τρύπιο ευρώ

Ας υποθέσουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης πει στους δελφίνους του "άι σιχτίρ, σας βαρέθηκα, παραιτούμαι". Θα εκτιναχθεί η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ; Πιθανότατα ναι, μέχρι την εκλογή νέου προέδρου γιατί κάθε κεντροαριστερός και κάθε κεντροδεξιός θα τον φαντασιώνεται όπως θέλει. 

Οι κεντροαριστεροί τον Π. Γερουλάνο, τον Χ. Δούκα ή τον Μ. Χριστοδουλάκη και οι κεντροδεξιοί την Ανν. Διαμαντοπούλου ή την Ν. Γιαννακοπούλου ή τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο. Από όλους αυτούς, όμως, μόνο ένας θα εκλεγόταν πρόεδρος, έτσι δεν είναι;...

Δεν έχω καμία διάθεση υπεράσπισης του Ανδρουλάκη. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι όσο κι αν αναπηδά στο ντιβάνι θα συγκρούεται με το ταβάνι του που είναι χαμηλό. Υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρώτο κόμμα κι ο ίδιος ποτέ πρωθυπουργός... 

Δεν έχω έρθει από το μέλλον και φυσικά μπορεί και να διαψευστώ αλλά αν με γοήτευε ο τζόγος θα ήταν ένα στοίχημα που πολύ ευχαρίστως θα έβαζα. Από την άλλη, όμως, ομφαλοσκοπούν όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά κι εκτός αυτής πιστεύουν ότι αν αλλάξουν ηγεσία θα απογειωθούν. Με ποιον; Με τον "κηπουρό" τού Γιώργου, τον δήμαρχο της μιας θητείας, τον νέο αλλά ξύλινο ή με τους δούρειους ίππους τού Κ. Μητσοτάκη;...

Το ΠΑΣΟΚ κυβερνά και σήμερα κι αυτό το δυσκολεύει πάρα πολύ για να πείσει έναν έτσι κι αλλιώς αγανακτισμένο λαό που αναζητά την αλλαγή πως είναι το κατάλληλο κόμμα για να αποτελέσει όχημά της. Και τι θα γίνει, δηλαδή, αν, για παράδειγμα, αντικατασταθεί ο Κ. Πιερρακάκης από τον Π. Δουδωνή, ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την Ευ. Λιακούλη ή ο Γ. Φλωρίδης από τον Π. Κουκουλόπουλο; Θα έμοιαζε περισσότερο με ανασχηματισμό παρά με νέα κυβέρνηση. 

Υπό μία έννοια, συνεπώς, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να θεωρηθεί κι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτούς που τον σπρώχνουν αριστερά κι εκείνους που τον τραβάνε προς τα δεξιά. Ο επόμενος θα μπορεί; Μάλλον όχι, γι' αυτό κι όλοι οι δελφίνοι θα περιμένουν τις εκλογές όπως οι επίσκοποι στο νεκροκρέβατο του πάπα. Αν υπάρχει ακόμα Βατικανό...

Η ΕΕ είναι χειρότερη από όσο θα θέλαμε οι προοδευτικοί, ευρωπαϊστές πολίτες, είναι πολύ καλύτερη όμως από όσο πιστεύουμε η δική μου γενιά που είναι γεννημένη τη δεκαετία τού '70 και οι νεότερες. Ποιος πιστεύει, για παράδειγμα, σήμερα ότι η Γερμανία θα εισβάλει, στρατιωτικά μιλώντας, στις Κάτω Χώρες, στη Νορβηγία, στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο ή και στην Ελλάδα; Κι όμως, δεν έχουν περάσει και τόσες πολλές δεκαετίες, σε σύγκριση με την ανθρώπινη ιστορία, από την τελευταία φορά που νυν κράτη- μέλη τής Ένωσης πολεμούσαν το ένα το άλλο...

Φυσικά και συμμερίζομαι και πολλά από τα επιχειρήματα σε βάρος τής ΕΕ, από το ότι λειτουργεί προς εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων τής Γερμανίας και οι πολιτικές της ρέπουν προς το νεοφιλελευθερισμό ως τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τους χρυσοκάνθαρούς της. Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι ο γαλλογερμανικός άξονας θα έβαζε στην άκρη τα οικονομικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα ώστε να πολεμήσει στο πλευρό τής Ελλάδας σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τουρκία. Θα ήμασταν, όμως, καλύτερα αν σε αυτή την παγκόσμια ανασφάλεια κολυμπούσαμε μόνοι μας στον πλανήτη και χωρίς τα ευρωχρήματα, τα οποία εισπράττουν κι εκείνοι που δηλώνουν ευρωσκεπτικιστές ή και πολέμιοι της ΕΕ; Δυσκολεύομαι να δώσω μια καταφατική απάντηση...

