PL200910B1 - Aplikator do refleksoterapii - Google Patents

Abstract

Aplikator do refleksoterapii, który ma ela- styczn a podstaw e oraz ig ly, z których ka zda ma zgrubienie na jednym ko ncu i ostrze na drugim, zamocowane w podstawie swoimi cz esciami ze zgrubieniem a ostrzami wystaj a- cymi poza podstaw e, znamienny tym, ze pod- stawa elastyczna (1) stanowi blok jednorodny, a ig ly (2) osadzone wewn atrz postawy (1) i s a zaci sni ete trwale w masie tej podstawy. Wyna- lazek rozwi azuje problem zapewnienia sztyw- nego zamocowania igie l w podstawie aplikato- ra i zapewnia stateczno sc ich pozycji w ka z- dym przypadku zastosowania aplikatora oraz zwi eksza elastyczno sc podstawy. PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest aplikator do refleksoterapii do stosowania w fizjoterapii do stymulowania specyficznych punktów refleksowych na powierzchni ciała człowieka, i może znaleźć zastosowanie w zakładach leczniczych oraz w warunkach bytowych.

Znany jest aplikator z podstawą elastyczną, składający się ze złączonych między sobą elastycznych płytek - podporowej i przyciskającej i umieszczonych w masie płytki igieł ze zgrubieniami (główkami) na jednym ich końcu i ostrzami na drugim końcu, przy czym igły są zamocowane zgrubieniami między obydwiema płytkami i wystają nad powierzchnią płytki podporowej od strony ich ostrz (patent SU-A1551381).

Ponieważ płytki podporowa i przyciskająca są tylko złączone między sobą, między nimi nie istnieje granica podziału, one nie tworzą jednej całości, dlatego igły są zamocowane w podstawie niedostatecznie sztywno, mogą zagłębiać się do podstawy lub wystawać z niej lub poruszać się około swoich osi w elastycznych płytkach, a to z kolei powoduje odłączanie się jednej płytki od drugiej i w konsekwencji - niedostateczną stateczność pozycji igieł przy stosowaniu aplikatora. Poza tym, potrzeba zastosowania dwóch płytek powoduje znaczną grubość podstawy i w wyniku, jej niedostateczną elastyczność.

Za podstawę wynalazku przyjęto zadanie udoskonalenia aplikatora drogą zaciskania igieł w podstawie, wykonanej jednolitą w kierunku gruboś ci, co uwarunkowuje sztywne zamocowanie igieł w podstawie aplikatora i zapewnia stateczność ich pozycji w każ dym przypadku zastosowania aplikatora oraz zwiększa elastyczność podstawy.

Aplikator do refleksoterapii według wynalazku, który ma elastyczną podstawę oraz igły, z których każda ma zgrubienie na jednym końcu i ostrze na drugim, zamocowane w podstawie swoimi częściami ze zgrubieniem a ostrzami wystającymi poza podstawę, wyróżnia się tym, że podstawa elastyczna stanowi blok jednorodny, a igły osadzone wewnątrz postawy i są zaciśnięte trwale w masie tej podstawy.

Według jednej z postaci wynalazku, wspomniana podstawa na jej płaszczyźnie zewnętrznej ma występy, obejmujące igły. Igły mogą mieć kształt podobny do klina i mają zwężenie w kierunku od zgrubienia do ostrza. Igły mogą też mieć zgrubienie w postaci główki.

Według szczególnej postaci wynalazku, igły mają kształt podobny do gwoździ lub pluskiewek.

Zgodnie z wynalazkiem podstawa ma postać płytki prostokątnej.

Według innej postaci wynalazku, że podstawa ma postać pustego cylindrycznego wałka, jednorodnego na całym obwodzie lub zwiniętego do kształtu cylindrycznego z płytki, której krawędzie są połączone miedzy sobą na styku przy czym igły są osadzone w wałku ostrzami na zewnątrz, a wałek jest zamocowany na co najmniej na jednej obręczy zainstalowanej z możliwością obracania się.

Igły są osadzone we wspomnianym wałku wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych z odstę pami mię dzy nimi.

Według jeszcze innej postaci wynalazku, podstawa ma postać co najmniej dwóch pustych cylindrycznych wałków jednorodnych obwodowe lub zwiniętych do kształtu cylindrycznego, z płytek, których krawędzie są połączone między sobą na stykach przy czym igły są osadzone w wałkach ostrzami na zewnątrz, a wałki są zamocowane z odstępami między nimi na obręczach, których liczba dorównuje co najmniej liczbie wałków, przy czym obręcze są zainstalowane na osi z możliwością obracania się lub zamocowane na wale.

Styk lub styki krawędzi płytek są wykonane korzystnie wzdłuż tworzącej cylindra.

Styk lub styki krawędzi płytki lub płytek mogą być też umieszczone wzdłuż tworzącej cylindra.

Według jeszcze innej postaci wynalazku, podstawa ma postać odlanego w całości wałka, zamocowanego na wale lub zamocowanego z możliwością obracania się na osi, przy czym igły są osadzone w wałku ostrzami na zewnątrz.

Igły są osadzone w wałku korzystnie wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych z odstępami między nimi. Odstępy między stanowią korzystnie rowki.

