PL189800B1 - Skrzynka przekładniowa w piaście roweru - Google Patents

Abstract

1. Skrzynka przekladniowa w piascie roweru, znamienna tym, ze obejmuje os (21) piasty, majaca os geometryczna, do zamocowania skrzynki przekladniowej do ramy roweru, czlon napedzajacy (22) osadzony obroto- wo wzgledem osi (21) piasty, czlon wyjsciowy osadzony obrotowo wzgle- dem osi (21) piasty, mechanizm przekladni planetarnej, obejmujacy kolo sloneczne (40) umieszczone wokól osi (21) piasty, jarzmo (41) satelitów osadzone obrotowo wzgledem osi (21) piasty, satelite (42) osadzonego obrotowo w jarzmie (41) satelitów i zazebiajacego sie z kolem slonecz- nym (40), kolo pierscieniowe (43) osadzone obrotowo wzgledem osi (21) piasty i zazebiajace sie z satelita (42), pierwsze sprzeglo jednokierunko- we (50), umieszczone na drodze przenoszenia napedu pomiedzy kolem pierscieniowym (43) a czlonem wyjsciowym i przelaczane pomiedzy stanem przenoszenia napedu a stanem odlaczenia napedu w stanie umozli- wiajacym przeniesienie napedu, drugie sprzeglo jednokierunkowe (51), umieszczone na drodze przenoszenia napedu pomiedzy czlonem napedzaja- cym (22) a kolem pierscieniowym (43), trzecie sprzeglo jednokierunko- we (52), umieszczone na drodze przenoszenia napedu pomiedzy jarz- mem (41) satelitów a czlonem wyjsciowym (23), czlon sprzegajacy (45) osadzony na osi w celu selektywnej zmiany drogi przenoszenia napedu pomiedzy czlonem napedzajacym (22) a czlonem wyjsciowym (23), przy czym czlon sprzegajacy (45) jest obracalny wokól osi i jest obrotowo sprzegniety z czlonem napedzajacym (22) i jest przemieszczalny osiowo wzgledem osi (21) piasty, oraz czlon (46) sterujacy sprzeglem polaczony z czlonem sprzegajacym (45), przy czym czlon (46) sterujacy sprzeglem stanowi zespól zamiany ruchu obrotowego na posuwisto-zwrotny dla czlonu sprzegajacego (45) w kierunku osi geometrycznej osi. FIG. 3 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest skrzynka przekładniowa w piaście roweru, zwłaszcza mocowanej do ramy roweru.

Rowery, a w szczególności rowery rekreacyjne, zwane rowerami miejskimi, są niedrogie i łatwe w prowadzeniu, a dzięki temu szeroko stosowane jako środek komunikacji w drodze do szkoły, do pracy lub po zakupy. W tego rodzaju rowerze rekreacyjnym piasta z wewnętrzną skrzynką przekładniową, zwaną przerzutką, jest czasem montowana w tylnym kole by umożliwić jazdę z dużą prędkością w terenie płaskim lub podjazdy pod górę przy minimalnym wysiłku.

Skrzynka przekładniowa wewnątrz piasty zwykle ma oś piasty zamocowaną do ramy roweru, obudowę piasty, która może się obracać wokół osi piasty, mechanizm przekładni planetarnej umieszczony w obudowie piasty, mechanizm sprzęgający do wybierania jednej z szeregu dróg przenoszenia napędu z pośredniczącym mechanizmem przekładni planetarnej oraz dźwignię uchylną do poruszania mechanizmu sprzęgającego. Mechanizm sprzęgający ma człon sprzęgający do przełączania drogi przenoszenia napędu w wyniku przemieszczania w kierunku osiowym oraz popychacz, który naciska człon sprzęgający. Dźwignia uchylna jest połączona linką zmiany biegów z dźwignią zmiany biegów zamontowaną na poprzeczce kierownicy, w celu sterowania zmianą biegów.

W tego typu skrzynce przekładniowej w piaście działanie dźwigni zmiany biegów powoduje nawijanie i ciągnięcie linki wewnętrznej, powodując to, że dźwignia uchylna popycha popychacz, przemieszczając człon sprzęgający w kierunku osiowym i dokonując zmiany biegu z wyższego przełożenia na niższe. Kiedy jednak wewnętrzna linka zostaje zluzowana, człon sprzęgający nie może przemieścić się w drugą stronę pod działaniem samego tylko popychacza. Tak więc wykorzystuje się siłę działania sprężyny lub podobnego członu w celu przemieszczania członu sprzęgającego w drugim kierunku osiowym i w celu zmiany biegu np. z przełożenia niższego na wyższe.

W przypadku znanej skrzynki przekładniowej w piaście, gdy rowerzysta pedałuje i przykładana jest duża siła napędowa, powstają duże opory pomiędzy członem sprzęgającym, a częściami tworzącymi mechanizm przekładni planetarnej. W szczególności gdy przykładana jest siła napędowa, wzrasta siła tarcia pomiędzy członem sprzęgającym a elementami mechanizmu przekładni planetarnej, a to czyni o wiele trudniejszym proces zmiany biegów przez przemieszczanie członu sprzęgającego.

Aby temu zapobiec, człon sprzęgający musi być popychany z dostateczną siłą tak, aby pokonać siłę tarcia gdy linka wewnętrzna jest ciągnięta i człon sprzęgający jest popychany przez popychacz co oznacza, że wymagana jest większa wytrzymałość podczas nawijania linki. Również siła działania sprężyny powrotnej musi być dostatecznie duża, aby pokonać siłę tarcia, gdy linka wewnętrzna zostaje zluzowana i człon sprzęgający powraca pod działaniem sprężyny powrotnej. Jeżeli jednak siła działania sprężyny powrotnej zostanie zwiększona, wówczas popychacz będzie musiał być popychany z siłą większą od tejże siły działania sprężyny, tak że konieczna będzie większa siła, gdy linka wewnętrzna będzie nawijana przez dźwignię zmiany biegów.

W konsekwencji, w celu umożliwienia zmiany biegów w stanie, w którym przykładana jest siła napędowa podczas jazdy bez względu na kierunek zmiany biegów, konieczna jest większa siła do operowania dźwignią zmiany biegów. Z tego powodu, w przypadku skrzynki przekładniowej w piaście, trudno jest dokonać zmiany biegu przy użyciu małej siły wykonawczej w stanie, w którym przykładana jest siła napędowa podczas pedałowania na rowerze.

Celem niniejszego wynalazku było opracowanie skrzynki przekładniowej w piaście umożliwiającej dokonywanie zmiany biegu w dowolnym kierunku przy użyciu małej siły wykonawczej, nawet gdy przykładana jest siła napędowa podczas jazdy.

Nieoczekiwanie okazało się, że tę zaletę wykazuje zgodna z wynalazkiem skrzynka przekładniowa w piaście roweru, charakteryzująca się tym, że obejmuje oś piasty, mającą oś geometryczną, do zamocowania skrzynki przekładniowej do ramy roweru, człon napędzający osadzony obrotowo względem osi piasty, człon wyjściowy osadzony obrotowo względem osi piasty, mechanizm przekładni planetarnej, obejmujący koło słoneczne umieszczone wokół osi piasty, jarzmo satelitów osadzone obrotowo względem osi piasty, satelitę osadzonego obrotowo w jarzmie satelitów i zazębiającego się z kołem słonecznym, koło pierścieniowe osadzone

189 800 obrotowo względem osi piasty i zazębiające się z satelitą, pierwsze sprzęgło jednokierunkowe, umieszczone na drodze przenoszenia napędu pomiędzy kołem pierścieniowym a członem wyjściowym i przełączalne pomiędzy stanem przenoszenia napędu a stanem odłączenia napędu w stanie umożliwiającym przeniesienie napędu, drugie sprzęgło jednokierunkowe, umieszczone na drodze przenoszenia napędu pomiędzy członem napędzającym a kołem pierścieniowym, trzecie sprzęgło jednokierunkowe, umieszczone na drodze przenoszenia napędu pomiędzy jarzmem satelitów a członem wyjściowym, człon sprzęgający osadzony na osi w celu selektywnej zmiany drogi przenoszenia napędu pomiędzy członem napędzającym a członem wyjściowym, przy czym człon sprzęgający jest obracalny wokół osi i jest obrotowo sprzęgnięty z członem napędzającym i jest przemieszczalny osiowo względem osi piasty, oraz człon sterujący sprzęgłem połączony z członem sprzęgającym, przy czym człon sterujący sprzęgłem stanowi zespół zamiany ruchu obrotowego na posuwisto-zwrotny dla członu sprzęgającego w kierunku osi geometrycznej osi.

Korzystnie człon sterujący sprzęgłem obejmuje powierzchnie prowadzącą związaną z osią piasty, wpust przełączający przemieszczalny wzdłuż powierzchni prowadzącej i stanowiący element napędowy członu sprzęgającego i człon wspomagający oraz element uruchamiający poruszający wpust przełączający.

Ponadto korzystnie człon sprzęgający obejmuje powierzchnie krzywkową, rozciągającą się w kierunku osi geometrycznej osi, a wpust przełączający i powierzchnia krzywkowa, funkcjonalnie współpracujące, stanowią zespół zamiany ruchu obrotowego na posuwisto-zwrotny dla członu sprzęgającego w kierunku osi geometrycznej osi.

Zgodnie z kolejnym przykładem wykonania wynalazku oś piasty obejmuje rowek spiralny tworzący powierzchnię prowadzącą.

Korzystnie ta powierzchnia prowadząca jest nachylona pod kątem równym w przybliżeniu od 10° do 50° względem osi geometrycznej osi.

Korzystnie powierzchnia krzywkowa jest nachylona pod kątem równym w przybliżeniu od 20° do 70° względem osi geometrycznej osi.

Ponadto korzystnie ten rowek spiralny biegnie przez oś piasty.

W szczególnym przykładzie wykonania wynalazku wpust przełączający ma część o trójkątnym przekroju poprzecznym, umieszczoną wewnątrz rowka spiralnego i prostopadłą do osi geometrycznej osi.

Korzystnie ta część o trójkątnym przekroju poprzecznym styka się z powierzchnią prowadzącą.

Zgodnie z dalszym przykładem wykonania człon sprzęgający jest selektywnie sprzęgalny z jarzmem satelitów.

Korzystnie człon poruszający wpustem przełączającym stanowi element napędowy wpustu przełączającego w kierunku jarzma satelitów.

Korzystnie człon poruszający wpustem przełączającym stanowi element napędowy wpustu przełączającego w kierunku jarzma satelitów.

Korzystnie skrzynka przekładniowa obejmuje ponadto pierwszy człon wspomagający do dociskania członu sprzęgającego w kierunku jarzma satelitów, drugi człon wspomagający do naciskania wpustu przełączającego w kierunku członu sprzęgającego i trzeci człon wspomagający do naciskania wpustu przełączającego w kierunku od członu sprzęgającego.

Korzystnie kierunek siły nacisku wpustu przełączającego na człon sprzęgający pokrywa się z kierunkiem osi geometrycznej osi.

Zgodnie z dalszym przykładem wykonania wynalazku przewidziano, że człon przemieszczający wpust przełączający obejmuje element uruchamiający stykający się z wpustem przełączają cym i człon sterujący sprzęgający się suwliwie z elementem uruchamiającym, przy czym co najmniej jeden spośród członów wspomagających jest umieszczony w celu oddziaływania na element uruchamiający i człon sterujący w przeciwnych kierunkach.

Korzystnie element uruchamiający jest usytuowany po stronie wpustu przełączającego skierowanej przeciwnie do jarzma satelitów.

Ponadto korzystnie pierwszy człon wspomagający jest umieszczony w celu oddziaływania na element uruchamiający i człon sterujący w przeciwnych kierunkach, przy czym pierwszy

189 800 człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż drugi człon wspomagający, a drugi człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż trzeci człon wspomagający.

Element uruchamiający jest korzystnie usytuowany po stronie wpustu przełączającego skierowanej do jarzma satelitów.

Korzystnie drugi człon wspomagający stanowi element napędowy elementu uruchamiającego, a człon sterujący jest przemieszczalny w przeciwnych kierunkach, przy czym drugi człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż trzeci człon wspomagający, a trzeci człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż pierwszy człon wspomagający.

Korzystnie ten drugi człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż trzeci człon wspomagający, a trzeci człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż pierwszy człon wspomagający.

