 gev.dln triarylsulfonium-hexafluorantimonaat bevatten op 100 gev.dln epoxyhars. Ha drogen werden de bekledings-lagen weer op de bovengenoemde wijze belicht, waarbij een geharde bekledingslaag werd verkregen met een dikte van ongeveer 1/2 mi-20 cron. Met behulp van de oppervlakte-extractieproef werden de monsters vergeleken met een identieke polyesterfolie, waarop geen sperlaag was aangebracht. De resultaten zijn samengevat in tabel 3.

TABEL B

Samenstelling sperlaag Geëxtraheerd trimeer ERL 1*221 /polytetramethyleenglycol, niet merkbaar 25 MW 650 (90/10) ERL 1*221/triol op basis van polypro- niet merkbaar pyleenoxyde, MW 1*1*0 (90/10) 2

Geen sperlaag 3600 yrUg/cm

Vergelijkend voorbeeld A

30 Een magnetische dispersie werd bereid door in een ketel gedurende 2 uur de volgende componenten dooreen te mengen:

Materiaal Gev.dln 25%'s oplossing van polyurethanelastomeer in 13,30 methylethylketon 80 0 0 1 14 Z·' 8 (Vervolg)

Materiaal Gey.din 30 gew.$’s oplossing fenoxyhars in 3>00 methylethylket on 75 gew.$’s oplossing van een disper- 5>30 5 geermiddel in tolueen extra dispergeermiddel 1,00 smeermiddelen 2,75 extra oplosmiddelen 1U2,90 naaldvormig gamma FegO^ 100,00 10 roet 1,33 aluminiumoxyde 3,00

Het polyurethanelastomeer was een polyesterpoly-urethan met groot molecuulgewicht, bereid uit neopentylglycol, poly- £ -caprolactondiol en p.p’-difenylmethaandiisocyanaat. De 15 fenoxyhars was een thermoplastisch copolymeer van equivalente hoeveelheden bisfenol-A en epichloorhydrien en was van het type, verkocht onder de naam PKHH door Union Carbide Corporation. Het naaldvormige ijzeroxyde was gemodificeerd met kobalt, zoals beschreven in het Amerikaanse octrooischrift 3.725.126.

20 Nadat de verkregen brij 16 - 20 uur was gemalen in een zandmolen, werden de volgende componenten toegevoegd: 25 gew.$*s oplossing van polyurethan 33,30 gew.dln 30 gew.$*s oplossing van fenoxyhars 8,30 gew.dln hierbij werd voorlopend gemalen tot een gladde dispersie was ver-25 kregen. Voldoende oplosmiddel werd toegevoegd om het gehalte aan vaste stof op 20$ te brengen en onmiddellijk vöor het bekleden werd per 100 gew.dln vaste stof 1 gew.dl polymethyleenpolyfenyl-isocyanaat toegevoegd als verknopingsmiddel. Een diepdrukwals werd gebruikt om deze dispersie als een laag aan te brengen op een in 30 twee richtingen georiënteerde folie van polyethyleentereftalaat tot een laagdikte van 20 micron en de natte bekledingslaag werd blootgesteld aan een vlak magnetisch veld om de naaldvormige deeltjes in de lengterichting van de folie te oriënteren. Ha drogen was de dikte van de magnetiseerbare bekledingslaag op de band 80 0 0 1 14 '· 9 6,1 micron.

Om de opwindeigenschappen te verbeteren werd de achterkant van de band bekleed met een dispersie van geleidend roet in een bindmiddel, soortgelijk aan dat van de magnetiseer-5 bare bekledingslaag.

Voorbeeld I

Een magnetische registratieband, identiek aan die uit vergelijkend voorbeeld A werd vervaardigd, met dit verschil, dat op de kant van de folie, waarop later de magnetiseerbare 10 bekledingslaag werd aangebracht, eerst een grondlaag werd aangebracht. Deze grondlaag werd aangebracht uitgaande van een oplossing van:

Gew.dln

Epoxyhars (ERL ii22l) 89 15 Triëthyleenglycol 8

Tri aryIsulfoniurahexafluorfosfaat 2

Oppervlakactieve stof 1

Methylethylketon (MEK) 566

Deze oplossing werd op de folie aangebracht met 20 een diepdrukwals. Nadat de laag 5 -10 seconden was gedroogd, waarbij het oplosmiddel snel verdampte, werd de nog kleverige laag op een afstand van ongeveer 6 cm onder een rij van U ultraviolet-kwiklampen met matige druk doorgevoerd, welke lampen zich uitstrekten tot buiten de randen van de folie. Deze lampen lever- 2 25 den een belichtingsdosis van 5,3 Watt/m /minuut, waardoor de epoxyhars voldoende werd gehard om onmiddellijk daarna de magnetiseer-bare bekledingslaag aan te kunnen brengen. De dikte van de geharde epoxygrondlaag was ongeveer 3A micron.