Według dalszej postaci wynalazku, podstawa jest wykonana w postaci co najmniej dwóch odlanych w całości wałków zamocowanych na wale lub z możliwością obracania się na osi z odstępami między nimi, a igły są zamocowane w wałkach ostrzami na zewnątrz. Wspomniana oś, na której są zainstalowane obręcze wystaje swoimi końcami za płaszczyzny czołowe aplikatora lub jest wyposażona w umocowany na niej uchwyt z rękojeścią lub w co najmniej dwa umocowane na niej wsporniki, przymocowane do podstawki.

PL 200 910 B1

Wał, na którym są umocowane obręcze (15) lub odlany w całości wałek (14) lub wałki, wystają swoimi końcami poza powierzchnie czołowe aplikatora lub są wyposażone w zamocowany uchwyt z rękojeścią lub co najmniej w dwa wsporniki, przymocowane do podstawki, przy czym wał jest zainstalowany z możliwością obracania się.

W końcu, według jeszcze innej postaci wynalazku, podstawa (71, 74) jest wykonana w kształcie obszaru ciała, podlegającego refleksoterapii i jest wyposażona w elementy łączące jej krawędzie, a igły są osadzone w podstawie z wystawaniem ich części z ostrzami w kierunku do wewnątrz podstawy, przy czym igły są osadzone w całej podstawie lub w jej części.

Podstawa aplikatora do niektórych zastosowań ma postać obwodową przypominającą nieregularny walec.

Wyżej opisana konstrukcja aplikatora według wynalazku rozwiązuje zatem postawione zadanie w ten sposób, że w aplikatorze, zawierającym elastyczną podstawę i zamocowane w niej igły ze zgrubieniami na jednych końcach i ostrzami na drugich, przy czym igły są zamocowane w podstawie swoimi częściami ze zgrubieniami i wystają od strony ostrz na zewnątrz, zgodnie z wynalazkiem, podstawa elastyczna jest wykonana jednolitą w kierunku grubości z jednej warstwy lub dwóch połączonych między sobą w jedną całość warstw, a igły są osadzone częściami ze zgrubieniami w ciele podstawy i są zaciśnięte tam z utworzeniem jednolitej podstawy.

Igły ze strony zgrubień (główek) są osadzone w podstawie, przebywającej w jej stanie plastycznym, przy tym doprowadzony do stanu płynności materiał podstawy w całości obejmuje powierzchnię każdej igły i mocno zaciska ją przy twardnieniu materiału podstawy tj. przy tworzeniu się jednolitej podstawy, co zapewnia sztywne mocowanie igieł w podstawie i eliminuje możliwość ich wnikania do podstawy lub wysuwania się z niej lub wahania się około swoich osi, przy czym podobne mocowanie igieł w podstawie nie zmniejsza giętkości aplikatora. Uwarunkowuje to stateczność pozycji igieł przy każdym obciążeniu aplikatora podczas zastosowania. Ponadto wykorzystywanie jednolitej względem grubości podstawy eliminuje potrzebę zastosowania dwóch płytek, co daje możliwość zmniejszyć grubość podstawy i w wyniku tego, podwyższyć jej elastyczność.

Przy tym na zewnętrznej powierzchni podstawy mogą być wykonane występy, które obejmują igły.

To jeszcze więcej podwyższa stateczność położenia igieł, zwłaszcza w kierunku, poprzecznym w stosunku do igieł, ponieważ zwiększa długość zacisku igły w podstawie z zachowaniem giętkości podstawy aplikatora i ogranicza ich wnikanie do naskórka pacjenta.

Igły mogą być wykonane ze zwężeniem w kierunku od zgrubienia do ostrza, co zwiększa skuteczność ich położenia, zwłaszcza w kierunku prostopadłym do powierzchni podstawy, ponieważ klinowaty kształt igieł przeszkadza ich wysuwaniu się z podstawy.

Przy tym wspomniane igły mogą być wykonane ze zgrubieniami w postaci główek, co jeszcze więcej podwyższa stateczność ich położenia.

Igły też mogą być wykonane w postaci gwoździ albo pluskiewek, co upraszcza proces wytwarzania aplikatorów i obniża ich cenę.

Podstawa aplikatora może być wykonana w postaci prostokątnej płytki.

Podobne wykonanie aplikatora uwarunkowuje wykorzystywanie aplikatora w warunkach statycznych, tj. w warunkach stałego oddziaływania na pożądany obszar ciała człowieka.

Podstawa może być wykonana w postaci pustego cylindrycznego wałka, ciągłego w kierunku obwodowym lub zwiniętego do kształtu cylindrycznego z płytki, krawędzie której są połączone między sobą na styku, przy czym igły są osadzone w wałku z wystawaniem ich części z ostrzami na zewnątrz, a wałek jest mocowany co najmniej na jednej obręczy, zainstalowanej z możliwością obracania się dookoła osi lub przymocowanej do wału.

