τρύπιο ευρώ

Ο ηγέτης είναι νάρκισσος. Είτε από τη φύση του είτε γιατί αυτό είναι το "job description". Δεν μπορείς να ηγηθείς αν δεν πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς που σε ακολουθούν. Ο ναρκισσισμός, συνεπώς, στα κοινοβουλευτικά συστήματα- πολλώ δε μάλλον στα πιο αυταρχικά- είναι προϋπόθεση sine qua non για την επιτυχία. Ο ναρκισσισμός, όμως, στην άμεση δημοκρατία είναι τόσο χρήσιμος όσο και οι ξαπλώστρες τον Γενάρη. Όπως, βεβαίως, κι ο μεσσιανισμός που τον συνοδεύει...

Στις εκλογές τού 2023 καταγράφηκε το παγκόσμιο παράδοξο να ενισχύεται η κυβέρνηση και να καταποντίζεται η αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε... 

Έχουν περάσει λιγότερο από τρία χρόνια από τότε, έχουν συμβεί πολλά αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Κ. Μητσοτάκης, έστω και λαβωμένος, παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. 

Μήπως κάτι δεν κάνει καλά η αντιπολίτευση; Μήπως η συνεχής αναζήτηση του μεσσία, είτε αρσενικού είτε θηλυκού γένους, που θα την λυτρώσει δεν ανοίγει το δρόμο για την κοινωνική λύτρωση; Μήπως αντί να αναζητάμε τη σωτηρία μας σε φθαρμένους, εγωπαθείς ή ανεπαρκείς αρχηγούς ήρθε η ώρα για το λαό να κάνει πράξη την αυτοοργάνωσή του χωρίς αυτή να αποτελεί προπέτασμα καπνού για ματαιόδοξους ηγετίσκους που αντέχουν τη δημοκρατία μόνο όταν αυτή τους αποθεώνει;...

Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι εκείνοι που δεν έχουν ιδέα πώς ζει γιατί η δική τους ζωή είναι τελείως διαφορετική. Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι αυτοί που θέλουν ο λαός να προσαρμοστεί σε αυτούς κι όχι το αντίστροφο. Εν τέλει, ο λαός θα αποφασίσει αν θέλει να σωθεί ή να συνεχίσει να περνά από απογοήτευση σε απογοήτευση σαν να μην ξέρει ήδη το τέλος τού δράματος...

 

 

Απελπισία. Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στους ακομμάτιστους προοδευτικούς πολίτες που αναζητούν σοβαρή κι αξιόπιστη εναλλακτική στο καθεστώς Μητσοτάκη και δεν την βρίσκουν πουθενά. Αν, άλλωστε, δεν ήταν απελπισμένοι δεν θα κατέφευγαν αρκετοί από αυτούς σε ένα πρόσωπο- σύμβολο για τον αγώνα του ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών αλλά που τη μία εβδομάδα "ακυρώνει" τις αμβλώσεις, την επόμενη τον ελληνοτουρκικό διάλογο και τη μεθεπόμενη ποιος ξέρει τι άλλο θα αντλήσει από το οπλοστάσιο Σαμαρά, Βελόπουλου, Νατσιού και Λατινοπούλου. Γι' αυτό κι αν είχαμε εκλογές την Κυριακή μάλλον Κυριάκο θα είχαμε πάλι με 41%...

Την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζαμε τα ακριβή αίτια της τραγωδίας στα Τρίκαλα. Όσα ακολουθούν, συνεπώς, γράφονται εξ αφορμής της κι όχι γιατί σχετίζονται απαραιτήτως μαζί της. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την τελευταία επταετία το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κάνει πάρα πολλά για να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού το 2019 στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε έλεγχο που γίνεται σε βάρος τους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά από τότε έχουν νομοθετηθεί πρώτα το δεκάωρο και στη συνέχεια το 13ωρο. 

Το ότι έχουν αυξηθεί και τα εργατικά δυστυχήματα παραλλήλως με το ωράριο δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι μια απλή σύμπτωση. Οι συμπτώσεις, άλλωστε, είναι αιτιότητες που δεν έχουμε ακόμα διαλευκάνει...

Αλίμονο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν επιθυμούν να σκοτώνονται οι εργαζόμενοι και να μην γυρίζουν σπίτι τους από τη δουλειά τους ζωντανοί. Όπως, όμως, κι ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πρεσβεύουν αποδέχονται πως στο όνομα της παραγωγικότητας και του υπερκέρδους είναι λογικό όσοι παράγουν τον πλούτο να ξεζουμίζονται ή και να χάνουν τη ζωή τους ακόμα. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια στον εμπορικό μας πόλεμο με την Κίνα κι όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Απλά πράγματα...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο σκοτώνονται κι εργάτριες με ανήλικα παιδιά στη νυχτερινή τους βάρδια ήταν, είναι και θα είναι άδικος. Δεν τον έκανε ο Μητσοτάκης ούτε θα πάψει να είναι όταν, με το καλό, αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Χρέος μας, όμως, είναι να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές λιγότερο άδικο από όσο τον παραλάβαμε κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτό θα είναι και το μέτρο τής αποτυχίας μας. Χωρίς καμία δικαιολογία που να μπορεί να σταθεί στο ζύγι τής ιστορίας...

 

Κανείς, ενδεχομένως ούτε οι συγγραφείς τού κειμένου τής πολιτικής απόφασης, δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς αποφάσισε το συνέδριο της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο αλλά χωρίς τον Αλ. Τσίπρα ή επιστροφή στο ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ; Στην ουσία ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός- λαός, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει από κάτω ούτε και τον θέλουν- συμφώνησε να μην διασπαστεί άμεσα και να πετάξει το τενεκεδάκι λίγο μακρύτερα ελπίζοντας πως ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει το καθεστώς του ένα βήμα παραπέρα, δεν θα προκηρύξει εκλογές και θα συνεχίσει να κυβερνά επ' άπειρον με την ίδια Βουλή η οποία αντιπροσωπεύει σήμερα τις κοινωνικές διεργασίες όσο κι ο Ντ. Τραμπ το διεθνές δίκαιο...

Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στην πολιτική ευφυΐα τής νομενκλατούρας τής ΝΕΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ ή του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία- δεν μου έχουν δώσει και τα καλύτερα δείγματα γραφής- αλλά μάλλον ούτε οι ίδιοι πιστεύουν ότι αυτό που αποτρέπει το καθεστώς Μητσοτάκη από την κατάρρευση είναι το ότι δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα ένα κοινό δικό τους ψηφοδέλτιο. Το 2023, άλλωστε, και με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ είχαν κατεβεί όλοι μαζί αλλά το κοντέρ σταμάτησε στο "συγκλονιστικό" 17,85% . Αδυνατώ, εξάλλου, να κατανοήσω γιατί το ΠΑΣΟΚ, του οποίου τα μισά στελέχη και ψηφοφόροι είναι κεντροδεξιοί, ανήκει στο προοδευτικό μέτωπο αλλά όχι κόμματα όπως το Κίνημα Δημοκρατίας, η Πλεύση Ελευθερίας ή το ΜέΡΑ 25 μόνο και μόνο γιατί θεωρούν τον Τσίπρα τον μεγαλύτερο Έλληνα πολιτικό απατεώνα τού 21ου αιώνα...

Φυσικά και το μέλλον τής ΝΕΑΡ, η οποία εφάρμοσε με ΥΠΟΙΚ τον "εμβληματικό" Ευκλ, Τσακαλώτο ένα καραμπινάτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο ωστόσο τώρα όλα της φαίνονται δεξιά εκτός από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απασχολεί στο σύνολο των 10.000.000 Ελλήνων τους 1.500 συνέδρους που βρέθηκαν στο ΣΕΦ τις προηγούμενες ημέρες για να κάνουν δωρεάν ψυχοθεραπεία. Όσα ακούστηκαν, όμως, από την Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή μαρτυρούν πολλά για τους λόγους για τους οποίους η Αριστερά σήμερα ακούγεται σαν βρισιά στα αφτιά τής κοινωνικής πλειοψηφίας: απόλυτη αυτοαναφορικότητα, καμία γείωση με των κοινωνία, ξύλινος λόγος, δογματισμοί και μνησικακίες είναι όλα τόσο προοδευτικά όσο και οι όρκοι ιδεολογικής καθαρότητας εν έτει 2025 κι από ανθρώπους, μάλιστα, που όταν είχαν υπουργεία είχαν ρίξει πολύ νερό στο κρασί τους. Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά ακόμα οι επόμενες εκλογές θα είναι βάλσαμο γιατί οι κοινωνικοί αναχωρητές θα γίνουν και πολιτικοί αναχωρητές...   

Θα σας βομβαρδίσω με κοινοτοπίες, αλλά φαίνεται πως στην Ελλάδα τού 2026 παραμένουν ακόμα ζητούμενα. Κοινοτοπία πρώτη: η ιδιότητα του άνδρα ή της γυναίκας, του ετεροφυλόφιλου ή του ομοφυλόφιλου δεν κάνει από μόνη της κάποιον καλό ως πολιτικό. 

Κοινοτοπία δεύτερη: δεν μπορεί να είναι λόγος καταψήφισης ενός πολιτικού το φύλο ή ο σεξουαλικός του προσανατολισμός. Κοινοτοπία τρίτη: ουδείς είναι υποχρεωμένος να δηλώνει δημοσίως το φύλο το οποίο αισθάνεται ή το σεξουαλικό του προσανατολισμό ώστε να απολογείται όταν δεν το κάνει, ιδίως σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική...

Ο μόνος λόγος τον οποίο βρίσκω βάσιμο ώστε να αποκαλύπτει κάποιος τρίτος το φύλο ή το σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου άλλου είναι αυτός της υποκρισίας τού υποτιθέμενου θύματος. Αν είμαι γκέι, για παράδειγμα, αλλά στις δημόσιες τοποθετήσεις μου χαρακτηρίζω την ομοφυλοφιλία επίκτητη αμαρτία, τότε ναι, πρέπει να με ξεμπροστιάσουν. Αν, όμως, είτε γιατί δεν έχω το σθένος να αντιμετωπίσω την κοινωνική μισαλλοδοξία είτε απλώς γιατί δεν έχω καμία υποχρέωση να διατυμπανίζω την ομοφυλοφιλία μου και κανείς δεν θέλω να ξέρει γι' αυτή παρά μόνο οι πολύ οικείοι μου, γούστο μου και καπέλο μου...

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν καλό πρωθυπουργό για να διαδεχθεί τον Κ. Μητσοτάκη. Αν είναι καλός για τα εθνικά μας συμφέροντα και τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν θα είχα αντίρρηση να ήταν και Τούρκος ακόμα, αν αυτό ήταν δυνατό. Πολλώ δε μάλλον δεν θα με ενοχλούσε αν ήταν γυναίκα, γκέι ή τρανς. Αυτό που με ενοχλεί είναι η έμμεση επίκληση του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού ως προσόντος, ιδίως από την προοδευτική παράταξη, λες και δεν υπάρχουν και συντηρητικές ή διεφθαρμένες ή ανίκανες για ηγεσία γυναίκες ή συντηρητικοί ή διεφθαρμένοι ή ανίκανοι για ηγεσία ομοφυλόφιλοι...  

 

   

Ας υποθέσουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης πει στους δελφίνους του "άι σιχτίρ, σας βαρέθηκα, παραιτούμαι". Θα εκτιναχθεί η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ; Πιθανότατα ναι, μέχρι την εκλογή νέου προέδρου γιατί κάθε κεντροαριστερός και κάθε κεντροδεξιός θα τον φαντασιώνεται όπως θέλει. 

Οι κεντροαριστεροί τον Π. Γερουλάνο, τον Χ. Δούκα ή τον Μ. Χριστοδουλάκη και οι κεντροδεξιοί την Ανν. Διαμαντοπούλου ή την Ν. Γιαννακοπούλου ή τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο. Από όλους αυτούς, όμως, μόνο ένας θα εκλεγόταν πρόεδρος, έτσι δεν είναι;...

