Big Star - Radio City (1974)

Nog geen enkel bericht hier, vreeeemd

Ik heb hem nu een paar keer geluisterd, en ik vind het toch een zeer fijn plaatje. Mooie, lieve liedjes die toch over het algemeen iets meer om het lijf hebben dan de popmuziek van de jaren 60. Het koste mij dan ook wat luisterbeuren voor ik de schoonheid hiervan inzag. Maar je kan wel horen dat bands als bijvoorbeeld Wilco of Teenage Fanclub hier wel goed naar hebben geluisterd.

Uitschieters op deze plaat vind ik Way Out West, You Get What You Deserve en (volgens mij 1 van hun bekendste nummers) September Gurls.

Net ietsjes minder dan het debuut. Ook dit is een prachtige popplaat, maar het is allemaal iets minder sprankelend. Zit een beetje te twijfelen tussen 4* en 4,5*, maar ik ga voor de 4* om toch duidelijk een scheiding aan te houden met het betere debuut.

De tweede langspeler van Big Star en meteen ook een bevestiging op wat al bleek op #1 Record: met name dat deze groep wist hoe een plaat vol te krijgen met aanstekelijke, memorabele liedjes. Het is dan ook verdomd mysterieus dat deze groep in de jaren '70 zo ondergewaardeerd is gebleven. Dit was ook de voornaamste reden voor Chris Bell, de aanvankelijke stichter van Big Star en tezamen met Chilton songschrijver van de groep om er, vooraleer de groep aan deze plaat begon, de brui aan te geven. Nu waren er ook wel interne strubbelingen aan de gang binnen de groep, zo konden de twee alleen maar gissen naar het mogelijke falen van #1 Record. Bell vond met name dat de groep op hetzelfde elan moest blijven drijven alszijnde een studiogroep, Chilton vond echter dat Big Star een livegroep moest worden. Na die toch wel redelijk belangrijke steunpilaar die Bell als musicus en songschrijver was, besloot de groep zelfs even te kappen met muziek te maken. Chiton vond het echter geen oplossing en zag zijn kans schoon nu Bell weg was het roer volledig over te nemen en van Big Star een echte livegroep te maken. Hoewel Radio City in veel opzichten nog gelijkenissen toont met het sprankelende #1 Record zijn de songs hierop veel rauwer, spontaner en alsook persoonlijker vanwege Chilton's toen al opkomende geestdriften en zielsroerselen. De liedjes die hier opstaan gaan evenals het debuut wederom over liefde, ofschoon Chilton dit fenomeen op deze plaat koesterde dan wel verafschuwde. De opener "O My Soul" geeft al meteen een blauwdruk weer van de rest van de plaat. Dit nummer is zeer rauw gespeeld en het tempo wisselt voortdurend. "September Gurls" is voor mij veruit het beste nummer op deze schijf en is tevens het meest bekende. Het liedje bezit een sprankelende melodie en het geeft tevens weer hoe naïef Chilton zich in de tekst opstelt jegens de liefde. Nu, popmuziek dient enigsinds naïef te wezen en Chilton doet het hier met verve. Toen ook deze langspeler een commercieel drama bleek te wezen besloot ook de bassist Andy Hummel ermee te kappen. Ondanks al de wantoestanden die er in die tijd afspeelden in de groep en Chilton's nakende depressie's blijft ook dit album dus nog altijd overeind staan. Na deze plaat zou Alex Chilton nog zowat in zijn eentje de derde langspeler van de groep, "Sister Lovers" bijeenschrijven en die plaat wordt dan ook nog meer dan deze gezien als diens absolute meesterwerk.

Tja, The Bangles hebben 'September Gurls' nog eens gecoverd, want die dames houden dus ook van goede muziek.

Dit had ik kunnen schrijven. Ook voor mij haalt deze net niet het niveau van het debuutalbum. Toch een heerlijke plaat met als uitschieters O My Soul, September Gurls en het oersimpele I'm in Love with a Girl

Heerlijke plaat! Iets beter dan het debuut #1 Record imo. Het begint met het fantastiche O My Soul, met allerei tempowisselingen, en eindigt met het oersimpele maar aanstekelijke I'm In Love With a Girl (Finest girl in the world.) Wat een plaat!

5*

Ik vind dit ook hun beste plaat. Chilton heeft op overtuigende wijze het roer overgenomen. De nummers klinken een stuk strakker en rauwer en zijn allemaal van een zeer hoog niveau. Ik krijg geen moment de neiging de skip knop in te drukken en daar heb ik op de andere 2 platen wel af en toe last van.

Prima voortzetter van het debuutalbum.

Het oude werk van the Bangles is heel goed te pruimen hoor.
Behoorlijk Paisley Underground en dus sowieso schatplichtig aan Big Star.

geweldige plaat die het op een neuslengte aflegt tegen de superieure voorganger van de band. Vergis u niet: Big Star maakt popmuziek die de vergelijking met de The Beatles kan doorstaan.