Wskazane wyżej wykonanie aplikatora w postaci wałka umożliwia przetaczanie wałka z igłami po odpowiednim obszarze ciała człowieka, tj. jego działanie w warunkach dynamicznych, co zapewnia wielokrotne krótkotrwałe oddziaływanie igieł na punkty refleksowe tego obszaru, co z kolei, podwyższa efekt refleksoterapeutyczny, a mocowanie igieł w ciele ciągłego względem grubości wałka zapewnia stateczność ich położenia przy każdym obciążeniu aplikatora podczas jego zastosowania. Wykonanie wałka ciągłym w kierunku obwodowym przy pomocy gorącego lub zimnego uplastycznienia (w oprawce) zapewnia równomierną płaszczyznę igłową aplikatora i podwyższa jego wytrzymałość, ale nieco komplikuje technologię wytwarzania wałka. Wytwarzanie wałka przy pomocy zwijania podstawy elastycznej w cylinder zapewnia bardziej prostą technologię jego wytwarzania, ale pozostawia szew lub ślad po nim pomiędzy krawędziami podstawy po ich połączeniu.

PL 200 910 B1

Przy tym igły mogą być osadzone w wałku wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych z odstę pami mię dzy nimi.

Podobny aplikator zapewnia możliwość oddziaływania igieł na pożądane pasy strefy refleksowej z wyeliminowaniem ich oddział ywania na inne pasy (na przykł ad, moż liwość oddział ywania igieł z obydwu stron krę gosł upa z wyeliminowaniem ich oddział ywania na ostatni).

Podstawa aplikatora może być wykonana w postaci co najmniej dwóch pustych wałków cylindrycznych, ciągłych w kierunku obwodowym lub zwiniętych do formy cylindrycznej z płytek, krawędzie których są połączone między sobą na stykach, przy czym igły są osadzone w wałkach z wystawaniem ich części z ostrzami na zewnątrz, wałki są zamocowane z odstępami między nimi na obręczach, liczba których jest wybrana równej co najmniej liczbie wałków, a obręcze są zainstalowane na osi z możliwością obracania się albo są umocowane na wale.

Podobny aplikator również zapewnia możliwość oddziaływania na pożądane pasy strefy refleksowej z wyeliminowaniem ich oddziaływania na inne pasy (na przykład, możliwość oddziaływania igieł z obydwu stron krę gosł upa z wyeliminowaniem ich oddział ywania na ostatni). Ponadto moż liwość niezależnego obracania się obręczy względem osi zapewnia możliwość zmiany kierunków przetaczania wałków bez zadrapania skóry pacjenta.

Styk lub styki krawędzi płytki lub płytek mogą być wykonane wzdłuż tworzącej cylindra lub nachylonymi lub profilowymi.

Wykonanie styku lub styków wzdłuż tworzącej cylindra zapewnia najprostszą technologię wytwarzania wałka, a wykonanie ich nachylonymi lub profilowymi podwyższa wytrzymałość połączenia między dobą krawędzi płytki na styku lub stykach.

Podstawa aplikatora, oprócz tego, może być wykonana w postaci odlanego w całości wałka, przymocowanego do wału lub zainstalowanego z możliwością obracania się na osi, przy czym igły są osadzone w wałku z wystawaniem ich części z ostrzami na zewnątrz.

Podobne wykonanie podstawy aplikatora upraszcza jego konstrukcję i wytwarzanie kosztem wyeliminowania potrzeby w obręczach, ale zmniejsza elastyczność podstawy, co podwyższa prawdopodobieństwo podrapania skóry pacjenta.

Przy tym igły mogą być osadzone w odlanym w całości wałku wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych z odstępami między nimi.

Wymienione wyżej umieszczanie igieł w wałku zapewnia możliwość oddziaływania igieł na pożądane pasy strefy refleksowej z wyeliminowaniem ich oddziaływania na inne pasy (na przykład, możliwość oddziaływania igieł z obydwu stron kręgosłupa z wyeliminowaniem ich oddziaływania na ostatni), ale nie zapewnia możliwości zmiany kierunków przetaczania wałków bez zadrapania skóry pacjenta, ponieważ oba pasy nie mogą obracać się niezależnie jeden od drugiego.

Przy tym odstępy między pasami mogą być wykonane w postaci rowków, oddzielających pasy jeden od drugiego.

Podstawa aplikatora może być wykonana w postaci co najmniej dwóch odlanych w całości wałków, umocowanych na wale lub zainstalowanych z możliwością obracania się dookoła osi z odstępami między nimi, a igły zamocowane w wałkach ostrzami na zewnątrz.

Oś, na której są zainstalowane obręcze lub wałki, może wystawać swoimi końcami za powierzchnię czołowe aplikatora lub może być wyposażona w umocowany na niej uchwyt z rękojeścią lub w co najmniej dwa wsporniki, przymocowane do podstawki.

Wał, do którego są przymocowane obręcze, może wystawać swoimi końcami za powierzchnię czołowe aplikatora lub może być wyposażony w umocowany na nim uchwyt z rękojeścią lub w co najmniej dwa wsporniki, przymocowane do podstawki, przy czym wał jest zainstalowany w uchwycie lub na wspornikach z możliwością jego obracania się.

