Kimitachi wa dô Ikiru Ka (2023)

Echt heel mooi gemaakt! Heb genoten van de mooie beelden. Het verhaal zit vol maffe fantasieën en dat moet je liggen. Ik houd er wel van, ook als ik het niet allemaal begrijp. Het leukste is als er dingen in zitten die met een geacteerde film nooit kunnen.

Leuk om na lange tijd weer eens een film van Miyazaki te zien. Op visueel gebied erg mooi, alleen al voor de prachtige beelden is deze film zeer de moeite waard. Verhaaltechnisch had ik er wat meer moeite mee. Hoewel het geen moment verveelt, voelt het hier en daar wel wat aan als los zand. Niet alle aspecten van het verhaal vallen even goed te plaatsen of zijn even interessant. Maar goed, op zich doet dat ook weer niet heel veel af aan de kijkervaring. Wederom een fantasierijke en visueel fraaie film van Miyazaki.

Eindelijk te streamen! Hier keek ik lang naar uit sinds hij uit de zalen verdween. Alweer een erg fijne Miyazaki die me vooral het eerste gedeelte het meest kon boeien.

Wederom bijzonder fantasierijk met die reiger en de wereld achter de toren met allerlei figuurtjes en personages. Moet het nog gezegd dat de film visueel geweldig is? Zeer sfeervol en vol details. Vooral ook tijdens de beginscènes met de vuurzee.

Ik zat bijzonder goed in de film, maar naar het einde toe was de film me een beetje kwijt. Ik miste wat samenhang, maar kon me voldoende optrekken aan zoveel magie en fantasie. Moet niet onderdoen voor zijn andere werk.

Wat leuk dat Miyazaki op zijn leeftijd nog met een nieuw werk komt. Onverwacht en waarschijnlijk nu echt zijn laatste.

Ik schaar deze film wel bij zijn mindere werken.

De magie en verwondering over een bijzonder avontuur is vooral in het begin van de film volop aanwezig. Daarna volgt een warrig en bij tijden weinig interessant verhaaltje dat vol herhaling zit.

Dan duurt het vrij lang tot de interessante ontknoping komt.

Leuk om eens gezien te hebben, maar geen film om nog eens te herzien.

Schitterend en toch wat teleurstellend.

Ik heb er lang op moeten wachten, maar eindelijk was het dan toch zo ver. De, naar verwachting, laatste Miyazaki. Zoals vooraf al verwacht waren de animaties prachtig, volledig in de stijl waarmee we de afgelopen decennia uitermate verwend zijn door de Ghibli studio. De shots van de natuur, het water, de lucht, de wolken, het zonlicht, in een woord samengevat schitterend.

De mooie verhalen en magie waar Ghibli ook om bekend staat, daarmee bleef deze film toch wel in gebreken. Het begint al bij de lange aanloop die de film nodig heeft om een beetje op gang te komen. Het voelt allemaal wat gehaast en onwennig aan waardoor de karakterontwikkeling achter blijft en je na een kleine drie kwartier vooral met de vraag zit waar het nu naar toe gaat.

Als de magische wereld eenmaal betreden wordt dan komt het een beetje los en valt er best wat te genieten. Maar het is, hoewel het misschien niet eerlijk om de vergelijking te maken, vergeleken met de eerdere films nogal flets en naar mijn idee nergens echt origineel. Wat volgt is een wat rommelig verhaal dat bijna met pijn en moeite maar de climax strompelt.

Af en toe veert de film nog wel een beetje op door een geestige of indrukwekkende passage, maar daarmee houdt het voor het laatste deel wel een beetje op.

Bij de meeste Ghibli producties maakte mijn hart bij het einde wel een sprongetje en was er wel sprake van een gemeende lach of traan. Dat bleef hier achterwege.

Voor mij persoonlijk het signaal dat dit een mislukt project is, wat veel te geforceerd de kroon op een prachtige reeks had moeten worden.

Jammer.

Toch wel een wat mindere Miyazaki vond ik persoonlijk. Dit is een film die nogal rijk is aan symbolisme, en het is duidelijk dat Miyazaki meer geïnteresseerd is in folklore en de algemene boodschap van zijn film dan in het vertellen van een verhaal. Het is niet eens dat ik de symboliek en het verhaal nou zo lastig vond om te volgen, maar het is wel dermate rommelig dat ik soms moeite had mijn aandacht erbij te houden.

Het blijft wel bijzonder fantasievol allemaal, ook al kwam een hoop misschien wat al te bekend voor. De verbluffend expressieve openingsscène laat er direct geen twijfel over bestaan wie de koning van de animatie is. De score mag er ook echt zijn. De film is overigens wat gewelddadiger dan ik van Ghibli gewend ben. Het einde is erg aangrijpend.

Niet veel nieuws onder de zon, maar dat hoeft ook niet. Miyazaki gebruikt dezelfde bouwstenen als in andere van zijn films. De fantasiewereld staat gelijk aan een persoonlijke transitie van punt A naar punt B waarin een hoofdpersonage inzichten verwerft en als mens fundamentele veranderingen ondergaat. Wat mij vooral opviel is de manier waarop Mahito onverschillig en koud omgaat met Natsuko, de nieuwe vrouw van zijn vader (en ook zijn tante). Dit omdat hij de herinnering aan zijn overleden moeder niet kan verwerken. Wanneer Natsuko verdwijnt voelt hij zich schuldig en wil haar vinden. Hij wil zijn negatieve gevoelens omzetten in iets positiefs.

