Przedmiotem wynalazku jest aparat do fluidalnego kra¬ kingu katalitycznego weglowodorów, wzglednie ciezkich, np. benzynyciezkiej. * ' Ostatnio opracowano szereg nowych katalizatorów do fluidalnego krakingu katalitycznego. Katalizatory te sa 5 bardzo aktywne i wykazuja stale wzrastajaca selektyw¬ nosc w konwersji surowca weglowodorowego, takiego jak np. olej gazowy, do ciezkiej benzyny przy niewielkiej ilosci powstajacego koksu i skladnikówgazowych. Przykladami takich udoskonalonych katalizatorów krakingowych sa 10 uklady katalityczne, zlozone z sit molekularnych AI2O3 - Si02 o strukturze zeolitowej, z domieszka bezpostacio¬ wych tlenków nieorganicznych, jak SiC2, AI2O3 itp. Do¬ swiadczenie zdobyte przy stosowaniu takich ulepszonych katalizatorów wskazuje, ze korzystnie jest ograniczyc czas kontaktowania katalizatora z surowcem, weglowodoro¬ wym w warunkach krakowania, tak aby maksymalnie wykorzystac zalety wysokiej aktywnosci katalitycznej i zwiekszonej selektywnosci do ciezkiej benzyny.Takwiec, korzystniejestprowadzic reakcjekrakowaniaweglowodo¬ rów, z katalizatorem zdyspergowanym w strumieniu we¬ glowodorów poruszajacych sie z odpowiednia szybkoscia, tak aby katalizator zawarty w oparach stanowil rozcien¬ czona zawiesine z mozliwie najmniejszym mieszaniem wstecznym.Procesy fluidalnego krakowania katalitycznego, stru¬ mienia surowca weglowodorowego sadobrze znane. Kolej¬ ne etapy procesu fluidalnego krakingu katalitycznego obejmuja zwykle: kontaktowanie w warunkach krakowa¬ nia goracego zregenerowanego katalizatora z surowcem 30 weglowodorowym w strefie reakcji, oddzielnie skrakowa- nych par weglowodorów*od uzytego katalizatora, odpedze¬ nie lotnych weglowodorów z uzytego katalizatora za po¬ moca pary, regeneracje przemytego para katalizatora przez wypalanie z niego osadów weglowych za pomoca tlenu oraz zawracanie zregenerowanego katalizatora do reakcji z dalszym surowcem weglowodorowym. Pary we¬ glowodorów z etapu reakcji i z etapu odpedzania frakcjo¬ nuje sie na produkty gazowe, benzyne ciezka i jedna lub wiecej frakcji o temperaturze wrzenia przekraczajacej zakres wrzenia benzyny. Teciezkie frakcje mozna odpro¬ wadzic jako strumienie produktów z procesu krakowania lub tez mozna je, co najmniej czesciowo, zawracac do dalszego krakingu.Jak wyzej stwierdzono, w przypadku stosowania w pro¬ cesie krakowania ulepszonych katalizatorów o bardzo wy¬ sokiej selektywnosci tworzenia benzyny ciezkiej, reakcje krakingu korzystnie jestprowadzic w warunkach krótkie¬ go czasu przebywania w warunkach krakowania, w wy¬ dluzonym przewodzie reakcyjnym. Warunki prowadzenia procesu fluidalnego krakingu katalicznego, przy uzyciu takiej zdyspergowanej fazy katalizatora w strumieniu par weglowodorów sa nastepujace: temperaturaregeneracji od 685 do 825°C, cisnienie w fazie rzadkiej wregeneratorzeod ok. 0,35 do 3,5 atn, korzystnie od 1,4 do 2,8 atn, temperatu¬ ra na wylocie z wydluzonego przewodu reaktora od 455 do 650°C, korzystnie od 495 do 540°C lub wiecej, cisnienie w strefiereakcji od0,35 do 3,5 atn, stosunek wagowykatali¬ zatora do oleju od 2 do 20. Dlugosc i