Wystawanie osi lub wału swoimi końcami za powierzchnie czołowe aplikatora umożliwia użytkownikowi przetaczanie wałka lub wałków, trzymając je za wystające końce podobnie do wałka do bielizny i upraszcza konstrukcję aplikatora, ale ogranicza możliwości jego użycia do niektórych obszarów ciała przez samego pacjenta, na przykład nie może on samodzielnie obracać tylną część swojego tułowia. Ponadto, trudnym jest zapewnienie niedużego naciskania na ciało. Uchwyt z rękojeścią ułatwia zadanie przetaczania wałka, ponieważ działa jedna ręka, poszerza możliwości obróbki różnych obszarów ciała, umożliwia uzyskanie niedużego nacisku na ciało. Zainstalowanie wału lub osi na wspornikach, przymocowanych do podstawki, umożliwia zastosowanie aplikatora do podeszew stóp. Zainstalowanie poszczególnych wałków na osi zapewnia ich niezależne obracanie się, więc, zapewnia możliwość zmiany kierunku przetaczania wałków bez zadrapania skóry pacjenta.

PL 200 910 B1

Podstawa aplikatora może być wykonana w kształcie obszaru ciała, podlegającego refleksoterapii i wyposażona w elementy łączące dla połączenia jej krawędzi, a igły osadzone w podstawie z wystawaniem ich części z ostrzami, ukierunkowanymi do środka podstawy, przy czym igły są osadzone w całej podstawie lub w jej części.

Opisane wyżej wykonanie podstawy umożliwia dokonanie refleksoterapii statycznej różnych obszarów ciała, na przykład, podeszew stóp, dłoni. Aplikator w stanie z rozłączonymi krawędziami jest nakładany na odpowiedni obszar ciała i krawędzie są złączane, powodując stykanie się igieł z obszarem ciała i wnikanie do niego igieł bez podrapania skóry. Osadzanie igieł w części podstawy pozwala na obróbkę pożądanej strefy części ciała.

Przy tym podstawa może być wykonana w postaci ciała obrotowego.

Wykonanie podstawy w postaci ciała obrotowego, tj. cylindra, stożka, paraboloida itp., z krawędziami, wyposażonymi w elementy łączące i wystawanie igieł w kierunku osi wałka umożliwia owijanie podstawy dookoła takich części ciała pacjenta lub poszczególnych stref tych części, jak goleń, biodro, przedramię. Ponadto, podobne wykonanie podstawy upraszcza jej wytwarzanie.

Wynalazek został przedstawiony na rysunkach tytułem przykładu, na których fig. 1 przedstawia fragment aplikatora według wynalazku w przekroju poprzecznym, fig. 2 przedstawia fragment aplikatora z występami na podstawie, obejmującymi trzony igieł; fig. 3 przedstawia fragment aplikatora według wynalazku z igłami, wykonanymi ze zwężeniem w kierunku ostrza, fig. 4 przedstawia fragment aplikatora według wynalazku z igłami, wykonanymi ze zwężeniem w kierunku ostrza i główkami na pogrubionych końcach fig. 5 przedstawia fragment aplikatora według wynalazku z igłami w postaci pluskiewek; fig. 6 przedstawia urządzenie do wytwarzania aplikatora według wynalazku, wykonanego w postaci płytki; fig. 7 przedstawia rzut boczny aplikatora według wynalazku, wykonanego w postaci pustego cylindrycznego wałka; fig. 8 przedstawia przekrój poprzeczny aplikatora, pokazanego na fig. 7, fig. 9 i 10 przedstawiają schemat wytwarzania aplikatora według wynalazku w postaci pustego wałka ciągłego w kierunku obwodowym; fig. 11-13 przedstawiają warianty usytuowania styków krawędzi wałków, wykonanych z płytek fig. 14 -15 przedstawiają przekroje poprzeczne aplikatora według wynalazku z obręczami, przymocowanymi do wału, fig. 16 przedstawia aplikator według wynalazku z obręczami zainstalowanymi na osi z uchwytem fig. 17 przedstawia aplikator według wynalazku z obręczami zainstalowanymi na osi ze wspornikami, zamocowanymi na podstawce; fig. 18 przedstawia rzut z boku wałka z igłami, umieszczonymi na dwóch pasach; fig. 19 przedstawia rzut z boku aplikatora według wynalazku z dwoma wałkami; fig. 20 przedstawia przekrój poprzeczny aplikatora według wynalazku z kilkoma wałkami, z obręczami, z zainstalowanymi na osi i uchwytem; fig. 21 przedstawia przekrój poprzeczny aplikatora według wynalazku z kilkoma wałkami, z obręczami, z zainstalowanymi na osi i ze wspornikami na podstawce fig. 22 przedstawia aplikator według wynalazku z odlanym w cał o ś ci wałkiem, zamocowanym na wale, fig. 23 przedstawia rzut boczny aplikatora wedł ug wynalazku z odlanym w całości wałkiem z igłami, umieszczonymi na dwóch pasach; fig. 24 przedstawia przekrój poprzeczny aplikatora według wynalazku z odlanym w całości wałkiem, zainstalowanym na osi; fig. 25 przedstawia przekrój poprzeczny aplikatora według wynalazku z czteroma odlanymi w całości wałkami, zainstalowanymi na osi, fig. 26 przedstawia przekrój poprzeczny aplikatora według wynalazku w postaci ciała obrotowego z igłami, skierowanymi ostrzami do wewnątrz, fig. 27 przedstawia widok perspektywiczny aplikatora według wynalazku w postaci ciała obrotowego z igłami, skierowanymi ostrzami do wewnątrz, fig. 28 przedstawia przekrój poprzeczny aplikatora według wynalazku w postaci skarpetki z igłami, skierowanymi ostrzami do wewnątrz, zaś fig. 29 przedstawia aplikator według wynalazku w postaci czapeczki z igłami skierowanymi do wewnątrz.

