Έφτασαν και τα φετινά γενέθλια του "μικρού καφέ" εδώ. Κλείνει τα 11 του χρόνια και πλέον θεωρείται "πρώιμος έφηβος" (μπορεί και να λειτουργεί ως τέτοιος)! Ειλικρινά δεν το περίμενα ότι θα έφτανα να γράφω ακόμα στο ιστολόγιο μετά τόσα χρόνια! Αναρωτιέμαι, μάλιστα, πώς πέρασαν έτσι, σαν αστραπή! Όπως "αστραπές" απανωτές είναι όσα συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή μα στον τόπο μας και στον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Μακάρι να αντιλαμβανόμαστε βαθιά την ταχύτατη πορεία του χρόνου δίχως γυρισμό, καθώς τότε πολλά ίσως θα ήταν διαφορετικά...

Φυσικά και τούτο το γενέθλιο έτος θα εορταστεί με μουσική όπως και πέρσι μα με κάποια παραλλαγή. Την περασμένη χρονιά, είχα επιλέξει μερικές διασκευές γνωστών τραγουδιών ξένης μουσικής. Τώρα όλα θα κινηθούν γύρω από ένα ελληνικό τραγούδι και κάποιες από τις εκτελέσεις που έχουν γίνει πέρα από την αρχική. Το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι είναι πολύ παλιό και δεν είχε τύχει να το ακούσω μέχρι σήμερα (μη "βαρέσετε" και πείτε "ντροπή μου", αφού... συμβαίνουν κι αυτά)! 

Ήθελα τις τελευταίες μέρες να ετοιμάσω μια ανάρτηση με εντελώς άσχετο θέμα και έψαχνα (όπως συνηθίζω) ένα τραγούδι του Φάμελλου (όχι αυτού από το γνωστό κόμμα - της συμφοράς), αλλά του τραγουδοποιού, του Μανώλη. Μέσα στο ψαχτήρι, λοιπόν, άκουσα και το "Ας ερχόσουν για λίγο". Είδα ότι δεν ήταν δικό του και αναζήτησα το αρχικό κι έπειτα άλλες ερμηνείες, με αποτέλεσμα να κάνω ένα μικρό μουσικό ταξίδι... Τότε ήρθε και η ιδέα αυτής της εορταστικής ανάρτησης.

Το τραγούδι ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τη Δανάη Στρατηγοπούλου σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ. Λένε, επίσης, ότι τους στίχους έγραψε ο Τραϊφόρος από νοσταλγία για τη Σοφία Βέμπο την εποχή που απουσίαζε στην Αμερική (1945-1947). Τελικά δεν τραγουδήθηκε από εκείνη μα από τη Στρατηγοπούλου και πολλούς άλλους μέχρι σήμερα.

Ακολουθούν οι δικές μου επιλογές και όποιος επιθυμεί ας σημειώσει σε σχόλιο ποιο ή ποια από αυτές θεωρεί ότι του ταιριάζει ή είναι καλύτερη ερμηνευτικά ή ως μουσική απόδοση. Την προσωπική μου προτίμηση θα αναφέρω σε κάποιο σχόλιο.

Πάμε πρώτα με την αρχική:

Και επειδή η μουσική του Σουγιούλ είναι στον ρυθμό του τάγκο, ας θυμόμαστε κάπου κάπου την αξία γενικά του χορού, μια και τον έχουμε ξεχασμένο...

Εξάλλου, όπως μας λέει η Μάγια Αγγέλου (Αφροαμερικανίδα ποιήτρια): "Όλα στο σύμπαν έχουν ένα ρυθμό, όλα χορεύουν"! 

Επίσης, η Μία Μάικλς (Αμερικανίδα χορογράφος) τονίζει ότι: "Αν χορεύεις με την καρδιά σου, το σώμα σου θα ακολουθήσει"! Τούτο για όσους ανησυχούν ότι δε θα τα καταφέρουν ή δεν μπορούν!

Και ο Φρεντ Αστέρ έρχεται να συμπληρώσει για τους τελειομανείς και μόνο...: "Κάνε το μέγιστο, καν' το σωστά και με στυλ"! 

Θα προσθέσω και ένα ακόμα του Πωλ Βαλερύ (Γάλλος ποιητής) που μου άρεσε, με την ευκαιρία των δρώμενων (ποιητικών και μη): "Η ποίηση είναι για τον πεζό λόγο ό,τι είναι ο χορός για το περπάτημα"!

Ήρθα κι εγώ ν' αφήσω ένα "χειμωνιάτικο αποτύπωμα", τώρα μάλιστα, που είμαστε στη μέση της εποχής. Ένας χειμώνας που δεν έχει κατακλύσει μόνο την φύση, μα κι εκείνος που έχει μπαστακωθεί σε όλη την ανθρωπότητα με μια από τις πιο άγριες μορφές του. 

Πλέον μπορούμε να μιλάμε για "βαρυχειμωνιά" στις ψυχές πλήθος ανθρώπων, οι οποίοι λειτουργούν ορμώμενοι από τα πιο ποταπά κίνητρα, με αδιαφορία, επιπολαιότητα και ίσως βασανιστική ανοησία, δημιουργώντας ένα κενό, το οποίο χάσκει τραγικά και τρομακτικά ακάλυπτο.

Όσοι αντιστέκονται σε όλο αυτό έχουν "κλείσει τις κλειδαριές", για να προστατεύσουν όσα πολύτιμα έχουν μέσα τους από τον αδυσώπητο και σαρωτικό "χειμώνα".

