PL168092B1 - Zlacze swiatlowodowe PL PL - Google Patents

Abstract

Zlacze swiatlowodowe zawierajace wydrazony, zasadniczo cylindryczny czlon majacy pierwszy i drugi koniec oraz element tulejowy do zakonczenia swiatlowodu, przy czym element tulejowy jest usytu- owany wewnatrz wymienionego czlonu cylindrycz- nego w poblizu pierwszego konca, znamienne tym, ze czlon cylindryczny (24) ma przymocowane ele- menty zaczepowe (50) do sprzegania z jednym lub wieloma wystepami (6) na gniezdzie (1), przy czym te elementy zaczepowe (50) sa przymocowane do czlonu cylindrycznego (24) w poblizu wymienionego pierwszego konca; oraz ma obudowe (22) przymo- cowana suwliwie do czlonu cylindrycznego (24), przy czym obudowa ta ma skosy (56) do odlaczania elementów zaczepowych (50) od wystepów (6), gdy obudowa (22) jest poruszana w kierunku drugiego konca cylindrycznego czlonu. F i g . 3 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest złącze światłowodowe do łączenia i rozłączania falowodów optycznych, a bardziej szczegółowo złącze wciskane i wyciągane, umożliwiające szybkie rozłączenie złącza światłowodowego. Złącze to jest kompatybilne z gniazdami złącz typu ST.

Korzystnie ze światłowodów do szybkiej łączności i transmisji danych za pomocą sygnałów optycznych zostało już dobrze opanowane. Obecnie wykorzystuje się już setki tysięcy mil światłowodów. Konieczne stało się zatem opracowanie kompatybilnych złączy światłowodowych, które mogą być łatwo łączone i rozłączane. Skonstruowaniu takich złączy poświęcono wiele wysiłków, patrz np. europejski opis patentowy nr 345517. Użyte tu określenie złącze oznacza wyrób, który umożliwia łączenie, rozłączanie i ponowne łączenie dwóch światłowodów, w przeciwieństwie do określenia połączenie,które normalnie oznacza trwałe połączenie pomiędzy światłowodami.

Kilka konstrukcji złączy światłowodowych zawierało elementy mocujące typu bagnetowego, takie jak przedstawiono w opisie patentowym St. Zjedn. nr 3 803 409 i w europejskim opisie patentowym nr 390275. W swej najprostszej postaci tego typu element mocujący zawiera sprzęg posiadający jeden lub więcej wystających na zewnątrz występów i obrotowe, żeńskie gniazdo posiadające wewnątrz spiralną szczelinę przeznaczoną do przyjęcia tych występów. Sprzęg taki może zawierać wewnętrzną płytkę montażową przeznaczoną do przymocowania złącza do modułu połączenia, jak pokazano w opisie patentowym St. Zjedn. nr 3 947 182 lub też sprzęg może zawierać dwustronnie zakończon gniazdo, które współpracuje z dwoma gniazdami żeńskimi (jedno na każdym końcu światłowodu), jak przedstawiono

168 092 w opisie patentowym St. Zjedn. nr 3 948 582. Dalsze ulepszenie dotyczy sposobu obracania żeńskiego gniazda wokół sprzęgu. Stwierdzono, że obrót taki mógłby powodować niepożądane ścieranie światłowodu i powierzchni podczas operacji łączenia. Aby uniknąć takiego ścierania korpus złącza (tuleja) może być wyposażony w środki do ustawiania tulei w położeniu zgodnym z gniazdem złącza, jak to się proponuje w opisach patentowych St. Zjedn. nr 4 354 731 i 4 793 683.

Opisano w opisie patentowym St. Zjedn. nr 4 634 214 takie elementy ustawiające połączone z członem mocującym typu bagnetowego. Złącze to nazywane jest złączem ST, a jego przykładowe wykonanie pokazano na załączonym rysunku fig. 1. Znane złącze ST zawiera zasadniczo dwustronnie zakończone gniazdo 1, które przyjmuje dwa wtyki 2, (na fig. 1 pokazano tylko jeden) przymocowane do końców światłowodów. Każdy rurowy koniec gniazda 1 ma prowadzącą szczelinę 3, która przymuje kołek prowadzący 4 przymocowany do tulejowej podpory wtyku 2. Elementy te uniemożliwiają obracanie się tulei względem gniazda, gdyż mogłoby to spowodować uszkodzenie czołowych powierzchni światłowodów. Gniazdo 1 ma usytuowane naprzeciw siebie na średnicy występy 6, które wchodzą suwliwie w spiralne lub mające kształt litery J szczeliny 7 na bagnetowej osłonie 8 wtyku 2. Osłona 8 jest sprzężona z tuleją 5 w taki sposób, że osłona 8 może swobodnie obracać się względem tulei 5. W gnieździe 1 zwykle stosuje się również element ustawiający (nie pokazano) dla tulei. Do takiej podstawowej konstrukcji ST dodane zostały dodatkowe cechy, takie jak przedłużacz trzewikowo-kołpakowy przedstawiony w opisie patentowym St. Zjedn. nr 4 812 009.