pole powierzchni przekroju wydluzonej rury reakcyjnej powinny byc takie, 8548185481 3 aby czas przebywania par wynosil od 0,5 do 10 sek, korzys¬ tnie od 1 do 5 sek, oraz aby zapewnic liniowa szybkosc przeplywu par na wlociewydluznego przewodu reakcyjne¬ go od 3 do 9 m/sek i od 6 do 18 m/sek w poblizu wylotu.Mozna dobrac tak kombinacjepowyzszych parametrów, aby uzyskac konwersje surowca weglowodorowego w za¬ kresie od 60 do 95%, korzystnieod 75 do 85%. Konwersje ta okresla sie jako procentowa czesc surowca wrzacego w temperaturze powyzej 217°C, która przereagowala do weglowodorów wrzacych w temperaturze ponizej 217°C i do koksu.Wydluzony przewód reakcyjny o rozmiarach zapewnia¬ jacych odpowiednia szybkosc liniowa oparów, aby katali¬ zator utrzymac w postaci fazy rzadkiej o mozliwie malym mieszaniu wstecznym, musi miec znaczna dlugosc, aby zapewnic czas przebywania dajacy pozadana konwersje surowca. Znane rozwiazania aparaturowe obejmuja wy¬ dluzony przewód reakcyjny zasadniczo pionowy. Takie rozwiazania powoduja koniecznosc budowy wysokich konstrukcji, utrzymujacych wydluzony przewód reakcyj¬ ny, zbiorniki towarzyszace oraz wyposazenie niezbedne do prowadzenia procesu fluidalnego krakingu katalityczne¬ go. Takie wysokie konstrukcje powoduja duze koszty in- wdestycyjne i ruchowe.Innym znanym rpzwiazaniem jest aparat opisany w opi¬ sie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3 607 127 z dnia 21 wrzesnia 1971 r., posiadajacy wydluzona strefe reakcji, zlozona z poczatkowej, zasadniczo pionowej rury, przez która katalizator i pary weglowodorów plyna ku górze. Pod katem zasadniczo prostym w tej sekcji przylaczona jest pozioma sekcja rurowa, sluzaca do zmia¬ ny kierunku przeplywu mieszaniny par weglowodorów z katalizatorem, a do tej sekcji z kolei przylaczona jest trzecia pionowa sekcja, w której przeplyw odbywa sie ku dolowi. Rozwiazanie takie matezalete, ze calkowita wyso¬ kosc reaktora do fluidalnego krakingu katalitycznego mozna znacznie zmniejszyc. Rozwiazanie to, wymaga jed¬ nak specjalnych elementów w wydluzonej strefie reakcji, w kazdym punkcie zmiany kierunkuprzeplywu par weglo¬ wodorów z katalizatorem. Ponadto aparat ten ma duze gabaryty i zajmuje znaczna przestrzen, zwlaszcza jesli wydluzona strefa reakcji znajduje sie wewnatrz komory reakcyjnj.Celem niniejszego wynalazku bylo opracowanie kon¬ strukcji aparatu do fluidalnego krakingu katalitycznego weglowodorów, pozbawionego wymienionych niedogod¬ nosci.Cel ten zostal osiagniety przez to, ze aparat zawiera wydluzony, lecz zwarty przewód reakcyjny, przez który plynie mieszanina parweglowodorów z katalizatorem. Ten wydluzony przewód reakcyjny zawiera rure wznosna, któ¬ rej czesc jest zasadniczo pionowa. Zawiera ponadto ele¬ ment sluzacy do zmiany kierunku przeplywu (element zawrotowy) mieszaniny par weglowodorów z katalizato¬ rem, opuszczajacej rurewznosna, oraz zasadniczopionowy przewód opadowy, tworzacy pierscien dokola rury wznosnej.' Przy zastosowaniu aparatu bedacego przedmiotem wy¬ nalazku uzyskuje sie wydluzona strefe reakcji odpowied¬ nia do krakowania weglowodorów, która