Skrzynka przekładniowa w piaście w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką, która może być zamocowana do ramy roweru i za pomocą której napęd z członu wejściowego jest przekazywany do członu wejściowego przy określonym przełożeniu kół zębatych, i która obejmuje oś piasty, człon napędzający, bierny człon drążony, mechanizm przekładni planetarnej, pierwsze sprzęgło jednokierunkowe, sprzęgła jednokierunkowe drugie i trzecie, drążony człon sprzęgający i człon sterujący sprzęgłem. Oś piasty może być zamocowana do ramy. Człon napędzający może obracać się wokół osi piasty i może być połączony z członem wejściowym. Bierny człon mający w swym wnętrzu wolną przestrzeń, może być obracany wokół osi piasty i może być połączony z członem wyjściowym. Mechanizm przekładni planetarnej jest umieszczony w wewnętrznej przestrzeni członu biernego, ma koło słoneczne umieszczone współosiowo z osią piasty, satelitę zazębiającego się z kołem słonecznym, jarzmo satelitów, w którym jest obrotowo osadzony satelita i które może obracać się wokół osi piasty oraz koło pierścieniowe, które może obracać się wokół osi piasty i zazębia się od zewnętrznej strony z satelitą oraz przekazuje napęd od członu napędzającego do członu biernego. Pierwsze sprzęgło jednokierunkowe jest umieszczone pomiędzy kołem pierścieniowym a członem biernym, może przenosić napęd tylko w jednym kierunku i może być przełączane pomiędzy stanem przenoszenia napędu a stanem odłączenia napędu. Sprzęgła jednokierunkowe, drugie i trzecie, są rozmieszczone odpowiednio pomiędzy członem napędzającym a kołem pierścieniowym i pomiędzy jarzmem satelitów a członem biernym, przenosząc napęd tylko w jednym kierunku. Człon sprzęgający jest zamontowany na osi piasty w taki sposób, że może obracać się i przemieszczać w kierunku osiowym, przełącza człon napędzający i jarzmo satelitów pomiędzy stanem połączenia i rozłączenia w wyniku przemieszczania się w kierunku osiowym oraz przełącza pierwsze sprzęgło jednokierunkowe pomiędzy stanem przenoszenia i odłączenia napędu. Człon sterujący sprzęgłem przemieszcza człon sprzęgający w kierunku osiowym i współpracuje z członem sprzęgającym tak, aby umożliwić przekształcenie obrotowej siły napędowej członu sprzęgającego na przemieszczenie w kierunku osiowym.

W przypadku tej skrzynki przekładniowej w piaście, jeżeli człon wejściowy obraca się w jednym kierunku w wyniku ustawienia członu sprzęgającego w położeniu niskiego biegu, co oddziela człon napędzający i jarzmo satelitów za pomocą członu sterującego sprzęgłem i wprowadza pierwsze sprzęgło jednokierunkowe w stan odłączenia napędu, zaś ruch obrotowy jest przekazywany kołu pierścieniowemu za pośrednictwem członu napędzającego i drugiego sprzęgła jednokierunkowego i opuszcza jarzmo satelitów za pośrednictwem mechanizmu przekładni planetarnej, z obrotami zredukowanymi przełożeniem równym (liczba zębów koła pierścieniowego)/(liczba zębów koła słonecznego + liczba zębów koła pierścieniowego). Te zmniejszone obroty są przekazywane przez trzecie sprzęgło jednokierunkowe od jarzma satelitów na człon bierny, a człon wyjściowy obraca się ze zmniejszoną prędkością w jednym kierunku.

Gdv człon wejściowy obraca sie w iednym kierunku w wyniku ustawienia członu sprzej j u j j j a »gającego w położeniu biegu bezpośredniego, co oddziela człon napędzający i jarzmo satelitów za pomocą członu sterującego sprzęgłem i wprowadza pierwsze sprzęgło jednokierunkowe w stan przenoszenia napędu, zaś ruch obrotowy jest przekazywany kołu pierścieniowemu za pośrednictwem członu napędzającego i drugiego sprzęgła jednokierunkowego, przy czym obroty członu napędzającego są przekazywane bezpośrednio członowa biernemu za pośrednictwem pierwszego sprzęgła jednokierunkowego i człon wyjściowy obraca się z tą samą prędkością w jednym kierunku.

189 800

Gdy człon wejściowy obraca się w jednym kierunku w wyniku ustawienia członu sprzęgającego w położeniu wysokiego biegu, co wprowadza człon napędzający i jarzmo satelitów w stan połączenia bezpośredniego za pomocą członu sterującego sprzęgłem i wprowadza pierwsze sprzęgło jednokierunkowe w stan przenoszenia napędu, zaś ruch obrotowy jest przekazywany jarzmu satelitów za pośrednictwem mechanizmu przekładni planetarnej, z obrotami zwiększonymi przełożeniem równym (liczba zębów koła słonecznego + liczba zębów koła pierścieniowego)/(liczba zębów koła pierścieniowego). Te zwiększone obroty są przekazywane przez pierwsze sprzęgło jednokierunkowe od koła pierścieniowego członowi biernemu i człon wyjściowy obraca się ze zwiększoną prędkością w jednym kierunku.

Tutaj, gdy człon sprzęgający przemieszcza się od położenia niskiego biegu do położenia biegu wysokiego poprzez położenie biegu bezpośredniego, nawet jeżeli obroty są przekazywane członowi sprzęgającemu, człon sprzęgający będzie co najwyżej obracać się swobodnie i siła obrotowa nie będzie przekazywana, tak że do przemieszczenia członu sprzęgającego w tym kierunku konieczna jest tylko niewielka siła. Podczas gdy człon sprzęgający przemieszcza się od położenia wysokiego biegu do położenia biegu bezpośredniego, tarcie pomiędzy członem sprzęgającym i jarzmem satelitów utrudnia oddzielenie się członu sprzęgającego od jarzma satelitów i kiedy człon sprzęgający przemieszcza się od położenia biegu bezpośredniego do położenia biegu niskiego, siła napędowa zostaje przyłożona do pierwszego sprzęgła jednokierunkowego, które łączy jarzmo satelitów z obudową piasty, tak że odłączenie napędu staje się trudniejsze. Jeżeli jednak człon sterujący sprzęgłem sprzęgnie się z członem sprzęgającym, obrotowa siła na pędowa członu sprzęgającego przekształca się na przemieszczenie w kierunku osiowym, powstaje siła wspomagająca i człon sprzęgający wykorzystuje obrotową siłę napędową roweru, ułatwiającą przemieszczenie w kierunku osiowym. Odpowiednio, mniejsza siła konieczna jest do przemieszczenia członu sprzęgającego od położenia biegu wysokiego do położenia biegu niskiego. Tak więc zmiany biegów mogą być przeprowadzone w obu kierunkach przy użyciu małej siły wykonawczej, nawet jeżeli podczas jazdy przyłożona zostanie siła.

Skrzynka przekładniowa w piaście w drugim przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku, przy czym człon sterujący sprzęgłem ma powierzchnię prowadzącą na osi piasty, wpust przełączający do przemieszczania członu sprzęgła w kierunku osiowym w wyniku przemieszczania się wzdłuż powierzchni prowadzącej oraz człon dociskowy, który naciska wpust przełączający i człon sprzęgający jest w stanie uderzyć o wpust przełączający oraz ma powierzchnie krzywkową, która jest nachylona względem osi piasty, w celu przekształcenia obrotowej siły napędowej na przemieszczenie w kierunku osiowym poprzez obrót w jednym kierunku, uderzając o wpust przełączający.

Tutaj, gdy wpust przełączający uderza w powierzchnię krzywkową członu sprzęgającego, wpust przełączający wchodzi na powierzchnie krzywkową w wyniku obrotu członu sprzęgającego w jednym kierunku i obrotowa siła napędowa zostaje przekształcona na przemieszczenie członu sprzęgającego w kierunku osiowym. Tak więc obrotowa siła napędowa może być przekształcona na przemieszczenie członu sprzęgającego w kierunku osiowym przy użyciu prostej konstrukcji.

Skrzynka przekładniowa w piaście w trzecim przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką taką jak w drugim przykładzie, przy czym rowek przelotowy, biegnący przez oś geometryczną osi piasty i skręcony spiralnie w przeciwną stronę od tego jednego kierunku, jest ukształtowany w osi piasty, a powierzchnia prowadząca jest częścią powierzchni tworzącej rowek przelotowy i jest wykonana jako nachylona pod określonym kątem nachylenia tego rowka względem osi piasty.

W tym przypadku, ponieważ powierzchnia prowadząca rowka przelotowego jest nachylona względem osi piasty i jest skręcona spiralnie w przeciwną stronę od tego jednego kierunku, gdy człon sprzęgający obraca się w jednym kierunku, a wpust przełączający wchodzi na powierzchnię krzywkową, wpust przełączający jest dociskany do powierzchni prowadzącej przez powierzchnie krzywkową na całej długości w części styku z powierzchnią prowadzącą i wpustowi przełączającemu trudniej jest uciec w kierunku osiowym, niż członowi sprzęgającemu. Ponadto, gdy przyłożona zostanie skrajnie wielka siła napędowa, wpust przełączający to raczej wpust

189 800 przełączający niż człon sprzęgający ucieknie w kierunku osiowym, tak że zmiana biegu nie nastąpi w stanie, w którym przyłożona jest skrajnie wielka siła napędowa, uderzenie podczas zmiany biegu zostanie zredukowane i zapobiegnie się uszkodzeniu wewnętrznej części mechanizmu przeniesienia napędu, spowodowanemu nadmierną siłą napędową.

Skrzynka przekładniowa w piaście w czwartym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w trzecim przykładzie, przy czym kąt nachylenia rowka zawiera się w granicach od 10 - 50°. Jeżeli kąt nachylenia rowka jest mniejszy niż 10°, wpust przełączający będzie mieć tendencję do uciekania w kierunku osiowym gdy zostanie dociśnięty do powierzchni krzywkowej. Jeżeli jednak przekroczy się 50°, wystąpi duży opór podczas dociskania wpustu przełączającego przez człon dociskowy i zmiana biegu będzie wymagać większej siły.

Skreynka przekładniowa w piaście w piątym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w trzecim lub czwartym przykładzie, przy czym kąt nachylenia powierzchni krzywkowej członu sprzęgającego względem geometrycznej osi piasty jest większy niż kąt nachylenia rowka i wynosi 20 - 70°. Przyjęcie kąta nachylenia powierzchni krzywkowej większego niż kąta nachylenia rowka daje w wyniku kąt powierzchni prowadzącej, pod którym porusza się wpust przełączający, mniejszy niż powierzchni krzywkowej, gdy wpust przełączający uderza o człon sprzęgający, tak że wpust przełączający może przemieszczać się w kierunku od powierzchni krzywkowej. Jeżeli kąt nachylenia jest mniejszy niż 20°, nachylenie będzie zbyt strome i obrotowa siła napędowa nie będzie mogła być sprawnie przekształcona na przemieszczenie w kierunku osiowym. W przypadku jednakże przekroczenia 70° nachylenie będzie zbyt łagodne, nie da się uzyskać dostatecznego przemieszczenia w kierunku osiowym i nawet jeżeli obrotowa siła napędowa zostanie przekształcona na przemieszczenie osiowe, trudno będzie członowi sprzęgającemu oddzielić się od jarzma satelitów oraz trudno będzie przemieścić pierwsze sprzęgło jednokierunkowe od stanu przenoszenia napędu do stanu odłączenia napędu.

Skrzynka przekładniowa w piaście w szóstym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w czwartym lub piątym przykładzie wykonania wynalazku, przy czym wpust przełączający ma trójkątny przekrój poprzeczny i jest umieszczony wewnątrz rowka przelotowego w taki sposób, że jego oś wzdłużna jest skierowana prostopadle do osi piasty. W tym przypadku, przemieszczenie w skręconym rowku przelotowym jest możliwe za pomocą wpustu przełączającego o prostym kształcie i przemieszczenie w rowku przelotowym może być ograniczone siłą tarcia. W szczególności, gdy powierzchnia krzywkowa uderza trójkątną powierzchnie wpustu przełączającego, wpust przełączający jest naciskany przez powierzchnie krzywkową, druga powierzchnia wchodzi w kontakt z powierzchnią prowadzącą i tarcie utrudnia wpustowi przełączającemu przemieszczanie się w kierunku osiowym. Podczas ruchu wpustu przełączającego wywołanego przez człon dociskowy, tylko jedna powierzchnia znajduje się w stanie styku, druga zaś nie, tak że opory ruchu są mniejsze.

Skrzynka przekładniowa w piaście w siódmym przykładzie wykonania wynalazku jest' skrzynką określoną w dowolnym przykładzie wykonania wynalazku od drugiego do szóstego, przy czym obejmuje ponadto pierwszy człon pobudzający do oddziaływania na człon sprzęgający w kierunku jarzma satelitów, drugi człon pobudzający do oddziaływania na wpust przełączający w kierunku członu sprzęgającego i trzeci człon pobudzający, który znajduje się pomiędzy wpustem przełączającym a członem sprzęgającym i służy do oddziaływania na te dwa człony w przeciwnych kierunkach siłą sprężystości zanim wpust przełączający uderzy o człon sprzęgający, podczas gdy uderzane są oba.