W europejskim opisie patentowym nr 395491 opisano zmiany mocowania bagnetowego, które również wymagają wtyku i gniazda do rotacji względnej w celu zablokowania razem części. Można również przewidzieć występ na światłowodach, taki jak np. rurka obciskająca lub uchwyt na zewnątrz płaszcza światłowodu, jak przedstawiono w europejskim opisie patentowym nr 405666.

Chociaż złącze ST jest dość proste w użyciu, to jednak ma kilka wad. Pierwsza z nich związana jest z koniecznością ręcznego obracania osłony 8 w celu spowodowania połączenia z gniazdem 1. Uniemożliwia to stosowanie złącza ST w miejscach gęsto obsadzonych gdzie jest za mało przestrzeni do manipulowania osłoną 8. Wymaganie względnego obrotu pomiędzy osłoną 8 a gniazdem 1 uniemożliwia również tworzenie zespołów złączy, to znaczy umieszczanie wielu złączy w jednej obudowie, tak jak w przypadku podwójnych złączy światłowodowych przedstawionych w opisach patentowych St. Zjedn. nr 4 762 388, 4 611 887 i 4 687 291, które są montowane w dużych ilościach w sieciach integracji danych z rozprowadzaniem światłowodowym.

Zamiast mocowania bagnetowego podwójne złącza zwykle wykorzystują mechanizmy zatrzaskowe do łączenia gniazd i wtyków złączy. Stosuje się również ramiona zaczepowe w celu uzyskania zatrzaskowego zamknięcia w kilku prostych konstrukcjach złączy, takich jak opisane w opisach patentowych St. Zjedn. nr 4 225 214 i 4 210 695. Niestety, większość z tych konstrukcji nadal wymaga manipulowania dźwigniami poruszającymi aby umożliwić rozłączenie zatrzasków, a zatem, z konstrukcjami tymi wiążą się takie same ograniczenia jak w przypadku złączy ST w odniesieniu do miejsc o dużej gęstości połączeń. Jedna interesująca konstrukcja zatrzaskowa rozwiązuje jednakże ten problem w szybko rozłączanym złączu światłowodowym typu wciskanego i wyciąganego. Przykład takiego złącza przedstawiono w opisie patentowym St. Zjedn. nr 4 268 115. W konstrukcji tej przesuwna obudowa otacza korpus wtyku złącza, przy czym do korpusu tego przymocowane są integralnie z nim dwa zaczepy, które wchodzą w pierścieniowy rowek w gnieździe złącza. Kiedy obudowa przesuwa się po korpusie złącza w kierunku od gniazda, dwa otwory w obudowie stykają się z hakami zaczepowymi i powodują ich wyjście z pierścieniowego rowka.

Podobne wciskane i wyciągane złącze światłowodowe, które jest obecnie szeroko stosowane, znane jest jako złącze SC. Przykład wykonania takiego złącza pokazano na rysunku fig. 2. Bardziej szczegółowy opis można znaleźć w japońskiej normie przemysłowej JIS C 5973 na złącza światłowodowe typu F04, opublikowanej przez Japanese Standards Association. Konstrukcja ta również wykorzystuje dwustronnie zakończone gniazdo 10, ale zarówno

168 092 gniazdo jak i wtyk 11 mają przekrój prostokątny. Wtyk 11 zawiera tulejowy uchwyt 12, który przytrzymuje tuleję 13. Tulejowy uchwyt 12 ma wycięcia 14, które sprzęgają się z hakami 15 zaczepów 16, będących częścią gniazda 10. Wtyk 11 zawiera ponadto przesuwna obudowę 17 otaczającą tulejowy uchwyt 12. Obudowa 17 ma wykonane w niej szczeliny 18, które mają boczne skosy 19 przy swym przednim końcu. Kiedy wtyk 11 wprowadzany jest w gniazdo 10, haki 15 sprzęgają się z wycięciami 14. Ciągnięcie za kabel światłowodowy nie powoduje rozłączenia elementów, ponieważ kabel jest bezpośrednio przymocowany do szkieletu, który jest złączony tylko z tulejowym uchwytem 12. Jeżeli jednak obudowę 17 odciąga się od gniazda 10, wówczas skosy 19 dochodzą do styku z przednimi przedłużeniami zaczepów 16, powodując uniesienie tych zaczepów i wyprzęgnięcie haków 15 z wycięć 14.