Niżej opisano najkorzystniejszą postać realizacji wynalazku na podstawie rysunków.

Aplikator ma podstawę 1, przeważnie elastyczną (na przykład, gumową) i zamocowane w niej igły 2 ze zgrubieniami 3 (na przykład, główkami) na jednych końcach i ostrzami 4 na drugich, przy czym igły 2 są zamocowane w podstawie 1 od strony zgrubień 3 i wystają nad powierzchnią 5 podstawy 1 od strony ostrz 4, przy czym igły 2 są zaciśnięte w podstawie przy pomocy gorącego albo zimnego jej uplastycznienia.

Na powierzchni 5 podstawy 1 są wykonane występy 6, obejmujące igły 2. Występy 6 zwiększają długość L zacisku igieł 2 w podstawie 1, co podwyższa stateczność ich położenia o ogranicza głębokość ich wnikania do naskórka pacjenta.

Igły 2 mogą być wykonane klinowatymi, ze zwężeniem w kierunku od zgrubienia 3 do ostrza 4, tj. w formie stożkowej lub piramidalnej, co obniża możliwość ich wysuwania się poza powierzchnię 5

PL 200 910 B1 podstawy 1. Przy tym wspomniane zgrubienia 3 igieł 2 mogą być wykonane w postaci główek. Igły 2 również mogą być wykonane w postaci gwoździ lub pluskiewek.

Aplikator może być wytworzony w sposób następujący:

Podstawę 1 aplikatora umieszcza się na płycie oporowej 7 i razem z nią umieszcza na podstawie 8 urządzenia do wytwarzania aplikatorów. Od góry na podstawę 1 umieszcza się matrycę 9, mającą otwory przelotowe 10, usytuowane odpowiednio do usytuowania igieł 2 w aplikatorze. Do otworów 10 wkłada się igły 2, obrócone zgrubieniami 3 (główkami) do podstawy 1 aplikatora. Na matrycę 9 nakłada się pokrywę 11 urządzenia do wytwarzania aplikatorów i śrubami 12 z zakrętkami 13 łączący ją z podstawą 8 urządzenia do wytwarzania aplikatorów. Podstawę 1 aplikatora rozgrzewa się do jej rozmiękczenia i drogą zakręcania nakrętek 13 na śrubach 12 wytwarza nacisk od strony pokrywy 11 na igły 2. Igły 2 ich zgrubieniami wprowadza się do podstawy na pożądaną głębokość. Następnie rozgrzewaj się podstawę 1 do temperatury gorącego uplastycznienia (w szczególności, do temperatury wulkanizacji gumy, jeżeli podstawa 1 jest z niej wykonana). Materiał podstawy 1 w stanie płynnym, w całości obejmuje powierzchnię igieł 2 i po ochłodzeniu podstawy 1, mocno zaciska igły 2. Po ochłodzeniu podstawy 8 odkręca się nakrętki 13 na śrubach 12, zdejmuje pokrywę 11 z podstawy 8, zwalnia podstawę 1 aplikatora z zaciśniętymi w niej igłami 2 z matrycy 9 i podstawy 8 urządzenia do wytwarzania aplikatorów.

Aplikator według wynalazku działa w sposób następujący.

Aplikator umieszcza się w określonym miejscu na łóżku i układa pacjenta odpowiednią strefą refleksową na aplikatorze na pożądany okres czasu. Igły 2 wnikają do naskórka pacjenta, oddziałując na jego punkty refleksowe, co umożliwia uzyskanie pożądanego efektu refleksoterapii. Aplikator, ponadto, może być mocowany do ciała pacjenta za pomocą na przykład, bandaży pasów lub gorsetów. Mocno zaciśnięte w podstawie 1 aplikatora igły 2 zachowują swoje położenie, tj. nie wgłębiają się do podstawy 1 i nie wysuwają się z niej przy dowolnych wygięciach podstawy 1 i wielkościach nacisku na aplikator.

Aplikator może być wykonany z podstawą w postaci ciągłego w obwodzie pustego cylindrycznego wałka 14 (fig. 7, 8), na przykład, odlanego w całości z igłami 2, osadzonymi wałku 14 z wystawaniem ich części z ostrzami 4 na zewnątrz, przy tym wałek 14 jest zamocowany na obręczach 15, zainstalowanych z możliwością obracania się na osi 16, wystającej swoimi końcami 17 za płaszczyzny czołowe 10 aplikatora. Końce 17 osi 16 mogą być wyposażone w rękojeść 19.