ma zmniejszona wysokosc w pionie oraz zajmuje mniej miejsca w komorze urzadzenia do fluidalnego krakingu katalitycznego. Wy¬ dluzona lecz zwarta strefa reakcji, zgodnie z wynalazkiem ma szczególnie korzystne zastosowanie w przypadku mo-. dyflkacji istniejacych jednostek do fluidalnego krakingu 4 katalitycznego, w których mozna w ten sposób zwiekszyc dlugosc strefyreakcjiistniejacej rurywznosnej, bezzajmo¬ wania znaczniejszej dodatkowej przestrzeni w komorze urzadzenia.Aparat wedlug niniejszego wynalazku w przykladzie jego wykonania jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 -przedstawiajednostkowe urzadzenie dofluidalnego krakingu katalitycznego z wydluzona, lecz zwarta strefa reakcji w polaczeniu z innymi elementami urzadzenia,* schematycznie w przekroju, a fig. 2- przedstawia szczegó¬ ly wydluzonej lecz zwartej strefy reakcji wedlugwynalaz¬ ku w pólwidoku aksonometrycznym.W aparacie wdlug wynalazku, wydluzony lecz zwarty przewód reakcyjny przewidziany jest do zastosowania w jednostce do fluidalnego krakingu katalitycznego. Prze¬ wód ten jest tak zaprojektowany, ze zapewnia zwiekszony czas kontaktu miedzy katalizatorem i wprowadzonymi oparami weglowodorów w warunkach krakowania, przy czym warunki przeplywu sa tak dobrane, ze katalizator stanowi zawiesine w postaci fazy rzadkiej w plynacym strumieniu par weglowodoru. Wedlug wynalazku, tak za¬ projektowany przewód reakcyjny ma zmniejszona wyso¬ kosc pionowa i zajmuje mniejsza powierzchnie.Wydluzony lecz zwarty przewód reakcyjny sklada sie z czesci wznosnej, zaopatrzonej w dolnej czesci wurzadze¬ nia sluzace do wprowadzania surowca weglowodorowego i do wprowadzania zregenerowanego, goracego katalizato¬ ra. Ponadto przewód ten zawiera w górnej czesci urzadze¬ nie sluzace do zmiany kierunku przeplywu mieszaniny par 30 weglowodoru i katalizatora oraz przewód opadowy, któ¬ rym odprowadzasie mieszanineparweglowodorów zkata¬ lizatorem z urzadzenia do zmiany kierunku. Przewód opa¬ dowy otacza czesc rury wznosnej, tworzacprzestrzen pier¬ scieniowa sluzaca do dalszego kontaktowaniasiekataliza- tora z parami weglowodorów wodpowiednichwarunkach, zapewniajacych odpowiednie stezenie fazy rzadkiej.Zgodnie z wynalazkiem wykorzystanie ulepszonego przewodu reakcyjnego w procesie fluidalnego krakingu katalitycznego polega na tym, ze goracy zregenerowany 40 katalizator ze strefy regeneracji laczy sie z surowcem weglowdodorowym w dolnym koncu przewodu wznosne- go. Mieszanina par weglowodoru z katalizatorem odpro¬ wadzana jest dolnym koncem przewodu opadowego do naczynia do fluidalnego krakingu katalitycznego. W tym 45 naczyniu rozdzielone zostaja opary weglowodoru od kata¬ lizatora. Opary weglowodoru, zasadniczo wolne od katali¬ zatora, przesylane sa do urzadzen rozdzielajacych celem wydzielenia z nich pozadanych produktów. Katalizator w naczyniu tym pozostaje w stanie fluidalnym jako faza 50 gesta, celem przeniesienia go do strefy odpedzania i strefy regeneracji. Wylot opadowego przewodu reakcyjnego mo¬ ze byc tak umieszczony, ze mieszanina par weglowodoru z katalizatorem moze z niego wyplywac ponad