Chociaż konstrukcja SC ma kilka zalet w stosunku do konstrukcji ST, oba złącza są całkowicie niekompatybilne, Ponadto w użyciu jest już kilka milionów złączy ST i liczba ta zbliża się szybko do dziesięciu milionów. Byłoby zatem pożądane i korzystne opracowanie wciskanego i wyciąganego złącza światłowodowego posiadającego zalety złącza SC, które jednak byłoby całkowicie kompatybilne z konstrukcją ST i mogłoby być dzięki temu używane z istniejącymi gniazdami ST.

Według wynalazku złącze światłowodowe zawiera wydrążony, zasadniczo cylindryczny człon mający pierwszy i drugi koniec oraz element tulejowy do zakończenia światłowodu, gdzie element tulejowy jest usytuowany wewnątrz wymienionego członu cylindrycznego w pobliżu pierwszego końca, przy czym człon cylindryczny ma przymocowane elementy zaczepowe do sprzęgania z jednym lub wieloma występami na gnieździe, te elementy zaczepowe są przymocowane do członu cylindrycznego w pobliżu wymienionego pierwszego końca,; oraz ma obudowę przymocowaną suwliwie do członu cylindrycznego, przy czym obudowa ta ma pochyłe powierzchnie do odłączania elementów zaczepowych od występów, gdy obudowa jest poruszana w kierunku drugiego końca cylindrycznego członu.

Tak więc założony cel, którym było opracowanie wciskanego i wyciąganego złącza światłowodowego o zaletach złącza typu SC i jednocześnie całkowicie kompatybilnego z konstrukcjami posiadającymi gniazda typu ST, osiągnięto dzięki złączu światłowodowemu łączonemu i rozłączanemu, zawierającemu, wydrążony cylindryczny człon złącza przymocowany do członu wytrzymałościowego kabla światłowodowego, przy czym ten cylindryczny człon ma elementy zaczepowe do sprzęgania z bagnetowymi występami gniazd typu ST oraz przesuwną osłonę lub obudowę otaczającą ten człon cylindryczny, która ma elementy służące do odłączania elementów zaczepowych od występów, przy oddalaniu obudowy od gniazda ST. Ponadto w obudowie wykonane są szczeliny lub wnęki umożliwiające odginanie się elementów zaczepowych od środka złącza.

Do członu cylindrycznego może być bezpośrednio przymocowana tuleja, ale korzystniejsze jest mocowanie tulei do tulejowego uchwytu, który jest sprzężony z cylindrycznym członem w taki sposób, aby możliwy był niewielki względny ruch pomiędzy członem cylindrycznym a tulejowym uchwytem. Człon cylindryczny zawiera korzystnie występ ustawiający złącze w położeniu zgodnym z gniazdem ST oraz prowadnicę ustawiającą ten człon zgodnie z tulejowym uchwytem. Do obudowy może być również przymocowana nasuwka ochronna w celu zapewnienia dodatkowego zmniejszania naprężeń i ułatwiania przesuwania obudowy.

Dla lepszego zrozumienia wynalazek będzie omówiony na podstawie załączonych rysunków, na których:

fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny znanego złącza światłowodowego ST;

fig. 2 przedstawia widok w boku z częściowym przekrojem znanego złącza światłowodowego SC;

fig. 3 przedstawia widok perspektywiczny złącza światłowodowego do łączenia i rozłączania według wynalazku;

fig. 4 przedstawia przekrój poziomy złącza światłowodowego według wynalazku wzdłuż linii IV-IV z fig. 3;

fig. 5 przedstawia widok z przodu złącza światłowodowego według wynalazku; a

168 092 fig. 6 przedstawia widok z góry podwójnego złącza światłowodowego wykonanego według wynalazku.