Wałek 14 wytwarza się, na przykład, tak, jak to jest pokazane na fig. 9, 10. Na oprawce 20 umieszcza się podstawę w postaci odlanego w całości wałka 14. Dla osadzenia igieł 2 z ostrzami 4 i główkami 3 wykorzystuje się elastyczną matrycę 21 z twardą giętką wstawką 22, o którą opierają się ostrza 4 igieł 2, co zapewnia jednakowe dla wszystkich igieł 2 wgłębianie się do wałka 14 i otworami (nie są pokazane) dla igieł 2, przy czym średnica otworów jest trochę większa od średnicy igieł 2. Oprawkę 20 z wałkiem 14 układają na elastyczną matrycę 21, w której już są osadzone igły 2 i rozgrzewają do rozmiękczania jej materiału. Matrycę 21, powoli obracają dookoła wałka 14, przy tym następuje wnikanie igieł 2 do ciała wałka 14 na głębokość nastawianą usytuowaniem wstawki 22 w ciele matrycy 21 Materiał wałka 14 obejmuje igły 2 i mocno zaciska je w ciele wałka 14 po jego stwardnieniu w toku procesu schładzania. Po wytworzeniu wałka 14 z zaciśniętymi w nim igłami 2 jego nasadzają z naciągiem na obręcze 15 (fig. 8).

Wałek można też wytwarzać według nieco prostszej technologii - przez zwijanie płytki, wytwarzanej z materiału podstawy, do kształtu cylindrycznego z połączeniem krawędzi podstawy na styku uplastycznieniem lub sklejaniem lub zszywaniem. Styk krawędzi płytki jest w takim przypadku wykonany wzdłuż tworzącej 23 cylindra (fig. 10), lub nachylony 24 (fig. 11), lub profilowany 25 (fig. 12).

Aplikator działa w sposób następujący.

Trzymając rękojeści 19 osi 16 z potrzebnym naciskiem na odpowiedni obszar ciała, sam użytkownik albo inna osoba prowadzi aplikator ruchami postępowo-zwrotnymi po tym obszarze. Wałek 14 z obręczami 15 obraca się przy tym dookoła osi 16, wgłębiając igły 2 do ciała użytkownika i wyjmując je z ciała, co eliminuje podrapania igłami 2 skóry użytkownika. Igły 2 wielokrotnie i po kolei oddziałują na rozmaite punkty refleksowe wspomnianego obszaru ciała użytkownika, tj. aplikator działa w trybie dynamicznym.

Obręcze 15 (fig. 14) mogą być umocowane na wale 26 z wystawaniem jego końców 27 za płaszczyzny czołowe 28 wałka 14.

Ruch postępowo-zwrotny aplikatora jest dokonywany postępowo-zwrotnymi ruchami dłoni po końcach 27 wału 26.

PL 200 910 B1

Na końcach 27 wału 26 mogą być zainstalowane z możliwością obracania się rękojeści 29 (fig. 15) z oporami 30 wzdłuż płaszczyzn czołowych rękojeści 29.

Trzymając rękojeści 29 wału 26 z potrzebnym naciskiem na odpowiedni obszar ciała, sam użytkownik albo inna osoba prowadzi aplikatorem ruchami postępowo-zwrotnymi po tym obszarze. Wałek 14 z obręczami 15 i wałem 26 obraca się przy tym względem rękojeści 29.

Aplikator według wynalazku, jak to jest pokazane na fig. 16, może być wykonany z elastyczną podstawą w postaci pustego cylindrycznego wałka 14 z umocowanymi w wałku 14 igłami 2, wystającymi ostrzami za powierzchnię zewnętrzną wałka 14. Cylindryczny pusty wałek 14 jest zamocowany w dwóch obręczach 15 zainstalowanych z możliwością obracania się dookoła osi 30, wyposażonej w uchwyt 32 z rękojeścią 33. Rękojeść 33 składa się z dwóch części połączonych między sobą nitami lub śrubami 34, celem zaciskania między oboma częściami rękojeści 33 końców uchwytu 32.

Aplikator w podobnym wariancie jego wykonania działa w sposób następujący.

Sam użytkownik albo inna osoba dokonuje aplikatorem, trzymając za rękojeść 33 uchwyt 32 z potrzebnym naciskiem na ciało użytkownika, ruchów postępowo-zwrotnych wzdłuż odpowiedniego obszaru powierzchni ciała, na przykład, w obszarze grzbietu. Wałek 14 z obręczami 15 obraca się przy tym dookoła osi 30, wgłębiając igły 2 do skóry użytkownika i wyjmując je z ciała, co eliminuje podrapania igłami 2 skóry użytkownika. Igły 2 oddziałują wielokrotnie i po kolei na rozmaite punkty refleksowe.

W innym wariancie wykonania, który może być wykorzystany, na przykład, do refleksoterapii podeszew stóp (fig. 17), aplikator zawiera wałek 14, zamocowany na obręczach 15, zainstalowanych z możliwością obracania się dookoła osi 31 Jako jedna całość z osią 31 są wykonane wsporniki 35, zamocowane w podstawce 36.

Aplikator podobnego typu działa w sposób następujący.

Użytkownik stawia podeszwę albo obie podeszwy stóp na igły 2 wałka 14 i ruchami postępowozwrotnymi nadaje wałkowi 14 razem z obręczami 15 ruchu postępowo-zwrotnego dookoła osi 31.

Wałek 14 aplikatora (fig. 18) może być wykonany z igłami 2, osadzonymi w wałku 14 wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych 37 z odstępami 38 między nimi.