Tutaj, ponieważ człon sprzęgający jest poddany oddziaływaniu pierwszego członu pobudzającego w kierunku jarzma satelitów, gdy człon sprzęgający jest połączony z jarzmem satelitów podczas przemieszczania członu sprzęgającego w kierunku położenia biegu wysokiego, nawet jeżeli te dwa człony nie są w położeniu złączonym, mogą one być niezawodnie połączone poprzez obrót członu sprzęgającego. Podobnie, ponieważ wpust przełączający jest poddany oddziaływaniu drugiego członu pobudzającego w kierunku członu sprzęgającego, człon sprzęgający może niezawodnie przemieścić się w kierunku położenia niskiego biegu, gdy człon sprzęgający przemieszcza się do położenia niskiego biegu. Oprócz tego, ponieważ wpust przełączający i człon sprzęgający są odpychane od siebie przez trzeci człon pobudzający, nawet jeżeli wpust przełączający uderzy o powierzchnie krzywkową podczas zmiany biegu

189 800 na niski, wpust przełączający i powierzchnia krzywkowa oddzielą się od siebie, jeżeli człon sprzęgający oddzieli się od jarzma satelitów. Zgodnie z tym, powierzchnia krzywkowa nie uderza o wpust przełączający podczas jazdy i nie powoduje powstawania hałasu.

Skrzynka przekładniowa w piaście w ósmym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w siódmym przykładzie wykonania wynalazku, przy czym trzeci człon pobudzający jest sprężyną śrubową ograniczoną do określonej długości całkowitej. W tym przypadku siła pobudzająca może być dobrana do momentu, w którym wpust przełączający uderza o człon sprzęgający. Oznacza to, że kiedy opory towarzyszące rozłączaniu nie są duże, szczelina pomiędzy wpustem przełączającym a członem sprzęgającym jest taka sama jak długość tego członu pobudzającego, tak że człon sprzęgający może być zapozycjonowany z większą dokładnością.

Skrzynka przekładniowa w piaście w dziewiątym przykładzie wykonania wynalazku odpowiada skrzynce z siódmego lub ósmego przykładu, przy czym człon dociskowy dociska wpust przełączający do boku jarzma satelitów. W tym przypadku, w stanie w którym wpust przełączający nie jest dociskany, człon sprzęgający znajduje się w położeniu niskiego biegu i gdy zostanie naciśnięty, przemieszcza się od położenia biegu bezpośredniego do położenia wysokiego biegu.

Skrzynka przekładniowa w piaście w dziesiątym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w dziewiątym przykładzie wykonania wynalazku, przy czym człon dociskowy jest członem trzpienio-podobnym i siły oddziaływania trzech członów pobudzających są dobrane w taki sposób, że drugi człon pobudzający jest silniejszy, trzeci człon pobudzający jest słabszy i pierwszy człon pobudzający jest najsłabszy. W tym przypadku, gdy człon dociskowy wycofuje się w kierunku przeciwnym względem strony naciskającej, siła działania drugiego członu pobudzającego jest większa niż innych członów pobudzających, tak że człon sprzęgający może być przemieszczony za pomocą drugiego członu pobudzającego. Oprócz tego, ponieważ siła działania trzeciego członu pobudzającego jest większa niż pierwszego członu pobudzającego, wpust przełączający nie będzie mógł łatwo uderzyć o człon sprzęgający gdy wpust przełączający jest naciskany przez człon dociskowy, tak że człon sprzęgający przemieszcza się do położenia niskiego biegu pod działaniem pierwszego członu pobudzającego.

Skrzynka przekładniowa w piaście w jedenastym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w dziewiątym przykładzie wykonania wynalazku, przy czym człon dociskowy ma trzpienio-podobny człon sterujący o określonej długości, człon wykonawczy zamontowany w sposób umożliwiający względne przemieszczanie w kierunku osiowym na odległym końcu członu sterującego oraz człon pobudzający umieszczony pomiędzy członem sterującym a wykonawczym, który oddziaływuje na te dwa człony w dwóch przeciwnych kierunkach. Zgodnie z wynalazkiem wpust przełączający jest w stanie naciskać na człon sprzęgający w dwóch kierunkach osiowych i człon pobudzający jest pierwszym członem pobudzającym, zaś siły oddziaływania są takie, że pierwszy człon pobudzający jest najsilniejszy, drugi człon pobudzający jest słabszy, a trzeci człon pobudzający jest najsłabszy.

W tym przypadku wpust przełączający może zostać przemieszczony do położenia wysokiego biegu pokonując siłę oddziaływania drugiego członu pobudzającego, ponieważ siła oddziaływania pierwszego członu pobudzającego jest większa niż drugiego członu pobudzającego gdy wpust przełączający jest naciskany przez człon dociskowy, tak że człon sprzęgający przemieszcza się od położenia niskiego biegu do położenia wysokiego biegu. W rezultacie, wpust przełączający naciska na człon sprzęgający i człon sprzęgający przemieszcza się do położenia wysokiego biegu. Gdy człon dociskowy wycofuje się w kierunku przeciwnym do strony naciskającej, siła oddziaływania drugiego członu pobudzającego jest większa niż trzeciego członu pobudzającego, tak że człon sprzęgający może być przemieszczony za pomocą drugiego członu pobudzającego. Oprócz tego, ponieważ pierwszy człon pobudzający, który ma większą siłę oddziaływania, jest umieszczony w elemencie dociskowym. Liczba zwojów może być zwiększona, a stała sprężyny zmniejszona. W rezultacie stałe sprężyny innych członów pobudzających mogą być jeszcze bardziej zmniejszone, umożliwiając zmniejszenie siły wykonawczej podczas zmiany biegów jako całości. Także i dlatego, że siła oddziaływania drugiego członu pobudzającego jest większa niż trzeciego członu pobudzającego, wpust przełączający może niezawodnie uderzyć o człon sprzęgający w punkcie, w którym siła wspomaga10

189 800 jąca jest wymagana podczas przemieszczania w kierunku położenia niskiego biegu przez pierwszy człon pobudzający.

Skrzynka przekładniowa w piaście w dwunastym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w siódmym lub ósmym przykładzie wykonania wynalazku, przy czym człon dociskowy dociska wpust przełączający w kierunku członu sprzęgającego. W tym przypadku, w stanie w którym wpust przełączający nie jest dociskany, człon sprzęgający znajduje się w położeniu wysokiego biegu i gdy zostanie naciśnięty, przemieszcza się od położenia biegu bezpośredniego do położenia niskiego biegu.

Skrzynka przekładniowa w piaście w trzynastym przykładzie wykonania wynalazku jest skrzynką określoną w dwunastym przykładzie wykonania wynalazku, przy czym człon dociskowy ma trzpienio-podobny człon sterujący o określonej długości, człon wykonawczy zamontowany w sposób umożliwiający względne przemieszczanie w kierunku osiowym na odległym końcu członu sterującego oraz człon pobudzający umieszczony pomiędzy członem sterującym a wykonawczym, który oddziałuje na te dwa człony w dwóch przeciwnych kierunkach; przy czym wpust przełączający jest w stanie naciskać na człon sprzęgający w dwóch kierunkach osiowych i człon pobudzający jest drugim członem pobudzającym, zaś siły oddziaływania są takie, że drugi człon pobudzający jest najsilniejszy, trzeci człon pobudzający jest słabszy, a pierwszy człon pobudzający jest najsłabszy.

W tym przypadku wpust przełączający może zostać przemieszczony do położenia niskiego biegu pokonując siłę oddziaływania pierwszego członu pobudzającego, ponieważ siła oddziaływania drugiego członu pobudzającego jest większa niż pierwszego członu pobudzającego gdy wpust przełączający jest naciskany przez człon dociskowy, tak że człon sprzęgający przemieszcza się od położenia wysokiego biegu do położenia niskiego biegu. W rezultacie, wpust przełączający naciska na człon sprzęgający i człon sprzęgający przemieszcza się do położenia niskiego biegu. Także i dlatego, że siła oddziaływania drugiego członu pobudzającego jest większa niż trzeciego członu pobudzającego, wpust przełączający może niezawodnie uderzyć człon sprzęgający, gdy wymagana jest siła wspomagająca podczas przemieszczania w kierunku położenia niskiego biegu. Tymczasem, gdy człon dociskowy wycofuje się w kierunku przeciwnym do strony naciskającej i człon sprzęgający jest naciskany przez pierwszy człon pobudzający, siła oddziaływania trzeciego członu pobudzającego jest większa niż pierwszego członu pobudzającego, tak że człon sprzęgający może zostać przemieszczony do położenia wysokiego biegu w stanie, w którym człon sprzęgający i wpust przełączający są rozdzielone trzecim członem pobudzającym.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w widoku z boku rower turystyczny, w którym zastosowano skrzynkę przekładniową w piaście według wynalazku; fig. 2 - w przekroju poprzecznym skrzynkę przekładniową według wynalazku; fig. 3 - w przekroju powiększony fragment skrzynki przekładniowej w położeniu niskiego biegu; fig. 4 - w rozstrzelonym widoku mechanizm wykonawczy; fig. 5 - schematycznie połączenie funkcjonalne pomiędzy wpustem przełączającym a powierzchnią krzywkową; fig. 6 - w przekroju poprzecznym boczną część popychacza; fig. 7 - fragment z fig. 3 w położeniu biegu bezpośredniego skrzynki przekładniowej w piaście; fig. 8 - fragment z fig. 3 w położeniu wysokiego biegu skrzynki przekładniowej w piaście; fig. 9 - fragment z fig. 3 skrzynki przekładniowej w piaście w drugim przykładzie wykonania wynalazku; fig. 10 - fragment z fig. 3 skrzynki przekładniowej w piaście w trzecim przykładzie wykonania wynalazku.

Zgodnie z fig. 1 rower turystyczny ma ramę 1, mającą półotwarty korpus 2 ramy i przedni widelec 3, kierownicę 4, element napędzający 5, przednie koło 6, tylne koło 7, do którego jest zamontowana trzybiegową skrzynka przekładniowa 10 w piaście, przedni hamulec 8 oraz element 9 zespołu zmiany biegów do ręcznej obsługi skrzynki przekładniowej 10 w piaście.

Różne części składowe, w tym siodełko 11, kierownica 4, przednie koło 6 i tylne koło 7, są zamocowane do ramy 1.

Kierownica 4 ma trzpień 14 kierownicy zamocowany do górnej części przedniego widelca 3 oraz poprzeczkę 15 kierownicy zamocowaną do trzpienia 14. Dźwignia 16 hamulca, która stanowi część hamulca przedniego 8, uchwyt 17 i element 9 zespołu zmiany biegów są zamontowane po prawej stronie poprzeczki 15 kierownicy. Element 9 zespołu zmiany biegów

189 800 jest zamontowany na dźwigni 16 hamulca po wewnętrznej stronie dźwigni 16 hamulca i jest połączony ze skrzynką przekładniową 10 w piaście za pomocą linki 73 zmiany biegów, obejmującej linkę wewnętrzną i pancerz. Element 9 zespołu zmiany biegów ma typową konstrukcję, to jest ma dźwignię nawijającą do nawijania linki wewnętrznej oraz dźwignię zwalniającą, która zwalnia działanie nawijające dźwigni nawijającej i luzuje linkę wewnętrzną, tak więc nie będzie tu opisany szczegółowo.

Element napędzający 5 ma koło zębate z korbą 18, zamontowane w dolnej części (dolnym wsporniku) korpusu 2 ramy, oraz łańcuch 19, który biegnie wokół koła zębatego przy korbie 18 i piasty skrzynki przekładniowej 10.

Skrzynka przekładniowa 10 w piaście jest piastą wyposażoną w hamulec, z trzystopniową konstrukcją do realizacji dróg przenoszenia napędu: biegu niskiego, biegu bezpośredniego i biegu wysokiego. Jak pokazano na fig. 2, ta skrzynka przekładniowa 10 w piaście ma oś 21 piasty zamocowaną do tylnej zapadki 2a korpusu 2 ramy roweru, człon napędzający 22 usytuowany wokół obwodu zewnętrznego na jednym z końców osi 21 piasty, człon wyjściowy w postaci obudowy 23 piasty umieszczony dalej wokół zewnętrznego obwodu osi 21 piasty i członu napędzającego 22, mechanizm przekładni planetarnej 24, mechanizm wykonawczy 25 do wybierania drogi przenoszenia napędu, dźwignię uchylną 26 do uruchamiania mechanizmu wykonawczego 25 i hamulec 27.