Voorbeeld II

30 Een magnetische registratieband werd vervaardigd op dezelfde manier als in vergelijkend voorbeeld A, waarbij echter de magnetiseerbare bekledingslaag een ander bindmiddel bevatte, terwijl tussen de folie en de bekleding op de achterkant een sperlaag was aangebracht van kationisch gepolymeriseerde epoxy- 80 0 0 114 10 hars. De magnetiseerbare dispersie., werd. rechtstreeks op de folie aangebracht en bestond uit de volgende bestanddelen:

Gew.dln

Naaldvormige, met Co gemodificeerde 100,0 5 ijzeroxydedeeltjes

Polyurethan elastomeer 9,3

Polymethyleen polyfenylisocyanaat 1,3

Copalymeer van polyvinylchloride en acetaat 6,6

Dispergeermiddel 6,5 10 Smeermi ddel 2,5

Aluminiumoxyde 2,0

De sperlaag, welke een dikte had van ongeveer een halve micron werd bereid uit een mengsel met de volgende sa-menstelling: 15 Gew.dln

Epoxyhars (EHL h22l) 89,0

Triol op basis van polypropyleenoxyde 9,2 MW hbo

Triarylsulfoniumhexafluorantimonaat 1,8 20 Deze sperlaag werd door belichten met een ultra- 2 violette lamp tot 1,5 Watt/m /minuut gehard tot een niet kleverige toestand, waarop onmiddellijk de rugbekleding kon worden aangebracht.

Voorbeeld III

25 Een magnetische registratieband werd vervaar digd, die identiek was aan die uit voorbeeld II, met dit verschil, dat dezelfde sperlaag eveneens werd aangebracht tussen de folie en de magnetiseerbare bekledingslaag, terwijl de dikte -van elke sperlaag ongeveer een halve micron was.

30 Voorbeeld IV

Een magnetische registratieband werd vervaardigd, identiek aan die uit voorbeeld III, behalve dat beide sperlagen werden aangebracht vanuit een 1Q$'s oplossing in methylethylketon 80 0 0 1 14 11 van de volgende bestanddelen:

Gew.dln

Epoxyhars (ERL k22l) 90

Polytetramethyleenglycol (MW 650) 10 5 Hieraan werd 1 gew.dl toegevoegd van een kata- lysatoroplossing, welke 2,38 g 2,6-dimethylaniline, 3,87 g di-butyldifenyltin, 3,^5 g waterstofhexafluorantimonaat (V) hexa-hydraat en UQ,3 g methylethylketon bevatte. Men liet de kataly-satoroplossing een nacht staan, voordat deze werd gebruikt. De 10 sperlagen werden niet blootgesteld aan ultraviolet licht, maar ze werden thermisch gehard bij 105°C gedurende 1 minuut.

De banden uit het vergelijkende voorbeeld A en de voorbeelden I - III werden onderzocht op een videorecorder met schroefvormige aftasting en daarbij werden bepaald: 15 1. het RF-uitgangssignaal van een 9,0 M.Hz-draag- golf 2. de signaal/ruisverhouding bij grote bandbreedte en 3. de kleursignaal/ruisverhouding.

20 De resultaten in vergelijking met de band uit het vergelijkende voorbeeld A waren als volgt:

Voorbeeld _I II III

HF signaal -0,2 db -0,1 db +0,^· db signaal/ruis +0,3 db +0,5 db +1,2 db 25 kleursignaal/ruis +3,^ db -0,6 db +2,0 db

Hoewel de banden uit de voorbeelden II en III niet geheel vergelijkbaar zijn met die uit vergelijkend voorbeeld A vanwege het verschil in bindmiddel, kunnen toch de verbeteringen in kleursignaal/ruis uit voorbeeld I in vergelijking met ver-30 gelijkend voorbeeld A en de verbetering van voorbeeld III in vergelijking met voorbeeld II worden toegeschreven aan het gladdere registratieoppervlak, dat te danken is aan de eronder liggende 80 0 G 1 14 t 12 sperlaag.

De ruwheid ran het oppervlak van de polyesterfolie, welke als basis was gebruikt in het vergelijkende voorbeeld A en in de voorbeelden I - IV was gemeten met een Bandix 5 "Proficorder", model 5» voorzien van een 2,5 micron stift. De piek-piek-ruwheid was 0,25 micron en die van de sperlagen uit de voorbeelden I - III was 0,05 micron.