lub ponizej górnej powierzchni gestej fazy fluidalnej utrzymujacej sie 55 w naczyniureaktorowym. Na przyklad, moze bycporzada- ne uzyskanie dalszego krakingupar weglowodorów krako-. wanych w przewodzie reakcyjnym, wówczas wylot z prze¬ wodu opadowego umieszcza sie ponizej powierzchni zloza. fluidalnego w naczyniu reaktorowym, a pary weglowodo- 60 rów, opuszczajac przewód opadowy uzyskuja dodatkowy kontakt z katalizatorem, w czasie przechodzenia przez zloze fluidalne. Z drugiej stronymoze byc korzystne ogra¬ niczenie krakingu, do uzyskanego w wydluzonym przewoz dzie reakcyjnym, wówczas wylot z przewodu opadowego 65 nalezy umiescic tak, aby mieszanina katalizatora z parami*85481 weglowodorów wyplywalaz niego nad zlozem fluidalnym, dzieki czemu kontakt pomiedzy parami weglowodorów i katalizatorem ograniczonyjest zasadniczo do uzyskiwa¬ nego w przewodzie reakcyjnym. W praktyce wydluzony przewód, któryopisano, jest na staleumieszczonywnaczy¬ niu, zasdobórmiejscawktórymnastepuje wyplywmiesza¬ niny z czesci opadowej reguluje sie przez zmiane poziomu zloza fluidalnego utrzymywanego w naczyniu reakto¬ rowym.Wydluzony przewód reakcyjnymoze byc calkowicie lub czesciowo umieszczony wewnatrz naczynia do fluidalnego krakingu, które sluzyjako strefa dalszegokrakingu weglo¬ wodorów i/lub strefa rozdzielania katalizatora.i par we¬ glowodorów. Wydluzony przewód reakcyjny wedlug wy¬ nalazku jest szczególnie korzystny, jezeli pozadane jest ograniczenie modyfikacji tylko do wnetrza reaktora i jesli naczynie reakcyjne juz istnieje.Wstrumieniu zawierajacym pary weglowodorówiczast¬ ki katalizatora, którego szybkosc jest odpowiednia do utrzymania czastek katalizatora zawieszonych w postaci fazy rzadkiej, trzeba sie liczyczerozjaprzewodureaktoro¬ wego. Maksymalna potencjalnie erozja wystepuje w wy¬ dluzonym przewodzie reakcyjnym wedlug wynalazku w czesci sluzacej do zmiany kierunku przeplywu. Czastki katalizatora znajdujace sie w czesci wznosnej przewodu bezposrednio uderzaja w sciany urzadzenia do zmiany kierunku. Zaobserwowano, ze erozja na skutek uderzenia przez czastki katalizatora moze byc w znacznym stopniu zmniejszona jesli kat uderzenia wynosi okolo 90°. W kon¬ sekwencji elementy sluzace do zmiany kierunku strumie¬ nia projektuje sie jak to opisano, w taki sposób, zeczastki katalizatora uderzaja w sciany tych elementówpod katem okolo 90°, w calej operacji zawracania strumienia miesza¬ niny par weglowodorów z katalizatorem. Ponadto zauwa¬ zono, ze erozja powierzchni, na skutek uderzen czastkami katalizatora moze byc znacznie zmniejszona przy zastoso¬ waniu ogniotrwalej wymurówki na uderzanej powierzch¬ ni. W konsekwencji, wewnetrzne powierzchnie elementów urzadzenia do zmiany kierunku mozna pokrywac materia¬ lem ogniotrwalym, metodami dobrze znanymi w budowie jednostek do fluidalnego krakingu katalitycznego.Na fig. 1 przedstawiono schematycznie jednostkowe urzadzenie do fluidalnego krakingu katalitycznego, poka¬ zujac ulepszony przewód reakcyjny i jego polaczenie z in¬ nymi elementami urzadzenia reakcyjnego do fluidalnego krakingu katalitycznego. Wiele elementów