Nawiązując obecnie do rysunków, a zwłaszcza do fig. 3 i 4, przedstawiono tam rozłączne przez wciskanie i wyciąganie, złącze światłowodowe 20 według wynalazku. Złącze światłowodowe 20 składa się zasadniczo z zewnętrznej obudowy 22, która jest osadzona przesuwnie na wydrążonym, cylindrycznym członie 24. W korzystnym przykładzie realizacji obudowa 22 ma przekrój zasadniczo prostokątny lub kwadratowy, natomiast człon 24 ma przekrój kołowy (jak pokazano na fig. 5). Jak pokazano na fig, 4 człon wytrzymałościowy 26 kabla światłowodowego 28, zwykle opasanie z Kevlaru jest odsłonięty i przymocowany do bliskiego końca członu 24 za pomocą metalowego zacisku 30. Zewnętrzna powierzchnia bliskiego końca członu 24 może posiadać szereg nacięć lub grzbietów 32, aby polepszyć działanie chwytowe zacisku 30. Światłowód 34, łącznie ze swą koszulką i buforem 36, przechodzi przez człon 24 w kanał w tulejowym uchwycie 38 i kończy się w tulei 40 przymocowanej do tulejowego uchwytu 38. Chociaż tuleja 40 mogłaby być bezpośrednio przymocowana do członu 24, pożądane jest umożliwienie pewnego względnego ruchu pomiędzy tuleją 40 a członem 24, co wyjaśniono dokładniej poniżej.

Obudowa 22, człon 24 i tulejowy uchwyt 38 mogą być wykonane z dowolnego trwałego materiału. Chociaż korzystne są materiały polimerowe, mogą być również używane materiały metaliczne lub ich kombinacje. Odpowiednie materiały na obudowę 22, człon 24 i tulejowy uchwyt 38 stanowią polimery ciekłych kryształów, sulfon polieterowy (PES), poliwęglan (znany w handlu pod nazwą LEXAN), politereftalan butylenu (PBT), polisiarczek fenylenu (PPS), keton polietero-eterowy (PEEK) oraz imid polieterowy (PEI). Tuleja 40 może być wykonana z wielu różnych materiałów, takich jak metale i polimery, a zwłaszcza materiały ceramiczne, przy czym korzystny jest tlenek cyrkonu. Zewnętrzna powierzchnia obudowy 22 może być wyposażona w grzbiety/rowki 42, aby polepszyć uchwyt obudowy. Nasuwka ochronna 44 (wykonana korzystnie w termoplastycznego elastomeru, takiego jak poliuretan) może być przymocowana do obudowy 22 za pomocą sprzęgających się kołnierzy 46 i 48. Nasuwka ochronna 44 zapewnia dodatkowe zmniejszenie naprężeń i ułatwia ręczne przesuwanie obudowy 22.

Nowość wynalazku polega na sposobie, jakim złącze 20 jest połączone z i odłączone od gniazda typu ST, takiego jak gniazdo 1 pokazane na fig. 1. Odbywa się to przez zastosowanie dwóch usytuowanych naprzeciw siebie na średnicy ramion zaczepowych 50, które są przymocowane do członu 24 (zawiasowo), usytuowane w jednej linii z nim i korzystnie integralnie z nim. Każdy zaczep 50 ma otwór 52 przeznaczony do przyjmowania występów 6 na rurowych końcach gniazda ST 1. Przy przedniej krawędzi 54 każdego ramienia zaczepowego 50 znajduje się skos, przy czym, przy wprowadzaniu złącza 20 w gniazdo 1, występy 6 stykają się ze skośnymi krawędziami 54 odginając ramiona zaczepowe 50 od członu 24 i umożliwiając, by występy 6 wsunęły się pod ramiona zaczepowe 50, aż znajdą się pod otworami 52, i wtedy ramiona zaczepowe 50 powracają zatrzaskowo do swego pierwotnego położenia odciążonego. W tym celu ramiona zaczepowe 50 powinny być wykonane z elastycznego i nieco sprężystego materiału, takiego jak poprzednio wspomniane PES, PBT lub poliwęglan, Ugięcie może następować wzdłuż ramion zaczepowych 50, albo tuż przy przegubowym połączeniu pomiędzy ramionami zaczepowymi 50 a członem 24.