De banden zelf uit de voorbeelden werden eveneens onderzocht met de volgende resultaten: 10 Volume van kristallen _(cm-Vcm2)_

Voorbeeld

A I II III IV

15 Sperlaag _7 . _8

Barrier proef 7x10 14x10 s 1

Magnetische registratie „ o

Bandproef 5x10 2x10 1x10 1 s 80 0 0 1 14 betekent 4. 10-1^ 20 Hoewel het waargenomen volume van de kristallen klein lijkt te zijn, blijkt toch, dat elke hoeveelheid, die gro- ter is dan 10 cm /cm voor de meeste toepassingen onbevredigend -12 is, terwijl voor vele doeleinden een waarde van minder dan 10 noodzakelijk is. Het verschil in de resultaten van deze twee 25 proeven op de banden van voorbeeld I wordt toegeschreven aan kristalliseren op het oppervlak van de magnetiseerbare laag van componenten met klein molecuulgewicht, welke door de bekleding op de achterkant uitgezweet waren.

Waar in het bovenstaande sprake is van magneti-30 sche registratieband met een grondlaag van polyester, worden daaronder mede verstaan alle andere vormen, zoals registratieschijven, registratiekaarten en registratievenen.

Claims (11)

1. Magnetisch registratieband met een rug van in twee richtingen georiënteerde polyesterfolie, een magnetiseerbare bekledingslaag en een sperlaag tussen de magnetiseerbare bekle-dingslaag en de folie, met het kenmerk, dat de sperlaag een katio- 5 nisch gepolymeriseerde epoxyhars bevat.

2. Magnetisch registratieband volgens conclusie 1, met het kenmerk, dat de sperlaag een kationisch gepolymeriseerde cycloalifatische epoxyhars bevat.

3. Magnetische registratieband volgens conclusie 1 10 of 2, welke tevens is voorzien van een bekledingslaag op de achterkant, met het kenmerk, dat tussen de folie en de bekledingslaag op de achterkant een tweede sperlaag is aangebracht op basis van een kationisch gepolymeriseerde epoxyhars. h. Miagnetische registratieband volgens conclusie 1, 15 met het kenmerk, dat de sperlaag een kationisch gepolymeriseerde epoxyhars bevat, welke voor de polymerisatie ten minste twee 1,2-epoxygroepen per molecuul bevatte en een epoxyequivalentgewicht had van minder dan 300.

5· Werkwijze om magnetische registratieband te ver- 20 vaardigen, waarbij men op een in twee richtingen georiënteerde polyesterfolie een magnetiseerbare bekledingslaag aanbrengt, met het kenmerk, dat men a) een oppervlak van de folie bekleedt met een mengsel, dat een kationisch polymeriseerbare epoxyhars bevat en 25 b) de epoxyhars kationisch polymeriseert tot een niet kleverige toestand, welke daarna wordt gebruikt als grondlaag voor de magnetiseerbare bekledingslaag.

6. Werkwijze volgens conclusie 5, met het kenmerk, dat men bij trap A een epoxyhars gebruikt met een epoxyeauivalent- 30 gewicht van minder dan 300.

7. Werkwijze volgens conclusies 5 of 6, met het 80 0 0 1 14 1U kenmerk, dat trap A wordt uitgevoerd onmiddellijk voor het aanbrengen van de magnetiseertars bekledingslaag.

8. Werkwijze volgens conclusies 5, 6 of 7, met het kenmerk, dat men aan het bij trap (a) gebruikte mengsel een foto-5 initiator toevoegt, welke onder invloed van ultraviolet licht en ontleden onder vormen van een kationische harder voor de genoemde epoxyhars en in trap (b) deze epoxyhars blootstelt aan ultraviolet licht., tot de fotoinitiator is ontleed. 10 9· Werkwijze volgens conclusies 5,6 of 7 met het kenmerk, dat men bovendien (c) de achterkant van de foelie bekleedt met een laag van een kationisch polymeriseerbare epoxyhars en (d) deze epoxyhars kationisch polymeriseert tot een 15 niet kleverige toestand.

10. Werkwijze volgens conclusie 9, met het kenmerk, dat men in de mengsels, gebruikt bij de trappen a) en c) een fotoinitiator opneemt, welke door ultraviolet licht wordt ontleed onder vorming van een hardingsmiddel voor de epoxyhars en in de 20 trappen b) en d) de aangebrachte laag belicht met ultraviolet licht tot de initiator is ontleed.

11. Werkwijze volgens conclusies 5-7, met het kenmerk, dat men in het bij trap a) gebruikte mengsel een door warmte acti-veerbaar kationisch hardingsmiddel voor de epoxyhars opneemt en in 25 trap b) de- aangebrachte bekledingslaag lang genoeg en hoog verhit om de epoxyhars te harden.

12. Werkwijze volgens conclusies 5-11, met het kenmerk, dat men de epoxyhars mengt met ten hoogste 30 gew.$ polyol, berekend op het mengsel.

13. Werkwijze volgens conclusie 12, met het kenmerk, dat men ten hoogste 10 gew.$ polyol gebruikt, berekend op het mengsel. 1U. Werkwijze volgens conclusies 5, 6 of 7, met het kenmerk, dat men de epoxyhars mengt met ten hoogste 50 gew.%, 35 berekend op het mengsel, van een alkylglycidylether. 800 0 1 14