zwykle stoso¬ wanych w przemyslowych jednostkach do krakingu flui¬ dalnego, lecz które sa zbedne do przedstawienia wynalaz¬ ku, pominieto na rysunku. Pominiete elementy saoczywis¬ te dla fachowca.Na fig. 2 przedstawiono szczególy wydluzonego przewo¬ du reakcyjnego, pokazujac zwiazki funkcjonalne pomie¬ dzy czescia wznosna, elementami urzadzenia do zmiany kierunku i przewodem opadowym. Oczywiscie nalezy ro¬ zumiec, ze rysunki oraz nizej podany opis maja na celu jedynie blizsze przedstawienie wynalazku, a nie sluzajako ograniczenie jego zakresu. Rysunki przedstawiaja jeden wariant wynalazku, a inne warianty wynikajace z zakresu zalaczonych zastrzezen sa oczywiste dla fachowca.Przegrzany surowiec weglowodorowy zprzewodu 1 i go¬ racy zregenerowany katalizator z przewodu 2 zostaja wprowadzone do dolnej czesci przewodu wznosnego 3, gdzie goracy katalizatori olej mieszaja sie tworzac rzadka faze fluidalna, w której czastki katalizatora zawieszonesa w plynacym strumieniu par weglowodorów. Mieszanina 6 par weglowodorówz katalizatoremporuszajacasiez pred¬ koscia liniowa od okolo 3 do okolo 18 m/sek wznosi sie przewodemwznosnym 3 w warunkach krakowania, to jest w temperaturze od okolo 455 do 650°C i opuszcza górnym koncem przewód wznosny 3 przeplywajac do elementu 4 zawracajacegostrumien. Welemencie4,kierunekprzeply¬ wu mieszaniny par weglowodorów z katalizatorem zmie¬ nia sie o 180°. Z elementu tego opary weglowodorów i katalizator wplywaja górnym koncem do przewodu opa- < io dowego 5. Przewód 5 otwarty na obu koncach jest tak umieszczony, ze przewód wznosny 3 przechodzi przez przewód opadowy 5 tworzac przestrzen pierscieniowa, umozliwiajaca przeplyw parweglowodorów i katalizatora pomiedzy sciana przewodu wznosnego 3 zewnetrznai we- wnetrzna sciana przewodu opadowego 5. Katalizator i pa¬ ry weglowodoru opuszczaja przewód opadowy 5 w dolnej jego czesci i przechodza donaczynia reaktorowego 6. Dol¬ ny koniec rury opadowej 5 wyposazony jest w elementy rozdzielajace 7, które stanowia wyciecia w ksztalcie litery V, przez które pary weglowodorów rozprowadzane zosta¬ ja w naczyniu reaktorowym 6.Dolny wylot przewodu opadowego 5 przedstawiono na fig. 1 w pozycji ponizej dolnej powierzchni 8 fluidalnego zloza katalizatora. Pary weglowodorów wchodzace dona- czynia reaktorowego 6, z przewodu opadowego 5 przecho¬ dza ku górze przez fluidalne zloze katalizatora i oddzielaja sieod zloza na jego górnej powierzchni 8. W takichwarun¬ kach pracy, pary weglowodorów opuszczajace przewód reakcyjny zostaja dodatkowo skrakowane wewnatrz zloza fluidalnego. Jesli pozadane jest, aby kraking weglowodo¬ rów ograniczal sie zasadniczo do zachodzacego w wydlu¬ zonym przewodzie reakcyjnym, wówczas wysokosc flui¬ dalnego zloza w naczyniu 6 mozna zmniejszyc tak, zegórna powirrzchnia 8 znajduje sie ponizej wylotu przewodu opa- dowego 5. Paryweglowodorów, opuszczajacegórna powie¬ rzchnie 8 zloza fluidalnego przechodza do separatora cy¬ klonowego 9 celem oddzielenia od nich porwanychczastek katalizatora. Oddzielony katalizator z cyklonu 9 zawraca¬ ny jest do zloza fluidalnego przez zanurzony