Fachowcy będą wiedzieli, że w tej chwili każda siła ciągnąca wywierana na kabel 28 będzie przenoszona bezpośrednio na powierzchnię styku pomiędzy ramieniem zaczepowym a występem na skutek tego, że człon wytrzymałościowym 26 jest przymocowany do członu 24, który jest wykonany integralnie z ramionami zaczepowymi 50. Złącza 20 nie można zatem rozłączyć przez ciągnięcie za kabel 28 (lub przez popychanie jakichś części). Złącze 20 można jednak odłączyć od gniazda ST 1 po prostu przez pociągnięcie za obudowę 22 (lub nasuwkę ochronną 44). Obudowa 22 ma na swym dalszym końcu pochyłe powierzchnie 58 przy skrzydełkach 57 (pokazanych na fig. 3, ale jedynie słabo widocznych na fig. 5), które odchodzą na boki od przednich krawędzi 54 ramion zaczepowych 50. Przy odciąganiu od gniazda 1 obudowa 22 przesuwa się po członie 24, a pochyłe powierzchnie 56 naciskają na skrzydełka

168 092 powodując uniesienie ramion zaczepowych 50 i odłączenie występów 6 gniazda 1 z otworów 52. Dalsze ciągnięcie za obudowę 22 powoduje wyciąganie złącza 20, gdy obudowa 22 styka się w sposób wymuszony z ramionami zaczepowymi 50 przy pochyłych powierzchniach 58. Należy zauważyć, że trzeba przewidzieć miejsce przy ramionach zaczepowych 50, aby ramiona te mogły odginać się od członu 24. W związku z tym obudowa 22 ma szczeliny 60 dla pomieszczenia ramion 50, gdy się one wyginają. Oczywiście ścianki obudowy 22 mogłyby być grubsze, a w takim przypadku wnęka lub rowek (zamiast szczelin przechodzących przez całą grubość ścianek) wystarczyłby dla zapewnienia miejsca dla ramion zaczepowych 50. Przewidziano również opory dla ciągnięcia bocznego przez przymocowanie dwóch zasadniczo równoległych nóżek 61 do zewnętrznej powierzchni członu 24, zmniejszających wpływ sił bocznych przyłożonych do kabla 28. Opory ciągnięcia bocznego są zwiększane poprzez sposób, w jaki nóżki 61 opierają się o zewnętrzną stronę gniazda 1 we współdziałaniu z członem 24 opierającym się o wewnętrzną stronę gniazda 1. Nóżki 61 mają łukowe powierzchnie 63, które są zgodne z zewnętrznym kształtem i wymiarami rurowego końca gniazda 1. Nóżki zapewniają również wzajemne zgodne ustawienie pomiędzy członem 24 a obudową 22.

Pożądane jest również, jak już wspomniano, umożliwienie pewnego względnego ruchu pomiędzy tuleją 40 z członem 24, aby zapobiec bezpośredniemu przykładaniu naprężenia lub sił bocznych do światłowodu 34. Według wynalazku odbywa się to przez umożliwienie przesuwania się uchwytu tulejowego 38 wewnątrz członu 24 i przez dodatkowe zastosowanie sprężyny śrubowej 62, która spycha uchwyt tulejowy 38 do przodu. Przy jednym swym końcu sprężyna 62 opiera się na rozszerzeniu 64 uchwytu tulejowego 38, natomiast jej drugi koniec oparty jest na sięgającym do wewnątrz kołnierzu lub pierścieniowym osadzeniu 66 członu 24. W ten sposób żadne siły wywierane na kabel 28 nie są odczuwane przez tulejowy uchwyt 38 (lub tuleję 40), ponieważ są one przenoszone na człon 24 przez owinięcie 26 z Kevlaru i przez zacisk 30, a powierzchnie czołowe tulei w gnieździe pozostają w wymuszonym styku na skutek działania sprężyny spychającej w każdym złączu.

Z konstrukcją taką związane sąjednak dwa problemy. Przede wszystkim trudno jest dokładnie wprowadzić buforowy światłowód 36 w bliższy koniec 68 tulejowego uchwytu 38 ze względu na odległość pomiędzy bliższym końcem 68 a otworem członu 24. Po drugie, ważne jest, aby zacisk 30 wywierał dużą siłę chwytającą na owinięcie 26 z Kevlaru, ale cienkie ścianki członu 24 czynią go podatnym na zginanie, gdyby zacisk 30 działał zbyt silnie. Ze względów technologicznych (mianowicie konieczność ukształtowania odsadzenia 66 w członie 24) ścianki członu 24 nie mogą być już grubsze przy końcu zaciskowym. Oba te problemy rozwiązano jednak prze zastosowanie tulejowej wkładki 70 wprowadzonej w człon 24 w sąsiedztwie zacisku 30 i przy bliższym końcu 68 tulejowego uchwytu 38. Tulejowa wkładka 70 służy jako prowadnica ustawiająca, by zapewnić, że buforowany światłowód 36 właściwie wchodzi w bliższy koniec 68 tulejowego uchwytu, a ponadto nadaje ona również sztywność konstrukcyjną ściankom szkieletu 24 przy jego końcu zaciskowym. Tulejowa wkładka 70 korzystnie ma pierścieniowy grzbiet 72, który pasuje do odpowiedniego rowka w wewnętrznej ściance członu 24.

