apos_

H ταινία-απωθημένο της φετινής σεζόν ήταν βεβαίως από την πατρίδα. Εσύ μπορεί να την είδες, εμένα είχε γλιστρήσει από τα χέρια μου. Medianeras (μεσοτοιχίες). Να σου πω τι ακριβώς είναι η μεσοτοιχία; Υποθέτω ότι παντού είναι το ίδιο: ο ακάλυπτος εξωτερικός τοίχος ενός κτιρίου, ο οποίος (τουλάχιστον στο BAires) ντύνεται με διαφήμιση. Eνίοτε δίνει την ευκαιρία για μικρές παρανομίες, αφού πολλοί ένοικοι ανοίγουν παραθυράκια για να μπει λίγο φως.
Το θέμα δεν είναι ο ορισμός. Είναι τα παιχνίδια που μπορεί να σου παίξει, όταν ζεις σε μια μεγαλούπολη την εποχή του Διαδικτύου, όπου όλα (μα όλα) γίνονται με ένα κλικ.
Η ταινία θα μπορούσε να είναι και ένα ταξίδι/ύμνος στην αρχιτεκτονική ποικιλία-ομορφιά-ασχήμια μιας λατρεμένης πόλης που ακούει στο όνομα Buenos Aires.
Κτίρια με ιστορία, κτίρια πανύψηλα (όσοι έχουν πάει το γνωρίζουν), όμορφα, περίεργα, μικρά δίπλα σε μεγάλα, μεγάλα δίπλα σε μικρά, κλασσικά, μοντέρνα, με μπαλκόνια, χωρίς μπαλκόνια, κτίρια με τραγικό παρελθόν, δυσάρεστα, φρικτά, χαρούμενα, αλλόκοτα. Συνυπάρχουν και κλείνουν μέσα τους ανθρώπινες ιστορίες. Όπως των δύο πρωταγωνιστών της ταινίας.
Ο Martín είναι φοβικός, σπάνια κάνει κάτι εκτός διαδικτύου, σχεδιάζει websites και ψάχνεται. Η Mariana είχε πρόσφατο χωρισμό (όπως λένε και οι αστρολόγες), την παλεύει με την παρα-αρχιτεκτονική και παιδεύεται γενικώς. Με ποια έννοια; Μην το ψάχνεις, γενικώς.
Θεωρητικά τους χωρίζει μια μεσοτοιχία. Και ενώ ψωνίζουν στα ίδια μέρη, ενώ κυκλοφορούν στην ίδια γειτονιά, δεν έχουν καταφέρει να γνωριστούν. Και πώς να τα καταφέρουν, όταν σε μια πόλη τόσο μεγάλη το να ψάχνεις το άλλο μισό είναι σαν εκείνο το εικονογραφημένο βιβλίο Find Wally, όπου ο αναγνώστης ψάχνει μέσα στο πλήθος να βρει αυτόν τον περίεργο χαμογελαστό τύπο με τα αστεία γυαλιά.
Δεν περιμένεις βέβαια καμία φοβερή ανατροπή, το θεωρείς σχεδόν δεδομένο ότι κάτι θα γίνει και τελικά θα γνωριστούν.
Αλλά μέχρι αυτό να συμβεί, θα βλέπεις στιγμιότυπα από μια ζωή που θα μπορούσε να είναι η δική σου και η δική μου.
Σήμερα, χθες, αύριο.

Λατρεμένη Νάκυ Αγάθου. Καμάρωσέ την στο βίντεο και δες πώς υπήρξε προφητική περίπου 25 χρόνια πριν: Η χώρα μας συμμετέχει στον διαγωνισμό με το τραγούδι «Κλόουν».

Τρεις κορυφαίες προσωπικότητες κατάφεραν να προβλέψουν τα μελλούμενα σε αυτή τη χώρα: Η Νάκυ, ο δυσοίωνος θίασος της Αλέκας και ο εξίσου δυσοίωνος θίασος του πατέρα Παΐσιου. Το ξέρω ότι ήθελες να βάλεις και τον Τράγκα, αλλά η περίπτωσή του είναι κάπου μεταξύ Αλέκας και Παΐσιου, που ουσιαστικά είναι το ίδιο.