przewód 10, 40 zas pary weglowodorów zasadniczo calkowicie pozbawio¬ ne katalizatora przechodza przewodem 11 do zbiornika 12.Rozumiec nalezy, ze separatorcyklonowy 9 przedstawiony jest na rysunku jedynie pogladowo i separator taki moze zawierac szereg separatorów polaczonych szeregowo lub 45 równolegle tak, aby zapewnic zasadniczo calkowite od¬ dzielenie porwanego katalizatora od par weglowodorów.Ze zbiornika 12 pary weglowodorów przechodza przewo¬ dem 13 do urzadzen rozdzielajacych, nie przedstawionych na rysunku, gdzie skrakowane pary weglowodorów roz- 50 dzielone zostaja na poszczególne frakcje, takiejak frakcja gazowa, frakcja benzynowa ijedna lubwiecej frakcjiwyzej wrzacych niz benzyna ciezka. Te wysokowrzace frakcje mozna wydzielic, jako produkty procesu lub tez mozna calkowicie lub czesciowo zawrócic do procesu krakingu 55 fluidalnego, celem uzyskania dalszej przemiany.Na fig. 1 para w punkcie 14 wchodzi do wstepnego ... pierscienia parowego 15, z którego przechodzi do naczynia reaktorowego 6. Para zwstepnegopierscienia parowego 15 . sluzy do utrzymywania katalizatoraw naczyniureaktoro- 60 wym 6 w stanie fluidalnym. Ponadtopara wstepnasluzydo odpedzania lotnych weglowodorów, które moga byc zaab¬ sorbowane w katalizatorze, znajdujacym sie w zlozu flui¬ dalnym.Z reaktora 6, katalizator przechodzi poprzez zawór 65 klapowy 16 do strefy wstepnego oczyszczania 17. Para*85481 8 z przewodu 18 wchodzi do pierscienia parowego 19, z któ¬ regorozprowadzana jest do desorpcji i odpedzania lotnych weglowodorów, które moga byc zaadsorbowane na katali- . zatorze. Opary odchodzace ze strefy wstepnego oczyszcza¬ nia 17, zawierajace pare i weglowodory, sa wprowadzane przez przewód 21 do naczynia reaktorowego 6, powyzej górnej powierzchni fluidalnego doza katalizatora.Teopa¬ ry odprowdadzane sa z naczynia reaktorowego 6 razem z oparami weglowodorów z reakcji krakowania oraz wstepna para, wprowadzana przez pierscien 15.Katalizator fig. 1 ze strefy odpedzania 17, odprowadza¬ ny jest przewodem 22 i przenoszony do strefy regeneracji, nie przedstawionej na rysunku. W strefie regeneracji kata¬ lizator, z którego zdesorbowano i odpedzono weglowodo¬ ry, a który zawiera nielotne osady weglowe, poddaje sie regeneracji przez wypalanie tych osadów za pomoca gazu zawierajacego tlen, na przyklad powietrza. Zregenerowa¬ ny katalizator jest zawracanyze strefyregeneracjiprzewo¬ dem 2 do dolnej czesci przewodu wznosnego 3, Fig. 2 przedstawia w pólwidoku aksonometrycznym górna czesc wydluzonego przewodu reakcyjnego wedlug wynalazku, pokazujac elementy tego przewodu bardziej szczególowo.Na fig. 2 przewód wznosny 3 przechodzi ku górze przez przewód opadowy 5 w takisposób, zepowstajepierscienio¬ wa przestrzen pomiedzy zewnetrzna sciana przewodu wznosnego 3 i wewnetrzna sciana przewodu opadowego 5.Pole powierzchniprzekroju przewoduwznosnego 3 jesttak dobrane- biorac pod uwage warunki prowadzenia proce¬ su, takie jak szybkosc przeplywu, cisnienie, temperatura, itp., aby zapewnic odpowiednia predkosc liniowa oparów powyzej okolo 3,6 m/sek, korzystnie w zakresie od okolo 6 do okolo 