°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·.·★ Ⓥⓔⓡⓝⓤⓢ Ⓟⓞⓡⓣⓘⓣⓞⓡ Ⓐⓡⓒⓐⓝⓤⓢ Ταμετούρο Αμ's Reviews > Τρυφερή είναι η νύχτα

«Κάνω σκοτεινές σκέψεις' και για πολύ καιρό
ήμουν κατά το ήμισυ ερωτευμένος με το μακάριο θάνατο.
Πολλές φορές τον αποκάλεσα εμπνευσμένη ρίμα
να πάρει με τον άνεμο την ήρεμη ανάσα μου,
Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι ευκαιρία να φύγω
να πάψω τα μεσάνυχτα δίχως πόνο
ενώ εσύ θα αφήνεις την ψυχή σου να ταξιδεύει
μέσα σε τέτοια έκσταση!
Ακόμα θα μπορούσες να τραγουδάς, και εγώ έχω αυτιά επί ματαίω
Στην τρανότερη ελεγεία σου γίνε η κατάρα».

Το «Τρυφερή είναι η νύχτα» πήρε τον τίτλο του απο την «Ωδή στο αηδόνι», του Κήτς, το κύκνειο και πιο ωραίο άσμα του.

Σαν ταινία παλιά ξεδιπλώνεται και εξελίσσεται η ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Η γενιά του μεσοπολέμου, ένας παλιός κόσμος που χάνεται μέσα στον κόσμο του υλικού δυναμισμού, της εκλεπτυσμένης βαρβαρότητας, της ανενδοίαστης επιδίωξης υλικών σκοπών και της χυδαίας επίδειξης πλαστών προσωπικοτήτων.

Στην ουσία ο συγγραφέας δημιουργεί ενα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα μεταμφιεσμένο και απολογητικό. Έργο δημιουργικής ωριμότητας που γίνεται σταδιακά ένας προσωπικός ξεπεσμός στολισμένος με πικραμένη περιφρόνηση.

Το 1919 ένας φιλόδοξος νεαρός Αμερικανός ο Ντικ Ντίβερ φθάνει στη Ζυρίχη ονειροπαρμένος και αποστρατευμένος. Έχοντας πάρει το δίπλωμα του ως ψυχίατρος έχει μεγάλη αξία και πολλά αξιοποιήσιμα προσόντα μπερδεμένα με χαμένες ρομαντικές ψευδαισθήσεις.

Ο ψυχίατρος, Δρ Ντίβερ ερωτεύεται παράφορα μια νεαρή τρόφιμο ψυχιατρικής κλινικής, τη Νικόλ Ουώρεν.

Η ιστορία μας αρχίζει με την ευεργετική επίδραση του γιατρού πάνω στην άρρωστη και τελειώνει με το κλείσιμο του φακέλου της ασθενούς Νικόλ Ουώρεν.

Ο Ντικ και η Νικόλ μετά απο δέκα χρόνια συζυγικού βίου έχουν δυο παιδιά, ανήκουν στην μεταπολεμική αριστοκρατία μιας ανέμελης, άπιστης και ευδαιμονικης γενιάς που παραπαίει, ενώ περιστοιχίζονται απο φίλους και γνωστούς κάθε ανθρώπινου είδους.

Άτομα που συναγωνίζονται στην επίδειξη πλούτου και εκκεντρικότητας. Αργόσχολοι και άστατοι, χαμένοι πνευματικά και ιδεολογικά, παλεύουν μέσα απο την παθητική σπατάλη των πάντων να ευτυχήσουν. Μέσα απο «άγρια γλέντια» και περιφρόνηση κάθε ηθικής ή πνευματικής αξίας προσαρμόζονται σε κάθε αλλαγή και προσκυνούν νέους θεούς με σκοπό την αποφυγή της καταδίκης σε αφανισμό.

Δυστυχία και μοναξιά στολίζονται με λαμέ μίνι φορέματα και μακιγιάζ, φωτίζονται απο αστραφτερά ηλεκτρικά φώτα, χορεύουν σε τζαζ ρυθμούς και ζαλίζονται απο τον ίλιγγο του αυτοκινήτου και του αεροπλάνου.

Ο Δρ Ντίβερ σταδιακά αλλάζει, υποφέρει, απογοητεύεται. Καταλαβαίνει πως όλα είναι μια απλή σύμπτωση. Προσπαθεί να ενταχθεί στο πλαίσιο που τον θέλει προσαρμοσμένο να υποδύεται. Να κάνει ευτυχισμένους τους άλλους με κάθε τίμημα, ώστε να μη γίνεται δυσάρεστος, απομένοντας έρημος και στερημένος απο πόρους ζωής.

Βιώνει με περιφρόνηση και πίκρα την εμπειρία της επιδίωξης έξω απο συμπτώσεις.
Όταν κατανοεί πλήρως πως ζει αντλώντας πόρους ζωής απο το γύρω κόσμο, πως υπάρχει, όσο μπορεί να αφομοιώνει σωματικά την τροφή που βρίσκει γύρω του για τα ψυχικά και πνευματικά του όργανα αποφασίζει να αποτραβηχτεί.

Επιλέγει να «πεθάνει» αρνούμενος να απορροφήσει, μέσα απο τη ζωή που τον προσπερνάει αδιάφορη και ανελέητη, ουσίες που θα μπορούσαν να γίνουν πηγές ενέργειας και συνέχισης.

Όμως αυτός ο κόσμος που περιφρονεί είναι ο μόνος που θα μπορούσε να ζήσει, διότι τον δημιούργησε ο ίδιος στα χρόνια της πρώτης ανδρικής του νιότης.
Οικειοθελώς αποσπάται απο τα δημιουργήματα του και χάνει τον ίδιο του τον εαυτό.

💜🎄🎁🎅
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.