Τα έμαθες λοιπόν: σωθήκαμε για μια ακόμα φορά. Δεν ξέρω τι λες εσύ, αλλά εγώ αυτές τις απανωτές σωτηρίες πολύ τις χαίρομαι για ένα λόγο: κάθε φορά έχεις και μία διαφορετική συμμορία απέναντί σου. Στην πρώτη σωτηρία-χρεοκοπία ήταν μόνο ο trendy-fit Γιώργος με τους κηπουρούς του, τους βουλευτές που έκλαιγαν, τους σχολιαστές υπουργούς του, τον ΛΑΟπρόεδρο και την Ντόρα (σταθερή αξία). Όλοι οι άλλοι απέναντι. Από τον Αντωνάκη μέχρι την Αλέκα και τον γέροντα Παΐσιο.
Μετά ήρθε η νέα σωτηρία, όπου έμεινε ο «κουακέρος» Παπαδήμος, ο trendy-fit, η Ντόρα (σιγουράκι), η Ελσα Παπαδημητρίου, η Πολιτική Ανοιξη του Αντωνάκη και η ΝΔ του Βορίδη.
Όσο για το club των απέναντι, εκεί γίνεται του Κουτρούλη ο Γάμος. Στο πλευρό της Αλέκας και του γέροντα Παΐσιου, μπήκε η Χρυσή Αυγή, ο ΛΑΟπρόεδρος με τις ρεζέρβες του Τηλεάστυ, κάτι λιμά από τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» και το απάγκιο του ΠΑΣόκου, δηλαδή ο Κουβέλης. Guest star ο γνωστός άεργος Αλέξης να μοιράζει πιστοποιητικά ελληνοφροσύνης, απειλώντας παράλληλα με την κλανίτσα του την Ευρώπη ότι αν γίνει πρωθυπουργός, θα σκίσει όλο το Μνημόνιο.
Αχ βρε Νάκυ μου, πόσο μέσα έπεσες: «Κλόουν». Τέτοιος θίασος δεν έχει βρεθεί ξανά στην Ευρώπη. Και τα καλύτερα στα φυλάω για το τέλος: από την αρένα θα περάσει ο γραφικός που εκτοξεύει Μνημόνια, ενδεχομένως και ο Πάνος (εντελώς) Καμμένος, ο οποίος μπορεί και να το φάει. Σελίδα-σελίδα με τη συνδρομή του γάλακτος που θα προσκομίσει η γνωστή όψιμη κουμμουνίστρια.
Το καλύτερο της υπόθεσης: η ανάπτυξη. Τείνει να εξελιχθεί σε urban legend. Τη φαντάζομαι σαν ένα κακοποιημένο κοριτσάκι, που κάποιος το έχει κάπου κλειδωμένο και όλοι ψάχνουν να το βρουν. PSI Athens. Βρείτε την ανάπτυξη. Τι καραμέλα και αυτή! Και ο ανιψιός μου ξέρει ότι η ανάπτυξη είναι θέμα σχεδίου, αλλά κυρίως πολιτικού γούστου: εσύ μπορεί να έχεις γούστο Obama, o άλλος να γουστάρει Μέρκελ, η άλλη τη Βόρειο Κορέα και εγώ μοντέλο Αrgentina. Δεν θα τα χαλάσουμε. Προς το παρόν, έχουμε δικαίωμα να διαφωνούμε.