Αρχικά, ήθελα να γράψω ελεύθερα και ίσως δίχως συγκεκριμένη χρονική και λογική σειρά, αλλά όπως μου έρχονταν στον νου, όλα εκείνα που θεωρώ ότι είναι υπεύθυνα για την κατάντια του κόσμου. Τελικά επέλεξα να το κάνω πάλι μέσω της μουσικής (τα ακουστικά στο άβατάρ μου δεν είναι τυχαία...).

Ένα τραγούδι που άκουσα έγινε ο καθοδηγητής της σκέψης μου, όμως με μια διαφορετική ματιά. Το θέμα του είναι η αφοσίωση ενός ανθρώπου σ' έναν άλλο μέσα από τα γνήσια συναισθήματα που νιώθει, το οποίο ως στάση έρχεται κόντρα στη συνήθη "ξεπέτα" του σήμερα, στα επιφανειακά συναισθήματα και την αβίαστη καλοπέραση. Κάποτε μια τέτοια αφοσίωση ήταν συχνή, ενώ στην εποχή μας είναι εξαίρεση και σχεδόν κανόνας τα ελαφριά, τα πολύ ελαφριά, να ξεμπερδεύουμε και να μην πολυζοριζόμαστε. 

Τώρα θα πείτε τι σχέση έχει το τραγούδι με την κατάσταση του παλαβωμένου και άνευ πυξίδας κόσμου μας, όπου είχα σκοπό να αναφερθώ; Αν προσεγγίσει κανείς τους στίχους του με μεταφορικό τρόπο, μπορεί να δει τις "κλειδαριές" που έχει κλείσει ο άνθρωπος, για να αφήσει έξω κάθε εισβολέα, ο οποίος "δειλά και ύπουλα γλιστρά και καθρέφτες δεν κοιτά". Μένοντας, παράλληλα, πιστός στις αξίες του, σε όσα ονειρεύεται για τον κόσμο που ζει και του στερούν άλλοτε με υποχθόνιο τρόπο κι άλλοτε με ωμή βία.

Διακόπτω τη ροή, λόγω του περιορισμού των λέξεων 😉και δίνω τη συνέχεια στον αναγνώστη, να περάσει στην ακρόαση του μουσικού κομματιού, μα με την μεταφορική ματιά που προείπα...

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο Δρώμενο της "γειτονοπούλας" Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

Έπειτα από τις μέρες των εορτών, οι οποίες έχουν ως σημεία αναφοράς κυρίως την αγάπη, τη χαρά, την ελπίδα, τα οποία είναι πολύτιμα στη ζωή του ανθρώπου, σκέφτηκα να φέρω εδώ ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο της Βαμβουνάκη με τίτλο: "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Δεν το έχω διαβάσει, μα βρίσκοντας αυτό το μέρος του στο διαδίκτυο μού προκάλεσε το ενδιαφέρον να το πάρω, αλλά πρώτα θα το μοιραστώ με τους αναγνώστες του ιστολόγιου, μια και έχει να δώσει πολλά και από μόνο του.

Το συγκεκριμένο έργο της συγγραφέως αναφέρεται στο σημερινό ανικανοποίητο του ανθρώπου, στην αέναη αναζήτηση της αγάπης και της πλήρωσης των κενών της ψυχής μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών. 

Πάμε να το δούμε:

O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…" 

Κι αυτά σε μια εποχή άγρια, όπου ο εγωισμός, ο ναρκισσισμός, η ανωριμότητα, ο κυνισμός και γενικά τα κατώτερα ένστικτα έχουν κυρίαρχο ρόλο σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό επίπεδο και όπως βλέπουμε συμβαίνει παγκόσμια από τον απλό πολίτη μιας χώρας έως τον πιο ισχυρό αρχηγό κράτους.

@ Μουσική επιλογή ένα νέο όμορφο τραγούδι του Γιώργου Περρή, που όταν το άκουσα μου θύμισε ως προς τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί το τραγούδι της Μποφίλιου :  "Το όνομά μου / Εγώ μεγάλωνα για σένα".

Μέσα στις απειλές του γενικευμένου πολέμου, μέσα στη ζαβή πραγματικότητα που βιώνει ο άνθρωπος, τον εγωισμό, την αποξένωση, το μίσος, τη διχόνοια, τον αλληλοσπαραγμό και πολλά άλλα φαιδρά και ψεύτικα, αποφάσισα να γράψω αυτό που ακολουθεί:

Κατ’ επιταγήν της εποχής

Θαύμα θα ’ταν η ειρηνική ένωση για του κόσμου τα πλάσματα

Μια γενναία Αρχή προσμένει η τραγική συμμόρφωση

Αναζητά επίπονα λαμπρή Υπέρβαση απ’ τα θλιβερά χαλάσματα

Δύσβατο βουνό φαντάζει η θεόρατη Μεταμόρφωση

Πάλεψε άνθρωπε, ν’ αγγίξεις νικηφόρα τα πιο ιερά κράματΑ!

Κι αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο γιορτινό Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας της μπλογκογειτονιάς από το "Η ζωή είναι ωραία", η οποία έχει το ακάθιστο και στα πιο δύσκολά της και γι' αυτό είναι αξιέπαινη!

@  Μουσική πολλή και νομίζω ιδιαίτερα ταιριαστή...