Η ίδια πολιτική διπολικότητα μας κατατρύχει και με την Κοινή Αγροτική Πολιτική, η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γαλλίας, των funds και των υπόλοιπων επενδυτικών ομίλων που θέλουν να αντικαταστήσουν την παραγωγή τής γης με συνθετικά προϊόντα. Από την άλλη, όμως, από τα χέρια των αγροτών αλλά και των κτηνοτρόφων μας έχουν περάσει εκατομμύρια ευρώ από τη δεκαετία τού '80 μέχρι και σήμερα. 

Κι αν προφανώς δεν ήταν όλοι ή και οι περισσότεροι "φραπέδες" και "χασάπηδες", οι πιο πολλοί ήταν ωστόσο τζίτζικες κι όχι μέρμηγκες. Και τώρα που μας έπιασε η διεθνής διατροφική καταιγίδα προσπαθούμε να επισκευάσουμε μια σκεπή που θα οφείλαμε να είχαμε κάνει με τη λιακάδα. Αν φταίει και η ΕΕ γι' αυτό, μάλλον ζούμε σε σπίτια χωρίς καθρέφτες... 

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι της άμβλωσης, δεν μπαίνουν σε διαβούλευση και σε δημοψήφισμα και είναι σαν τα ποτάμια, δεν γυρίζουν πίσω. Δεν είναι όλοι οι αγώνες δίκαιοι αλλά ο αγώνας για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος έχει δοθεί κι έχει δικαίως κερδηθεί. 

Όποιος ή όποια, συνεπώς, το βάζει στη δημόσια ατζέντα εξυπηρετεί το σκοταδισμό και μόνο. Αλίμονο, άλλωστε, αν ο επίσης δίκαιος σκοπός τής πτώσης τού καθεστώτος Μητσοτάκη δικαιολογούσε τα πάντα. Στο μακιαβελισμό, εξάλλου, έχει αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα ο Αλ. Τσίπρας τα τρία τελευταία χρόνια...

Το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να σταθεροποιηθεί ούτε αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές κι αν χρειαζόμαστε μια τρανταχτή απόδειξη γι' αυτό είναι το κόμμα Καρυστιανού στο οποίο συσπειρώνονται οι κοινωνικές δυνάμεις- αριστερές και δεξιές- που θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα την απαλλαγή από τον σημερινό πρωθυπουργό. Ας μην κρυβόμαστε, άλλωστε, πίσω από το δάχτυλό μας. Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει- προσωπικώς δεν μου αρέσει- δεν υπάρχει άλλο πρόσωπο αυτή τη στιγμή που να μπορεί να κοιτάξει τον Μητσοτάκη στα μάτια και να τον κερδίσει στις κάλπες. 

Όχι γιατί η Καρυστιανού είναι χαρισματικότερη από άλλους πολιτικούς αρχηγούς- δεν είναι-, αλλά γιατί διαθέτει αντικειμενικά χαρακτηριστικά που κανείς άλλος δεν διαθέτει ούτως ώστε να συγκινήσει την κοινωνική πλειοψηφία και να ταυτιστεί μαζί της. Προφανώς δεν έχει χάσει κάθε ελληνική οικογένεια το παιδί ή τα παιδιά της. Ποια ελληνική οικογένεια, όμως, δεν φοβάται μήπως αυτό της συμβεί εξαιτίας και των αποκαλούμενων διαχρονικών παθογενειών τού ελληνικού κράτους;...

Πολύ δύσκολα θα ψήφιζα ένα κόμμα Καρυστιανού ακόμα κι αν είναι ο μοναδικός τρόπος για να πέσει ο Μητσοτάκης. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αντικαθιστάς τον πιο διεφθαρμένο πρωθυπουργό με το "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" γιατί όσο κι αν αποδέχομαι ότι δεν κάνουν οι ταμπέλες την ιδεολογία άλλο τόσο δεν αγοράζω πολιτικά το οτιδήποτε με μοναδικό κριτήριο την εντιμότητα ή την αγνότητά του. 

Αν, όμως, η υπόλοιπη αντιπολίτευση πιστεύει ότι θα γκρεμίσει την Καρυστιανού ανοίγοντας μέτωπο εναντίον της και παραλλήλως με τον Μητσοτάκη μάλλον θα συνεχίσει να ρίχνει νερό στο μύλο της. Οι πολίτες που δηλώνουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις πως θα την ψηφίσουν δεν το κάνουν για τις θέσεις της για τις αμβλώσεις ή για την αγάπη της για τη θρησκεία αλλά γιατί αισθάνονται, έστω κι αν δεν ισχύει, πως ήταν η μοναδική τα τελευταία χρόνια που έδωσε μάχες απέναντι σε ένα σάπιο καθεστώς. Το μόνο, επομένως, που επιτυγχάνουν όσοι από την αντιπολίτευση της επιτίθενται είναι, επί της ουσίας, να τους δικαιώνουν...

Όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια διαφθοράς στην ΕΕ μάλλον δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην Κύπρο. Το πρόσφατο σκάνδαλο με τις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι τού προεδρικού ζεύγους είναι μόνο η κορυφή τού παγόβουνου σε ένα κράτος όπου το ξέπλυμα κάθε λογής "μαύρου" χρήματος είναι το σήμα κατατεθέν τής οικονομίας του... 

Μπορεί οι Τούρκοι να κατέχουν παρανόμως περίπου το 37% του νησιού αλλά και το υπόλοιπο μάλλον κατεχόμενο είναι, κυρίως από Ρώσους, Κινέζους και Ισραηλινούς. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, φυσικά, και για τα προσκόμματα που μπαίνουν σε μια επίλυση του κυπριακού η οποία κοντά στα 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή αποκλείεται να είναι δίκαιη, αν ποτέ συμβεί...

Οι τελευταίοι, βεβαίως, οι οποίοι δικαιούμαστε να σοκαριζόμαστε από την έκταση της διαφθοράς με τη συμμετοχή πολιτικών και κομμάτων είναι οι Ελλαδίτες. Και μόνο το ότι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα τα περισσότερα χρόνια τής μεταπολίτευσης και τα οποία βρίσκονται τώρα στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση χρωστούν στις ελεγχόμενες από ξένους τράπεζες κοντά στο ένα δισ. ευρώ μαρτυρά το μέγεθος της διαπλοκής και το πόσο αδιανόητο είναι να επιβληθούν κανόνες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα κι αυτοί να εφαρμοστούν προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πώς να δαγκώσεις το χέρι που του χρωστάς;...

Το "μαύρο" πολιτικό χρήμα, πάντως, δεν περιορίζεται στις τράπεζες. Είναι κοινό μυστικό ότι η κρατική χρηματοδότηση ή οι συνδρομές των μελών δεν είναι οι αποκλειστικοί τρόποι οικονομικής ενίσχυσης των περισσότερων κομμάτων. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η αντίστροφη μέτρηση για τον Στέφανο Κασσελάκη στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε όταν άρχισε να μιλά γι' αυτά τα ζητήματα, θορυβώντας πολλούς στην Κουμουνδούρου, ανάμεσά τους και τον προκάτοχό του στο προεδρικό γραφείο... 

Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήμουν αφελής αν πίστευα ότι το "μαύρο" χρήμα θε εξαλειφθεί από την πολιτική, η οποία είναι ένα πολύ ακριβό σπορ στο οποίο επιδίδονται συνήθως πλούσιοι. Μπορούμε, όμως, να απαλλαγούμε από ένα κομμάτι τής υποκρισίας με την απελευθέρωση του ποσού δωρεών ταυτοχρόνως με την υποχρέωση για κάθε κόμμα να δημοσιοποιεί ποιοι και με ποια ποσά τα χρηματοδοτούν. Δεν θα ξεριζώναμε το κακό αλλά θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα για το ποιοι κυβερνούν, επί της ουσίας, αυτόν τον τόπο...

Σας έχω ένα ερώτημα για όχι και τόσο δυνατούς λύτες: πότε- το αργότερο- θα επιστρέψουν στα χωράφια τους οι αγρότες; Όταν χαραχτεί εθνική στρατηγική για τη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως δικαίως τώρα ζητούν, ή όταν επανεκκινήσουν οι γεωργικές εργασίες τους; 

Μάλλον το δεύτερο, γι' αυτό και περισσεύουν τα επιχειρήματα περί ηρωισμού. Ήρωας είναι αυτός που θυσιάζει και τον εαυτό του για κάτι που τον ξεπερνά. Όχι αυτός που αντί να πάει στο καφενείο για να παίξει χαρτιά πηγαίνει στο μπλόκο για να παίξει χαρτιά...

Προφανώς και η κομπανία των προθύμων αγροτών που συνάντησαν την Τρίτη τον Κ. Μητσοτάκη είναι συνδικαλιστές φίλα προσκείμενοι στη ΝΔ. Ποιοι νομίζετε, ωστόσο, πως βρίσκονται κατά βάση στα μπλόκα; 

Οι κολλίγοι από το "Χώμα βάφτηκε κόκκινο", ο Μαρίνος Αντύπας ή Ινδοί μετανάστες που δουλεύουν στα χωράφια κάτω από τους σαράντα βαθμούς Κελσίου; Συνδικαλιστές βρίσκονται κι εκεί διαφόρων κομμάτων, κάποιοι μάλιστα όπως ο "πολύς" Ανεστίδης και της ΝΔ. Και βρέθηκαν στα μπλόκα κυρίως γιατί δεν τους είχαν καταβληθεί οι ενισχύσεις. Τη Mercosur την ανακάλυψαν κι εκείνοι- όπως κι αρκετοί στην αντιπολίτευση πλην Κασσελάκη- στην πορεία...