Δεν έχω καμία διάθεση υπεράσπισης του Ανδρουλάκη. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι όσο κι αν αναπηδά στο ντιβάνι θα συγκρούεται με το ταβάνι του που είναι χαμηλό. Υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρώτο κόμμα κι ο ίδιος ποτέ πρωθυπουργός... 

Δεν έχω έρθει από το μέλλον και φυσικά μπορεί και να διαψευστώ αλλά αν με γοήτευε ο τζόγος θα ήταν ένα στοίχημα που πολύ ευχαρίστως θα έβαζα. Από την άλλη, όμως, ομφαλοσκοπούν όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά κι εκτός αυτής πιστεύουν ότι αν αλλάξουν ηγεσία θα απογειωθούν. Με ποιον; Με τον "κηπουρό" τού Γιώργου, τον δήμαρχο της μιας θητείας, τον νέο αλλά ξύλινο ή με τους δούρειους ίππους τού Κ. Μητσοτάκη;...

Το ΠΑΣΟΚ κυβερνά και σήμερα κι αυτό το δυσκολεύει πάρα πολύ για να πείσει έναν έτσι κι αλλιώς αγανακτισμένο λαό που αναζητά την αλλαγή πως είναι το κατάλληλο κόμμα για να αποτελέσει όχημά της. Και τι θα γίνει, δηλαδή, αν, για παράδειγμα, αντικατασταθεί ο Κ. Πιερρακάκης από τον Π. Δουδωνή, ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την Ευ. Λιακούλη ή ο Γ. Φλωρίδης από τον Π. Κουκουλόπουλο; Θα έμοιαζε περισσότερο με ανασχηματισμό παρά με νέα κυβέρνηση. 

Υπό μία έννοια, συνεπώς, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να θεωρηθεί κι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτούς που τον σπρώχνουν αριστερά κι εκείνους που τον τραβάνε προς τα δεξιά. Ο επόμενος θα μπορεί; Μάλλον όχι, γι' αυτό κι όλοι οι δελφίνοι θα περιμένουν τις εκλογές όπως οι επίσκοποι στο νεκροκρέβατο του πάπα. Αν υπάρχει ακόμα Βατικανό...

 

Η ΕΕ είναι χειρότερη από όσο θα θέλαμε οι προοδευτικοί, ευρωπαϊστές πολίτες, είναι πολύ καλύτερη όμως από όσο πιστεύουμε η δική μου γενιά που είναι γεννημένη τη δεκαετία τού '70 και οι νεότερες. Ποιος πιστεύει, για παράδειγμα, σήμερα ότι η Γερμανία θα εισβάλει, στρατιωτικά μιλώντας, στις Κάτω Χώρες, στη Νορβηγία, στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο ή και στην Ελλάδα; Κι όμως, δεν έχουν περάσει και τόσες πολλές δεκαετίες, σε σύγκριση με την ανθρώπινη ιστορία, από την τελευταία φορά που νυν κράτη- μέλη τής Ένωσης πολεμούσαν το ένα το άλλο...

Φυσικά και συμμερίζομαι και πολλά από τα επιχειρήματα σε βάρος τής ΕΕ, από το ότι λειτουργεί προς εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων τής Γερμανίας και οι πολιτικές της ρέπουν προς το νεοφιλελευθερισμό ως τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τους χρυσοκάνθαρούς της. Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι ο γαλλογερμανικός άξονας θα έβαζε στην άκρη τα οικονομικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα ώστε να πολεμήσει στο πλευρό τής Ελλάδας σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τουρκία. Θα ήμασταν, όμως, καλύτερα αν σε αυτή την παγκόσμια ανασφάλεια κολυμπούσαμε μόνοι μας στον πλανήτη και χωρίς τα ευρωχρήματα, τα οποία εισπράττουν κι εκείνοι που δηλώνουν ευρωσκεπτικιστές ή και πολέμιοι της ΕΕ; Δυσκολεύομαι να δώσω μια καταφατική απάντηση...

Η ίδια πολιτική διπολικότητα μας κατατρύχει και με την Κοινή Αγροτική Πολιτική, η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γαλλίας, των funds και των υπόλοιπων επενδυτικών ομίλων που θέλουν να αντικαταστήσουν την παραγωγή τής γης με συνθετικά προϊόντα. Από την άλλη, όμως, από τα χέρια των αγροτών αλλά και των κτηνοτρόφων μας έχουν περάσει εκατομμύρια ευρώ από τη δεκαετία τού '80 μέχρι και σήμερα. 

Κι αν προφανώς δεν ήταν όλοι ή και οι περισσότεροι "φραπέδες" και "χασάπηδες", οι πιο πολλοί ήταν ωστόσο τζίτζικες κι όχι μέρμηγκες. Και τώρα που μας έπιασε η διεθνής διατροφική καταιγίδα προσπαθούμε να επισκευάσουμε μια σκεπή που θα οφείλαμε να είχαμε κάνει με τη λιακάδα. Αν φταίει και η ΕΕ γι' αυτό, μάλλον ζούμε σε σπίτια χωρίς καθρέφτες... 

 

 

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι της άμβλωσης, δεν μπαίνουν σε διαβούλευση και σε δημοψήφισμα και είναι σαν τα ποτάμια, δεν γυρίζουν πίσω. Δεν είναι όλοι οι αγώνες δίκαιοι αλλά ο αγώνας για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος έχει δοθεί κι έχει δικαίως κερδηθεί. 

Όποιος ή όποια, συνεπώς, το βάζει στη δημόσια ατζέντα εξυπηρετεί το σκοταδισμό και μόνο. Αλίμονο, άλλωστε, αν ο επίσης δίκαιος σκοπός τής πτώσης τού καθεστώτος Μητσοτάκη δικαιολογούσε τα πάντα. Στο μακιαβελισμό, εξάλλου, έχει αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα ο Αλ. Τσίπρας τα τρία τελευταία χρόνια...