Dit gezegd zijnde vind ik die films van Miyazaki, in tegenstelling tot anderen, erg ingewikkeld en opgeblazen met soms moeilijke symboliek. We moeten het ermee doen. De één boeit het misschien niet maar naar gewoon bewegende tekeningetjes kijken boeit mij dan weer niet. De eenvoudige tekenstijl is iets minder mijn ding (is al sinds de jaren 80 hetzelfde gebleven) en de complexiteit vind ik altijd wat knagen aan de kwotering, maar Miyazaki blijft een fenomeen apart al was het maar door zijn poëtische en verbeeldingrijke kijk op de wereld rondom hem.

Inderdaad een wat warrig verhaaltje, waar ik wat lastig in kon komen, en wat ook nooit helemaal lukte. Gelukkig valt er visueel dusdanig te genieten dat ik alsnog zonder gêne naar boven af kan ronden.

3,3*

Vanaf 7 oktober te streamen via Netflix!

Is 'The Boy and the Heron' Hayao Miyazaki’s definitieve reigerzang, uhm zwanenzang? Met 83 jaar is hij niet meer de jongste en gelet op het arbeidsintensieve proces van zijn animatiekunstwerken is het te hopen dat hij misschien nog een slotstuk in petto heeft. Het blijven namelijk keer op keer visueel oogverblindende traktaties die ook emotioneel vlak nooit teleurstellen. Echter heeft Studio Ghibli geen directe opvolgers klaarstaan om deze grote schoenen aan te trekken. Zeker ook gelet op het overlijden van Isao Takahata (Grave of the Fireflies, Pom Poko) in 2018. Misschien ook wel goed zo, want Ghibli laat sowieso een nalatenschap achter om u tegen te zeggen en eindigt daarmee op het niveau dat we gewend zijn.

'The Boy and the Heron' is dan niet de allerbeste film uit het oeuvre van Miyazaki, maar wel een die nog mijlenver boven het gros van animatiefilms in het algemeen staat. Qua thematiek doet Heron niet veel onder voor zijn voorgangers; een jong hoofdpersonage dat door trauma volledig zelfredzaam is maar wel nog afsluiting zoekt. Dit personage is Mahito Maki die zijn moeder tijdens de Tweede Wereldoorlog verliest. Zijn vader hertrouwt niet veel later met de zus van zijn overleden vrouw. Het sprookje draait vervolgens om Mahito die wordt belaagd door een mysterieuze reiger met menselijke trekjes die hem leidt naar een bouwvallige toren die als decor dient voor een portaal naar andere werelden.

Vermoedelijk doe ik hiermee het verhaal te kort, maar zoals altijd bij een Miyazaki-film; vooral ondergaan met zo min mogelijk voorkennis. Iets wat Studio Ghibli ook heeft toegepast met de marketing van de film in Japan; enkel een poster. Een strategie die absoluut toegejuicht mag worden en vooral in tijden over van filmovervoeding met zoveel mogelijk trailers, spotjes, posters én interviews een verademing. Buiten Japan werd ‘iets’ meer marketing toegepast, maar Miyazaki is ondertussen zo enorm cultureel erfgoed dat fans en fijnproevers de personages in waterkleuren en schilderachtige werelden ook zo weten te vinden. De films blijven tijdloos en ze aanschouwen op dat grote bioscoopscherm geeft het altijd wat extra’s. Een waardige zwanen-, nee reigerzang!

Dit, maar dan een half sterretje hoger.

Prachtig kleurrijk avontuur van een jongen en een reiger. The Boy and the Heron komt na een langzame start op een stevig tempo en schiet wel eens van de hak op de tak. Toch blijven de mooie beelden maar komen en gaan. Zeker in fantasy-modus lijken er geen grenzen te bestaan aan de stortvloed van creatieve beesten met menselijke eigenschappen. Die zorgen voor een berg aan emoties en tegenstellingen van dood en leven en goed en kwaad. Het plot leek me wat mager, maar qua kleur en sfeer is dit ronduit geweldig.

Ik vond het weer geweldig. Niet perse zijn betere werk, maar nog steeds on par met ongeveer de helft van zijn films. Wat een held.

Eigenlijk ben ik geen fan van de films van Miyazaki - het verhaal vind ik aanvankelijk mooi maar gaat me na een tijdje boven de pet. Het zegt me vaak niks. Dat was volledig hetzelfde bij The Boy and the Heron. Waarom ik dan toch nu op 3,5* uitkom is de prachtige muziek van Joe Hisaishi, en secundair de hele mooie animaties. Dat het verhaal en de personages me dan niet zo veel zeggen neem ik graag voor lief. Binnenkort even de docu kijken die over Miyazaki op Netflix staat.

Toen ik begon met anime kijken vergeleek ik elke film met Miyazaki's Spirited Away. Het was een soort toetssteen voor alles. Gaandeweg zag ik dat er veel meer was dan die film, alleen al in het oeuvre van Miyazaki zelf. Zijn hoogtepunt voor mij, The Wind Rises, is niet bepaald vergelijkbaar. Die film was aangekondigd als zijn laatste, maar met The Boy and the Heron heeft Miyazaki toch weer een nieuwe film uit zijn hoed getoverd.

Opmerkelijk genoeg is dit een film die ik nu juist wel met Spirited Away wil vergelijken, aangezien in beide films de hoofdpersoon terecht komt in een andere, zeer fantasierijke wereld waarbij mij de logica van waarom de ene gebeurtenis uit de andere voortvloeit soms totaal ontgaat. Maar deze film is vele jaren jonger en dat is te zien aan de animatie die spectaculair is. Ondanks het verwarrende plot, heeft de film wel een erg verrassend, maar passend einde. De film evenaart zeker niet The Wind Rises, maar was zeker het uitstel van Miyazaki's pensioen waard. 4,5*.