Jak pokazano na fig. 2 i 3, oś 21 piasty jest członem trzpienio-podobnym, który ma większą średnicę w swym środku i mniejszą na obu końcach, które są nagwintowane. Otwór roboczy 21a jest wykonany w osiowej części osi 21 piasty, od prawego końca do środka na fig. 2. Rowek spiralny 21b, który biegnie przez oś, jest ukształtowany w pobliżu otworu roboczego 21a. Rowek spiralny 21 b biegnie przez oś geometryczną osi 21 piasty i jest nachylony pod określonym kątem β nachylenia rowka (patrz fig. 5) względem osi i jest ukształtowany w sposób skręcony do strony przeciwległej do kierunku do przodu, patrząc od prawej do lewej na fig. 5. Ten rowek spiralny 21b jest ukształtowany w wyniku zastosowania freza o określonej średnicy w celu wykonania otworu przechodzącego przez oś, a następnie przemieszczania freza ruchem posuwowym ku środkowi w kierunku osiowym, podczas gdy oś 21 piasty obraca się powoli do przodu. W wyniku tego, ten rowek spiralny 21b jest ukształtowany w postaci ciągłej spirali, w której otwory przelotowe przecinające się na obu końcach obracają się stopniowo zgodnie z pewnym ruchem w kierunku osiowym. Kąt β nachylenia tego rowka powinien zawierać się pomiędzy 10 - 50°.

Jeden koniec członu napędzającego 22 jest osadzony obrotowo na osi 21 piasty za pośrednictwem kulek 30 i stożka 31 piasty, zaś koło zębate 32 jest zamocowane na obwodzie zewnętrznym na jednym końcu. Na drugim końcu członu napędzającego 22, na jego wewnętrznym obwodzie wykonane są ząbki 22a, biegnące w kierunku osiowym.

Obudowa 23 piasty jest członem drążonym, a przestrzeń 23a wokół jej wewnętrznego obwodu mieści człon napędzający 22 i mechanizm przekładni planetarnej 24. Obudowa 23 piasty może się obracać wokół osi 21 piasty za pośrednictwem kulek 33 i 34 oraz stożka 35 piasty. Pierścienie 36 i 37 przeznaczone do osadzenia szprych 7a (patrz fig. 1) są zamocowane na obu końcach na wewnętrznym obwodzie obudowy 23 piasty.

Mechanizm przekładni planetarnej ma koło słoneczne 40 ukształtowane jako współosiowe i integralne z osią 21 piasty, jarzmo 41 satelitów umieszczone wokół zewnętrznego obwodu osi 21 piasty, trzy satelity 42 (na figurze pokazano tylko jednego satelitę), zazębiające się z kołem słonecznym 40 oraz koło pierścieniowe 43.

Jarzmo 41 satelitów jest członem walcowym i jest osadzone obrotowo na osi 21 piasty. Trzy wręby 41 a są ukształtowane w kierunku obwodowym w jarzmie 41 satelitów, a satelity 42 są osadzone obrotowo na sworzniach 44 w tych różnych wrębach 41a. Uzębienie wewnętrzne 41b jest usytuowane wokół wewnętrznego obwodu z jednego końca jarzma 41 satelitów, a uzębienie zewnętrzne 41c (fig. 1) jest usytuowane wokół zewnętrznego obwodu z drugiego końca.

Koło pierścieniowe 43 ma kształt bliski walcowemu i biegnie od satelitów 42 do zewnętrznego obwodu członu napędzającego 22. Uzębienie wewnętrzne 43b jest ukształtowane na obwodzie wewnętrznym z drugiego końca koła pierścieniowego 43. Satelity 42 zazębiają

189 800 się z kołem słonecznym 40 jak wspomniano wyżej, lecz w tym samym czasie zazębiają się również z uzębieniem wewnętrznym 43b koła pierścieniowego 43.

Wrąb 43a jest ukształtowany na jednym końcu koła pierścieniowego 43, a zapadka sprzęgłowa 53, która tworzy część pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50 jak pokazano na fig. 4, jest osadzona wahliwie na sworzniu 54 w jego wrębie 43a. Ta zapadka sprzęgłowa 53 jest pobudzana w kierunku wysunięcia przez skręcaną sprężynę śrubową. 55. Pierwsze sprzęgło jednokierunkowe 50 przekazuje tylko obrotową siłą napędową w kierunku do przodu od koła zębatego pierścieniowego 24 do obudowy 23 piasty. Zapadka sprzęgłowa 53 zazębia się z zębami zapadkowymi 23b, ukształtowanymi na wewnętrznej powierzchni obwodowej obudowy 23 piasty tylko wtedy, gdy koło pierścieniowe 24 obraca się w kierunku do przodu. Nawet będąc w stanie umożliwiającym przekazywanie napędu, w którym koło pierścieniowe 24 obraca się w kierunku do przodu, to pierwsze sprzęgło jednokierunkowe 50 jest w stanie przełączać się pomiędzy stanem przenoszenia napędu, w którym zapadka sprzęgłowa 53 zazębia się z zębami zapadkowymi 23b, a stanem odłączenia napędu po wycofaniu z zębów zapadkowych 23b, co realizuje się w wyniku ruchu członu sprzęgającego, jak to omówiono niżej.

Drugie sprzęgło jednokierunkowe 51, które przekazuje obrotową siłę napędową tylko w kierunku do przodu od członu napędzającego 22 do koła zębatego pierścieniowego 24, jest umieszczone pomiędzy członem napędzającym 22 a kołem pierścieniowym 24. Trzecie sprzęgło jednokierunkowe 52, które przekazuje obrotową siłę napędową tylko w kierunku do przodu od jarzma 41 satelitów do obudowy 23 piasty jest umieszczone pomiędzy jarzmem 41 satelitów a obudową 23 piasty. Trzecie sprzęgło jednokierunkowe 52 ma obudowę 56 w postaci wydrążonego walca, z uzębieniem wewnętrznym 56a ukształtowanym na wewnętrznej powierzchni z jednego końca. Uzębienie wewnętrzne 56a tworzy połączenie z uzębieniem zewnętrznym 41c jarzma 41 satelitów i obudowa 56 obraca się wraz z jarzmem 41 satelitów. Te dwa sprzęgła jednokierunkowe 51 i 52 nie są w stanie dokonać przełączenia w stanie umożliwiającym przenoszenie napędu, w przeciwieństwie do pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50.

_s Mechanizm wykonawczy 25 stosuje się do wybierania drogi przenoszenia napędu i ma on człon sprzęgający 45 i człon 46 sterujący sprzęgłem.

Człon sprzęgający 45 przełącza człon napędzający 22 i jarzmo 41 satelitów pomiędzy stanem połączonym a stanem rozdzielonym, jak również przełącza pierwsze sprzęgło jednokierunkowe 50 pomiędzy stanem przenoszenia napędu a stanem odłączenia napędu. Człon sprzęgający 45 jest umieszczony na zewnętrznym obwodzie osi 21 piasty, toteż może on przemieszczać się i obracać w kierunku osiowym. Człon sprzęgający 45 jest elementem o kształcie wydrążonego walca, jak to pokazano na fig. 4, i ma uzębienie zewnętrzne 45a ukształtowane na obwodzie zewnętrznym na jednym ze swych końców. Uzębienie zewnętrzne 45a tworzy połączenie suwliwe z ząbkami 22a. Element 45b o dużej średnicy jest uformowany na drugim końcu członu sprzęgającego 45, a na jego zewnętrznym obwodzie znajduje się uzębienie zewnętrzne 45c. Uzębienie zewnętrzne 45c może zazębić się z uzębieniem wewnętrznym 41b, ukształtowanym na jarzmie 41 satelitów. Powierzchnia stożkowa 45d jest ukształtowana pomiędzy elementem 45b o dużej średnicy, a jednym z końców. Ta powierzchnia stożkowa 45d jest utworzona w celu opuszczania zapadki sprzęgłowej 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50 od położenie wyprostowanego (położenie przenoszenia napędu) oznaczonego linią ciągłą, do położenia wycofania (położenie odłączenia napędu) oznaczonego linią dwupunktową. Gdy człon sprzęgający 45 przemieszcza się z lewa od położenia niskiego biegu do prawego końca, zapadka sprzęgłowa 53 podąża wzdłuż powierzchni stożkowej 45d, wchodzi na element 45b o dużej średnicy i zostaje opuszczona do położenia wycofania. Jak pokazano na fig. 3, dwa elementy stopniowe 45e i 45f są ukształtowane na wewnętrznym obwodzie członu sprzęgającego 45, przy czym są one odległe od siebie w kierunku osiowym. Jak pokazano na fig. 4, szereg powierzchni krzywkowych 47 jest ukształtowanych na lewym elemencie stopniowym 45f z przestrzeniami pomiędzy nimi w kierunku obwodowym. Jak pokazano na fig. 5, powierzchnie krzywkowe 47 mają powierzchnię płaską 47a, która jest zagłębiona na jednym końcu, powierzchnię krzywoliniową 47b, która prowadzi w kierunku do przodu A za powierzchnią płaską 47a oraz powierzchnię nachyloną 47c, która leży przed nią. Kąt nachylenia a względem osi tej powierzchni nachylonej 47c powinien być większy niż kąt nachylenia β drugiego rowka przelotowego 21d i winien zawierać się pomiędzy 20 a 70°.

189 800

Człon 46 sterujący sprzęgłem przemieszcza człon sprzęgający w kierunku osiowym osi 21 piasty i zazębia się z członem sprzęgającym 45 w celu przetworzenia obrotowej siły napędowej członu sprzęgającego 45 na przemieszczenie w kierunku osiowym. Człon 46 sterujący sprzęgłem ma człon wspomagający w postaci popychacza 48, który przemieszcza się w kierunku osiowym przez otwór roboczy 2la oraz wpust przełączający 49, który jest dociskany do boku jarzma 41 satelitów przez popychacz 48, jak pokazano na fig. 3.

Jak to pokazano na fig. 6, popychacz 48 ma element operatorowy 65 o określonej długości, element uruchamiający 66, który jest zamontowany na końcu przeciwległym do elementu operatorowego 65, toteż ten poprzedni może przemieszczać się w kierunku osiowym oraz pierwszy człon wspomagający stanowiący w tym przypadku pierwszą sprężynę śrubową 60, która jest umieszczona pomiędzy elementem operatorowym 65 a elementem uruchamiającym 66. Element uruchamiający 66 ma część trzpieniową 68 i element uderzający 69 połączony gwintowo z częścią trzpieniową 68. Gwintowany element 68a jest ukształtowany u podstawy części trzpieniowego 68, a człon sterujący 68b o dużej średnicy jest uformowany na przeciwległym końcu. Ten gwintowany element 68a jest wkręcony w element uderzający 69. Człon sterujący 68b o dużej średnicy jest zamontowany suwliwie w otworze prowadzącym 66a utworzonym wewnątrz elementu uruchamiającego 66. Otwór prowadzący 66a ma mniejszą średnicę od strony elementu uruchamiającego 66, co uniemożliwia elementowi uruchamiającemu 66 wysunięcie się. Pierwsza sprężyna śrubowa 60 jest wprowadzona w stanie ściśniętym pomiędzy skrajną powierzchnię elementu uruchamiającego 66 a element końcowy elementu uderzającego 69 i odpycha element uruchamiający 66 oraz element operatorowy 65 od siebie, toteż kiedy element uruchamiający 66 naciska na wpust przełączający 49, człon sprzęgający zostaje sprzęgnięty z okiem jarzma 41 satelitów.

Jak pokazano na fig. 4, wpust przełączający 49 jest członem trzpienio-podobnym, o trójkątnym przekroju poprzecznym i kiedy jest naciskany, przechodzi przez rowek spiralny 21b obracając się zarazem w kierunku obwodowym przeciwnym do kierunku do przodu, czyli skręcając się. Powierzchnia styku 49b wpustu przełączającego 49 z rowkiem spiralnym 21b jest ukształtowana pod pewnym kątem, zgodnym z rowkiem przelotowym 21b. Przykładowo, gdy kąt nachylenia β rowka spiralnego 21b wynosi 30°, kąt nachylenia powierzchni styku 49b względem osi wynosi również około 30°. Ruch w kierunku na zewnątrz wpustu przełączającego 49 jest ograniczony do obrębu członu sprzęgającego 45 przez pierścień oporowy 63 zamontowany wokół wewnętrznego obwodu na drugim końcu członu sprzęgającego 45. W wyniku tego wpust przełączający 49 nie może obecnie wyjść z członu sprzęgającego 45 jak pokazano na fig. 4. W rezultacie wpust przełączający 49 jest naciskany przez popychacz 48 i przemieszcza człon sprzęgający 45 w lewo na fig. 3.