Το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να σταθεροποιηθεί ούτε αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές κι αν χρειαζόμαστε μια τρανταχτή απόδειξη γι' αυτό είναι το κόμμα Καρυστιανού στο οποίο συσπειρώνονται οι κοινωνικές δυνάμεις- αριστερές και δεξιές- που θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα την απαλλαγή από τον σημερινό πρωθυπουργό. Ας μην κρυβόμαστε, άλλωστε, πίσω από το δάχτυλό μας. Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει- προσωπικώς δεν μου αρέσει- δεν υπάρχει άλλο πρόσωπο αυτή τη στιγμή που να μπορεί να κοιτάξει τον Μητσοτάκη στα μάτια και να τον κερδίσει στις κάλπες. 

Όχι γιατί η Καρυστιανού είναι χαρισματικότερη από άλλους πολιτικούς αρχηγούς- δεν είναι-, αλλά γιατί διαθέτει αντικειμενικά χαρακτηριστικά που κανείς άλλος δεν διαθέτει ούτως ώστε να συγκινήσει την κοινωνική πλειοψηφία και να ταυτιστεί μαζί της. Προφανώς δεν έχει χάσει κάθε ελληνική οικογένεια το παιδί ή τα παιδιά της. Ποια ελληνική οικογένεια, όμως, δεν φοβάται μήπως αυτό της συμβεί εξαιτίας και των αποκαλούμενων διαχρονικών παθογενειών τού ελληνικού κράτους;...

Πολύ δύσκολα θα ψήφιζα ένα κόμμα Καρυστιανού ακόμα κι αν είναι ο μοναδικός τρόπος για να πέσει ο Μητσοτάκης. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αντικαθιστάς τον πιο διεφθαρμένο πρωθυπουργό με το "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" γιατί όσο κι αν αποδέχομαι ότι δεν κάνουν οι ταμπέλες την ιδεολογία άλλο τόσο δεν αγοράζω πολιτικά το οτιδήποτε με μοναδικό κριτήριο την εντιμότητα ή την αγνότητά του. 

Αν, όμως, η υπόλοιπη αντιπολίτευση πιστεύει ότι θα γκρεμίσει την Καρυστιανού ανοίγοντας μέτωπο εναντίον της και παραλλήλως με τον Μητσοτάκη μάλλον θα συνεχίσει να ρίχνει νερό στο μύλο της. Οι πολίτες που δηλώνουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις πως θα την ψηφίσουν δεν το κάνουν για τις θέσεις της για τις αμβλώσεις ή για την αγάπη της για τη θρησκεία αλλά γιατί αισθάνονται, έστω κι αν δεν ισχύει, πως ήταν η μοναδική τα τελευταία χρόνια που έδωσε μάχες απέναντι σε ένα σάπιο καθεστώς. Το μόνο, επομένως, που επιτυγχάνουν όσοι από την αντιπολίτευση της επιτίθενται είναι, επί της ουσίας, να τους δικαιώνουν...

 

Με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία δεν ξέρεις ποια αντίφασή του να επισημάνεις πρώτη. Και στη Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, παρουσίασε την κυβέρνησή του ως την καλύτερη αλλά αυτούς με τους οποίους κυβέρνησε ανίκανους. Στο ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, άνοιξε το δρόμο για την εκλογή και στη συνέχεια τον εξοστρακισμό Κασσελάκη και την εκλογή Φάμελλου- έγινε, δηλαδή, ό,τι ήθελε εκείνος- αλλά ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με τη διάλυση της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας. Και ύστερα αναρωτιέται γιατί ο κόσμος λέει πως κούρασε...

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια διαφθοράς στην ΕΕ μάλλον δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην Κύπρο. Το πρόσφατο σκάνδαλο με τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι τού προεδρικού ζεύγους είναι μόνο η κορυφή τού παγόβουνου σε ένα κράτος όπου το ξέπλυμα κάθε λογής "μαύρου" χρήματος είναι το σήμα κατατεθέν τής οικονομίας του... 

Μπορεί οι Τούρκοι να κατέχουν παρανόμως περίπου το 37% του νησιού αλλά και το υπόλοιπο μάλλον κατεχόμενο είναι, κυρίως από Ρώσους, Κινέζους και Ισραηλινούς. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, φυσικά, και για τα προσκόμματα που μπαίνουν σε μια επίλυση του κυπριακού η οποία κοντά στα 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή αποκλείεται να είναι δίκαιη, αν ποτέ συμβεί...

Οι τελευταίοι, βεβαίως, οι οποίοι δικαιούμαστε να σοκαριζόμαστε από την έκταση της διαφθοράς με τη συμμετοχή πολιτικών και κομμάτων είναι οι Ελλαδίτες. Και μόνο το ότι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα τα περισσότερα χρόνια τής μεταπολίτευσης και τα οποία βρίσκονται τώρα στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση χρωστούν στις ελεγχόμενες από ξένους τράπεζες κοντά στο ένα δισ. ευρώ μαρτυρά το μέγεθος της διαπλοκής και το πόσο αδιανόητο είναι να επιβληθούν κανόνες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα κι αυτοί να εφαρμοστούν προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πώς να δαγκώσεις το χέρι που του χρωστάς;...

Το "μαύρο" πολιτικό χρήμα, πάντως, δεν περιορίζεται στις τράπεζες. Είναι κοινό μυστικό ότι η κρατική χρηματοδότηση ή οι συνδρομές των μελών δεν είναι οι αποκλειστικοί τρόποι οικονομικής ενίσχυσης των περισσότερων κομμάτων. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η αντίστροφη μέτρηση για τον Στέφανο Κασσελάκη στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε όταν άρχισε να μιλά γι' αυτά τα ζητήματα, θορυβώντας πολλούς στην Κουμουνδούρου, ανάμεσά τους και τον προκάτοχό του στο προεδρικό γραφείο... 

Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήμουν αφελής αν πίστευα ότι το "μαύρο" χρήμα θε εξαλειφθεί από την πολιτική, η οποία είναι ένα πολύ ακριβό σπορ στο οποίο επιδίδονται συνήθως πλούσιοι. Μπορούμε, όμως, να απαλλαγούμε από ένα κομμάτι τής υποκρισίας με την απελευθέρωση του ποσού δωρεών ταυτοχρόνως με την υποχρέωση για κάθε κόμμα να δημοσιοποιεί ποιοι και με ποια ποσά τα χρηματοδοτούν. Δεν θα ξεριζώναμε το κακό αλλά θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα για το ποιοι κυβερνούν, επί της ουσίας, αυτόν τον τόπο...

 

 

Σας έχω ένα ερώτημα για όχι και τόσο δυνατούς λύτες: πότε- το αργότερο- θα επιστρέψουν στα χωράφια τους οι αγρότες; Όταν χαραχτεί εθνική στρατηγική για τη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως δικαίως τώρα ζητούν, ή όταν επανεκκινήσουν οι γεωργικές εργασίες τους; 

Μάλλον το δεύτερο, γι' αυτό και περισσεύουν τα επιχειρήματα περί ηρωισμού. Ήρωας είναι αυτός που θυσιάζει και τον εαυτό του για κάτι που τον ξεπερνά. Όχι αυτός που αντί να πάει στο καφενείο για να παίξει χαρτιά πηγαίνει στο μπλόκο για να παίξει χαρτιά...

Προφανώς και η κομπανία των προθύμων αγροτών που συνάντησαν την Τρίτη τον Κ. Μητσοτάκη είναι συνδικαλιστές φίλα προσκείμενοι στη ΝΔ. Ποιοι νομίζετε, ωστόσο, πως βρίσκονται κατά βάση στα μπλόκα; 

Οι κολλίγοι από το "Χώμα βάφτηκε κόκκινο", ο Μαρίνος Αντύπας ή Ινδοί μετανάστες που δουλεύουν στα χωράφια κάτω από τους σαράντα βαθμούς Κελσίου; Συνδικαλιστές βρίσκονται κι εκεί διαφόρων κομμάτων, κάποιοι μάλιστα όπως ο "πολύς" Ανεστίδης και της ΝΔ. Και βρέθηκαν στα μπλόκα κυρίως γιατί δεν τους είχαν καταβληθεί οι ενισχύσεις. Τη Mercosur την ανακάλυψαν κι εκείνοι- όπως κι αρκετοί στην αντιπολίτευση πλην Κασσελάκη- στην πορεία...

Η πρωτογενής παραγωγή πεθαίνει και η ευθύνη τής ΕΕ γι' αυτό είναι τεράστια. Πρόκειται, όμως, για την ίδια Ευρώπη από την οποία εισπράττουν και οι κομμουνιστές αγροτοσυνδικαλιστές. Πότε, έτσι κι αλλιώς, βγήκαν οι αγρότες στους δρόμους για να απαιτήσουν, για παράδειγμα, την κατάρτισή τους σε νέες τεχνολογίες και καλλιέργειες κι όχι για επιδοτήσεις και φτηνό ρεύμα και πετρέλαιο; 

Τι έχουν πράξει οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια για να μην τους τρώνε το βιός οι μεσάζοντες; Οι συνεταιρισμοί έχουν αφήσει εποχή με την αδιαφάνεια και την κακοδιοίκησή τους. Ας παραμερίσουν, συνεπώς, όλες οι πλευρές τα πολιτικάντικα παιχνιδάκια κι ας καθίσουν στο τραπέζι οι πραγματικοί παραγωγοί για να βρουν ρεαλιστικές λύσεις αντί να παράγεται ένα καθημερινό τηλεοπτικό σόου που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση η οποία βρίσκεται προ των πυλών...  

Η Μαρία Καρυστιανού έκανε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος, είτε λόγω της απειρίας της είτε εξαιτίας κακών συμβουλών. Προανήγγειλε το κόμμα της πολύ νωρίς και στο πλαίσιο ενός άτυπου ανταγωνισμού με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία για το ποιος θα το ανακοινώσει πρώτος αλλά και γιατί πίστεψε ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει άμεσα σε εκλογές. 

Αντί, συνεπώς, να περιμένει να το ανακοινώσει ένα μήνα πριν τις κάλπες και να πάρει όλο το χαρτί τώρα θα πρέπει να απαντά επί ενάμιση χρόνο για θέματα που είναι προφανές ότι δεν γνωρίζει, αλλά και να δέχεται τη δολοφονία χαρακτήρα που δέχθηκαν κι άλλοι τα προηγούμενα χρόνια. Πρώτα ο Αλ. Τσίπρας και στη συνέχεια ο Στέφανος Κασσελάκης...

Φυσικά κι από ένα πολιτικό πρόσωπο με πρωθυπουργικές φιλοδοξίες περιμένουμε απαντήσεις για τα πάντα, όπως και το να δέχεται αυστηρή κριτική. Αρκεί τα μέτρα και τα σταθμά μας να είναι δίκαια. Γιατί, για παράδειγμα, η Καρυστιανού η οποία μπαίνει τώρα στην πολιτική να έχει ήδη επεξεργασμένες θέσεις για τα πάντα αλλά από τον Τσίπρα που είναι στο πολιτικό κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του να είμαστε ικανοποιημένοι με τον "δημοκρατικό καπιταλισμό" και το "σοκ δημοκρατίας"; Ή γιατί δεν αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατό ο Ν. Ανδρουλάκης να είναι πάνω από τέσσερα χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, να είναι κι αυτός στο κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του, να είναι πάνω από ένα χρόνο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα και η δημοσκοπική του βελόνα να είναι κολλημένη;...