Tulejowa wkładka 70 ma również kanał o średnicy wystarczającej, by możliwe było pewne łukowe wygięcie buforowanego światłowodu 36 w tej tulejowej wkładce spowodowane przez niewielki ruch osiowy tulei 40, który następuje wtedy, gdy dwie takie tuleje opierają się siłowo o siebie wewnątrz gniazda 1. Tulejowy uchwyt 38 nie może wchodzić zbyt głęboko w człon 24 ze względu na zderzak 71, który opiera się o koniec członu 24. Długość i położenie tulei 40 są przy tym takie, że tuleja 40 wystaje około 0,5 mm poza zamierzoną płaszczyznę styku wewnątrz gniazda 1. Odchyłki wymiarów oraz odpowiednio dobrana stała sprężyny zapewniają istnienie siły około 9 N na powierzchni zetknięcia pomiędzy tulejami, jak to jest wymagane przez dane techniczne konstrukcji ST.

Nawiązując teraz do fig. 5, można tu zobaczyć kilka innych właściwości złącza światłowodowego 20. Obudowa 22 ma kilka ukształtowanych integralnie z nią, wystających do wewnątrz palców 74, aby pomóc przy wprowadzaniu jednego z cylindrycznych końców gniazda 1 w złącze 20. Końce palców prowadzących 74 są zakrzywione, aby ich kształt był

168 092 zgodny z kołowym przekrojem gniazda 1. Pochyłe powierzchnie 56 obudowy 22 są schowane za palcami 74 na fig. 5. Wystający na zewnątrz kolek prowadzący 76 jest wykonany integralnie na powierzchni członu 24 tak. bv bvł donasowanv do szczelinv prowadzacei 3 na gnieźA. ' , , i , , Λ. C?

dzie ST. Wreszcie, zewnętrzna widoczna powierzchnia obudowy 22 może mieć oznaczenie lub występ 78 informujący użytkownika o właściwym ustawieniu złącza 20 względem kołka prowadzącego 76.

Oprócz połączenia kształtowego pomiędzy gniazdem 1 a członem 24 zastosowano również elementy połączenia kształtowego, aby uniemożliwić względny ruch obrotowy pomiędzy tulejowym uchwytem 38 a członem 24. Człon 24 ma drugą szczelinę prowadzącą 80, która jest dopasowana do wypustu 82 wykonanego na zewnętrznej powierzchni tulejowego uchwytu 38. Takie łączenie kształtowe wraz z zapewnianym przez kołek prowadzący 76 i szczelinę prowadzącą 3, zapewnia, że tuleja 40 nie może obracać się względem gniazda 1, przez co zapobiega się wycieraniu, które w przeciwnym przypadku miałyby miejsce, gdyby dwa czołowe końce światłowodu opierały się wzajemnie o siebie w gnieździe 1, a ponadto zapobiega się w ten sposób niezamierzonemu obracaniu tulei 40 w stanie bez połączenia.

Figura 6 przedstawia, w jaki sposób wynalazek może być zastosowany w złączu podwójnym. W tym przykładzie realizacji pojedyncza obudowa 22' wchodzi na szkielety dwóch podzespołów 20a i 20b złącza. Ruch suwliwy obudowy 22' powoduje, że wewnętrzne ramiona zaczepowe (nie pokazano) w podzespołach 20a i 20b odłączają się od występów gniazda. Alternatywnie obudowa 22' mogłaby zawierać zespół typu obejmy zaciskowej, który wchodziłby po prostu na dwa kompletne złącza 20, każde posiadające przesuwną obudowę 22. Grzbiety 42 wykonane na zewnętrznej powierzchni obudowy 22 mogą być wykorzystywane, by pomóc w mocowaniu takiego zespołu obejmy zaciskowej.