Όμως θα ήταν διδακτικό να βγει μια φορά σε ένα κανάλι κάποιος που προσπάθησε σε αυτή τη χώρα να κάνει «ανάπτυξη». Μην το πας πολύ μακριά, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα: κάποιος που να προσπάθησε να στήσει μια επιχείρηση. Να καινοτομήσει βρε αδελφέ. Να σου πει: ήταν εύκολο; βρήκε χρηματοδότηση; σταθερό φορολογικό σύστημα; χρειάστηκε να λαδώσει; έμπλεξε με γραφειοκρατία και χαρτούρα; έπεσε σε απρόβλεπτα χαράτσια; του έκαψαν την επιχείρηση; τα παράτησε και έφυγε για πάντα; Από τις απαντήσεις που θα λάβεις, θα υποψιαστείς γιατί έρχεται ή δεν έρχεται ή πώς έρχεται αυτή η φουκαριάρα η «ανάπτυξη». Θα καταλάβεις μακριά από φωνές και συνθήματα πόσο κοντά ή μακριά είναι η σωτηρία. Αλλά βλέπεις, στα δελτία με την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της, αυτά δεν έχουν θέση. Δεν πουλάνε.
Παραδέξου, πάντως, την ευστροφία αυτών που μας έσωσαν αυτή τη φορά. Θα φέρουν εδώ επιτηρητές, διότι κατάλαβαν (επιτέλους) με τι λαμόγια πολιτικούς έχουν να κάνουν. Επιπλέον, θα φτιάξουν ειδικό λογαριασμό για να παίρνουν πίσω τα δανεικά, διότι κατάλαβαν (επίσης επιτέλους) ότι το ελληνικό κράτος είναι ο μπαταχτσής της Οικουμένης.
Σε παλαιότερα επεισόδια χρεοκοπίας υπήρχε το «Μονοπώλιον» σε σπίρτα, ώστε να παίρνει πίσω ο δανειστής τα φράγκα.
Στη σύγχρονη εκδοχή του, το «Μονοπώλιον» περιλαμβάνει τον υπέροχο μεταπολιτευτικό θίασο. Τα κέρδη είναι βέβαια, καθώς το κουτάκι έχει πολλά σπίρτα: κόμματα εξουσίας, διαμαρτυρίας, βλακείας, συνδικαλιστές, επαγγελματίες παράγοντες, Λάκηδες, τιμητές των πάντων και άλλα πολλά μπουμπούκια.
Όρεξη να έχεις να καις. Είναι και της μόδας.

Στον ευρωπαϊκό Τύπο διαβάζεις κυρίως μία κατηγορία άρθρων: αυτά που σε «στολίζουν» για την ανικανότητά σου να κολυμπήσεις μέσα στην κρίση και ας είσαι ναυτικός λαός.
Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα άρθρων που βλέπει πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Δεν σε «στολίζει» ακριβώς, αλλά ούτε σε χαϊδεύει. Προσπαθεί να δει πιο ξεκάθαρα τη μεγάλη εικόνα.
Σε ένα τέτοιο έπεσα προχθές (από την El País) χάρη σε σένα. To έγραψε μία καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Τίτλος: Οι Έλληνες θυσία στο βωμό της Ευρώπης.
Ξεκινά με μια φράση που είπε πρόσφατα, ενώπιον της γαϊδάρας Μέρκελ, η ψηλόλιγνη πρωθυπουργός της Δανίας: «Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να κάνει θυσίες, αλλά όχι και να θυσιαστεί». Και συνεχίζει -η αρθρογράφος- προσπαθώντας να αναλύσει στους αναγνώστες τις θυσίες των Ελλήνων: τις περικοπές μισθών, την ακριβή βενζίνη, το 40% ακριβότερο σούπερ-μάρκετ και πάει λέγοντας.
Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση -λέει- η Γερμανία ζητά από την ΕΕ να διορίσει και αρμόδιο που θα επιτηρεί το τεφτέρι εξόδων-εσόδων των Ελλήνων.
Η αρθρογράφος θυμάται στη συνέχεια αυτό που έγραψε ο Τόμας Φρίντμαν στους New York Times: «Μπορούν οι Έλληνες να γίνουν Γερμανοί;»
Μέσα σε μια τέτοια ελαφρώς παράλογη συζήτηση, ίσως τελικά οι Έλληνες και οι Γερμανοί να μοιάζουν περισσότερο από όσο φαντάζονται: οι Έλληνες είναι αθεράπευτα περήφανοι και ατομιστές και οι Γερμανοί (τουλάχιστον μερίδα τους), καταφεύγουν σε αυτό το στερεότυπο των τεμπέληδων Ελλήνων, που πίνουν καφέ, χορεύουν και φιλοσοφούν, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αποστροφή τους στο να πληρώσουν και άλλους φόρους για δαύτους. Εξίσου περήφανοι και ατομιστές δηλαδή.
Πού θέλει να καταλήξει η αρθρογράφος; Ότι οι θεωρίες περί «κουλτούρας» κάθε λαού, δεν οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. «Αν η 'κουλτούρα' ήταν το παν, τότε οι Ισπανοί ακόμα θα έσκιζαν τις σάρκες στους σε Εμφύλιο» λέει. Όποιος έχει πάει στην Ισπανία, ξέρει ότι έχει δίκιο.
«Η τύχη μιας χώρας δεν είναι γραμμένη εξαρχής στην κουλτούρα του λαού της. Οι πολιτικές αποφάσεις παίζουν ρόλο στο πώς μια χώρα βγαίνει από μια δύσκολη συγκυρία. Και υπάρχουν διαφορές στο πώς θα βγεις από μία δύσκολη κατάσταση.»
Και εδώ ξεκινά το ζουμί του άρθρου: Όταν οι πολιτικές αποφάσεις είναι που κάνουν τη διαφορά, τι κίνητρο έχουν τελικά οι Έλληνες να κάνουν θυσίες; Όσες και να κάνουν, η κατάσταση επιδεινώνεται και κανείς δεν τους έχει δώσει να πιστέψουν ότι υπάρχει ελπίδα. Και όσο ζητούνται περισσότερα, όπως για παράδειγμα να παραχωρήσουν την κυριαρχία τους, τόσο αποδυναμώνεται το Κράτος τους. Σε κανέναν δεν προκαλεί εντύπωση -συνεχίζει- που στο youtube υπάρχουν δεκάδες βιντεάκια πώς να μην πληρώσεις το χαράτσι της ΔΕΗ και να μην σου κόψουν το ρεύμα ή πως να το ξανασυνδέσεις.
Όταν λοιπόν τα μέτρα είναι άδικα και παράνομα, η απάτη μεγαλώνει. Παράλληλα δημιουργείται μια ανοχή έναντι αυτών που παρανομούν. Ακόμα και ο ΟΟΣΑ έχει βρει σχέση μεταξύ της δημοσιονομικής πίεσης και της απάτης.
Τα ίδια τα μέτρα -συμπεραίνει- λόγω της φύσης τους, αποδυναμώνουν την εθνική κυριαρχία. Οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες. Αλλά ούτε εκείνοι ούτε κανένας άλλος έχουν διάθεση να θυσιαστούν. Την στιγμή μάλιστα που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση.
Και η καθηγήτρια καταλήγει νοσταλγώντας τις εποχές που ο μόνος που φλέρταρε την Ευρώπη ήταν ο Δίας. Κάνοντας και αυτός -συμπληρώνω εγώ- τη δική του πολιτική...

Αυτού του είδους τα άρθρα, αποτελούν μειοψηφία. Τα βρίσκεις συχνά σε ισπανικές εφημερίδες, ίσως γιατί οι αρθρογράφοι τους ανησυχούν και για τη δική τους μοίρα. Ειδικά τώρα που ο πρωθυπουργός τους, στην προσπάθειά του να αποφύγει το μνημόνιο, κάνει ό,τι θα έκανε αν υπήρχε μνημόνιο.
Τα άρθρα που σε «στολίζουν» έχουν περίοπτη θέση στα ελληνικά τηλεοπτικά παράθυρα, γιατί ταΐζουν το συλλογικό απωθημένο ότι φταίνε μόνο οι άλλοι.
Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς που σε «στολίζουν» στρέφονται κατά των πολιτικών σου. Εσένα προσωπικά δεν σε ξέρουν. Τους πολιτικούς όμως τους ξέρουν, γιατί τους βλέπουν τουλάχιστον δύο φορές το μήνα.
Και «στολίζουν» εσένα, γιατί και αν ακόμα εσύ βολικά το ξεχνάς- τους ψήφισες. Τους «παντρεύτηκες»: in sickness and in health, for richer and for poorer. Until debt do you part. Μέχρι να σας χωρίσει το χρέος.

Κάποτε ήταν ο έρωτας του Δία προς την Ευρώπη που μας απασχολούσε. Τώρα είναι ο έρωτας της Ευρώπης στο χρέος. Until debt do you part. Μέχρι να μας χωρίσει το χρέος. Ο θάνατος.

Ειλικρινά στο λέω, θα αρχίσω να τραβάω τις κοτσίδες που δεν έχω. Δύο χρόνια τώρα ζω τη μέρα της μαρμότας. Γίνεται ακριβώς το ίδιο πράγμα με σχεδόν τις ίδιες φάτσες: Όλοι προσπαθούν να με σώσουν, απειλώντας με ότι αν δεν σωθώ, θα αναγκαστούν να με σώσουν με πιο δύσκολο (για μένα) τρόπο. Και αν πάλι δεν θέλω να σωθώ και αρχίσω να κατρακυλώ, θα αναγκαστούν πάλι να με σώσουν με δυσκολότερο (για μένα) τρόπο.
Δεν θα την αντέξω τόση προσπάθεια. Πότε στην ιστορία αυτής της χώρας-παράγκας δεν προσπάθησαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να την σώσουν: από το έδρανο, το δρόμο, το μικρόφωνο, τα ερτζιανά, τα φλας, τις κάμερες, τη βολή του καναπέ ή του πληκτρολογίου τους.
Στο τέλος όμως εθίζεσαι. Ίσως και να το ρίχνεις στην πλάκα. Βλέπεις τους «πολιτικούς αρχηγούς» στο ακριβό τραπέζι του Μαξίμου και αναρωτιέσαι. Σχεδόν ξέρεις τι σκέφτονται μέσα τους.
Ο trendy και fit Γιώργος έχει το ipad και προφανώς βλέπει ταινίες. Μάλλον κατεβάζει και το νέο single της Madonna από το iΤunes store. Mεταξύ μας, καλύτερα να ασχολείται με το ipad, παρά να κάνει οτιδήποτε άλλο.
Ο Αντωνάκης πάλι κοιτά γύρω-γύρω να μάθει το χώρο, θεωρώντας ότι θα είναι ο επόμενος ένοικος. Σου λέει, από εδώ η τουαλέτα, δεξιά τα γραφεία και αριστερά η αίθουσα που θα σπιτώσω την Πολιτική Ανοιξη. Και στο βάθος ο καθρέφτης, μπροστά στον οποίο θα στέκομαι για να διαπραγματευτώ σκληρά με την τρόικα.
Αυτό πάλι που στην Πολιτική Ανοιξη πιστεύουν ότι θα γίνουν εκλογές, το εξηγείς κάπως; Μήπως να ρωτούσαν καλύτερα τη Λίτσα Πατέρα; Είκοσι χρόνια στον «Καφέ», έχει μια εγκυρότητα. Εξαιρώ που έχει βγάλει τίμια το ψωμί της.
Υπάρχει και ο ΛΑΟπρόεδρος, ο οποίος σκέφτεται την επόμενη πιασάρικη ατάκα που θα πει, ενώ το μάτι του παίζει να ανακαλύψει σε ποιο υπόγειο του Μαξίμου βρίσκεται το δωμάτιο για τα δουλικά. Σε κάτι τέτοιο ελπίζει μετά τις εκλογές, που έτσι κι αλλιώς δεν θα γίνουν. Αλλά αν γίνονταν θα έμπαινε ως experienced εταίρος στο Μαξίμου, έστω και στο υπόγειο και θα κούναγε το δάχτυλο στη ζηλιάρα Ντόρα.
Και όσο εθίζεσαι με αυτές τις εικόνες, άλλο τόσο εθίζεσαι και με τους άλλους, τους «απ' έξω», στους οποίους ξέρεις τι εκτίμηση έχω.
Η μία περιμένει να βγάλει ο λαός συμπεράσματα και να πάει για τη «ριζική λύση». Η οποία προφανώς είναι το Αρθρο 99, όπου μπήκε και η επιχείρησή της. Στην οποία -άκου να γελάς- τυπώνονταν κυρίως δεξιές φυλλάδες, που μπατίρησαν αφήνοντας απλήρωτους εκατοντάδες ανθρώπους. Κοίτα ειρωνία. Και αν την ρωτήσεις γιατί μπήκε στο Αρθρο 99, θα σου πει ότι έπεσε έξω λόγω και του γνωστού πόλεμου που γίνεται στο κόμμα, γιατί έχει και μια μανία καταδίωξης. Μπερδεύτηκες; Εγώ πάλι όχι. Αν είχα έστω και ένα χιλιοστό αμφιβολίας ότι μας ψεκάζουν, όταν ακούω τέτοιες μπαρούφες, βεβαιώνομαι απόλυτα: μας ψεκάζουν.
Είπα μπαρούφες και θυμήθηκα τον άλλον τον άεργο που ακούει στο όνομα Αλέξης. Να παίξουμε -λέει- το χαρτί της άτακτης χρεοκοπίας. Να πετάξει δηλαδή o ίδιος την κλανίτσα του να μυρίσει η Ευρώπη και να μας σώσει. Να μας χαρίσει και τα δανεικά, να μας δώσει και περίοδο χάριτος και να μπαίνουμε και δωρεάν στο Allou fun Park.
Και αν όλα αυτά δεν συμβούν, απλά εμείς όλοι θα πεινάσουμε κι άλλο. Ο ίδιος δεν θα πεινάσει, γιατί δεν είχε ποτέ σκοπό της ζωής του να πεινάσει. Το πολύ-πολύ να καταγγείλλει μετά την Ευρώπη ότι έκλεψε στα χαρτιά και πεινάσαμε. Εμείς, όχι αυτός.
Έχει όμως και καλύτερο: να απελάσουμε και τους τροικανούς. Σου θυμίζω ότι την απέλαση την είχε τάξει στους ιθαγενείς της περιφέρειας Αττικής και ο ανεκδιήγητος Αλέκος ως υποψήφιος το 2009. Πόσο πήρε; 2,16%. Από τότε, είπε βέβαια και μια σωστή κουβέντα: «η Αριστερά δεν πρέπει να είναι στη Βουλή». 'Επεσαν όμως να τον φάνε, γιατί τους χάλασε την πιάτσα. Σύντροφοι, σου λέει ο άλλος. Και μετά τους πειράζει που αποκαλούνται σύντροφοι οι ΠΑΣΟΚ plus.
Είπα ΠΑΣΟΚ plus και θυμήθηκα. Υπάρχει και το απάγκιο του κάθε πικραμένου «πασόκου» που ακούει στο όνομα ΔΗΜΑΡ. Λες, δεν μου πάει το χέρι να ψηφίσω αυτούς τους κηπουρούς που με τσάκισαν στους φόρους, οπότε τώρα που δεν με βλέπει κανείς μέσα στο παραβάν, ας ρίξω λίγο παραπέρα την ψήφο μου. Και τα βρίσκουμε μετά. Που δεν θα χρειαστεί, γιατί εκλογές δεν θα γίνουν, αφού δεν υπάρχουν λεφτά. Καλύτερα: Να μην ξεσπιτώνουμε και τις γριές με τα «Π» να τρέχουν να ψηφίζουν.

Και να πεις ότι δεν στα έλεγα: τότε που μπορούσαμε έπρεπε να χρεοκοπήσουμε. Αλλά δεν είχαμε έναν άνθρωπο με cojones να το κάνει. Λύσσαξαν να μας σώσουν.
Στο τέλος λοιπόν, εθίζεσαι. Όταν, όμως, δεν έχεις τίποτα να χάσεις, δεν φοβάσαι όποια και να είναι η νέα σωτηρία.
Ένα είναι βέβαιο: αν όσοι βρίσκονται μέσα και έξω από το Μαξίμου ζούσαν -ας πούμε- την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, η Μαρία Αντουανέτα δεν θα είχε χάσει το όμορφο κεφαλάκι της.