Tweede hoofdstuk uit het legenadrische drieluik met eerst No 1 Record en tot slot Third/Sisters Lovers. Persoonlijk vind ik dit de minste van de drie, maar desondanks een blijvertje in mijn platenkast.

Het beste van wat ik van Big Star heb gehoord. Zitten enkele hele mooie liedjes bij, waar ik You Get What You Deserve veruit het beste vind.

Verdient toch ook wel 4**** (halfje erbij). Mooie, ambachtelijke pop- en rocksongs van de te laat (posthuum) bejubelde Alex Chilton en consorten.

Al bijna net zo hoogstaand als het debuut van deze weergaloze band die eigenlijk iedereen zou moeten kennen. Dit is de lieveling van de critici. Zelf vindt ik het debuut een streepje beter.

Volgens mij is 'Third/Sister Lovers' de favoriet van de critici. Die dook in ieder geval op in de OOR Top 100 Aller Tijden uit 2007. Op een bescheiden 86e plaats, maar toch

wat was big star een ongeloofelijk goede pop/rock band. ik vind alle drie albums dik 5 sterren waard , maar ik luisterde net weer back of a car , daisy glaze en september gurls , en dat is toch echt verschrikkelijke buitencatogorie...... zo mooi

children by the million sing for alex chilton .....

zo verschrikkelijk ondergewaardeerd

Laat me niet lachen.... De Oor. Zijn dat 'de critici'?
Da's wel een heel beperkte opvatting.

Elk van de originele Big Star-albums komt regelmatig in allerlei lijstjes van kenners voor. Bovendien alledrie anders en dus is er wat mij betreft geen hiërarchie in aan te brengen.

In de jaren tachtig (88?) Alex Chilton nog zien optreden in een vaag jongerencentrum in Deventer. Treurig dat zo'n man in dat circuit terecht was gekomen, en zo'n 30 man publiek...

naast de liedjes en de teksten. is vooral ook het geluid van deze plaat heel mooi vind ik. ik bedoel mooi opgenomen . die gitaren rinkelen heerlijk, die drums klinken als op een latere beatles plaat. het is allemaal zo lekker overzichtelijk en duidelijk.

een betere plaat vind ik als de eerste ( nog beter ja). en ja de derde big star is een verhaal apart, die is toch heel anders dan de andere twee, en kun je niet vergelijken.

deze vind ik qua compositie net iets beter dan de eerste.
dat liefelijke begin van what's goin ahn , zo'n treurig liedje.....

always nothing left to say oehhhhh

vergeten pareltje vind ik dat

Vaak ben ik wat sceptisch als er een zogenaamde 'onbekende supergroep' is de vergetelheid is geraakt. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Television vind ik een waanzinnige band die veel te kort heeft bestaan. Ook The Replacements hebben muziek gemaakt die op een positieve manier helemaal niet rijmt met hun tijdgenoten.

En nu is er dan weer één: Big Star. Werkelijk alles klopt aan deze band. De nummers zijn pakkend en goed geproduceerd, de zanger doet zijn werk uitstekend en het 'geluid' klopt gewoon. Heerlijke gitaren, strakke drums en alles zonder teveel poespas. Hier ga ik nog veel plezier aan beleven! Meteen 4,5*

Ik vind alle albums van Big Star geweldig, zo ook deze. Afgelopen maat heb ik een reünieconcert van bigstar gezien met Jody Stephens als enig levend bandlid en verder Jon Auer , Ken Stringfellow (bekend van the posies) en de nederlander JB Meijer. Onder de gastmuzikanten waren Jacco de Greeuw en Jelle Paulusma die met Carice van Houten en Bella Hay nog een deuntje kwamen meezingen en ik geloof niet dat er iemand zonder kippenvel in de veels te lege zaal zat.

Deze indrukwekkende ode heeft mij nog meer van deze band doen houden en maakt het nóg onbegrijpelijker dat ze nooit echt grote succes hebben gekend. Jammer dat Chilton/Bell en Hummel er niet meer zijn, maar ik ben blij toch nog iets van hun legacy gezien te hebben.

Radio City is de opvolger van Nr.1 Record en doet daar niks voor onder. Ik kocht ooit de CD uitvoering waar beide albums achter elkaar op staan en ik luisterde ze dus nooit afzonderlijk van elkaar. Misschien vind ik ze daarom wel zo weinig van elkaar verschillen. Het is een collectie songs die nauwelijks overtroffen is, naar mijn bescheiden mening. De 3e en laatste release Sister Lovers is wel duidelijk anders, veel rauwer, veel meer schijt aan alles. Met de eerste 2 albums hoopten ze nog carrière te kunnen maken, met Sister Lovers speelden ze vooral de frustratie van het uitblijven van die carrière van zich af. Ze snapten er niks van. Ik ook niet...