Το πολιτικό τοπίο δεν θα διαμορφωθεί στην οριστική του μορφή πριν τις πρώτες εκλογές. Μετά από αυτές κι έχοντας γνώση τής απόφασης του ελληνικού λαού οι συσχετισμοί θα είναι πολύ διαφορετικοί από τους σημερινούς και θα μπορούμε να μιλάμε με μεγαλύτερη σιγουριά για το μέλλον. Έχουμε, όμως, και μερικές σχετικές βεβαιότητες: η πλειονότητα όσων σήμερα κατηγορούν Καρυστιανού- Κασσελάκη είτε θα βγουν αποδυναμωμένοι είτε θα βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από τις σημερινές προσδοκίες τους είτε θα είναι εκτός Βουλής αφού όλοι τους έχουν ήδη αποτύχει στο να γκρεμίσουν το καθεστώς Μητσοτάκη. Οι ζωντανοί, επομένως, με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...

   

Όποιος έχει διαβάσει την ιστορία τής CIA γνωρίζει ότι οι αποτυχίες της στην επιβολή πολιτικών ή στην πρόγνωση γεγονότων είναι περισσότερες από τις επιτυχίες της. Σε σχέση με την Ελλάδα, μάλιστα, όλοι ξέρουμε πλέον ότι το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο δεν ήταν αμερικανοκίνητες. Φυσικά και είχαν την ανοχή τού αμερικανικού κατεστημένου αλλά δεν σχεδιάστηκαν στο Λάνγκλεϊ...

Καμία αντίρρηση, ο Ντ. Τραμπ επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα και στο Ιράν. Όπως οι προκάτοχοί του ήθελαν τον έλεγχο της Ουκρανίας ή την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού. Οι χιλιάδες άνθρωποι, όμως, που σκοτώθηκαν σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις, οι πολιτικοί κρατούμενοι ή οι πολιτικοί εξόριστοι δεν είναι προϊόντα τής τεχνητής νοημοσύνης. Είναι όντα με σάρκα κι αίμα που ζητούν ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, όλα αυτά τα δικαιώματα τα οποία στη Δύση θεωρούνται, στα Συντάγματα και στους νόμους της τουλάχιστον, δεδομένα...

Γιατί, συνεπώς, η ελληνική Αριστερά περιόρισε τα δάκρυά της για τον Ν. Μαδούρο, την ώρα μάλιστα που ακόμα και η αντιπρόεδρός του φαίνεται πως τα έχει βρει με τον πλανητάρχη; Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι βαθιά χωμένη στις ιδεοληψίες και στα στερεότυπά της, σύμφωνα με τα οποία οι Αμερικανοί έχουν πάντα άδικο κι όσοι είναι εναντίον τους έχουν πάντα δίκιο. 

Γιατί η ελληνική Αριστερά προσαρμόζει τα γεγονότα στα κουτάκια της. Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι ένα συνονθύλευμα υποκριτών που έχουν εφαρμόσει πολύ πρόσφατα τις πιο δεξιές πολιτικές κι έχουν συνεργαστεί με τους πιο δεξιούς και τώρα παριστάνουν τις άμωμες αρσακειάδες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος τους σιχάθηκε... 

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκεφτόταν το πρωινό τής 28ης Φεβρουαρίου 2023 η Μαρία Καρυστιανού αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ψαχνόταν για το πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Το βράδυ, όμως, της ίδιας ημέρας άλλαξε η ζωή της, όπως θα άλλαζε η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου θα έχανε το παιδί του, ιδίως με έναν τόσο φρικιαστικό και ξαφνικό τρόπο... 

Ούτε πιστεύω ότι την επομένη τού δυστυχήματος είχε βάλει μπρος κάποιο σατανικό σχέδιο να αξιοποιήσει τη συμπάθεια του λαού προς το πρόσωπό της ώστε να κυβερνήσει τη χώρα. Σε αντίθεση, δηλαδή, με πολλούς άλλους πολιτευτές δεν αναζητούσε φόρμουλες για να τρουπώσει στην πολιτική. Η ζωή κι ο θάνατος ήταν αυτοί που από ένα σημείο και μετά έκαναν την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο σχεδόν αναπόδραστη...

Είναι προφανές ότι η Καρυστιανού, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν διαθέτει ούτε πολιτική πείρα ούτε κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά θεμάτων. "Πώς θα διαπραγματευτεί με τον Ερντογάν", ακούω πολλούς να ρωτούν και το επιχείρημα δεν είναι καθόλου αβάσιμο... 

Οι πιο αριστεροί, μάλιστα, θέτουν δήθεν αθώα ερωτήματα για το ποια είναι η στάση της απέναντι σε πιο δικαιωματικά ζητήματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ή το προσφυγικό. Λες και η πρώτη φορά Αριστερά δεν ήταν αυτή που δίστασε να νομοθετήσει την ισότητα στο γάμο ή λες και η Μόρια ήταν "επίτευγμα" κάποιας δεξιάς κυβέρνησης... 

Με λίγα λόγια, αυτοί που έχουν ήδη κυβερνήσει, έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα, της έφεραν μνημόνια, Τέμπη, Predator και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να σηκώνουν το δάχτυλο στην Καρυστιανού. Ούτε μπορούν να μιλούν για λαϊκισμό εκείνοι που θα έσκιζαν το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο ή τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όπως κι αν έχει, αργά ή γρήγορα η Μαρία θα παρουσιάσει και πρόγραμμα και πρόσωπα, που θα κριθούν προφανώς από όλους μας. Έχει ήδη αποδείξει όμως ότι διαθέτει τη βούληση να σπάει αβγά και σε ένα πολιτικό τοπίο που αυτό δεν είναι και το πιο σύνηθες είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα... 

Ούτε είναι, όμως, μόνη σε αυτό όπως θέλει να παρουσιάζεται. Υπάρχουν κι άλλα πολιτικά πρόσωπα- Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης- που με τις αδυναμίες τους ο καθένας έχουν δείξει κι εκείνοι αντοχές απέναντι στη σαπίλα τού δημόσιου βίου. Η επόμενη κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι μονοκομματική. Έτσι δεν είναι;...