12 m/ sek. Srednica przewodu opadowego 5 jest tak dobrana, aby pole powierzchni przekroju przestrzeni pierscieniowej nie bylo mniejsze odpola powierzchni prze¬ kroju poprzecznego przewodu wznosnego 3' korzystnie aby stosunek powierzchni przekroju przestrzeni pierscie¬ niowej byl okolo dwukrotnie wiekszy, od powierzchni przekroju poprzecznego przewodu wznosnego 3. Laczna dlugosc przewodu wznosnego 3 i przewodu opadowego 5 jest tak dobrana, aby czas przebywania weglowodorów w wydluzonym przewodzie reaktorowym byl w zakresie od okolo 0,5 do okolo 10 sek., korzystnie w zakresie odokolo 1 do okolo 5 sek.Jak pokazano na fig. 2, górnykoniec przewodu wznosne¬ go 3 konczy sie powyzej górnego konca przewodu opado¬ wego 5, cylindra 100 urzadzenia do zmiany kierunku 4.Wysokosc ponad górna krawedz przewodu opadowego 5, na której konczy sie przewód wznosny 3 wynosi najkorzys¬ tniej do okolo 1/4 srednicy przewodu wznosnego 3, mimo, ze wymiartennie jest istotny dla wynalazku. Urzadzenie 4 do zawracania strumienia sklada sie z cylindra 100, piers¬ cieniowej pokrywy 101 i dna pierscieniowego 102, polaczo¬ nych ze soba. Srednica cylindra jest wieksza niz srednica przewodu opadowego. Korzystniejest, jesli srednicacylin¬ dra 100 jest taka, aby odleglosc od wewnetrznej sciany przewodu opadowego 5 do wewnetrznej sciany cylindra 100 byla równa okolo polowie szerokosci szczeliny piers¬ cieniowej utworzonej pomiedzy zewnetrzna sciana rury wznosnej 3 i wewnetrzna sciana przewodu opadowego 5.Wymiar ten nie jest jednak istotny i moga istniec znaczne róznice, bez wyraznego wplywu na dzialanie urzadzenia wedlugwynalazku. Dno pierscieniowe 102 jest umieszczo¬ ne tak, ze laczy dolnakrawedzbocznascianycylindra 100 z górna krawedzia przewodu opadowego i tworzy miedzy nimi gazo szczelne polaczenie, na przyklad spawane. Wy¬ sokosc cylindra jest taka, aby odleglosc szczytu przewodu wznosnego 3 do szczytu cylindra 100 wynosila co najmniej okolo 1/4 srednicy przewodu wznosnego 3, chociaz bez ujemnych skutków mozna zastosowac wieksze odleglosci.Górna pokrywa 101 cylindra, przymocowana jest na przy¬ klad przez spawanie. Pokrywa 101 sklada sie z plaskiej plyty z centralnieumieszczonym kolpakiem, koncentrycz- io nym z otworem na przewodzie wznosnym 3, zasadniczo o tej samej srednicy jak przewód 3. Do górnej krawedzi bocznej sciany 103 kolpaka cylindrycznego jestprzymoco¬ wana pokrywa 104. Element 103 jest przymocowany do pokrywy 101 i pokrywy 104 na przyklad przez spawanie.Jesli to pozadane, wówczas element zawracajacy strumien moze byc wewnatrz wymurowany materialem ogniotrwa¬ lym, zeby w znacznym stopniu zmniejszyc niebezpieczen¬ stwo awarii na skutek erozji pod wplywem uderzenia czastkami katalizatora. W takim przypadku material ogniotrwaly moze byc przymocowany do wewnetrznych powierzchni urzadzenia do zmiany kierunku 4 metodami znanymi. Jesli stosuje sie wymurówke ogniotrwala w ele¬ mencie 4, wówczas rozmiary jego musza byc takie, aby przeswit pomiedzy przewodem wznosnym 3, przewodem opadowym 5 i urzadzeniem do zmiany kierunku 4 byl odpowiedni, mierzac od wewnetrznej powierzchni