Chociaż złącze światłowodowe według wynalazku mogłoby praktycznie być dowolnej wielkości, jest ono zasadniczo przeznaczone do stosowania z istniejącymi gniazdami ST. Zgodnie z tym złącze 20 powinno mieć w przybliżeniu następujące wymiary. Średnica zewnętrzna tej części członu 24, która jest otoczona przez gniazdo ST, wynosi w przybliżeniu 5,3 mm. Średnica wewnętrzna członu 24 wynosi w przybliżeniu 3,6 mm. Tulejowa wkładka 70 ma średnicę w przybliżeniu 3,4 mm, chociaż jest ona nieco stożkowa, aby wchodziła na wcisk w· człon 24, i ma długość w przybliżeniu 11,0 mm. Ramiona zaczepowe 50 mają długość około 13,0 mm i szerokość około 2,7 mm. Szerokość ramion zaczepowych 50 w poprzek skrzydełek 57, które sprzęgają się z pochyłymi powierzchniami 56, wynosi około 4,8 mm. Średnica otworów 52 w ramionach zaczepowych. 50 wynosi około 1,8 mm. Zewnętrzne wymiary obudowy 22 nie są związane z kompatybilnością z gniazdem ST, ale obudowa 22 powinna być .praktycznie jak najmniejsza, aby umożliwić dużą gęstość połączeń. Obudowa 22 ma korzystnie kształt kwadratu o boku 10,9 mm. Nasuwka ochronna 44 ma długość korzystnie około 2,8 mm.

Chociaż wynalazek opisano w odniesieniu do specyficznych przykładów realizacji, opis ten w swym zamyśle nie powinien powodować żadnych ograniczeń. Fachowcom na podstawie tego opisu wynalazku nasuną się różne modyfikacje opisanego przykładu realizacji, jak również alternatywne rozwiązania wynalazku. Zamiarem jest więc, aby załączone zastrzeżenia patentowe obejmowały takie modyfikacje, które mieszczą się we właściwym zakresie wynalazku.

168 092

168 092

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 150 zł

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Złącze światłowodowe zawierające wydrążony, zasadniczo cylindryczny człon mający pierwszy i drugi koniec oraz element tulejowy do zakończenia światłowodu, przy czym element tulejowy jest usytuowany wewnątrz wymienionego członu cylindrycznego w pobliżu pierwszego końca, znamienne tym, że człon cylindryczny (24) ma przymocowane elementy zaczepowe (50) do sprzęgania z jednym lub wieloma występami (6) na gnieździe (1), przy czym te elementy zaczepowe (50) są przymocowane do członu cylindrycznego (24) w pobliżu wymienionego pierwszego końca; oraz ma obudowę (22) przymocowaną suwliwie do członu cylindrycznego (24), przy czym obudowa ta ma skosy (56) do odłączania elementów zaczepowych (50) od występów (6), gdy obudowa (22) jest poruszana w kierunku drugiego końca cylindrycznego członu,
2. 2. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że elementy zaczepowe mają dwa zasadniczo równoległe ramiona zaczepowe (50) przymocowane do cylindrycznego członu (24) i ustawione zgodnie z nim, przy czym każde z tych ramion zaczepowych (50) ma otwór (52) do przyjmowania jednego z występów (6)
3. 3. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że człon cylindryczny (24) ma kołek (76) do ustawiania tego członu cylindrycznego (24) zgodnie ze szczeliną (60) prowadzącą w gnieździe (1), a element tulejowy (40) ma wypust (82) do ustawiania tego elementu tulejowego zgodnie ze szczeliną (80) prowadzącą w członie cylindrycznym (24).
4. 4. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że ponadto ma środki (30) do zaciskania członu wytrzymałościowego (26) przyporządkowanego światłowodowi na drugim końcu członu cylindrycznego (24).
5. 5. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że ponadto ma środki umożliwiające względny ruch pomiędzy wymienionym elementem tulejowym (40) a członem cylindrycznym (24).
6. 6. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (22) otacza człon cylindryczny (24) i ma jedną lub kilka szczelin (60) dla pomieszczenia wymienionych elementów zaczepowych, a ponadto ma przymocowane do członu cylindrycznego (24) nóżki (61) do ustawiania członu cylindrycznego (24) wewnątrz obudowy (22) i do zapewniania odporności na siły boczne działające na światłowód.
7. 7. Złącze według zastrz. 2, znamienne tym, że wymienione skosy obudowy (22) stanowią wiele pochyłych powierzchni (56) przymocowanych do obudowy (22), przy czym każda z tych pochyłych powierzchni jest zbliżona do i zasadniczo zwrócona do przedniej krawędzi (54) jednego z ramion zaczepowych (50).
8. 8. Złącze według zastrz. 4, znamienne tym, że ponadto ma tulej ową wkładkę (70) usytowaną wewnątrz cylindrycznego członu (24) przy jego drugim końcu dla ustawiania światłowodu zgodnie z elementem tulejowym (40).
9. 9. Złącze według zastrz. 5, znamienne tym, że ponadto zawiera środki do odpychania elementu tulejowego (40) od drugiego końca członu cylindrycznego (24).
10. 10. Złącze światłowodowe do łączenia i rozłączania z gniazdem mającym rurowy koniec, w którym zewnętrzna powierzchnia rurowego końca ma dwa średnicowo przeciwległe, odstające na zewnątrz występy bagnetowe, znamienne tym, że ma wydrążony, zasadniczo cylindryczny człon (24) posiadający powierzchnię wewnętrzną i powierzchnię zewnętrzną oraz pierwszy i drugi koniec, środki do zaciskania członu wytrzymałościowego (26) światłowodu wokół części zewnętrznej powierzchni członu (24) przy jego drugim końcu, element tulejowy (40) do zakończenia światłowodu, przy czym ten element tulejowy (40) usytuowany jest wewnątrz członu (24) przy jego pierwszym końcu, dwa średnicowo przeciwległe, podatne ramiona zaczepowe (50) przymocowane do członu (24) i integralnie z nim oraz ustawione zasadniczo