  

Ένα κράτος δρακόντειων νόμων που τηρούνται στο ακέραιο δεν είναι του γούστου μου. Όπως, άλλωστε, κι οποιαδήποτε νοοτροπία σύμφωνα με την οποία πρώτα βρίσκουμε τι δεν θέλουμε να κάνουμε και μετά προσαρμόζουμε το συντηρητισμό μας στην ανθρώπινη φύση. Θα έβρισκα, πάντως, μια συνεκτικότητα σε ένα κράτος που εφαρμόζει τους ίδιους νόμους για όλους τους πολίτες του, χωρίς εξαιρέσεις για την ελίτ, την οποία και θα παραδεχόμουν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια κράτη στον κόσμο. Γνωρίζω, πάντως, ότι ένα τέτοιο κράτος δεν είναι η Ελλάδα...

Έχει ενδιαφέρον το κυβερνητικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο οι νέοι μας κυρίως θα αγαπήσουν τα ναρκωτικά γιατί ένας πολιτικός αρχηγός που χρησιμοποίησε για μια φορά ένα από αυτά στη νιότη του μίλησε για μια ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία πάντως δεν επανέλαβε λόγω των παρενεργειών της. Ακόμα, όμως, κι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυριζόταν πως δεν έχει περάσει ούτε ημέρα από το 1989 μέχρι και σήμερα που να μην χρησιμοποιεί έκστασι, σε ποιο μικρό σπίτι στο λιβάδι διαβιούν όσοι μας λένε στα σοβαρά πως υποκινεί τη νεολαία μας στη χρήση ναρκωτικών ουσιών; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο καθένας μας μπορεί να βρει από το πρωί μέχρι το βράδυ στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα βιβλία κάθε είδους αναφορά στα ναρκωτικά και με το δέλεαρ, μάλιστα, του απαγορευμένου αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πεθάνουν με μια βελόνα στο μπράτσο γιατί ο Γιάνης μαστούρωσε πριν 37 χρόνια...

Προφανώς κι αντιλαμβάνομαι τις σκοπιμότητες πίσω από τον ηθικό πανικό που έχει καταλάβει την κυβέρνηση του Predator, των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι ακριβή στην εδώ και χρόνια παραγεγραμμένη μικροπαραβατικότητα και φτηνή στα εγκλήματα του λευκού κολάρου. 

Κι αυτό γιατί πρώτος ο Κ. Μητσοτάκης έχει συνειδητοποιήσει πως οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από τις παροχές ή τα προγράμματα αλλά από το βαθμό αγανάκτησης των πολιτών απέναντι στην ανομία. Μόνο που τα δύο μέτρα και δύο σταθμά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που πίσω από το φερετζέ τού φιλελευθερισμού κρύβει τον πιο βαθύ κοτζαμπασισμό...

  

Ο Νικόλας που πάει με όλα κι ο οποίος προσπαθεί να κάνει προσωπικό ντιλ με την Μ. Καρυστιανού κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ πως δαιμονοποιεί οτιδήποτε συνιστά μαζική κινητοποίηση των πολιτών. Λες κι ο ίδιος έχει πλευρίσει την Μαρία των Τεμπών ως εκπρόσωπος του κόμματος με το οποίο εξελέγη ευρωβουλευτής κι όχι ως πολιτικάντης που αναζητά νέα στέγη για να επιβιώσει στο κομματικό παίγνιο, θεωρώντας πως αργά ή γρήγορα η Καρυστιανού θα δει τα δύσκολα και θα βάλει εκείνον μπροστά για πρωθυπουργό... 

Κι όταν εργαλειοποιεί τους χιλιάδες συμπολίτες του που τον ψήφισαν όχι για να ρίξει τον Στέφανο Κασσελάκη αλλά για να βρίσκεται στο πλάι του η υποκρισία φτάνει σε νέα υψηλά επίπεδα. Αυτά του βούρκου...

Ποιος, όμως, έχει το ηθικό ανάστημα στην Κουμουνδούρου για να αναμετρηθεί σε αυτό το επίπεδο με τον Φαραντούρη; Αυτοί που οργάνωσαν κι εκτέλεσαν το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου; Αυτοί που χρησιμοποίησαν τον Σ. Φάμελλο σαν παρένθετη μητέρα μέχρι να πάρει μπρος ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία; Οι βουλευτές και τα στελέχη που αναζητούν ρόλο σε ένα άλλο κόμμα; Ή, μήπως, ο ίδιος ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο κι ο οποίος ζει το μύθο του, να του ανοίγουν αστυνομικοί τις πόρτες, και πιστεύει ότι είναι αρχηγός τού τίποτα;...

Όλος αυτός ο συρφετός αξίζει απολύτως ο ένας στον άλλο κι όλοι μαζί να χορέψουν το χορό τού Ζαλόγγου όταν έρθει η άγια εκείνη ώρα τής κάλπης. Κι αν, μάλιστα, ο Αλέξης είτε δεν κάνει κόμμα είτε δεν τους πάρει στη σανίδα του τότε δεν θα βρίσκουν ούτε μαντήλι για να σύρουν. Πολλώ δε μάλλον για να κλάψουν και, κυρίως, ο λαός που πίστεψε ότι είχαν και το ηθικό πλεονέκτημα. Τρομάρα τους...

Η ανικανότητα του Αλ. Τσίπρα να βρίσκει πολιτικά ταλέντα μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ανικανότητά του στο να σπάει αβγά. Εξαίρεση αποτελεί ο Ν. Φαραντούρης, ο μοναδικός από το think tank που είχε συγκροτήσει ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος μπόρεσε να κάνει πολιτική καριέρα. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, άλλωστε, έμαθε τόσο καλά το πολιτικό παιχνίδι ώστε να προσαρμόζεται στις συνθήκες καλύτερα κι από έναν χαμαιλέοντα σε τροπικό δάσος...