Wpust przełączający 49 jest w stanie uderzać o powierzchnie krzywkowe 47 wewnątrz członu sprzęgającego 45. Gdy człon sprzęgający 45 obraca się w kierunku do przodu w stanie, w którym wpust przełączający 49 uderzył powierzchnię płaską 47a powierzchni krzywkowej 47, to wówczas wpust przełączający 49 jest dociskany do strony powierzchni prowadzącej 21 c drugiego rowka przelotowego 21 d przez powierzchnię nachyloną 47c powierzchni krzywkowej 47, a jego ruch w lewo w kierunku osiowym jest ograniczony, toteż człon sprzęgający 45 przemieszcza się w prawo w kierunku osiowym. W szczególności, obrotowa siła napędowa członu sprzęgającego 45 zostaje przekształcona na przemieszczenie w kierunku osiowym w celu wspomagania sterowania przełączaniem.

Występ 49a jest ukształtowany na obu końcach wpustu przełączającego 49 i w ten sposób występ 49a przytrzymuje drugi człon wspomagający stanowiący w tym przypadku drugą sprężynę śrubową 61, która jest przytrzymywana na jednym końcu osi 21 piasty. Wpust przełączający 49 jest stale dociskany do boku członu sprzęgającego 45 przez tę drugą sprężynę śrubową 61. Trzeci człon wspomagający stanowiący w tym przypadku trzecią sprężynę śrubową 62 znajduje się pomiędzy wpustem przełączającym 49 a członem sprzęgającym 45. Ta trzecia sprężyna śrubowa jest ograniczona do określonej długości całkowitej przez człon ograniczający (nie pokazany), a gdy jest ściśnięta, odpycha od siebie wpust przełączający 49 i człon sprzęgający 45, zanim ten poprzedni uderzy w ten ostatni. W rezultacie człon sprzęgający 45 pozostaje w stałej odległości od wpustu przełączającego 49 podczas ruchu i jest dokładnie zapozycjonowany.

189 800

W tym przypadku siły działania sprężyn od pierwszej do trzeciej tzn. sprężyn 60, 61 i 62 maleją w tej właśnie kolejności. Zwłaszcza siły działania sprężyn maleją w tej kolejności. Siła działania pierwszej sprężyny śrubowej 60 jest mniejsza niż drugiej sprężyny śrubowej 61, tak że nawet gdy wpust przełączający 49 jest naciskany przez popychacz 48, pierwsza sprężyna śrubowa 60 ugnie się i wpust przełączający 49 nie poruszy się. Jeżeli siła drugiej sprężyny 61 jest mniejsza niż trzeciej sprężyny 62, wówczas nawet jeżeli wpust przełączający 49 jest naciskany przez drugą sprężynę śrubową 61, wpust przełączający 49 nie wejdzie w obręb powierzchni krzywkowej 47 i nie ma możliwości wspomagania sterowania przełączaniem.

Pierwsza sprężyna śrubowa 60 jest usytuowana we względnie dużej przestrzeni pomiędzy członem 65 a członem poruszającym 66 wewnątrz otworu roboczego 21a, tak że możliwe jest zwiększenie liczby zwojów a w efekcie zmniejszenie stałej sprężyny i siły działania. Tak więc siły działania i stałe drugiej i trzeciej sprężyny 61 i 62 mogą być jeszcze obniżone, pozwalając na zmniejszenie siły koniecznej do naciskania popychacza 48 podczas przełączania, czyli siły wykonawczej na dźwigni nawijającej elementu 9 zespołu zmiany biegów. W rezultacie naprężenie linki wewnętrznej jest mniejsze i linka nie zrywa się tak często.

Dźwignia uchylna 26 jest zamontowana na osiowym końcu osi 21 piasty. Dźwignia uchylna 26 obejmuje wspornik 70 zamontowany na końcu osiowym, oraz łącznik 71, zamontowany wahliwie na wsporniku 70. Pancerz 73a linki zmiany biegów 73 jest zamocowany do tego wspornika 70, a linka wewnętrzna 73b jest zamocowana do łącznika 71. Odległy koniec łącznika 71 uderza podstawowy koniec popychacza 48. Tutaj, pociągnięcie linki wewnętrznej 73b za pomocą elementu 9 zespołu zmiany biegów powoduje wahanie i obrót łącznika 71, naciśnięcie popychacza 48 zmianę biegu na wysoki. Gdy linka wewnętrzna zostaje zluzowana, człon sprzęgający 45 jest naciskany przez drugą sprężynę śrubową 61 za pośrednictwem wpustu przełączającego 49 i następuje zmiana biegu na niski.

Hamulec 27 jest zamontowany do obudowy 56. Hamulec 27 obejmuje rolkę 57 hamulca, osadzoną na obudowie 56, po wierzchnie krzywkową 41d utworzoną wokół obwodu zewnętrznego na drugim końcu jarzma 41 satelitów oraz szczękę hamulcową 58, która wywiera działanie hamujące na wewnętrzną powierzchnię na drugim końcu obudowy 23 piasty. Rolka 57 hamulca jest skonstruowana w taki sposób, że jest popychana w kierunku promieniowym przez powierzchnię krzywkową 41d, gdy człon napędzający 22 obraca się w przeciwnym kierunku. W rezultacie szczęka hamulcowa 58 styka się z wewnętrzną powierzchnią obudowy 23 piasty i hamuje ją.

Hamulec 27 ma po zamontowaniu tendencję do zakleszczania się. Zakleszczanie hamulca jest zjawiskiem w wyniku którego, jeżeli pierwsze sprzęgło jednokierunkowe 50 jest w stanie przenoszenia napędu, podczas gdy rowerzysta pedałuje w przeciwnym kierunku w celu hamowania, siła napędowa zostanie przekazana w stanie w którym działa hamulec i nie będzie można zluzować hamulca. W tym przykładzie wykonania wynalazku jarzmo 59 zapadki jest zamontowane razem z pierwszym sprzęgłem jednokierunkowym 50 w celu zapobieżenia temu zjawisku.

Jarzmo 59 zapadki zapewnia określony luz kątowy pomiędzy zębami zapadkowymi 23b obudowy 23 piasty a zapadką sprzęgłową 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50 i umożliwia zluzowanie hamulca gdy koło pierścieniowe 43 obraca się o tę wielkość luzu kątowego. W szczególności jarzmo 59 zapadki zapobiega wysunięciu zapadki sprzęgłowej 53 pod określonym kątem bądź też, nawet jeżeli jest wysunięta, pozwala na wysunięcie jej do położenia, w którym nie może zatrzymać zębów zapadkowych 23b pod określonym kątem i opóźnia moment, w którym zapadka sprzęgłowa 53 zostaje zatrzymana przez zęby zapadkowe na początku jazdy.

Dzięki takiemu mechanizmu przekładni planetarnej 24 oraz sprzęgłom jednokierunkowym 50, 51 i 52 skrzynka przekładniowa 10 w piaście ma 1) drogę przenoszenia napędu niskiego biegu, złożoną z członu napędzającego 22, koła pierścieniowego 43, mechanizmu przekładni planetarnej 24, jarzma 41 satelitów oraz obudowy 23 piasty; 2) drogę przenoszenia napędu biegu bezpośredniego, złożoną z członu napędzającego 22, koła pierścieniowego 43 oraz obudowy 23 piasty; i 3) drogę przenoszenia napędu wysokiego biegu, złożoną z członu napędzającego 22, członu sprzęgającego 45, jarzma 41 satelitów, mechanizmu przekładni planetarnej 24, koła pierścieniowego 43 oraz obudowy 23 piasty.

189 800

Zmiana biegu następuje w wyniku uaktywnienia popychacza 48 za pomocą dźwigni uchylnej 26 poprzez linkę 73 zmiany biegów.

W stanie pokazanym na fig. 3, w którym popychacz 48 nie jest wpychany do środka, człon sprzęgający 45 jest usytuowany w położeniu niskiego biegu z prawego końca, a obroty członu napędzającego 22 są przekazywane do obudowy 23 piasty po zredukowaniu na drodze przenoszenia napędu niskiego biegu. W szczególności, ruch obrotowy doprowadzony do członu napędzającego 22 jest przekazywany kołu pierścieniowemu 43 za pośrednictwem drugiego sprzęgła jednokierunkowego 51. W tym punkcie zapadka sprzęgłowa 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50 obraca się pod wpływem członu sprzęgającego 45 do położenia wycofania, oznaczonego linią dwupunktową na fig. 4 i pierwsze sprzęgło jednokierunkowe jest w stanie odłączenia napędu. Odpowiednio, ruch obrotowy przekazywany kołu pierścieniowemu 43 jest dalej przekazywany obudowie 23 piasty przez mechanizm przekładni planetarnej 24, jarzmo 41 satelitów i trzecie sprzęgło jednokierunkowe 52. W tym przypadku wprowadzone obroty zostają zredukowane zgodnie z przełożeniem wynikającym z liczby zębów koła słonecznego 40, satelitów 42 oraz koła pierścieniowego 43.

Tymczasem, jeżeli zadziała dźwignia nawijająca elementu 9 zespołu zmiany biegów, łącznik 71 dźwigni uchylnej obraca się i popycha popychacz 48 o jeden stopień. W rezultacie, ponieważ siła działania pierwszej sprężyny śrubowej 6θ jest większa niż siła działania drugiej sprężyny śrubowej 61, wpust przełączający 49 zostaje popchnięty przez łącznik 71 za pośrednictwem popychacza 48, jest prowadzony w rowku spiralnym 21b i przemieszczony w lewo na fig. 3, obracając się równocześnie wokół osi piasty, a człon sprzęgający 45 zostaje również popchnięty za pośrednictwem pierścienia oporowego 63 i przemieszcza się do położenia biegu bezpośredniego. Z chwilą. gdy człon sprzęgający znajduje się w położeniu biegu bezpośredniego pokazanym na fig. 7, zapadka sprzęgłowa 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50, która została ustawiona w położeniu wycofania przez stożkową powierzchnię 45d, powraca do położenia wysuniętego pokazanego linią ciągłą na fig. 4, pod działaniem skręcanej sprężyny śrubowej 55. W tym stanie pierwsze sprzęgło jednokierunkowe 50 jest w stanie przekazywać tylko ruch obrotowy w kierunku do przodu od koła pierścieniowego 48 do obudowy 23 piasty. Z tego powodu ruch obrotowy od członu napędzającego 22 jest przekazywany bezpośrednio do obudowy 23 piasty drogą bezpośredniego przeniesienia napędu. W szczególności, ruch obrotowy doprowadzony do członu napędzającego 22 jest przekazywany kołu pierścieniowemu 43 za pośrednictwem drugiego sprzęgła jednokierunkowego 51, a następnie przekazywany obudowie 23 piasty za pośrednictwem pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50, a ruch obrotowy członu napędzającego 22 jest przekazywany bezpośrednio obudowie 23 piasty za pośrednictwem koła pierścieniowego 43. W tym punkcie, ruch obrotowy jest przekazywany od koła pierścieniowego 43 jarzmu 41 satelitów za pośrednictwem mechanizmu przekładni planetarnej 24, a jarzmo 41 satelitów obraca się ze zmniejszoną prędkością; ponieważ jednak prędkość obrotowa obudowy 23 piasty jest większa niż jarzma 41 satelitów, nie ma przekazywania ruchu obrotowego od jarzma 41 satelitów obudowie 23 piasty za pośrednictwem trzeciego sprzęgła jednokierunkowego 52.

Gdy dźwignia nawijająca zostanie użyta w stanie biegu bezpośredniego i popychacz 48 zostanie popchnięty jeszcze głębiej, wpust przełączający 49 przemieszcza się jeszcze bardziej w lewo i stosownie do tego porusza się także człon sprzęgający 45 do położenia biegu wysokiego. Gdy człon sprzęgający 45 znajduje się w położeniu biegu wysokiego, pokazanym na fig. 8, uzębienie zewnętrzne 45c członu sprzęgającego 45 i uzębienie wewnętrzne 41b jarzma 41 satelitów zazębiają się ze sobą. W tym ruchu do położenia biegu wysokiego, gdy uzębienie zewnętrzne 45c i uzębienie wewnętrzne 41b znajdują się w położeniu, w którym zazębiają się ze sobą, człon sprzęgający 45 przemieszcza się wprost do położenia biegu wysokiego z lewej strony, po tym jak człon sprzęgający 45 uderzy jarzmo 41 satelitów. Gdy jednak te zęby znajdują się w położeniu, w którym nie zazębiają się, wpust przełączający 49 i człon sprzęgający 45 przerywają chwilowo swój ruch w lewo w punkcie, w którym człon sprzęgający 45 uderza jarzmo 41 satelitów. Gdy to następuje, człon poruszający 66 popychacza 48 cofa się, pierwsza sprężyna śrubowa 60 zostaje ściśnięta, a wpust przełączający 49 jest naciskany. Gdy wówczas człon sprzęgający 45 obraca się, a dwa uzębienia, zewnętrzne 45c i wewnętrzne 41b, osiągają położenie zazębienia, siła działania pierwszej sprężyny śrubowej 60 prze16

189 800 mieszczą człon sprzęgający 45 za pośrednictwem wpustu przełączającego 49 i dwa uzębienia, zewnętrzne 45c i wewnętrzne 41b, zazębiają się, tworząc połączenie.