Ik vind dus dat Radio City al compleet anders is dan #1 Record.
Bij het eerste album was alles nog tot in perfectie geproduceerd. Bij Radio City begint het al wat losser te worden (Ze beginnen er minder in te geloven) en bij Third valt alles uit elkaar (wat alsnog een briljant album oplevert). De drie albums hebben allemaal een eigen sound en ik vind deze de beste eigenlijk! Wat rauwer dan het eerste album maar nog die ultieme schoonheid.

Radio City is een iets volwassener plaat dan #1 Record. Na mijn vorige post heb ik bewust Radio City apart geluisterd en dan wordt wel iets duidelijker dat het 2 verschillende albums zijn. Ze doen niks voor elkaar onder, sterker nog, ik vind Radio City misschien wel net iets beter, want consistenter.

Onbegrijpelijk dat mensen deze plaat zo goed vinden. Het debuut bevatte wel een paar aardige nummers, maar dit is echt 13 in een dozijn. Bovendien is de sound die #1 Record enigszins goed maakte (als in The Ballad of el Goodo en Thirteen) bijna volledig verdwenen.
Beste nummer is September Gurls, en zelfs daar ben ik niet kapot van. En deze band zou zich met The Beatles kunnen meten?

Hoe vaak heb je het album al beluisterd, Koerok? Het is geen heel complexe, moeilijk te doorgronden muziek, maar in het begin had ik ook moeite met Radio City, dat ik veel minder vond dan het gevarieerdere en frissere #1 Record. De aankoop van de CD was destijds een twijfelgevalletje, ik was echt nog niet overtuigd.

Door de jaren is dit echter, als ook #1 Record, een ware groeiparel gebleken. Het wordt beter als je de moeite neemt het wat vaker te beluisteren. Al snel vond ik Radio City gelijkwaardig, ook omdat ik ze steevast samen beluisterde, de laatste tijd gaat mijn voorkeur zelfs uit naar Radio City. Maar ja, in deze tijd van downloads en Spotify hebben of nemen we daar de tijd niet meer voor. Niet meteen een meesterwerk? Volgende!! Doodzonde is het eigenlijk en ik ben blij dat ik de CD heb aangeschaft en heb doorgezet. Heeft me 2 van de meest gekoesterde albums opgeleverd.

En die vergelijking met het niveau van The Beatles, daar doe ik niet meer aan mee. Naast Beatles zijn er overduidelijke referenties van Byrds, Beach Boys en Kinks. Verder is de carrière van Big Star nooit tot bloei gekomen, geen budgetten om een Revolver of Sgt. Pepper op te nemen, etc. Beetje onzinnig om diep op de vergelijking in te gaan, want die loopt veel te mank.

Ik heb 'm een paar keer beluisterd, en dan moet het kwartje toch echt wel zijn gevallen.
Ik ga geen 15 keer naar een plaat luisteren die met de eerste 3 à 4 keer niet aanspreekt.


Neu, maar dat hoeft ook niet altijd.


Ik kan me voorstellen dat jij meer tijd hebt genomen dan ik voor de 2e plaat, omdat jij de 1e zo geweldig vond.


Ik probeer echt wel goed naar een album te luisteren, maar inderdaad, we leven in een wat vluchtige tijd. Aan de andere kant komt er zoveel muiziek uit, dat als ik elke CD een kans van 10 luisterbeurten zou geven, ik misschien nooit of zelden toekom aan de meesterwerken.


Dat vind ik een wat vreemde opmerking, want qua productie vind ik Big Star en The Beatles namelijk wel gelijkwaardig. Mochten audiofielen toch een groot verschil horen, dan kan ik alleen maar zeggen dat mij dat niet opvalt/stoort.


Klopt, en The Beatles hebben ook een veel groter ouevre, maar ik was dan ook niet degene die over The Beatles was begonnen.

Gelijk heb je, na 4x zou je de potentie wel duidelijk moeten zijn.


De productie is kraakhelder voor die tijd, dat bedoelde ik niet met budgetten. Ze hadden niet dezelfde budgetten om hun albums te promoten, had ik moeten zeggen.


Maar je bent vandaag wel degene die erop hamert dat Big Star de vergelijking met de Beatles niet kan doorstaan. Dat hoeft wat mij betreft ook niet is het enige dat ik met mijn reactie wilde aangeven.

13 in een dozijn, haha. Het geluid van Big Star herken je meteen.

Ok, dat had ik niet begrepen. Maar zowel The Beatles als Big Star was grotendeels voor mijn tijd (ik ben van 1971), en in beide gevallen ben ik er zonder al te veel voorkennis ingedoken (The Beatles rond m'n 10e).


Daar heb je helemaal gelijk in. Ik luister naar talloze bands die ik minder acht dan The Beatles, dus dat is voor mij geen criterium.