Użytkownik może używać aplikatora celem przeprowadzenia refleksoterapii poszczególnych obszarów ciała.

Odpowiednio do jeszcze jednego preferowane przykładu zrealizowania niniejszego wynalazku aplikator może zawierać 2 wałki 39 (fig. 19), umieszczone z odstępem 40 na obręczach, zainstalowanych z możliwością obracania się na wale 41, wyposażonym w uchwyt 42 z rękojeścią 43, lub zawierać kilka współosiowych wałków 44 (fig. 20) o jednakowej średnicy z igłami 2 i odstępami pomiędzy osiami 45 między wałkami 39. Wałki 39 są osadzone na obręczach 15, które są zainstalowane z możliwością obracania się dookoła osi 46, wyposażonej w uchwyt 47 z rękojeścią 48.

Każdy z wałków 39 lub 44 wytwarzają i osadzają na obręczach 15 z zastosowaniem sposobu, już opisanego wyżej dla jednego wałka 14.

Aplikator oddziałuje igłami 2 na poszczególne pasy strefy refleksowej ciała człowieka, pozostawiając pasy między wałkami 39 lub 44 bez oddziaływania igieł 2. Potem można przestawić aplikator wałkami 27 na inne pasy, co zapewnia potrzebną kolejność oddziaływania igieł 2 aplikatora na różne pasy strefy refleksowej. Aplikator zapewnia możliwość zmiany kierunków przetaczania wałków 39 lub 44 bez podrapania skóry użytkownika, ponieważ wałki 39 lub 44 mogą obracać się niezależnie jeden od drugiego.

W drugim preferowanym wariancie wykonania aplikator według wynalazku ma dwa wałki 49, jak to jest pokazane na fig. 21. Wałki 49 są zainstalowane odstępem 50 na wale 51 ze wspornikami 52, umocowanymi na podstawce 53. Podobna konstrukcja jest przeważnie wykorzystywana do refleksoterapii podeszew stóp, przy czym użytkownik może przemieszczać podeszwy stóp w przeciwległych kierunkach.

Pożądane jest, żeby podstawa aplikatora była wykonana w postaci odlanego w całości wałka 54, umocowanego na wale 55 (fig. 22). Aplikator tego typu działa podobnie do aplikatora, przedstawionego na fig. 8, ale odróżnia się uproszczonymi konstrukcją i wytwarzaniem.

Igły 2 mogą być osadzone w wałku 56 (fig. 23) wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych 57 z odstępem 58 między nimi. W tym wariancie wykonania aplikator działa podobnie do aplikatora, przedstawionego na fig. 18, lecz również odróżnia się bardziej uproszczonymi konstrukcją i wytwarzaniem.

PL 200 910 B1

Pożądane jest, żeby wałek 59 aplikatora (fig. 24) był wykonany z pasami 60 z igłami 2 i odstępami między pasami 60, wykonanymi w postaci rowków 61 Wałek 59 jest zainstalowany z możliwością obracania się przegródkami 62 na osi 63. Przegródki 62 są utworzone wnękami 64. W otworach przegródek 62 są zamocowane tuleje 65 na końcach osi 63 są zamocowane rękojeści 66. Aplikator działa podobnie do aplikatora przedstawionego na fig. 20, ale i w tym wypadku odróżnia się bardziej uproszczonymi konstrukcją i wytwarzaniem.

Podstawa aplikatora może być wykonana w postaci kilku, na przykład czterech, odlanych w całości wałków 67 (fig. 25), zainstalowanych z możliwością obracania się na osi 68 z odstępami 69 między nimi. Oś 68 jest zamocowana w uchwycie 69 z rękojeścią 70. W takim wariancie wykonania aplikator również działa podobnie do aplikatora, przedstawionego na fig. 20, ale jak i w poprzednim wypadku, odróżnia się uproszczonymi konstrukcja i wytwarzaniem.

Zgodnie z jeszcze jednym ze zgłaszanych wariantów wykonania podstawa aplikatora może być wykonana według kształtu obszaru ciała, podlegającego refleksoterapii, na przykład w kształcie ciała obrotowego-paraboloida 71 (fig. 26) z osią 72 i wyposażona w elementy łączące na przykład, w zamek błyskawiczny 73 (fig. 26) dla połączenia jej krawędzi, a igły 2 osadzone w podstawie z wytwarzaniem ich części z ostrzami 4 w kierunku do środka podstawy, tj. do jej osi, przy czym igły 2 mogą być zainstalowane na całej postawie lub na jej części.

Przy robocie z aplikatorem, pokazanym na fig. 27, rozpinają zamek 73 i nakładają obie połowy paraboloida 71 na odpowiednią część ciała użytkownika, na przykład, na goleń. Potem zapinają zamek 73, przy tym igły 2 wnikają do goleni użytkownika lub do jej części. Po seansie refleksoterapii rozpinają zamek 73 i zdejmują obie połówki paraboloida 71 z goleni.

Poza wskazanym wyżej, dla dokonania refleksoterapii podeszwy stopy jest możliwe zastosowanie aplikatora z podstawą 74 (fig. 28), wykonaną według kształtu podeszwy stopy, z igłami 2, zamocowanymi w podstawie 74 ostrzami 4 do wewnątrz i z zamkiem 75.

l nareszcie, dla dokonania refleksoterapii górnej części głowy, oprócz wymienionych wyżej wariantów wykonania, proponuje się zastosowanie aplikatora o podstawie sferycznej 75, z igłami 2 z ostrzami 4, skierowanymi do wewnątrz podstawy 75 i z zamkiem 76.

Działanie obu ostatnich z opisanych aplikatorów jest analogicznym do przedstawionego na fig. 26, 27.

Claims (19)

1. Aplikator do refleksoterapii, który ma elastyczną podstawę oraz igły, z których każda ma zgrubienie na jednym końcu i ostrze na drugim, zamocowane w podstawie swoimi częściami ze zgrubieniem a ostrzami wystającymi poza podstawę, znamienny tym, że podstawa elastyczna (1) stanowi blok jednorodny, a igły (2) osadzone wewnątrz postawy (1) i są zaciśnięte trwale w masie tej podstawy.

2. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że podstawa (1) na jej płaszczyźnie zewnętrznej ma występy (6), obejmujące igły (2).

3. Aplikator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że igły (2) mają kształt podobny do klina i mają zwężeniem w kierunku od zgrubienia (3) do ostrza (4).

4. Aplikator według zastrz. 3, znamienny tym, że igły (2) są wykonane mają zgrubienie (3) w postaci główki.

5. Aplikator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że igły (2) mają kształt podobny do gwoździ lub pluskiewek

6. Aplikator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że podstawa (1) ma postać płytki prostokątnej.

7. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że podstawa ma postać pustego cylindrycznego wałka (14), jednorodnego na całym obwodzie lub zwiniętego z płytki do kształtu cylindrycznego z płytki, której krawędzie są połączone miedzy sobą na styku (23), przy czym igły (2) są osadzone w wałku (14) ostrzami na zewnątrz, a wałek (14) jest zamocowany na co najmniej na jednej obręczy (15) zainstalowanej z możliwością obracania się.

8. Aplikator według zastrz. 7, znamienny tym, że igły (2) są osadzone w wałku (14) wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych (37) z odstępami (38) między nimi.

9. Aplikator według zastrz. 1 albo 2, albo 7, znamienny tym, że podstawa ma postać co najmniej dwóch pustych cylindrycznych wałków (39, 44) jednorodnych obwodowe lub zwiniętych do kształtu cylindrycznego, z płytek, których krawędzie są połączone między sobą na stykach (23) przy czym igły (2) są osadzone w wałkach (29, 44) ostrzami na zewnątrz, a wałki (39, 44) są zamocowane z odPL 200 910 B1 stępami (40, 45) między nimi na obręczach (15), których liczba dorównuje co najmniej liczbie wałków (39, 44), a obręcze (15) są zainstalowane na osi (16, 31, 46) z możliwością obracania się lub zamocowane na wale (26).

10. Aplikator według zastrz. 7, znamienny tym, że styki (23) krawędzi płytek są wykonane wzdłuż tworzącej cylindra.

11. Aplikator według zastrz. 9, znamienny tym, że styki (23) krawędzi są wykonane wzdłuż tworzącej cylindra.

12. Aplikator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że podstawa jest wykonana w postaci odlanego w całości wałka (54), przy czym igły (2) są osadzone w wałku (54) ostrzami na zewnątrz.

13. Aplikator według zastrz. 12, znamienny tym, że igły (2) są osadzone w wałku wzdłuż co najmniej dwóch pasów pierścieniowych (56) z odstępami (57) między nimi.

14. Aplikator według zastrz. 13, znamienny tym, że odstępy między pasami (60) stanowią rowki (61).

15. Aplikator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że podstawa jest wykonana w postaci co najmniej dwóch odlanych w całości wałków (67) zamocowanych na wale lub z możliwością obracania się na osi (68) z odstępami między nimi, a igły są zamocowane w wałkach ostrzami na zewnątrz.

16. Aplikator według zastrz. 7, albo 8, albo 10, albo 11, albo 13, albo 14, znamienny tym, że oś (16, 31, 46, 51, 63, 68), na której są zainstalowane obręcze (15) lub odlany w całości wałek (54, 59) lub wałki (39, 44, 49, 67), wystaje swoimi końcami za płaszczyzny czołowe aplikatora lub jest wyposażona w umocowany na niej uchwyt (32, 42, 47, 69) z rękojeścią (33, 43, 48, 70) w co najmniej dwa umocowane na niej wsporniki (35, 52), przymocowane do podstawki (36, 53).

17. Aplikator według zastrz. 7, znamienny tym, że wałek (14) jest wyposażony w zamocowany uchwyt z rękojeścią (29), przy czym wał (26) jest zainstalowany z możliwością obracania się.

18. Aplikator zastrz. 1 albo 2 znamienny tym, że podstawa (71, 74) jest wykonana w kształcie obszaru ciała, podlegającego refleksoterapii i jest wyposażona w elementy łączące (75) jej krawędzie, a igły (2) są osadzone w podstawie (71, 74) z wystawaniem ich części z ostrzami w kierunku do wewnątrz podstawy, przy czym igły (2) są osadzone w całej podstawie (71, 74) lub w jej części.

19. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że podstawa (71) jest ma postać obwodową.