W tym stanie ruch obrotowy przekazywany do członu napędzającego 22 jest przekazywany obudowie 23 piasty poprzez drogę przenoszenia napędu biegu wysokiego. W szczególności jest on przekazywany od członu napędzającego 22 przez człon sprzęgający 45 i do jarzma 41 satelitów, a ruch obrotowy przekazywany jarzmu 41 satelitów jest przekazywany obudowie 23 piasty za pośrednictwem mechanizmu przekładni planetarnej 24, koła pierścieniowego 43 i pierwszego sprzęgła jednokieiuinkowego 50. W tym przypadku ruch obrotowy na wejściu daje większą prędkość obrotową na wyjściu, stosownie do przełożenia przekładni wyznaczonego liczbą zębów koła słonecznego 40, satelitów 42 oraz koła pierścieniowego 43. W tym punkcie występuje próba przekazania ruchu obrotowego od członu napędzającego 22 w kierunku koła pierścieniowego 43 za pośrednictwem drugiego sprzęgła jednokierunkowego 51, ponieważ jednak prędkość obrotowa koła pierścieniowego 43 jest większa niż członu napędzającego 22, nie ma przekazywania ruchu obrotowego od drugiego sprzęgła jednokierunkowego 51.

Ponieważ ruch obrotowy jest przekazywany bezpośrednio pomiędzy członem napędzającym 22 a kołem pierścieniowym 43 podczas takiej zmiany z biegu niskiego na wysoki, najlepiej jest przemieścić człon sprzęgający 45, na który nie działa żadna siła. Tak więc siła działania pierwszej sprężyny śrubowej 60 mająca popychać człon sprzęgający 45 może być zmniejszona i możliwe jest uzyskanie zmiany biegów kosztem mniejszego wysiłku.

Gdy rowerzysta użyje dźwigni zwalniającej element 9 zespołu zmiany biegów w położeniu biegu wysokiego pokazanym na fig. 8, siła działania pierwszej sprężyny śrubowej 60 ustaje i druga sprężyna śrubowa 61 naciska wpust przełączający 49 i powoduje cofnięcie popychacza 48 o jeden stopień w prawo. Wpust przełączający 49 naciska wówczas człon sprzęgający 45 za pośrednictwem trzeciej sprężyny śrubowej 62 i usiłuje przemieścić człon sprzęgający 45 do położenia biegu bezpośredniego. Gdy rowerzysta nie pedałuje i żadna siła napędowa nie jest przekazywana, człon sprzęgający 45 oddziela się od jarzma 41 satelitów i człon sprzęgający 45 przemieszcza się do położenia biegu bezpośredniego. Jeżeli jednak rowerzysta pedałuje, ponieważ siła napędowa jest przekazywana od członu sprzęgającego 45 do jarzma 41 satelitów, siła tarcia może powodować, że uzębienie wewnętrzne 41b i uzębienie zewnętrzne 45c pozostaną zazębione, tworząc połączenie. W takim przypadku, sama siła działania drugiej sprężyny śrubowej 61 nie spowoduje przemieszczenia członu sprzęgającego 45 w prawo na fig. 8. W stanie takim jak ten, gdy wpust przełączający 45 uderza o powierzchnię płaską 47a powierzchni krzywkowej 47 członu sprzęgającego 45 jak pokazano na fig. 5, wpust przełączający 49 jest dociskany do strony powierzchni prowadzącej 21 c na całej długości części wprowadzonej do rowka spiralnego 21b i siła tarcia zapobiega jego ucieczce w kierunku osiowym. W rezultacie, gdy wpust przełączający 49 wchodzi na powierzchnię nachyloną 47c, człon sprzęgający 45 przemieszcza się w prawo. Gdy uzębienie wewnętrzne 41b i uzębienie zewnętrzne 45c zostają rozłączone, człon sprzęgający 45 jest naciskany przez drugą sprężynę śrubową 61 za pośrednictwem wpustu przełączającego 49 i przemieszcza się do położenia biegu bezpośredniego. W szczególności, styk pomiędzy powierzchnią krzywkową 47 członu sprzęgającego 45 a wpustem przełączającym 49 wspomaga zmianę biegów poprzez przetworzenie ruchu obrotowego członu sprzęgającego 45 na przemieszczenie w kierunku osiowym.

Tutaj wpust przełączający 49 nie może łatwo uciec w lewo w kierunku osiowym, jak to wspomniano wyżej, ponieważ jest naciskany przez drugą sprężynę śrubową 61, a przelotowy rowek spiralny 21b jest nachylony i skręcony śrubowo względem osi. W konsekwencji wpust przełączający 49 nie ucieknie w kierunku osiowym, gdy przekazywana siła napędowa jest mniejsza niż siła działania drugiej sprężyny śrubowej 61 i siła tarcia pomiędzy wpustem przełączającym 49 a powierzchnią prowadzącą 21 c. Jednak gdy zostanie przyłożona siła większa niż one, wpust przełączający 49 może pokonać siłę działania drugiej sprężyny śrubowej 61 i siłę tarcia o powierzchnię prowadzącą 21c i może uciec w lewo w kierunku osiowym, bez poruszania członu sprzęgającego 45. Wspomniana wyżej siła tarcia może tu być regulowana za pośrednictwem kąta nachylenia β rowka. Jeżeli kąt nachylenia β rowka jest duży, wówczas trudno będzie wpustowi przełączającemu 49 przemieścić się w lewo, gdy wpust przełączający 49 jest popychany przez popychacz 48. Jeżeli jednak kąt nachylenia β rowka jest zbyt mały, opór podczas popychania przez

189 800 popychacz 48 będzie mniejszy, lecz siła tarcia także zmniejszy się. Tak więc ten kąt β nachylenia rowka powinien zawierać się pomiędzy 10 - 50°. Możliwe jest dobranie takiej granicznej wielkości siły napędowej, przy której wpust przełączający 49 ucieka podczas wspomagania, poprzez dobór kąta nachylenia β tego rowka, kąta nachylenia a powierzchni nachylonej 47c powierzchni krzywkowej 47 oraz siły działania trzech sprężyn śrubowych od 60 do 62.

Tymczasem, nawet gdy przyłożona zostanie siła napędowa większa od zadanej i wpust przełączający 49 ucieknie w kierunku osiowym bez przemieszczenia członu sprzęgającego 45, gdy tylko korba 18 przekładni osiągnie pobliże górnego martwego punktu lub dolnego martwego punktu i siła napędowa zmaleje, człon sprzęgający 45 będzie naciskany przez siłę wspomagającą wytwarzaną przez wpust przełączający 49 i przemieści się w prawo. Odpowiednio, zmiana biegu nie nastąpi gdy przyłożona zostanie skrajnie duża siła napędowa, jak np. podczas bardzo stromego podjazdu, która zmniejsza uderzenie podczas zmiany biegów i zapobiega uszkodzeniom elementów układu przenoszenia napędu, takim jak uzębienie tworzące połączenie i sprzęgła jednokierunkowe.

Gdy człon sprzęgający 45 przemieszcza się, wpust przełączający 49 oddziela się od powierzchni krzywkowej 47 pod działaniem trzeciej sprężyny śrubowej 62. Tak więc nie powstanie hałas wytwarzany wskutek zetknięcia z wpustem przełączającym 49, nawet jeżeli człon sprzęgający 45 obraca się. W położeniu biegu bezpośredniego pokazanym na fig. 7, ruch obrotowy jest przekazywany od członu napędzającego 22 obudowie 23 piasty drogą bezpośredniego przeniesienia napędu, jak to omówiono wyżej.

Gdy rowerzysta użyje dźwigni zwalniającej w stanie, w którym człon sprzęgający 45 znajduje się w położeniu biegu bezpośredniego, popychacz 48 wycofuje się dalej i wpust przełączający naciska człon sprzęgający 45. W tym punkcie powierzchnia stożkowa 45d członu sprzęgającego 45 styka się z zapadką sprzęgłową 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50 i usiłuje opuścić zapadkę sprzęgłową 53 od położenia wysunięcia do położenia wycofania. Jednak z powodu tego, że zapadka sprzęgłowa 53 przekazuje napęd od koła pierścieniowego 43 obudowie 23 piasty, nie jest łatwo opuścić ją do położenia wycofania pod działaniem siły samej tylko drugiej sprężyny śrubowej 61.1 znów, gdy wpust przełączający 49 uderza powierzchnię krzywkową 47 członu sprzęgającego 45, wytwarzana jest siła wspomagająca w sposób omówiony wyżej, człon sprzęgający 45 zostaje przemieszczony w kierunku osiowym i zapadka sprzęgłowa 53 może być opuszczona.

Tutaj, ponieważ ruch obrotowy jest przekazywany bezpośrednio kołu pierścieniowemu 43 bez przechodzenia przez człon sprzęgający 45, występuje zmniejszenie siły wykonawczej koniecznej podczas zmiany biegu z niskiego na wysoki. Oprócz tego, ponieważ siła obrotowa członu sprzęgającego 45 jest wspomagana w wyniku przekształcenia na przemieszczenie w kierunku osiowym podczas zmiany biegu z wysokiego na niski, rowerzysta może zmienić bieg przy użyciu mniejszej siły ciągle pedałując, nawet podczas zmiany biegu na wysoki.

W opisanym powyżej pierwszym przykładzie wykonania wynalazku, uzyskano zmniejszenie siły działania sprężyny podczas zmiany biegu na wysoki poprzez zamontowanie pierwszej sprężyny śrubowej 60 wokół popychacza, lecz popychacz 48a może zamiast tego być członem trzpienio-podobnym, jak pokazano na fig. 9. W tym przypadku pierwsza sprężyna śrubowa 60 jest umieszczona w stanie ściśniętym pomiędzy członem sprzęgającym 45 a stożkiem 31 piasty. Siły działania trzech sprężyn śrubowych od 60 do 62 stają się coraz mniejsze w następującej kolejności: druga sprężyna śrubowa 61, trzecia sprężyna śrubowa 62 i pierwsza sprężyna śrubowa 60. Tutaj, jeżeli siła działania drugiej sprężyny śrubowej 61 jest mniejsza niż trzeciej sprężyny śrubowej 62, wówczas nawet jeżeli wpust przełączający 49 jest naciskany podczas cofania popychacza 48a do położenia niskiego biegu, wpust przełączający 49 nie uderzy członu sprzęgającego 45 i nie uzyska się siły wspomagającej. Również jeżeli siła działania trzeciej sprężyny śrubowej 62 jest mniejsza niż pierwszej sprężyny śrubowej 60, wówczas gdy popychacz 48a zostaje wycofany do położenia niskiego biegu i druga sprężyna śrubowa 61 naciska na wpust przełączający 49, trzecia sprężyna śrubowa 62 ugnie się, przemieści się tylko wpust przełączający 49, a wpust przełączający 49 i człon sprzęgający 45 nie będą w stanie oddalić się od siebie, tak że nie można zapozycjonować członu sprzęgającego 45. Wpust przełączający 49 przemieszcza człon sprzęgający 45 tylko do położenia biegu niskiego i oba te człony przemieszczają się niezależnie w stronę biegu wysokiego. Innymi

189 800 słowy, człon sprzęgający 45 nie jest wyposażony w pierścień oporowy. Całkowita długość trzeciej sprężyny śrubowej 62 jest ograniczona do określonej wielkości przez człon ograniczający (nie pokazany), a odległość pomiędzy członem sprzęgającym 45 a wpustem przełączającym 49 pozostaje zawsze taka sama, nawet jeżeli przemieszczają się one niezależnie. Pozostała część konstrukcji jest taka sama jak w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku i nie będzie tu szczegółowo omawiana.

W drugim przykładzie wykonania wynalazku, w stanie pokazanym na fig. 9, w którym popychacz 48a nie jest popychany, człon sprzęgający 45 znajduje się w położeniu niskiego biegu z prawego końca, a ruch obrotowy jest przekazywany od członu napędzającego 22 do obudowy 23 piasty po zredukowaniu na drodze przenoszenia napędu niskiego biegu, tak jak w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku. W szczególności ruch obrotowy doprowadzony do członu napędzającego 22 jest przekazywany kołu pierścieniowemu 43 za pośrednictwem drugiego sprzęgła jednokierunkowego 51.

Tymczasem, jeżeli zadziała dźwignia nawijająca elementu 9 zespołu zmiany biegów, łącznik 71 dźwigni uchylnej 26 obraca się i popycha popychacz 48a o jeden stopień. W rezultacie wpust przełączający 49 zostaje popchnięty przez popychacz 48a i przemieszcza się w lewo, obracając się równocześnie wokół osi piasty, a człon sprzęgający 45, który jest pod działaniem pierwszej sprężyny śrubowej 60, podąża za wpustem przełączającym 49 i przemieszcza się do położenie biegu bezpośredniego. Z chwilą gdy człon sprzęgający 45 znajduje się w położeniu biegu bezpośredniego, zapadka sprzęgłowa 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50, która została ustawiona w położeniu wycofania przez stożkową powierzchnię 45d, powraca do położenia wysuniętego pokazanego linią ciągłą na fig. 4, pod działaniem skręcanej sprężyny śrubowej 55, a ruch obrotowy od członu napędzającego 22 jest przekazywany bezpośrednio obudowie 23 piasty poprzez drogę bezpośredniego przeniesienia napędu, tak jak w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku.

Gdy dźwignia nawijająca zostanie użyta w stanie biegu bezpośredniego i popychacz 48a zostanie popchnięty jeszcze głębiej, wpust przełączający 49 przemieszcza się jeszcze bardziej w lewo i stosownie do tego porusza się także człon sprzęgający 45 do położenia biegu wysokiego. Gdy człon sprzęgający 45 znajduje się w położeniu biegu wysokiego, uzębienie zewnętrzne 45c członu sprzęgającego 45 i uzębienie wewnętrzne 41b jarzma 41 satelitów zazębiają się ze sobą. W tym ruchu do położenia biegu wysokiego, gdy uzębienie zewnętrzne 45c i uzębienie wewnętrzne 41b znajdują się w położeniu, w którym zazębiają się ze sobą, człon sprzęgający 45 przemieszcza się wprost do położenia biegu wysokiego z lewej strony, po tym jak człon sprzęgający 45 uderzy jarzmo 41 satelitów. Gdy jednak te zęby znajdują się w położeniu, w którym nie zazębiają się, człon sprzęgający 45 przerywa chwilowo swój ruch w lewo w punkcie, w którym człon sprzęgający 45 uderza jarzmo 41 satelitów. Ponieważ jednak człon sprzęgający 45 jest naciskany przez siłę działania pierwszej sprężyny śrubowej 60, gdy człon sprzęgający 45 obraca się, a dwa uzębienia, zewnętrzne 45c i wewnętrzne 41b, osiągają położenie zazębienia, człon sprzęgający 45 przemieszcza się i dwa uzębienia, zewnętrzne 45c i wewnętrzne 41b, zazębiają się, tworząc połączenie. W tym stanie ruch obrotowy przekazywany członowi napędzającemu 22 jest przekazywany do obudowy 23 piasty drogą przenoszenia napędu biegu wysokiego, tak jak w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku.

Ponieważ ruch obrotowy jest przekazywany bezpośrednio pomiędzy członem napędzającym 22 a kołem pierścieniowym 43 podczas takiej zmiany biegu z niskiego na wysoki, lepiej jest przemieszczać człon sprzęgający 45, na który nie działa żadna siła. Tak więc siła działania pierwszej sprężyny śrubowej 60 dla popychania członu sprzęgającego 45 może być zmniejszona, a operacja zmiany biegów może być przeprowadzona przy użyciu mniejszej siły.

Gdy rowerzysta użyje dźwigni zwalniającej element 9 zespołu zmiany biegów w położeniu biegu wysokiego, wpust przełączający 49 zostaje pobudzony przez drugą sprężynę śrubową 61 i popychacz 48a przemieszcza się o jeden stopień w lewo. Wpust przełączający 49 naciska wówczas człon sprzęgający 45 i usiłuje przemieścić człon sprzęgający 45 do położenia biegu bezpośredniego. Jeżeli jednak rowerzysta pedałuje, ponieważ siła napędowa jest przekazywana od członu sprzęgającego 45 do jarzma 41 satelitów, siła tarcia może powodować, że uzębienie wewnętrzne 41 b i uzębienie zewnętrzne 45c pozostaną zazębione, tworząc połączenie. W takim

189 800 przypadku powstaje siła wspomagająca i człon sprzęgający 45 przemieszcza się w stronę biegu niskiego, tak jak w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku.

Tymczasem, nawet gdy przyłożona zostanie siła napędowa większa od zadanej i wpust przełączający 49 przesunie się w kierunku osiowym bez przemieszczenia członu sprzęgającego 45, gdy tylko korba 18 przekładni znajdzie się w pobliżu górnego martwego punktu lub dolnego martwego punktu i siła napędowa zmaleje, człon sprzęgający 45 będzie naciskany przez siłę wspomagającą wytwarzaną przez wpust przełączający 49. Odpowiednio w tym drugim przykładzie wykonania wynalazku, zmiana biegu nie nastąpi gdy przyłożona zostanie skrajnie duża siła napędowa, jak np. podczas bardzo stromego podjazdu, co zmniejsza uderzenie podczas zmiany biegów i zapobiega uszkodzeniom członów układu przeniesienia napędu, takim jak uzębienie tworzące połączenie i sprzęgła jednokierunkowe.

Gdy człon sprzęgający 45 przemieszcza się w prawo, wpust przełączający 49 oddziela się od powierzchni krzywkowej 47 pod działaniem trzeciej sprężyny śrubowej 62. Tak więc nie powstanie tu hałas wytwarzany wskutek zetknięcia z wpustem przełączającym 49, nawet jeżeli człon sprzęgający 45 obraca się. Gdy człon sprzęgający 45 znajduje się wówczas w położeniu biegu bezpośredniego, ruch obrotowy jest przekazywany drogą bezpośredniego przeniesienia napędu.

Gdy rowerzysta użyje dźwigni zwalniającej w stanie, w którym człon sprzęgający 45 znajduje się w położeniu biegu bezpośredniego, popychacz 48a wycofuje się dalej i wpust przełączający 49 naciska człon sprzęgający 45. W tym punkcie powierzchnia stożkowa 45d członu sprzęgającego 45 styka się z zapadką sprzęgłową 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50 i usiłuje opuścić zapadkę sprzęgłową 53 od położenia wysunięcia do położenia wycofania. Jednak z powodu tego, że zapadka sprzęgłowa 53 przekazuje napęd od koła pierścieniowego 43 obudowie 23 piasty, nie jest łatwo opuścić ją do położenia wycofania pod działaniem siły samej tylko drugiej sprężyny śrubowej 61.1 znów, gdy wpust przełączający 49 uderza powierzchnię krzywkową 47 członu sprzęgającego 45, wytwarzana jest siła wspomagająca i człon sprzęgający 45 zostaje przemieszczony w kierunku osiowym, tak jak to omówiono wyżej.

Te same zalety co w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku uzyskuje się również i tutaj, a ponadto budowa popychacza 48 upraszcza się. Jednak w tym przypadku, ponieważ siła pobudzająca jest większa dla drugiej sprężyny śrubowej 61, która jest umieszczona we względnie wąskiej przestrzeni, to jeżeli zapewnione będzie dostateczne ugięcie trudno wówczas będzie zmniejszyć stałą sprężyny 61 i następuje ostry wzrost siły działania sprężyny podczas ugięcia. W konsekwencji podczas zmiany biegu na wysoki konieczna jest większa siła niż w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku.

W opisanym powyżej drugim przykładzie wykonania wynalazku człon sprzęgający znajdował się w położeniu biegu niskiego w stanie, w którym nie był naciskany przez popychacz, natomiast w trzecim przykładzie wykonania wynalazku człon sprzęgający 45 znajduje się w położeniu biegu wysokiego, jak pokazano na fig. 10.

W tym przypadku druga sprężyna śrubowa 61 jest zamontowana na popychaczu 48. Również pierwsza sprężyna śrubowa 60 jest umieszczona pomiędzy członem sprzęgającym 45 a stożkiem 31 piasty. Również siły działania trzech sprężyn śrubowych od 60 do 62 stają się coraz mniejsze w następującej kolejności: druga sprężyna śrubowa 61, trzecia sprężyna śrubowa 62 i pierwsza sprężyna śrubowa 60. Powód takiego typu doboru sił działania sprężyn śrubowych jest taki sam jak w drugim przykładzie wykonania wynalazku.

Jak pokazano na fig. 10, otwór roboczy 21a jest wykonany wzdłuż osi geometrycznej, od lewego końca (na fig. 10) osi piasty (strona, z której zamontowany jest hamulec) do środka. Dźwignia uchylna (nie pokazana) zamontowana jest na osiowym końcu z lewej strony osi 21 piasty. Ponieważ popychacz 48 uderza trójkątny występ 49a, powierzchnia występu wpustu przełączającego 49, która uderza popychacz 48, jest ukształtowana w środku wpustu przełączającego 49. Pierwsza sprężyna śrubowa 60 jest umieszczona w stanie ściśniętym pomiędzy członem sprzęgającym 45 a stożkiem 31 piasty, tak jak w drugim przykładzie wykonania wynalazku. Pozostała część konstrukcji jest taka sama jak w drugim przykładzie wykonania wynalazku i nie będzie tu opisana.

189 800

W trzecim przykładzie wykonania wynalazku, w stanie pokazanym na fig. 10, w którym popychacz 48 nie jest wpychany, gdy rowerzysta użyje dźwigni nawijającej elementu 9 zespołu zmiany biegów w położeniu biegu wysokiego, wpust przełączający 49 zostaje naciśnięty przez popychacz 48 i człon sprzęgający 45 przemieszcza się do położenia biegu niskiego, pokonując siłę działania pierwszej sprężyny śrubowej 60. W tym punkcie, jeżeli żadna siła napędowa nie jest przekazywana, wpust przełączający 49 naciska człon sprzęgający 45 za pośrednictwem trzeciej sprężyny śrubowej 61 i człon sprzęgający 45 przemieszcza się do położenia biegu bezpośredniego. Gdy przekazywana jest siła napędowa, wpust przełączający 49 uderza powierzchnię krzywkową 47 uginając jednocześnie trzecią sprężynę śrubową 62 lub drugą sprężynę śrubową 61 i przemieszcza człon sprzęgający za pośrednictwem wspomnianej wyżej siły wspomagającej. Gdy ruch odbywa się w kierunku od położenia biegu bezpośredniego do położenia biegu niskiego, jeżeli przekazywana była siła napędowa i trudno jest zapadce sprzęgłowej 53 przyjąć położenie wycofania, wówczas człon sprzęgający 45 jest przemieszczany pod działaniem siły wspomagającej, zapadka sprzęgłowa 53 zostaje wprowadzona w położenie wycofania i człon sprzęgający 45 przemieszcza się do położenia biegu niskiego.

Tymczasem, nawet gdy przyłożona zostanie siła napędowa większa od zadanej i wpust przełączający 49 przesunie się w kierunku osiowym bez przemieszczenia członu sprzęgającego 45, gdy tylko korba 18 przekładni osiągnie pobliże górnego martwego punktu lub dolnego martwego punktu i siła napędowa zmaleje, człon sprzęgający 45 będzie naciskany przez siłę wspomagającą wytwarzaną przez wpust przełączający 49. Odpowiednio także i w tym trzecim przykładzie wykonania wynalazku, zmiana biegu nie nastąpi gdy przyłożona zostanie skrajnie duża siła napędowa, co zmniejsza uderzenie podczas zmiany biegów i zapobiega uszkodzeniom członów układu przeniesienia napędu, takim jak uzębienie tworzące połączenie i sprzęgła jednokierunkowe.

Gdy dźwignia zwalniająca zostanie użyta w położeniu biegu niskiego, człon sprzęgający 45 jest naciskany w stronę biegu wysokiego przez siłę działania pierwszej sprężyny śrubowej 60, popychacz 48 przemieszcza się i człon sprzęgający 45 przemieszcza się do położenia biegu bezpośredniego. Gdy człon sprzęgający 45 znajduje się wówczas w położeniu biegu bezpośredniego, zapadka sprzęgająca 53 pierwszego sprzęgła jednokierunkowego 50, która została wprowadzona w położenie wycofania przez powierzchnie stożkową 45d, powraca do położenia wysunięcia pokazanego linią ciągłą na fig. 4 pod działaniem siły skręcanej sprężyny śrubowej 55 i ruch obrotowy od członu napędzającego 22 jest przekazywany bezpośrednio obudowie 23 piasty, drogą bezpośredniego przeniesienia napędu, tak jak w pierwszym i drugim przykładzie wykonania wynalazku.