wymu- rówki ogniotrwalej.Dzialanie aparatu wedlug wynalazku z wydluzonym przewodem reaktorowym przedstawionym na fig. 2, jest nastepujace: mieszanina katalizatora i par weglowodorów plynaca ku górze, opuszcza przewód wznosny 3 poruszajac sie wewnatrz urzadzenia do zmiany kierunku z szybkoscia , wynoszaca od okolo 7,5 do okolo 18 m/sek. Czastki kataliT zatora opuszczajace z duza szybkoscia przewód wznosny 3 maja tendencje do dalszego poruszania sie ku górze i ude¬ rzaja w szczyt urzadzenia 4. Zgodnie z wynalazkiem, zasadnicza czesc tych czastek katalizatora o duzej szyb¬ kosci przechodzi ku górze przez otwór w pokrywie 101 i uderza w wewnetrzna powierzchnie pokrywy 104. Ponie- 40 waz pokrywa 104 jest zasadniczo prostopadla do kierunku ruchuczastek katalizatora i strumienia parweglowodorów w przewodzie wznosnym 3, przeto czastki katalizatora maja tendencje do uderzania w szczyt pokrywy 104 pod katem bliskim 90°, co jak stwierdzono daje najmniejsza 45 erozje. Poniewaz pokrywa 104 oddalona jest nieco od pokrywy 101, w ten sposób powstaje wzglednie martwa przestrzen, w której szybkosc przeplywu oparów jest bar¬ dzo mala, tak ze czastki katalizatora moga sie tam zbierac i tworza rodzaj poduszki chroniacej pokrywe 104 przed 50 erozja na skutek uderzania czastek katalizarora o duzej szybkosci. Opary z przewodu wznosnego 3 przetlaczane sa do cylindra 100, z którego przeplywaja nastepnie do prze¬ strzeni pierscieniowej utworzonej przez przewód wznosny 3 i przewód opadowy 5. Objetosc cylindra 100, w którym 55 znajduja sie opary jest odpowiednio duza, aby zapobiec nadmiernym predkosciom przeplywu.Koszystne wymiary, podane uprzednio dla odleglosci pomiedzy przewodemwznosnym 3,przewodem opadowym i wewnetrznymi powierzchniami urzadzenia do zmiany 60 kierunku dobrano tak, ze w urzadzeniu 4 nie wystepuja duze szybkosci liniowe par weglowodorów.Czastki katali¬ zatora, które wytracily ich pionowa skladowa predkosci przeplywu w urzadzeniu do zmiany kierunku 4 unoszone sa przez strumien parnad wylotem z przewoduwznosnego 65 3 i czastki takie uderzaja w sciany cylindra 100 pod katem85481 9 bliskim 90°. I znów, jak to uprzednio stwierdzono, przy takim kacie uderzenia czastek katalizatora wystepuje naj¬ mniejsza erozja. Katalizator i pary weglowodorów z we¬ wnetrznej czesci urzadzenia 4 przechodza do przestrzeni pierscieniowej, pomiedzy przewodem opadowym 5 i prze- 5 wodem wznosnym 3 i taka mieszanina katalizatora i par weglowodorów wyplywa dolnym koncem przewodu opa¬ dowego 5.Jak widac na fig. 2, dolny koniecprzewoduopadowego 5 konczy sie duza liczba równo rozmieszczonych rozdziela- 10 czy 105 zawierajacych trójkatne wyciecia, przy czym roz¬ dzielacze 105 stanowia okreslona liczbe wyciec o ksztalcie litery Vna dolnej krawedzi przewodu opadowego 5. Czast¬ ki katalizatora plynace ku dolowi wprzewodzie 5u wylotu z przewodu utrzymuja kierunek ku dolowi, podczas gdy 15 pary weglowodorów maja tendencje do poziomego wyply¬ wania przez wyzlobienia w ksztalcie litery V w dolnej czesci przewodu opadowego 5, co powoduje oddzielenie czastek katalizatora ód par weglowodorów. PL