    168 092 zgodnie z członem (24), przy czym każde z tych ramion zaczepowych (50) ma otwór (52) przeznaczony do przyjęcia jednego z występów (6) i sięga w kierunku do pierwszego końca członu (24), oraz obudowę (22) otaczająca człon (24) i przymocowaną suwłiwie do tego członu, przy czym ma ona przekrój zasadniczo prostokątny i dwie szczeliny (60) w przeciwległych ściankach tej obudowy (22), a każda z tych szczelin (60) jest usytuowana przy i zgodnie z jednym z wymienionych ramion zaczepowych (50), przy czym obudowa (22) ma ponadto pochyłe powierzchnie (56) do odłączania wymienionych ramion zaczepowych (50) od występów (6), kiedy obudowa (22) jest poruszana w kierunku do drugiego końca członu cylindrycznego (24).
11. 11. Złącze według zastrz. 10, znamienne tym, że ponadto ma przymocowany do zewnętrznej powierzchni członu (24) kołek (76) do ustawiania tego członu (24) zgodnie ze szczeliną prowadzącą (60) na rurowym końcu gniazda (1), oraz przymocowany do elementu tulejowego (40) wypust (82) do ustawiania elementu tulejowego (40) zgodnie ze szczeliną prowadzącą (80) w członie (24).
12. 12. Złącze według zastrz. 10, znamienne tym, że ponadto zawiera środki umożliwiające względny ruch pomiędzy elementem tulejowym (40) a członem (24).
13. 13. Złącze według zastrz. 10, znamienne tym, że każde z ramion zaczepowych (50) ma na przedniej krawędzi (54) skosy, oraz złącze ma wiele pochyłych powierzchni (56) przymocowanych do obudowy (22), a każda z tych pochyłych powierzchni (56) jest usytuowana w pobliżu i zasadniczo równolegle do jednego z wymienionych skosów na przedniej krawędzi (54) ramion zaczepowych (50).
14. 14. Złącze według zastrz. 10, znamienne tym, że ponadto ma przymocowane do członu (24) nóżki (61) przeznaczone do ustawiania tego członu (24) wewnątrz obudowy (22) i do zapewniania odporności na działające na światłowód siły boczne, oraz nasuwkę ochronna. (44) przymocowaną do obudowy (22) w celu odciążania światłowodu i dla ułatwienia przesuwania obudowy (22).
15. 15. Złącze według zastrz. 12, znamienne tym, że ponadto ma tulejową wkładkę (70) usytuowaną wewnątrz członu (24) w pobliżu jego drugiego końca dla ustawiania światłowodu (34) zgodnie z kanałem w elemencie tulej owym (40), oraz środki do odpychania elementu tulej owego (40) od drugiego końca członu (24).