Gdy dźwignia zwalniająca zostanie użyta w położeniu biegu bezpośredniego i człon sprzęgający 45 jest naciskany w stronę biegu wysokiego przez siłę działania pierwszej sprężyny śrubowej 60, popychacz 48 przemieszcza się i człon sprzęgający 45 przemieszcza się do położenia biegu wysokiego. Gdy człon sprzęgający 45 znajduje się wówczas w położeniu biegu wysokiego, uzębienie zewnętrzne 45c członu sprzęgającego 45 i uzębienie wewnętrzne 41 b jarzma 41 satelitów zazębiają się ze sobą tworząc połączenie. Podczas tego przemieszczenia do położenia biegu wysokiego, gdy uzębienie zewnętrzne 45c i uzębienie wewnętrzne 41b znajdują się w położeniu, w którym tworzą połączenie, człon sprzęgający 45 przemieszcza się bezpośrednio do położenia biegu wysokiego w lewo, po tym jak człon sprzęgający 45 uderzy jarzmo 41 satelitów. Kiedy jednak zęby te znajdują się w położeniu, w którym nie zazębiają się i nie tworzą połączenia, człon sprzęgający 45 przerywa chwilowo swój ruch w lewo w punkcie, w którym człon sprzęgający 45 uderza jarzmo 41 satelitów. Ponieważ jednak człon sprzęgający 45 jest naciskany siłą pierwszej sprężyny śrubowej 60. gdy człon sprzęgający 45 obraca się i dwa uzębienia, zewnętrzne 45c i wewnętrzne 41b, osiągają położenia zazębienia, człon sprzęgający 45 przemieszcza się i uzębienia, zewnętrzne 45c i wewnętrzne 41b, zazębiają się, tworząc połączenie. W tym stanie ruch obrotowy przekazywany członowi napędzającemu 22 jest przekazywany obudowie piasty drogą przenoszenia napędu wysokiego biegu, tak jak w pierwszym i drugim przykładzie wykonania wynalazku.

Ponieważ ruch obrotowy jest przekazywany bezpośrednio pomiędzy członem napędzającym 22 a kołem pierścieniowym 43 podczas tego rodzaju zmiany z biegu niskiego na wysoki, lepiej jest przemieszczać człon sprzęgający 45, na który nie działa żadna siła. Tak więc siła

189 800 działania pierwszej sprężyny śrubowej 60 dla popychania członu sprzęgającego 45 może być zmniejszona. Oprócz tego, ponieważ siła działania jest większa w przypadku drugiej sprężyny, która ma mnóstwo miejsca dla siebie, siła sprężyny może być w ogóle zmniejszona i zmiana biegu może być przeprowadzona przy użyciu małej siły w stanie, w którym siła napędowa zostaje przyłożona podczas jazdy.

Popychacz w trzecim przykładzie wykonania wynalazku może być trzpienio-podobny jak w drugim przykładzie wykonania. W tym przypadku, ponieważ ruch wpustu przełączającego jest ograniczony do strony końca osiowego przez popychacz, rowek przelotowy może być ukształtowany wzdłuż osi geometrycznej. W takim przypadku, zmiana biegu może nastąpić w dowolnym momencie, ponieważ siła wspomagająca powstanie nawet jeżeli przyłożona będzie duża siła. Jednak tutaj popychacz zostanie poddany działaniu większej siły, podobnie jak linka wewnętrzna. Uderzenie podczas zmiany biegu będzie również znaczne, tak że części składowe układu przenoszenia napędu będą musiały być mocniejsze.

Przewidziano tu jarzmo zapadki w celu zapobieżenia zakleszczaniu hamulca, ponieważ takowy został zamontowany; jeżeli jednak nie instaluje się hamulca, jarzmo zapadki jest zbędne.

Mechanizm przenoszenia napędu nie jest ograniczony do mechanizmu przekładni planetarnej i może zamiast tego być mechanizmem rolkowym.

Jak to omówiono wyżej, przy zastosowaniu skrzynki przekładniowej w piaście według wynalazku sprzęgnięcie członu sprzęgającego z członem sterującym sprzęgłem podczas ruchu członu sprzęgającego w stronę niskiego biegu przekształca obrotową siłę napędową członu sprzęgającego na przemieszczenie w kierunku osiowym i wytwarza siłę wspomagającą, tak że ruch członu sprzęgającego jest ułatwiony i człon sprzęgający może zostać przemieszczony przy użyciu mniejszej siły, nawet podczas jazdy. Człon sprzęgający może również być przemieszczany przy użyciu mniejszej siły, ponieważ żadna siła nie jest przekazywana członowi sprzęgającemu podczas ruchu w stronę wysokiego biegu. Tak więc zmiany biegów mogą być dokonywane w obu kierunkach przy użyciu mniejszej siły wykonawczej nawet w stanie, w którym siła napędowa zostaje przyłożona podczas jazdy.

TIT

Fib. L

189 800

FIG. 3

FIG. 4

50

21d 49a

189 800

FIG. 5

FIG. 6

68a

69

189 800

FIG. 7

42 40 ζικθ¹

45c 49 ^Z1d 62 21 ^{48 65}

FIG. 8

189 800

FIG. 9

FIG. 10

A1

189 800

FIG. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims (23)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Skrzynka przekładniowa w piaście roweru, znamienna tym, że obejmuje oś (21) piasty, mającą oś geometryczną, do zamocowania skrzynki przekładniowej do ramy roweru, człon napędzający (22 ) osadzony obrotowo względem osi (21) piasty, człon wyjściowy osadzony obrotowo względem osi (21) piasty, mechanizm przekładni planetarnej, obejmujący koło słoneczne (40) umieszczone wokół osi (21) piasty, jarzmo (41) satelitów osadzone obrotowo względem osi (21) piasty, satelitę (42) osadzonego obrotowo w jarzmie (41) satelitów i zazębiającego się z kołem słonecznym (40), koło pierścieniowe (43) osadzone obrotowo względem osi (21) piasty i zazębiające się z satelitą (42), pierwsze sprzęgło jednokierunkowe (50), umieszczone na drodze przenoszenia napędu pomiędzy kołem pierścieniowym (43) a członem wyjściowym i przełączalne pomiędzy stanem przenoszenia napędu a stanem odłączenia napędu w stanie umożliwiającym przeniesienie napędu, drugie sprzęgło jednokierunkowe (51), umieszczone na drodze przenoszenia napędu pomiędzy członem napędzającym (22) a kołem pierścieniowym (43), trzecie sprzęgło jednokierunkowe (52), umieszczone na drodze przenoszenia napędu pomiędzy jarzmem (41) satelitów a członem wyjściowym (23), człon sprzęgający (45) osadzony na osi w celu selektywnej zmiany drogi przenoszenia napędu pomiędzy członem napędzającym (22) a członem wyjściowym (23), przy czym człon sprzęgający (45) jest obracalny wokół osi i jest obrotowo sprzęgnięty z członem napędzającym (22) i jest przemieszczalny osiowo względem osi (21) piasty, oraz człon (46) sterujący sprzęgłem połączony z członem sprzęgającym (45), przy czym człon (46) sterujący sprzęgłem stanowi zespół zamiany ruchu obrotowego na posuwisto-zwrotny dla członu sprzęgającego (45) w kierunku osi geometrycznej osi.
2. 2. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 1, znamienna tym, że człon (46) sterujący sprzęgłem obejmuje powierzchnię prowadzącą związaną z osią (21) piasty, wpust przełączający (49) przemieszczalny wzdłuż powierzchni prowadzącej i stanowiący element napędowy członu sprzęgającego (45) i człon wspomagający oraz element uruchamiający (66) poruszający wpust przełączający.
3. 3. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 2, znamienna tym, że człon sprzęgający (45) obejmuje powierzchnię krzywkową (47), rozciągającą się w kierunku osi geometrycznej osi, a wpust przełączający (49) i powierzchnia krzywkowa (47), funkcjonalnie współpracujące, stanowią zespół zamiany ruchu obrotowego na posuwisto-zwrotny dla członu sprzęgającego (45) w kierunku osi geometrycznej osi.
4. 4. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 2 albo 3, znamienna tym, że oś (21) piasty obejmuje rowek spiralny (21b) tworzący powierzchnię prowadzącą.
5. 5. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 2 albo 3, znamienna tym, że powierzchnia prowadząca jest nachylona pod kątem równym w przybliżeniu od 10° do 50° względem osi geometrycznej osi.
6. 6. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 4, znamienna tym, że powierzchnia prowadząca jest nachylona pod kątem równym w przybliżeniu od 10° do 50° względem osi geometrycznej osi.
7. 7. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 3, znamienna tym, że powierzchnia krzywkowa (47) jest nachylona pod kątem równym w przybliżeniu od 20° do 70° względem osi geometrycznej osi.
8. 8. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 4, znamienna tym, że rowek spiralny (21b) biegnie przez oś (21) piasty.
9. 9. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 4, znamienna tym, że wpust przełączający (49) ma część o trójkątnym przekroju poprzecznym, umieszczoną wewnątrz rowka spiralnego (21b) i prostopadłą do osi geometiycznej osi.

   189 800
10. 10. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 8, znamienna tym, że wpust przełączający (49) ma część o trójkątnym przekroju poprzecznym, umieszczoną wewnątrz rowka spiralnego (21b) i prostopadłą do osi geometrycznej osi.
11. 11. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 9, znamienna tym, że część o trójkątnym przekroju poprzecznym styka się z powierzchnią prowadzącą.
12. 12. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 2 albo 3, znamienna tym, że człon sprzęgający (45) jest selektywnie sprzęgalny z jarzmem (41) satelitów.
13. 13. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 2 albo 3, albo 9, albo 10, znamienna tym, że człon (48) poruszający wpustem przełączającym (49) stanowi element napędowy wpustu przełączającego (49) w kierunku jarzma (41) satelitów.
14. 14. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 12, znamienna tym, że człon (48) poruszający wpustem przełączającym (49) stanowi element napędowy wpustu przełączającego (49) w kierunku jarzma (41) satelitów.
15. 15. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 2 albo 3, albo 9, albo 10, albo 14, znamienna tym, że obejmuje ponadto pierwszy człon wspomagający do dociskania członu sprzęgającego (45) w kierunku jarzma (41) satelitów, drugi człon wspomagający do naciskania wpustu przełączającego (49) w kierunku członu sprzęgającego (45) i trzeci człon wspomagający do naciskania wpustu przełączającego (49) w kierunku od członu sprzęgającego (45).
16. 16. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 12, znamienna tym, że obejmuje ponadto pierwszy człon wspomagający do dociskania członu sprzęgającego (45) w kierunku jarzma (41) satelitów, drugi człon wspomagający do naciskania wpustu przełączającego (49) w kierunku członu sprzęgającego (45) i trzeci człon wspomagający do naciskania wpustu przełączającego (49) w kierunku od członu sprzęgającego (45).
17. 17. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 15, znamienna tym, że kierunek siły nacisku wpustu przełączającego (49) na człon sprzęgający (45) pokrywa się z kierunkiem osi geometrycznej osi.
18. 18. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 16 albo 17, znamienna tym, że człon przemieszczający wpust przełączający obejmuje element uruchamiający stykający się z wpustem przełączającym (49) i człon sterujący (68b) sprzęgający się suwliwie z elementem uruchamiającym (66), przy czym co najmniej jeden spośród członów wspomagających jest umieszczony w celu oddziaływania na element uruchamiający (66) i człon sterujący (68b) w przeciwnych kierunkach.
19. 19. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 18, znamienna tym, że element uruchamiający (66) jest usytuowany po stronie wpustu przełączającego (49) skierowanej przeciwnie do jarzma (41) satelitów.
20. 20. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 18 albo 19, znamienna tym, że pierwszy człon wspomagający jest umieszczony w celu oddziaływania na element uruchamiający (66) i człon sterujący (68b) w przeciwnych kierunkach, przy czym pierwszy człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż drugi człon wspomagający, a drugi człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż trzeci człon wspomagający.
21. 21. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 18, znamienna tym, że element uruchamiający (66) jest usytuowany po stronie wpust przełączający (49) skierowanej do jarzma (41) satelitów.
22. 22. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 21, znamienna tym, że drugi człon wspomagający stanowi element napędowy elementu uruchamiającego (66), a człon sterujący (68b) jest przemieszczalny w przeciwnych kierunkach, przy czym drugi człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż trzeci człon wspomagający, a trzeci człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż pierwszy człon wspomagający.
23. 23. Skrzynka przekładniowa według zastrz. 22, znamienna tym, że drugi człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż trzeci człon wspomagający, a trzeci człon wspomagający ma większą siłę wspomagającą niż pierwszy człon wspomagający.

    * * *

    189 800