Με τον Νικόλα συνεργάστηκα πρώτη φορά όταν ήταν υποψήφιος βουλευτής Κεφαλονιάς, το 2023. Τολμώ να γράψω πως η σχέση μας είχε γίνει και φιλική. Θυμάμαι ακόμα τις πολύωρες συζητήσεις μας στο νησί του το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς για το αν θα έπρεπε να κατεβεί υποψήφιος για πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικώς δεν κατέβηκε, δίστασε, το τρένο τον προσπέρασε και σε αυτό ανέβηκε ο Στέφανος Κασσελάκης. Ο ίδιος Κασσελάκης τον οποίο στη συνέχεια παρακαλούσε για να τον κάνει σύμβουλο ευρωπαϊκής πολιτικής, διέδιδε αριστερά και δεξιά πως ήταν ο πιο έμπιστος σύμβουλός του κι εκείνος που είχε γράψει το πρόγραμμα του κόμματος για τις ευρωεκλογές του 2024. Ο ίδιος Κασσελάκης που για τον Νικόλα ήταν τότε η "προεδράρα" κι ο "Στεφανάρας" και που το σύστημα Κασσελάκη τον πριμοδότησε στις κάλπες...

Είπαμε όμως, ο Νικόλας είναι χαμαιλέοντας. Όταν, λοιπόν, κατάλαβε πως τα ψωμιά Κασσελάκη ήταν μετρημένα στο ΣΥΡΙΖΑ, συμμάχησε με εκείνους που οδήγησαν την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας στην ανυποληψία. Ο "Στεφανάρας" έγινε ανάξιος για πρόεδρος, με τον Νικόλα να έχει μπερδέψει τη σκιά του με το μπόι του και να πιστεύει ότι μπορούσε να γίνει αρχηγός. Δεν έγινε, πήρε περίπου 5% σε μια εκλογή η οποία έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων των πραξικοπηματιών αλλά ο ίδιος δεν ανησυχούσε. Είχε μόλις εκλεγεί στην Ευρωβουλή. Τα (πολύ γενναιόδωρα) μισθά θα έπεφταν για μια πενταετία κι όπως μου είπε τότε ο ίδιος "το 2029 θα έχουν όλα αλλάξει στο πολιτικό σκηνικό". Σαν να μου έλεγε "θα βρω άλλη ταΐστρα μέχρι τότε". Και φαίνεται πως βρήκε στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού...

Τώρα ο Νικόλας δεν σηκώνει τα τηλέφωνα, δεν απαντά στα μηνύματα. Είναι μεγάλος και τρανός κι ο γράφων ένας αποσυνάγωγος της δημοσιογραφίας. Ταξιδεύει από τις Βρυξέλλες στην Ουάσιγκτον κι από τις Φιλιππίνες στην Αφρική. Είναι πολύ δραστήριος, από επιτροπή σε επιτροπή κι από κανάλι σε κανάλι. Πού να βρει χρόνο για να απολογηθεί σε όσους εξαπάτησε; Το είδος του, έτσι κι αλλιώς, το είδος τού καιροσκόπου δεν σπανίζει στην ελληνική πολιτική ζωή. Ευδοκιμεί παντού και μολύνει ακόμα και τα πιο αγνά λαϊκά κινήματα. Σε βαθμό που μπορεί και να τα καταστρέφει ακόμα εν τη γενέσει τους...

 

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν τολμά να ασκήσει την επιεικέστερη, έστω, κριτική για τη γενοκτονία στη Γάζα ή για τη Βενεζουέλα; Πονά η ψυχούλα του για τους Παλαιστίνιους ή τους Βενεζολάνους αλλά προέχει η προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων; 

Αργά ή γρήγορα οι αγροτικές κινητοποιήσεις θα λήξουν. Ποιος πιστεύει ότι θα κρατήσουν, για παράδειγμα, μέχρι το καλοκαίρι; Σε αυτό το πλαίσιο, καλά κάνουν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι και ζητούν το μάξιμουμ από την κυβέρνηση. Στηρίζονται, άλλωστε, στην αποδοχή τής κοινής γνώμης η οποία, ιδίως όσοι ζουν στα αστικά κέντρα, πιστεύει ότι οι άνθρωποι στα μπλόκα είναι κάτι σαν τους κολίγους στην ταινία "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο" κι όχι, ως επί το πλείστον, πλούσιοι συνδικαλιστές με σαφείς κομματικές προτιμήσεις...

Η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η τελευταία που μπορεί να υψώνει το δάχτυλο στους αγροτοκτηνοτρόφους. Η αποκάλυψη ενός κυκλώματος με μαφιόζικες συμπεριφορές και προφανείς πολιτικές πλάτες απονομιμοποιεί τον Κ. Μητσοτάκη, τους υπουργούς και τους βουλευτές του από το να κατηγορούν, συλλήβδην, τον αγροτικό κόσμο. Ιδίως όταν μέχρι τώρα τους συμπεριφέρονταν όπως οι κοτζαμπάσηδες τους υποτακτικούς τους. Αν θέλουμε, όμως, να είμαστε δίκαιοι οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αρκετά από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι κυβερνητικοί έχουν βάση αληθείας...

Υπάρχουν πολλοί εξωγενείς παράγοντες που ευθύνονται για την αγροτική παρακμή. Υπάρχουν, επίσης, οι μεσάζοντες και οι μεγαλοβιομήχανοι που αισχροκερδούν και σε βάρος των αγροτών. Από τότε, όμως, που μπήκαμε στην ΕΟΚ όλοι μας- αγρότες και μη- καλομάθαμε με το εύκολο χρήμα για το οποίο δεν ιδρώναμε. Είναι λογικό κι ανθρώπινο. 

Μόνο που καλομάθαμε τόσο πολύ που μετατρέψαμε τη λαμογιά σε εθνικό προσόν, γίναμε οι ξύπνιοι που τα τρώγαμε από τους κουτόφραγκους κι αυτό μας οδήγησε ήδη σε μια χρεοκοπία. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως δεν μας έγινε μάθημα με συνέπεια λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα, οι δικές μας γενιές ή οι αμέσως επόμενες να βιώσουν ξανά μια πτώχευση. Εις το όνομα της εθνικής μας υπερηφάνειας...