Η πρωτογενής παραγωγή πεθαίνει και η ευθύνη τής ΕΕ γι' αυτό είναι τεράστια. Πρόκειται, όμως, για την ίδια Ευρώπη από την οποία εισπράττουν και οι κομμουνιστές αγροτοσυνδικαλιστές. Πότε, έτσι κι αλλιώς, βγήκαν οι αγρότες στους δρόμους για να απαιτήσουν, για παράδειγμα, την κατάρτισή τους σε νέες τεχνολογίες και καλλιέργειες κι όχι για επιδοτήσεις και φτηνό ρεύμα και πετρέλαιο; 

Τι έχουν πράξει οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια για να μην τους τρώνε το βιός οι μεσάζοντες; Οι συνεταιρισμοί έχουν αφήσει εποχή με την αδιαφάνεια και την κακοδιοίκησή τους. Ας παραμερίσουν, συνεπώς, όλες οι πλευρές τα πολιτικάντικα παιχνιδάκια κι ας καθίσουν στο τραπέζι οι πραγματικοί παραγωγοί για να βρουν ρεαλιστικές λύσεις αντί να παράγεται ένα καθημερινό τηλεοπτικό σόου που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση η οποία βρίσκεται προ των πυλών...  

Η Μαρία Καρυστιανού έκανε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος, είτε λόγω της απειρίας της είτε εξαιτίας κακών συμβουλών. Προανήγγειλε το κόμμα της πολύ νωρίς και στο πλαίσιο ενός άτυπου ανταγωνισμού με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία για το ποιος θα το ανακοινώσει πρώτος αλλά και γιατί πίστεψε ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει άμεσα σε εκλογές. 

Αντί, συνεπώς, να περιμένει να το ανακοινώσει ένα μήνα πριν τις κάλπες και να πάρει όλο το χαρτί τώρα θα πρέπει να απαντά επί ενάμιση χρόνο για θέματα που είναι προφανές ότι δεν γνωρίζει, αλλά και να δέχεται τη δολοφονία χαρακτήρα που δέχθηκαν κι άλλοι τα προηγούμενα χρόνια. Πρώτα ο Αλ. Τσίπρας και στη συνέχεια ο Στέφανος Κασσελάκης...

Φυσικά κι από ένα πολιτικό πρόσωπο με πρωθυπουργικές φιλοδοξίες περιμένουμε απαντήσεις για τα πάντα, όπως και το να δέχεται αυστηρή κριτική. Αρκεί τα μέτρα και τα σταθμά μας να είναι δίκαια. Γιατί, για παράδειγμα, η Καρυστιανού η οποία μπαίνει τώρα στην πολιτική να έχει ήδη επεξεργασμένες θέσεις για τα πάντα αλλά από τον Τσίπρα που είναι στο πολιτικό κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του να είμαστε ικανοποιημένοι με τον "δημοκρατικό καπιταλισμό" και το "σοκ δημοκρατίας"; Ή γιατί δεν αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατό ο Ν. Ανδρουλάκης να είναι πάνω από τέσσερα χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, να είναι κι αυτός στο κουρμπέτι από τα γεννοφάσκια του, να είναι πάνω από ένα χρόνο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα και η δημοσκοπική του βελόνα να είναι κολλημένη;...

Το πολιτικό τοπίο δεν θα διαμορφωθεί στην οριστική του μορφή πριν τις πρώτες εκλογές. Μετά από αυτές κι έχοντας γνώση τής απόφασης του ελληνικού λαού οι συσχετισμοί θα είναι πολύ διαφορετικοί από τους σημερινούς και θα μπορούμε να μιλάμε με μεγαλύτερη σιγουριά για το μέλλον. Έχουμε, όμως, και μερικές σχετικές βεβαιότητες: η πλειονότητα όσων σήμερα κατηγορούν Καρυστιανού- Κασσελάκη είτε θα βγουν αποδυναμωμένοι είτε θα βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από τις σημερινές προσδοκίες τους είτε θα είναι εκτός Βουλής αφού όλοι τους έχουν ήδη αποτύχει στο να γκρεμίσουν το καθεστώς Μητσοτάκη. Οι ζωντανοί, επομένως, με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς...