małeBe

Lepimy bałwana. Wróć, ja lepię.
Małe, pod pretekstem rzekomej zbiórki śniegu, zatacza coraz szersze koła wokół jabłonki, ubawione po pachy własnymi śladami.

Bałwan osiąga wreszcie rozmiary sporego karła, zatem zaczynam uklepywanie.
Be podbiega z krzykiem:

- Czekaj, czekaj, zgładzę ci go!!!

- Spadaj - mówię - To mój bałwan.
Nie lepiłeś, nie rozwalasz!

- Ale mamo, ja chciałem ci tylko pomóc, żeby gładki był taki...

- Mamo, który aparat fotograficzny jest lepszy, twój czy mój?

- To zależy, mój ma trochę lepszy zoom i więcej funkcji, za to twoim można robić zdjęcia pod wodą.

- Nooo, mój jest fajowy. W dodatku sępi!

- ???

- Czy twój też, mamo, umie robić zdjęcia w sępi?

Święty Mikołaju!

Bardzo chciałbym sterowane auto, tor hotweels (obojętnie jaki), film "Auta 2" i coś zrobionego przez Ciebie!
ProsiłBYM jeszcze o fajną lampę dyskotekową typu kula.
Czekam.

Twój Be

Przed snem:

- Mamo, ty jesteś taaaka cieplutka, dlaczego?

Znamy, znamy to pytanie, więc odpowiadamy jak zwykle i dokładamy buziaka:

- To pewnie z miłości do ciebie.

- ...Ja tak sobie jeszcze myślę, że to od tej herbatki, której tyle pijesz.
... A mawiają, że "garbaty od herbaty"!

Wewnątrzszkolny konkurs "Mam talent".
Be wygrało zeszłoroczną edycję, więc w tym roku nie popuści.
Jako że - zgodnie z zaleceniami (vide poprzedni post) - biegam do hospicjum, nie mogłam towarzyszyć tym radosnym zmaganiom.

Dziś rano pytam dziecię:

- I jak poszło?

Be z werwą:

- Zostałem wyeliminowany!!!

- A tak dokładniej?

- No wybrali mnie do drugiego etapu.

Sobota, siódma rano, szykuję się na uczelnię.

Tupot bosych stóp - Małe śmiga ze swojego pokoju do sypialni.

Zza drzwi słyszę wdzięczny monolog:

- No to hop do wyrka z tatą, a mama - do hospicjum.

Po lekcjach ładujemy się do auta zaparkowanego przy przedszkolu.
Piękna, jesienna pogoda, ptaki śpiewają, dzieci brykają po podwórku.

Be przystaje przy płocie, sekunda zadumy, po czym uroczo dorosłym tonem rzecze:

- ... I pomyśleć, że kiedyś też byłem takim kurdupelkiem...

Na stół wjeżdża ryż z jabłuszkiem.

Be uprzejmie:

- Poproszę o cukier.
Chcę być dobry zarówno dla moich zębów, jak i bakterii.

Zasypiamy przytuleni. Be poklepuje raz po raz moje przedramię.
W końcu dzieli się wnioskami:

- Wiesz, mamo, twoja ręka jest taka - jakby to powiedzieć - chlapliwa.



No tak, pora na dietę! ;)

"Napiszę jak pomagam rodzicom."

I czytam post factum:

"Pomagam rodzicom na wiele sposobów - robię łóżko, wpuszczam wodę do wanny, to znowu robię grzanki lub frytki, sprzątam swój pokój...
Ale chyba najnajnajwiększą pomocą dla moich rodziców jest miłość i cierpliwość."

:D

Koleżanka oznajmia:

- Przyszłam.

Be walczy ze sobą, jednak musi, musi to powiedzieć:

- Chyba raczej "przyszedłam".



A wszystko to przez Starszych Panów i matkę, która nieustająco tłumaczy zawiłości polszczyzny: http://subterr.wrzuta.pl/audio/0bGcpPSTUru/kabaret_starszych_panow_-_do_ciebie_szlem

- Tato, jak wygląda mudruszka?

- Nie ma czegoś takiego.

- Jest, jest. Taka roślinka.

- A gdzie to słyszałeś?

- W piosence Starszych Panów:

"Wesołe jest życie staruszka
Wesołe jak piosnka jest ta
Gdzie stąpnie, zakwita MU DRÓŻKA
I świat doń się śmieje: ha ha"

Szkoła muzyczna, dzień pierwszy.
Przyjechaliśmy pół godziny za wcześnie – zatem zwiedzane szkoły.
4 piętra, jest co robić.

Teatralnym szeptem, czyli takim, by wszyscy słyszeli, że to oto dziecię ma matkę mądrą, cierpliwą, łagodną - sumując: idealną - mówię:


- Spójrz, syneczku, tu jest sala instrumentów dętych.

- Acha…

- Popatrz, sala pianina. Może tu będziesz ćwiczył.

- Acha…

- A tu, proszę, sala, gdzie dzieci uczą się grać na skrzypcach.

- Acha…

- A tam sala kameralna…


Tracę swą idealną poświatę i zaczynam działać jak robot.
Z letargu wybija mnie jednak Be, równie dostojnie szepcząc:


- Mamo, mamo, to FANTASTYCZNIE, że tu jest sala kameralna!

- A dlaczego fantastycznie?

- No bo wreszcie będę mógł kręcić prawdziwe filmy, a nie tylko komórką!
Świetna jest ta szkoła, naprawdę!

Chorwacja, nad nami rozgwieżdżone niebo. I jak tu spać...

- Mamo, czy byłaś kiedyś dinozaurem?

- Nie, raczej nie. A skąd taki pomysł?

- No bo byłaś przy początku życia, a przecież życie zaczęło się od jaszczurki.

Wracamy z działki. Be wskazuje palcem i mówi:

- Mamo, mamo, popatrz, tam idzie chłopiec i ja go znam.
Jest starszy, ma na imię Damian i skakałem u niego na trampolinie.

- Fajny z niego kolega?

- Bardzo fajny! Raz to nawet wypchnął mnie przyjaźnie z trampoliny!

Przerwa na siusiu.
Be kontemplacyjnie milknie w polu kukurydzy.

- No, roślinki pewnie się ucieszyły, że je podlałem - stwierdza Małe po akcji.

- Wodę lubią, ale czy siki to nie wiem... - wątpi tata.

- Lubią, lubią!
Mocznik jest bogaty w azot, a z azotu robi się nawóz!

Tata daje Małemu 20 zł i mówi, by zaprosił koleżankę na lody. Be zadowolone śmiga z dziewczęciem do sklepiku. Po chwili ojciec wyhacza go na zakręcie:

- A gdzie reszta?

Be podaje smętne 3 złote.

- Tylko tyle? - dziwi się pater.

- No tak, bo się podzieliłem z Patrycją.

- Jak się podzieliłeś?

- No Pati wzięła sobie papierek, a mi zostawiła pieniądze.

Be bada językiem miejsce po dwójce, która wypadła prawie rok temu.
Nowego zęba jak nie było, tak nie ma.

- Mamo, czy wyjdzie mi więcej tych, no..., jak to się nazywa, ... mięczaków?

Wymyślamy imię dla pewnej bardzo ważnej jabłoni.
Jako że drzewo rośnie przy ulicy Radowita, kombinuję:

- Radowitka, Witka, Wicia...?

Tata dorzuca:

- Jabłonka Janka...?

Małe ochoczo włącza się w rodzinną burzę mózgów i ogłasza radośnie:

- Już wiem! ŚWIETLICA!!!

Nie mogę się nadziwić:

- Świetlica? Dlaczego takie imię?

- No bo u nas w świetlicy są komputery, a na tych komputerach są narysowane takie nadgryzione jabłka...

Załatwiamy sprawy bankowe, czyli papierologia stosowana.

Be, po przeczytaniu pobliskich ulotek, nudzi się niemiłosiernie. Pani daje mu więc litościwie kartkę i długopis. Minuta spokoju.

Składamy podpisy, dziecię składa laurkę i radośnie wręcza ją pani w bankowym uniformie.

Czytam przez ramię:

"Lubię Panią!
Dzięki WBK mamy KASĘ!!!"

Kim Be się stanie w dorosłym stanie?

- Chcę być operatem światła, który pracuje przy telebimach na koncertach muzycznych.


...Wszystko spójne: pierwsze bowiem wypowiedziane przez Be ludzkie słowo to "ladi" - lampki.

Be zasypiając:

- Ile waży metr?

- Nie da rady zważyć metra, synku.

- No to jaśniej: ile waży kilometr?
No wiesz, mamo, kilo-metr...

- Czy każde mięso jest ze zwierzęcia? - pyta znad talerza Małe Be.

- Każde.

- Nawet mięso ze spaghetti?!

- Nie ma innej opcji, synku.


Be myśli i myśli.
W końcu:

- No a mięso z Pana Boga?

- Jak to z Pana Boga?!

- Tak dokładniej mówiąc: z Jego instrukcji robienia zwierząt.

Wieczór - tradycyjna seria pytań przedsennych.
W końcu Be wypala:

- Tato, co to jest realizm?

- Powiem ci jutro, synku, teraz śpij.


Dziś rano małe przybiega do nas na bosaka z ledwo rozklejonymi oczami.
Zamiast "już nie śpię", "czy dziś jest sobota?" i innych tradycyjnych pytań, słyszymy:

- No więc co to jest realizm???

Gorąco w domu, upięłam więc włosy (tradycyjna burza loków wróci pewnie na jesień). Małe w trakcie obiadu bacznie mi się przygląda:

- Mamo, dziwnie wyglądasz. Jakoś ci tak głowa urosła w oczach...

- Głowa mi urosła w oczach?! :)

- No w tym sensie, że tak nagle dziś.


Rozpuszam z powrotem włosy.

- Tak lepiej?

- No tak, tak! - Be uspokojone.


Ciekawość mnie zjada, więc pytam uprzejmie:

- A powiedz mi, synku, czy jest coś, co ci się nie podoba w mamy wyglądzie?

- Ale pytasz tak ogólnie, czy o szczególiki.

- No niech będzie, że o szczególiki.


Dziecię myśli i myśli,a ja czuję się jak przed ogłoszeniem listy wyników egzaminacyjnych.

Wreszcie:

- Wszystko mi pasuje, mamo.

Ale jak mam być szczery... to jak tak patrzę na ciebie i patrzę..., to mam pewne obawy... jak ty..., jak ty..., będziesz wyglądać na starość!!!

Słyszę zza drzwi jak Be trenuje na pianinie.

Pan Krzysztof:

- A seksta? Zagraj mi sekstę.

Be gra sekstę, przynajmniej tak mniemam.


- A kwinta? Z czym ci się kojarzy kwinta? - dobrotliwie zagaja pan.

Tak sformułowane pytanie to miód na uszy Be.
Odpowiedź jakoś wcale mnie nie dziwi.


- Jak to z czym?
No z nosem na kwintę przecież!

Be wymyło zeby i zbiera się do szkoły.

- Mamo, czy kiedyś było tak, że nie było Polski?

- Kiedyś było nawet tak, że nie było żadnego kraju.

- Nie, nie! Chodzi o to, że była, a potem nie było.

- Wytłumacz mi lepiej.

- No, że była jakoś tam ...rozebrana.


Nie odmówię sobie tej przyjemnosci, więc wpierw badam grunt:


- A co to znaczy, że była rozebrana?

- Ech, mamo, no jakby ci to wytłumaczyć... To tak jak ja zdejmuję koszulkę.
Albo nie ja: nasz dom. Jakby ktoś przyszedł i rozebrał z niego łazienkę, ubikację... No rozumiesz chyba, taki goły!

Be na kiermaszu wylosowało kubek z patronem szkoły.
Popija zatem poranną herbatkę analizując ceramiczną fizjonomię.

- A wiesz, kim był Stefan Batory? - pyta tata.

- Prezesem naszej szkoły!

Niedzielne śniadanie. My po, Be w nieustajacym i rozgadanym trakcie.
Chwila ciszy. Małe patrzy na nas, uśmiecha się czule, przekrzywia łepetynkę i w końcu wypala:

- Jak będę dorosły, chciałbym pójść z wami na randkę...

(Pokrerowe miny. Już wiemy, że kroi się ciekawa dyskusja.)

- A wiesz, co to jest randka?

- No wiem, spotkanie.

- Ale to takie szczególne spotkanie, na które chłopaki chodzą z dziewczynami. Z rodzicami nie chodzi się na randki. Na takie spotkanie mógłbyś iść np. z Patrycją. A z Kacprem już nie bardzo.

- Ale, tato, chłopaki też mogą. Wtedy to się nazywa gej!

(O, tego jeszcze nie przerabialiśmy!)

...I wiem też, jak się nazywa dziewczyna, która chodzi na randki z dziewczyną. Gejzerka!!!

Małe dopytuje z wanny:

- Tatooooo! Czy człowiek jest rośliiiną?

- Nie, dlaczego?

- Bo jak się człowieka obleje wrzątkiem, to przecież zejdzie mu skóra.
Pomidorowi też!

Jedni liczą przed snem barany, Be liczy piegi na mojej ręce.

- Jeden, dwa..., pięć..., dziesiąć...
Sporo masz tych piegów, mamo!

I chyba wiem dlaczego aż tyle - prawdopodobnie mieszka w tobie słońce!

Be czyta z tatą książkę o uczuciach.

- A ty kiedy się smucisz, synku?

- Najbardziej to się smucę, gdy macie z mamą jakiś problem i nie pozwalacie mi go rozwiązać...

...A przecież ja mam w głowie tyle neuronów, ile planet ma wszechświat!!!

Rankiem uściskał mnie taki oto, tworzony ukradkiem, poemat:
(pisownia oryginalna)

"Kocham cie mamo... Najbardziej w wszechświecie
i chyba wszyscy wy o tym wiecie.

A dlatego dzień mamy świętujemy,
no bo przecież zawsze kochać mame chcemy.

Jak już wszyscy na świecie wiecie,
to stracić mamy pszecież nie chcecie.

Więc opiekujmy i troszczmy sie o nią,

i nie mówcie do niej: mama jes do banii,
tylko bądźcie dla mamy bardzo kochani!


Te wszystkie prezęty, które daliśmy (lub wybrałem...)
... są z okazjii Dnia Mamy!!!"

:)

Małe zapoznaje się z rynkową fontanną. Matka - ze straganami.
Kolanko - co ważne - jeszcze niezbyt zdrowe.

- Chodź tu do mnie na chwilę, zobacz, jakie fajne rzeczy!

Be się ociąga, ale w końcu krokiem skazańca podchodzi.
Na straganie ręcznie wydziergane serwetki, kolczyki, broszki, matrioszki...

Błyskawicznie rączki Be zwijają się w kokardkę, głowa w dół, a w głosie wyrzut:

- Mamo, niepotrzebnie tu przyszedłem!
Marnujesz mnie!

- ???

- No w sensie, że mnie zużywasz!

Poemat jeszcze ciepły i kto wie, czy w wersji ostatecznej:

"No a nasza mama jest bardzo kochana.
Choć czasami kary daje, nikt nikomu nie oddaje.
No a skoro mama jest taka kochana,
powiedziałem wierszyk,
co śpiewam od rana"

U pana doktora jest całkiem przyjemnie. Można przystawiać na kartkach pieczątki, można oglądać obrazki, ulotki.
Można.
Be ma jednak inny pomysł.
Lekarz drukuje recepty, a Małe po drugiej stronie drukarki chwali ciepło bijące od maszyny, kieruje dłonie i narowistą fryzurę ku wywietrznikom.

Wychodzimy.
Be żegna się wzorowo:

- Dziękuję, panie doktorze! Jest u was bardzo sympatycznie. A najbardziej mi się podoba wasza suszarka do rąk, która drukuje recepty!

Akcja "kolanko". Koczujemy na dzieciecej izbie przyjęć drugą godzinę.
Be próbuje sobie zorganizować czas.

- Tato, czy możemy pójść do restauracji?

- W szpitalu nie ma restauracji.

- Jest, jest, ja widziałem!

Be prowadzi więc ojca-niedowiarka pod wskazany adres.
I owszem, jest nawet szyld.
I owszem, na "R".

Tata czyta: "REJESTRACJA".
Ale tylko tata.

Facebook, maile, gazeta.pl, czasem jakiś blog, forum, allegro - matka pracuje na komputerze i tej wersji się trzymamy.

Be ma starą komórkę, z której nie można już dzwonić, ale która nadal nagrywa głos, filmiki i robi zdjęcia. Małe uwielbia ten telefon i swoją radosną reżyserską twórczość.

Po szkole wpada więc do domu i ogłasza:

- Mamo, mamo, potrzebuję swoją komórkę.

Muszę na niej trochę POPRACOWAĆ!
:)

Be przymierza się do Dnia Matki.
W główce zaczynają kiełkować poematy:

"Moja mama jest piękna, miętka i bardzo giętka".

Be spod kołdry:

- Nie wstaję.

- Bo...?

- Śniło mi się, że z drzew zamiast liści spadają chrupki...

Be zasypiając snem sprawiedliwego:

- …I niech słonko świeci jutro wszystkim pracowiczom, psychologiczom i dwudziestkowiczom!

(dla niewtajemniczonych – ojciec pracuje, matka studiuje, Be uczy się w Dwudzestce)

Be debiutuje w roli wolontariusza, z matką - Aniołem Nadzoru - u boku.

Zagaja całkiem profesjonalnie:

- Dzień dobry panu. Zbieramy pieniądze na hospicjum, bo mamy tylko 20 łóżek na caaaaałe miasto.

Pan wyzbywa się kilku monet i dorzuca uśmiech.

Be w skowronkach:

- O, dziękuję panu bardzo!
Mamo, mamo, teraz możesz kupić mi tę colę z automatu. Mamy drobne!

Wieczór. Próbujemy się ze snem.
Małe kładzie raz jeden policzek na moim, raz drugi.

- Co robisz, Be?

- Nacieram się twoim ciepłem, mamo.
Jesteś najcieplsza na świecie.

Zasypiamy.
Be jak zwykle układa się ze słowami.

- Śpij już, synku, bo jutro szkoła, czas pracy po dłuższej przerwie.

- No właśnie, mamo. Ja sobie często myślę o słowie "praca".
Skąd się wzięło, od czego pochodzi...

- Hmmm..., to takie określenie wymyślone przez człowieka, chyba od niczego nie pochodzi.

- No właśnie, też tak myślę.
Praca jest po prostu bez sensu...

Dziadek:

- Jak to jest, że na działce byłeś taki grzeczny do przyjścia rodziców... Teraz, jak rodzice się pojawili, wtrącasz się do rozmowy, wiercisz, wygłupiasz.
Wiedziałem, że tak będzie!...

Be radosne:

- No widzisz, dziadku, twoje marzenia się spełniają!

Na drzwiach domowego WC pojawił się przyklejony taśmą plakat.
Sześć krzywych linii plus tekst obramowany pospiesznym szlaczkiem.

Apel brzmi:

"Kto weźmie nową rolkę, stawia kreskę".

- Mamo, co to jest forma centa?

- Cent to taki grosz. Złotówka zawiera w sobie grosze, a dolar - centy.

- No ale co to jest FORMA centa?

- Nie wiem, o co ci chodzi. A gdzie to słyszałeś?

- Widziałam na ulotce w aptece. "Skonsultuj się z lekarzem lub forma-centą."

Wielkanocna licytacja z sąsiadem:

Be:
- Od zajączka dostałem lego-koszykówkę!

Sąsiad:
- A ja lego-prom kosmiczny!

Be:
- Łooo!!! Tato, tato, Kuba dostał PRĄD kosmiczny!!!

Be ma zwyczaj modlić się przy grobie wiadomym. I robi to, jak na Be przystało:

- Martynko, byłaś kiedyś słaba, ale teraz jesteś silna.
Opiekuj się naszą rodziną, i panem Bogiem, i całym światem...
Wszystkimi jego jądrami!
:)

Jutro Be wybiera się z klasą do ZOO.
Takie toczą się rozmowy:

- Miło, że w ramach zajączkowego prezentu jedziecie do Nowego ZOO.

- No tak, tak, miło bardzo... Ja bym wolał jechać do Starego, bo tam są fajne autka i prawo jazdy za trzy kółka.

- Ale jedziecie do Nowego, też będzie fajnie.

- Mamooo!!! Coś niesamowitego! ZOO przypomina ...Pana Boga!!!

- ?

- No Stare ZOO i Nowe ZOO - Stary Testament i Nowy Testament!

- Mamo, znam wulgaryzm, najbrzydsze słowo świata! Słyszałem w szkole.

- Jakie to słowo, Be?

Małe zawstydzone i w konspiracji:

- Japierdalaj!

Cichaczem zerkam w szkolny brudnopis Be.
Wszelkie prawa zastrzeżone:

"ROZWIĄŻ REBUS, A DOWIESZ SIE, JAKIE LUBIĘ ZWIĘRZĘ."

Be narysowało wielki autobus i wszystkie strzałki skierowało na wycieraczki przedniej szyby. I pod spodem napis:

"YCIERACZKI = ILKI"

Jakby komuś było jednak za trudno, jest i pełna (p)odpowiedź.
Na pół strony.
:)

Dryfujemy między sklepowymi półkami. Be płynie w stronę zabawek, ja podziwiam brak nakolannych dziur w spodniach dla siedmiolatków.
W pewnym momencie podchodzi do Be chłopiec, Małe więc ochoczo zagaduje:

- Cześć! Jak masz na imię?

- Hej, jestem Michał.

- A gdzie mieszkasz?

(...I teraz półgłosem, który dość mocno naciągnął mi uszy:)

- Nie mogę ci powiedzieć.

Be chwyta Michała za rękę, zagląda głęboko w oczy i mówi teatralnym szeptem:

- Wiem, wiem, również ci nie powiem, niestety. Nas w szkole też uczyli, że to niebezpieczne. Dobrze, że chociaż wolno nam zdradzić imiona!

Sprawdzam to to bezlitośnie, bo Be śmiga zadania w świetlicy.

Dziecię miało wymyślić jakieś hasło na temat "O co możemy dbać". Bohaterowie, bohater(?) hasła miał być "oryginalny, czyli naturalny" - jak tłumaczył Be.

Oto hasło:

"Lato kwiatom nie uchodzi na mokro, więc musimy je podlewać!"

- Mamo, dostałem dziś czerwoną kropkę.

- Oj, to nie za dobrze.

- Nie za dobrze to by było, gdybym dostał kropkę czarną.

- No a czerwona?

- Czerwona to znaczy, że jest świetnie, tylko muszę nad tym jeszcze trochę popracować.

Zdaniem Be nie ma czegoś takiego jak rozwolnienie. Ewentualnie może być "rozluźnienie". Jednak wnikliwa analiza doprowadziła Małe do następującego wniosku:
pupa po prostu czasem wymiotuje...

;)

Be etymologuje całą drogę:

- Patrz mamo, tam nad sklepem jest napisane "sklepik". Dziwne, co? Od czego to może być...
Już wiem! Może "sklepik" jest od "klepania"!

Na dnie talerza uporczywa resztka ogórkowej.
Zdesperowane wobec powyższego Be:

- Mamo, moja łyżka jest zupełnie bez zasięgu!

Kilka dni temu przychodzę po Be do świetlicy.

Na odchodnym Małe rzuca: "Cześć, Patrycja!" i dziarsko maszeruje trzy kroki przede mną, rozrzucając ramiona na wszystkie strony świata.
Taki to z niego luzak. I dorosły. I w ogóle.

W samochodzie otwieramy panel dyskusyjny:

- Kto to jest Patrycja?

- Moja kochanka.

Trzymam dzielnie fason i tradycyjnie nie parskam śmiechem (wciąż cierpliwie czekając na oskara).

- Koleżanka?

- Nie, kochanka! Bo ja ją kocham.
I powiem ci nawet, że dziś ją pocałowałem!

- W co ją pocałowałeś?

- W usta!!! (...i tu mina Be z rzędu tych, co to za wszystko inne zapłacisz kartą master card)

- I jak się czułeś?

- No trochę się wstydziłem potem, ale ona chciała.
...I wiesz mamo, ja nie rozumiem tych dziewczyn. Ona raz ze mną jest, potem mówi, że zrywa, na drugi dzień znów ze mną jest i dziś znowu zerwała. Ja już nic nie rozumiem.
Co to w ogóle znaczy, że ze mną zrywa?

Korki ułatwiły mi zadanie i Małe zrozumiało, że jak przetrzyma ten ciężki decyzyjny okres, to powinno mu się z Patrycją ułożyć.


Dziś na placu zabaw huśtali się razem.
Opona, Patrycja i Be.
Be na kolankach u Patrycji.
:)

Mokra plamka na majtasach Be.

Pytająco-oceniający wzrok matki uruchamia taką oto prawdę życiową:

- Nie martw się. Tata mówił, że:
"Choćbyś strząsał dwa tygodnie i tak kropla spadnie w spodnie!"

- Mamo, skąd się wzięło słowo "komar"?

- Nie wiem, a ty jak myślisz?

- Tak na pewno to nie wiem, ale myślę, że "komar" pochodzi po prostu od "koszmar". I to by się nawet zgadzało!

Be wypytuje tatę o wrażenia z 12-godzinnego lotu.

- Tato, czy w samolocie było dużo pisuarów?

- Jakich pisuarów?

- No tych pań, które wszystkim pomagają.

- Stewardes...?

- A tak, tak, stewardes!

6.45, pierwszy dzień wiosny, Be nadaje z wygrzanej pościeli:

- Śniło mi się, że prowadziłaś tramwaj...
I jechałem kaczostopem po niebie... I wysiadaliśmy na przystankach - blokach, do których był tylko żabi krok...

Niedziela, urodziny babci, biały obrus i te sprawy.
Be postanawia zabawić towarzystwo dowcipami. Już się boję.

- Co to jest: przezroczyste i pachnie marchewką?

Stateczne głosy stołowe próbują się z tematem:

- Zupa?

- Nie!

- Miseczka?

- Nie!

- Kubeczek?

- Nie!

- ...?

- Nie wiecie?
Pierdzenie królika!!!

Be majta mi zaciśniętą piąstką przed nieumalowanym okiem:

- Otwórz pepsi.

Otwieram zatem, co polega na tym, że kciuk Be błyskawicznie sprężynuje ku górze.

- Jesteś sexi!!! - krzyczy ucieszone Be.

- A wiesz, co to znaczy "sexi"? - badam.

- No jasne. Sexi to znaczy "mądry".
Jesteś mądra, mamo!

Szukamy śladów wiosny. Na środku błotnistej, leśnej drogi leży czerwona szmata. Małe podbiega do niej i krzyczy radośnie:

- Popatrz, znalazłem rzecz Świętego Mikołaja!
Pierwszy ślad zimy!!!

Be obczaja pobliskie ulotki.

- Czy pastę elmex można jeść?

- Nie, nie można. Tak jak nie można jeść np. pasty do butów.

- No tak, tak... I jak nie można jeść np. kupy.

- Mamo, wiesz jak się nazywa nauka o literach?
Literatura!

- A o cyfrach?
Cyferatura.

"Nasza pani jest bardzo miła, najfajniejsza na świecie.

Nasza SZKOŁA jóż długo przetrwała, no bo jóż czterdziestolecie.

Ale chociaż jóż jest stara, nadal użyteczna,

Chodź nie będzie wiecznie żyła - pani nie jest wieczna."

Małe Be nie przepuści żadnemu zeszytowi. Ostatnio z dumą prezentowało dzienniczek ucznia, w którym zapisało wołowymi "RADAR" i otoczyło kółkiem literę "D".

- "Mamo, zobacz, tu "D" jest jedno jedne i od tyłu jak się czyta, to też jest radar".

Nie można nie zapisać tych niesłychanych odkryć, jasna sprawa.
Jako że Be ma mądrą panią, padła propozycja założenia brudnopisu. Od wczoraj zatem dumne Be nosi do szkoły nowy zeszyt.

Odkryty wczoraj wieczorem wpis pierwszy.
Poezja na cześć:


"Nasza pani jest bardzo miła, najfajniejsza na świecie.

Nasza pani jóż długo przetrwała, no bo jóż czterdziestolecie.

Ale chociaż jóż jest stara, nadal użyteczna,

Chodź nie będzie wiecznie żyła - pani nie jest wieczna."

- Czego się uczysz, mamo?

- Psychologii. Wiesz co to jest psychologia?

- No chyba wiem.
Nauka o zachowaniu?

- Dobrze!
A jakbyś miał coś więcej powiedzieć?

- Nauka o DOBRYM zachowaniu.

Boisko lekkoatletyczne. Pater utrwala wiedzę:

- To są tory do?

- Biegania.

- A te płotki?

- Do przeskakiwania.

- A w tym miejscu robi się skoki w?

- W piach.

Temat wraca dziś rano:

- Mogę nie iść na zbiórkę?

- Dlaczego?

- No bo ja wolę ten czas poświęcić na zabawę w domu. I być z rodziną.

- Ale na zbiórkach też się bawicie, w dodatku są inne dzieci.

- Ale w domu też są dzieci – ja!

- Fajnie jest być zuchem! Idzie wiosna, zaczną się biwaki, ogniska… Mamusia zawsze bardzo chciała zostać harcerką, ale babcia powiedziała, że mundurek jest za drogi i że to pewnie słomiany ogień.


Szewc bez butów chodzi - mea culpa! :)

- Mamo, ja nie chcę być zuchem!

- Bo?

- No, bo to jest nudne…

- Dlaczego?

- No bo trzeba chodzić na zbiórki, robić różne rzeczy…

- Jakie na przykład?

- Grać w gry, lać woskiem, robić kukiełki, chodzić po osiedlu i szukać znaków, robić instrumenty…

- Nie no, Be, prawdziwa masakra!


...I Be śmiertelnie obraziło się na mnie za to, że samo wybuchło śmiechem.

Dzień jak co dzień. :)

- To jak to jest z tymi plemniczkami, mamo?
Skąd komórka jajowa wie, którego wybrać?

I uprzedzając odpowiedź:

- Plemniczki czekają sobie w jąderku i wyglądają przez takie małe okienko, a mamusia wybiera najfajniejszego. Patrzy i mówi: „to będzie mój synek”.
Tak chyba właśnie powstałem!


...To była bardzo długa rozmowa. :)

Rozmowa z auta:

- ...Właściwie nie wiem, po co mi te lekcje pianina. To jest bez sensu. Potem, jak dorosnę, może nie będzie mnie stać na te lekcje, bo może będę biedny…?

- Jak się nauczysz dobrze grać, to możesz dawać koncerty i ludzie ci za to zapłacą, możesz też uczyć dzieci. Zobacz, całe 50 złotych dajemy panu Krzysztofowi za jedną lekcję.

- To jest myśl! Będę uczył dzieci, a one dorosną i potem będą uczyć inne dzieci, i tak to przejdzie z pokolenia na pokolenie…

- Be, a co chcesz tak naprawdę robić, jak zarabiać na życie, gdy dorośniesz?

- No chciałbym grać...

- Super pomysł, synku!

- ...Na komputerze!

Stoimy w kolejce po pączki. Be przyklejone do wystawowej szyby; całe w skowronkach odmienia słowo „pączek” przez przypadki.
I nagle eureka:

- Pączek to inaczej pąk, wiosenny pąk, pąk od liści!
Mamo, idzie wiosna!!!

Be wielce podekscytowane i nad talerzem:

- Zjadłem CAŁĄ zupę!!!
Ja, ja, ja... Ja się starzeję!!!

Leżymy razem w łóżku i czekamy aż zadzwoni budzik.
Takie toczą się rozmowy:

- Mamo, widzę drobinki, jakby fioletowe, które mi latają w oku.

- Ja też widzę podobne.

- A co to takiego?

No i matka, niedorobiona poetka, płynie:

- Może to kolory opadają jak brokat, bo jest ciemno i nie muszą już być na miejscu, może je przyłapaliśmy… Albo też jest odwrotnie – one właśnie wracają na swoje miejsca, bo zbliża się ranek…

- Nie mamo, to na pewno nie jest brokat.
To jest tynk!

Gramy w wyrazy:

-Koc.

-Cytryna!!!

-Akordeon.

-Ny, ny, ny… Nitka!!!

-Ametyst.

-Ty, ty, ty... Tytorbo!!!

Zamykam drzwi i słyszę na dobranoc:

- Niech ci się przyśni koszyczek wiśni!

- Mamo, potrzebuję złotówkę do szkoły.

- Na…?

- Chcę ją sprzedać w sklepiku.

- Sprzedać?

- No sprzedać. Za świecącego lizaka.

- Chyba KUPIĆ świecącego lizaka. (...Świecącego lizaka?!)

- No tak, tak.

- Nie ma mowy. Była uwaga, jest szlaban na słodycze.
Ani nie kupisz, ani nie sprzedasz.

Małe duma nad encyklopedią:

- „Sowa śniada”.
Mamoooooo, co to znaczy „śniada”?

- Śniada, czyli opalona; ta sowa ma pewnie ciemniejsze piórka.

- A ja myślę, że skoro w tej encyklopedii „śniada” jest z małej litery i bez kropki na końcu, to chodzi o to, że ona po prostu je śniadanie.


I bądź tu mądry.

Be nadaje do nowego plastikowego mikrofonu:

- A teraz przed państwem Adam Małysz. Leci, leci, gdzie doleci?
O, o, o, co za akcja! Skoczył na trzy Krychyyy!!!

- Na trzy Krychy? – pytam ze śmiechem.

- Nie no, mamo, krechy. Przejęzyczyłaś się.

- Raczej „przesłyszałam”.

- No dobra, ostatecznie mogę się zgodzić.

Dorośli rozmawiają przy stole. To zawsze przerasta Małego Be. Rozmowa toczy się o panach z Arabii Saudyjskiej, których tata spotkał w pociągu. Małe nic nie rozumie, ale z całych sił próbuje wtrącić swoje trzy (powiedzmy, że trzy) grosze.
W końcu trafia na podatny grunt - dowiaduje się, że panowie rozmawiali z tatą po angielsku.
Dorosłym tonem znawcy tematu wygłasza więc:

- Tak, tak, to jasne.
Angielski to przecież bardzo znany, porozumiewacki znak…

Minął piękny, zimowy dzień na stoku.
Siedzimy przy kolacji, dokładam łyżeczkę miodu do herbaty Be i mieszam.
Małe Be, wpatrzone w miód:

- Mamo, ty tak mnie rozpieszczasz, dziękuję!...
I choć nie mam teraz przy duszy ani grosza, to jak dorosnę, to się tobie za wszystko odwdzięczę!

Małe Be ogłasza z dumą:

- Wiesz, babciu, mam już szkole pięć zakochanek!

Ostatni dzień przed feriami. Odbieram Be ze świetlicy i od progu słyszę:

- Mamo, no niestety. Jest uwaga.

Bez słowa, za to z Karcąco-Srogim Spojrzeniem Pani Matki, wyciągam dzienniczek i czytam:

„Bartek żuje oponę od auta.”

…
…
…

Małe Be spieszy mi jednak z pomocą:

- Nie martw się, mamo! To była opona od takiego MAŁEGO auta!



( ...W skrytości serca liczę teraz na Oskara. Należy mi się za precyzyjnie kamienną twarz w czasie całej akcji!)

Jedyne chwile wiercącego się milczenia w życiu Małego Be:

Pani psycholog prowadzi w zerówce zajęcia o emocjach i nakreśla krótkie historyjki. Zadanie dla gagatków: powiedzieć, jak czuli się bohaterowie tych opowieści. No i płynie historia za historią, dzieci jednogłośnie i bez problemu określają emocje bohaterów.

W końcu pojawia się taka oto opowieść:

- Pewien chłopiec wyszedł z mamą do parku na spacer. Zabrał ze sobą jedną ze swoich zabawek. Spacerowali długo i świetnie się bawili. Po powrocie do domu okazało się jednak, że chłopiec zgubił gdzieś swoją zabawkę!
Jak myślicie, co czuł chłopiec, kiedy okazało się, że jego zabawka zginęła?

Dzieci zgodnym chórem odpowiadają:

- Był smutny.

I nagle słychać Małego Be:

- A ja myślę, że on też mógł być wesoły!

- Wesoły? Dlaczego?

- Bo może on zwyczajnie nie lubił tej zabawki!

Wczoraj wieczorem spod dziecięcej kołdry - bez związku z CZYMKOLWIEK, co padło wcześniej - wymyka się kolejna życiowa prawda:

- Tato, zbieranie grzybów to marnotrawstwo.

Jeden zero dla Małego Be.
Człowiek nie jest w stanie ot tak ominąć owego frapującego zagadnienia. Myśli wściekle krążą więc wokół grzybowego marnotrawstwa.
Z ojcowskich ust wymyka się zatem nieuchronne pytanie:

- Dlaczego, synku, zbieranie grzybów to marnotrawstwo?

Be zadowolone. Wie doskonale, że takie pytanie paść musiało.
Profesorsko-uroczystym tonem odpowiada spragnionemu wiedzy ojcu:

- Jeśli ludzie chodzą po lesie i zrywają te wszystkie grzyby, a potem je ZJADAJĄ, to po prostu nic nie zostaje!
I to jest prawdziwe MARNOTRAWSTWO!

Tytułowe siedzi z tą samą ciocią przy stoliku i rysuje. Ciocia wypełnia jakieś papiery - pełna symbioza.
Małe Be wpada na pomysł pośpiewania sobie przy pracy.

Jako, że piosenki zaczęły podpadać pod pesel cioci („Ogórek”, „Puszek Okruszek”, „Bursztynek”), ciocia śmiało podłącza wokal.

Duet nie trwa niestety zbyt długo.
Małe Be, przyglądając się bacznie starej (bo w wieku matki) ciotce, przerywa śpiewanie. Ciocia jednak dzielnie dociąga do końca zwrotki, po czym pyta:

- Czemu już nie śpiewasz?

Be, z pełną powagą, słuchem absolutnym i przekonaniem, lecz żeby wprost nie rzec, że ciotka fałszuje:

- Bo wiesz, ty jakoś tak inaczej śpiewasz.
Może jednak będę śpiewał sam, co?

Zerówka, znów klimaty frazeologiczne.
Małe Be biega po podwórku, wspina się na murek, próbuje się z drzewem, wchodzi na dach drewnianej lokomotywy. Generalnie zabawa!
Gestapo-ciocia, najukochańsza zresztą na świecie, co chwilę woła („nie wolno”) i proroczy („zrobisz sobie krzywdę”).
Małe Be siada wiec na ciocinych kolankach i - wpatrując się swym dwukolorowym okiem - mówi:

- Mogę zadać pytanie?

- Pewnie!

- Jak byłaś mała, to robiłaś tak jak ja?

- Co robiłam tak jak Ty?

- No wchodziłaś tam, gdzie nie wolno.

- Szczerze?

- No!

- Robiłam dokładnie tak jak Ty!

...I Małe Be, całe w wykrzyknikach:

- A widzisz!!! Zapomniał wół jak cielęciem był!!!

W przypływie chwilowej refleksji dodał jednak:

- Ale pewnie ty też miałaś jakąś ciocię, która mówiła Ci, że tak nie wolno..

Zasypianie to w wypadku Małego Be dość rozbudowana część wieczoru.
Posiadam jednak niezawodną broń, pewien wymyślony rytuał.
Małe Be topi się zazwyczaj pod wpływem owego niczym lody w lecie, a matce równolegle pobrzmiewa w uszach tekst Sthura: "Albercik, to działa...!"

Po przeczytaniu dwóch rozdziałów „Piaskowego wilka”, zaśpiewaniu trzech kołysanek (w tym kultowego kyrie eleison, nawet nie pytajcie dlaczego), po odpowiedzeniu na kilkanaście Pilnych Pytań, przyszedł czas, by ostatecznie przekazać małe Be w objęcia Morfeusza.
Wyciągam zatem broń.

Dziecię wychodzi zresztą naprzeciw:

- Mamo, opowiesz, co odpoczywa?

- Opowiem.


Zaczynam więc sączyć naszą narkotyczną mantrę:

- Włoski odpoczywaaają.

- Czółko odpoczyyywa.

- Policzki odpoczywaaają.

- Oczka odpoczywaaają.

- Usta odpoczywaaają.

- Nosek odpoczyyywa.

- Bródka odpoczyyywa.

…I jedziemy po kolei:
szyjka, ramionka, plecki, brzuszek, pępuszek, nawet – o zgrozo – siusiaczek – rączki, łokcie, paluszki, paznokcie, kolanka, stópki, skóra...; wszystko to odpoczyyyyywa. Cały Bartuś odpoczyyywa.

- Wszystko, co na zewnątrz Bartusia, i wszystko, co w środku Bartusia.

No i, chcąc nie chcąc, jadę od środka (Be już w słodkim półśnie):

- Język odpoczyyywa. (...coraz bardziej wydłużam końcówki zdań)

- Żyłki odpoczywaaają.

- Krewka odpoczyyyyyyywa.

- Mięśnie odpoczywaaaaaaają.

- Kości odpoczywaaaaaaaaaaaają.

- Mózg odpoczyyyyyyyyyyyyyyyyyyywa.

- Żołądek odpoczyyyyyyyyyyyyyyyyyyywa.

- Wątroba odpoczyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyywa.

- Płucka odpoczywaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaają.

- Serduszko odpoczyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyywaaaaaaaaa…


Nagle Male Be, całkiem przytomne, siada na łóżku i mówi:


- Jak to, mamo!!! Serduszko nie odpoczywa!!!
Ono cały czas pracuje, jak w fabryce! Dopiero jak umrę to odpocznie!

No i tyle na temat.

Wchodzę dziś do świetlicy. Małe Be od progu napiera słowem.
Tradycyjnie, na jednym wydechu:

- Jeśli chcesz mnie zapytać, czy dostałem dziś uwagę, to ci powiem, że dostałem, owszem, z angielskiego, ale mam też w dzienniczku dwa słoneczka – a jedno to nawet na nowy semestr - i wiem, ze nie będziemy kręcić filmu komórką i jeść słodyczy, ale czy możemy, mamo, czy możemy, ja cię bardzo proszę, obejrzeć film na dvd, bo są te dwa słoneczka – pamiętasz - i z uwagi na to, proszę, mamo, plis, pliis, pliiis…

- Co ci się śniło? – zagajam w aucie.

- Nic, mamo, zupełnie nic. A wiesz, to chyba znaczy, że robię się coraz większy.

-Tak?

- No tak, mamo. Nie pamiętam, co mi się śniło! Wiesz, wyobraźnia robi mi się coraz mniejsza.
Jak u taty!

AD 2010

Do Heleny, pisane własno-Be-ręcznie:

„Chociaż jesteś jeszcze dzieckiem, to kiedy dorośniesz, masz pamiętać, że cię kocham i miłuję z całego serca.”

Przedszkole.
Małe Be liczy sobie jakieś cztery i pół roku.
Ciocia Naczelna (z grubsza w wieku babci Be), nieobecna z powodu choroby. Dziećmi zajmuje się więc Ciocia Zastępcza: długie, kręcone włosy, promienny uśmiech, lat dwadzieścia pięć.

Be, nie tracąc czasu, podchodzi do niej i w te słowa:

- Podobasz mi się.

(pauza)

- Jak dorosnę, to porozmawiamy…

Małe Be, lat pięć. Zabawa z tatą w rycerzy.
Po zażartej wymianie ciosów Duże Be przyjmuje sztych prosto w serce.
Z gardłowym więc charkotem zwala się na kolana. Z trudem łapiąc oddech i obficie brocząc wyimaginowaną krwią, daje następnie popis aktorstwa na światowym poziomie.
Jeszcze kilka jęków. Jeszcze kilka stęków. Jeszcze kilka grymasów i wreszcie w przód zwala się ciężko, by z żałosnym "o ja cię..." na ustach wyzionąć ducha w najpiękniejszym rycerskim stylu.

Później, jak zwykle, Dwaj Be zafundowali sobie powtórkę z rozrywki i tym razem to ojciec podstępnym ciosem wtopił ostrze pod żebro syna.

A potomek nic.

Ani stęknie, ani jęknie, ani się nie obali, ani mu nawet grymas najmniejszy przez usta nie przebiegnie. No nic totalnie.

- Czemuż to - strofuje synowca Duże Be - po ciosie tak zabójczym nic absolutnie nie robisz? Czemu na ziemię nie padasz, nie stękasz, nie jękasz i nie krwawisz obficie? Widziałeś jak tatuś się starał? Dlaczego nie robisz jak tatuś?

- Bo ja jestem dzielniejszym rycerzem.

Wieczór. Małe Be w wannie. Z łazienki nie dobiegają żadne odgłosy. Wysoce niepokojące. Wchodzi tata.
Be siedzi ze spuszczoną głową i bardzo, ale to bardzo smutną miną. Patrzy na trzymane w dłoni malutkie gumowe rybki, którymi uwielbia się bawić podczas kąpieli.

- Co się stało, syneczku?

- Smutno mi, tato...

- A dlaczego Ci smutno?

- Bo ja tak kocham się bawić moimi rybkami.

- Ale to nie jest powód do smutku...

- Jest! Bo jak ja się będę nimi tak dużo bawił, to one mi się mogą w końcu znudzić...

Na podłodze leży małe Be.
Dziecię przykryło się dużą plastikową pokrywą od pojemnika na klocki - tylko nogi wystają. Dookoła porozstawiane ogrodowe lampki. I ani drgnie na tym swoim katafalku.

Cisza, jak makiem zasiał.

- Co to jest, synku? – pytam ze ściśniętym gardłem (...niedawno zmarł dziadek małego Be).

- Jak to co – odpowiada spod plastikowej pokrywy lekko stłumiony dziecięcy głosik - Solarium.

Wiersz ów powstał na moje urodziny, jednak po czasie obskoczył też wszystkie babcie - jako najwyraźniej bardzo udane i użyteczne dzieło małego Be:

Dziś ladusie pusie, madi dadi damyk,
dzisiaj twoja radość jest jak piękny kamyk.

Ten kamyk to jest taki złociutki, a nie szary,
ten kamyk by kosztował czterdzieści dwa dolary!

[...występuje też wersja z sześćdziesięcioma dwoma dolarami]

Dolary te są drogie na cały świata kraniec
i chciałbym Ci zatańczyć bardzo piękny taniec.

Lecz nie mogę tańczyć choć kawałek doby…
więc ten wierszyk daję Tobie!

Be dostało od cioci książkę o związkach frazeologicznych, którą napisał pan Kasdepke. I się zaczęło: wtrącać swoje trzy grosze, dzielić włos na czworo, suszyć komuś głowę, widzieć jak przez mgłę, zapuszczać żurawia itp., itd.

Szykuję pachnącą kąpiel z pianą i zachęcam szanownego potoma do mycia.

Małe Be wchodzi dziarsko do łazienki, przymyka oczy i mówi:

- Hmmmmm, jak wonią zasiał….

Refleksyjnie:

-Wiesz, tato, jak wy mi tak czasem zabraniacie grać na pianinie, to czuję, jakbyście mnie pozbawiali zawodu…

Małe Be wstaje na siusiu, grzeczny chłopiec, godzina 23.30.
Zamiast w prawo, skręca jednak w lewo. Zamiast do W.C. trafia w (tak zwany) duży pokój.
Trafia dosłownie.

Sika sobie (nadal grzecznie) na okrągły, zielony dywanik.
Najmniejszej kropelki nie roni poza obręb dywanika.
Zabiera z podłogi dwa drewniane tory (za dnia: „mamo, mamo, czy mogę nie sprzątać tych torów do jutra?”) i idzie z nimi spać.
Układa tory na poduszce, dodaje słodki wydech ulgi i śpi do rana.

A my mamy oczko wodne w dużym pokoju.
Tak zwane.

Małe Be wyjątkowo ciche.
Ciche, bo śpi.

Najciszej, jak mogę, wchodzę do jego pokoju w poszukiwaniu Bardzo Ważnej (dla mnie) Kartki.

- Dużo… Dużo ptaków… - spod kołdry dobiega senne westchnienie.

Nie odpuszczę takiej okazji, podejmuję przezsenny dialog:

- Ptaków? A gdzie te ptaki?

- Tik-taków! Dużo... – małe Be prostuje.

- A gdzie one są? – drążę.

- W kosmosie.

Przytkało mnie na moment, przed oczami przeleciał mi Pan Kleks i jego wielkie, bitewne makarony.

- …Wiesz, jak będę kosmitą, to chciałbym wylać w kosmosie wodę i sprawdzić, czy będzie latać…


Tak, to był ciekawy wieczór.

- A wiesz, mamo? U nas w zerówce był mecz piłki nożnej i dostaliśmy takie specjalne koszulki z numerkami, i specjalne buty, i świetnie grałem, i strzeliłem 3 gole, i wszyscy nam kibicowali, i...

- Dostaliście buty?

- No... tak...

- A skąd pani wiedziała, jaki masz numer buta?
Każdy dostał buty w swoim rozmiarze?

- No... no...

- Trochę zmyśliłeś z tym meczem, prawda?

- No trochę...

- A dlaczego kłamałeś?

- No bo to taka piękna historia...

Małe Be mówi dużo.
Bardzo dużo.
Mówi ciągle, nieprzerwanie, wciąż zadaje pytania i czasem na nie odpowiada, myśli na głos, wymyśla historie, komentuje wszystko, co widzi.
Szczególnie kłopotliwe bywa to przed zaśnięciem, kiedy leżymy obok siebie, a jemu przypominają się pytania, których zapomniał zadać w ciągu dnia. Pytania, na które staramy się odpowiadać w sposób najkrótszy z możliwych – tak, aby przed nocą wyciszyć ten rozpędzony mechanizm, spowolnić jego trybiki i nie dorzucać wątpliwości napędzających kolejne przemyślenia. Tym razem małe Be zasypia z tatą:

- Tato, a podobały ci się te tory, które zbudowałem?

- Tak.

- A czy Hela mnie lubi?

- Lubi.

- A Kacper nie wiedział, że robi źle jak mnie ugryzł, prawda?

- Prawda.

- A pójdziemy w sobotę na pływalnię?

- Pójdziemy.

- A jak...

- Dobra, synek, zadaj OSTATNIE pytanie, a potem zamykamy oczka, buzię i śpimy, dobrze?

- Dobrze, tato. Jak zbudowany jest atom?

- Tato, czy mogę wziąć do szkoły płytę z muzyką?

- A po co Ci płyta? Przecież w szkole nie można słuchać muzyki.

- Można!

- Można?

- Tak, bo my w klasie mamy taki odtwarzacz CD i jak jest przerwa to sobie z chłopakami puszczamy muzykę.

- A pani o tym wie?

- Oczywiście, tato.

(...i teraz na jednym wdechu)

- Pani o tym wie i bardzo jej się to podoba jak tak grzecznie słuchamy muzyki, i pani powiedziała, że jak będziemy tak grzecznie słuchać tej muzyki, to może nam nawet skróci lekcje i wydłuży przerwy, a nawet jeśli by tak nie było, bo chyba nie za dobrze pamiętam, co mówiła pani, to i tak uważam, że to naprawdę świetny pomysł!

Małemu Be coś się nie zgadza:

- Mamooo, a gdzie ten anioł ma smycz?

- Smycz??? - próbuję ogarnąć temat.

- No takie kółko.

- ...?

- Aureolę?! - wpadam po chwili na potencjalny tor myślenia małego Be.

- No tak, tak, jasne…