Przedmiotem wynalazku sa .powietrzne materia¬ ly wybuchowe w postaci sproszkowanej miesza¬ niny chlorku amonu, azotanów metali alkalicanych i weglanów metali ziem alkalicznych z sensybili- zatorem wybuchu oraz z substancjami palnymi lub tlenodajnymi, posiadajace wyzsza energie i wiek¬ szy stopien bezpieczenstwa wobec gazów kopalnia¬ nych niz znane powietrzne materialy wybuchowe o tych samych udzialach skladników uczulajacych jak i sposób otrzymywania tych powietrznych ma¬ terialów wybuchowych.Znane sa powietrzne materialy wybuchowe w formie proszku, sporzadzone ze skladników uczu¬ lajacych wybuch, soli jonowymiennych, weglanów metali i spalajacych sie substancji, zawierajace mieszanine chlorku amonu, azotanów metali alka¬ licznych i weglanów metali ziem alkalicznych z sensybilizatorem, nitroglicerynowym jako uczu- laczem wybuchu oraz z substancjami palnymi lub dostarczajacymi tlenu.W tych znanych mieszankach jako skladniki sto¬ suje sie trójazotan gliceryny, dwuazotan glikolu, azotan sodu, chlorek amonu, rozdrobniony kwas krzemowy, weglan lub stearynian wapnia, maczke guarowa i maczke drzewna.Materialy te wywiazuja przy swej detonacji tyl¬ ko ograniczona ilosc errergii. Podwyzszanie ilosci energii poprzez zwiekszenie udzialu skladników uczulajacych wybuch lub udzialu spalajacych sie substancji z wysokoujeimnym bilansem tlenowym 10 15 20 25 30 jest czesto niemozliwe ze wzgledu na zwiazane z tym obnizenie stopnia bezpieczenstwa wobec ga¬ zów kopalnianych.Powietrzne materialy wybuchowe wedlug wyna¬ lazku charakteryzuja sie tym, ze zawieraja 0,1—5, korzystnie 0,5—2% tworzacego otoczka srodka plo- mieniochronnego w przeliczeniu na calosc suchej masy materialu wybuchowego przy utrzymaniu wartosci liczbowej stosunku molowego, chlorku amonu lub azotanów metali alkalicznych w zakre¬ sie 0,6—1,6 przy 60—90, korzystnie 75—85p/o udziale soli jonowymiennych w calosci materialu wybu¬ chowego.Wprowadzane srodki plomienioochronne tworzace otoczki skladaja sie z mieszaniny substancji wy¬ wiazujacych kwas fosforowy (np. polifosforan amonowy, kwasny fosforan dwuamonowy) ze sklad¬ nika bogatego w grupy hydroksylowe oraz srodka speczniajacego lub prekondensaty amdnoplastów jak i substancji speczniajacej powodujacej spienia¬ nie lub wzdymanie tej mieszaniny pod wplywem ogrzewania. Dzieki temu dodatkowi materialy te wykazuja wyzszy stopien bezpieczenstwa wobec gazów kopalnianych niz porównywalne powietrzne materialy wybuchowe. Jest nawet mozliwe aby w mieszaninie materialu wybuchowego zwiekszyc w-okreslonych granicach udzial substancji dostar¬ czajacych energie bez obnizania bezpieczenstwa wobec gazów kopalnianych.Zwiekszenie energii przy jednoczesnym utrzy- 111 022111 022 3 imaniu stopnia bezpieczenstwa wobec gazów kopal¬ nianych nalezy arzyjac jako zjawisko szczególnie zaskakujace gdyz wspomniane srodki plamienio- ahranne jak mp. zywice sztuczne, wykazuja bilans tlenowy nizszy niz 150—200%. Niebezpieczenstwo deflagracji powietrznych materialów wybuchowych ulega w przypadku wprowadzenia srodków plomie- ndochrormych tworzacych otoczkf zmniejszeniu, mi¬ mo ze wobec wysoico ujemnego bilansu tlenowego substancji organicznych zawartych w tych srod¬ kach nalezalo by oczekiwac zwiekszenia niebezpie¬ czenstwa deflagracji.Sposób wytwarzania powietrznych materialów wybuchowych wedlug wynalazku polega na tym, ze ulegajace spaleniu substancje organiczne trak¬ tuje sie wstepnie srodkami plomieniochronnymi tworzacymi otoczki i ewentualnie suszy, a nastep¬ nie miesza w znany sposób z pozostalymi sklad¬ nikami materialu wybuchowego, takimi jak wyzej wymienione przy ewentualnym wprowadzeniu estrów azotanowych glikolu, * pentaerytrytolu lub ich mieszanin zamiast sensybilizatora nitroglicery- nowego oraz ewentualnym dodaniu znanych srod¬ ków hydrofobowych.Wprowadzenie wymienionych srodków plomie- nioahronnych prowadzi do uzyskania powietrznych materialów wybuchowych o stosunkowo duzej energii, wykazujacych jpoza tym korzystne wlasci¬ wosci wybuchowe oraz bezpiecznych w uzyciu.Substancje zawierajace srodki plomieniochronne wytwarzajace otoczki podczas ogrzewania silnie sie pienia i wzdymaja (podobnie jak tak zwane weze faraona), a poczawszy od 200—<300°C ulegaja zwe¬ gleniu i zestalaja sie tworzac przy tym drobno- porowata, dobrze izolujaca poduszke (pianke). Po¬ duszka ta tworzy warstewke na powierzchni spa¬ lajacych sie substancji zawartych w powietrznych materialach wybuchowych.Jako skladniki bogate w grupy hydroksylowe wprowadza sie diole lub poliglikole typu skrobia lub pentaerytryt. Mozna równiez wprowadzac nis- koczasteczkowe, niezupelnie utwardzone produkty kondensacji formaldehydu lub substancji tworzacej formaldehyd z mocznikiem, melamina, ewentualnie fenolami, lub z kazda z tych substancji oddzielnie, otaeskuiych ogólnie jako aminoplasty. Te produkty wstepnej kondensacji zawieraja jeszcze liczne gru- 1 py hydroksylowe, które pod wplywem ciepla rea- ^ija z kwasem fosforowym wydzielanym przez zródlo kwasu fosforowego, tworzac wegiel, wode, dwutlenek wegla i inne niepalne gazy oraz utwar¬ dzana pianke aminoplastów. Srodek speczniajacy, np." dwucyjanodwuamid, sluzy do sjpieniania pro¬ duktów rozkladu bogatych w wegiel.Srodki ploomemochronne wytwarzajace otoczki zawdzieczaja swe wysmienite dzialanie zdolnosci sztucznych zywic do tworzenia pod wplywem pod¬ wyzszonej temperatury silnie rozdetej i zle prze¬ wodzacej cieplo skorupy z pianki, która nie ule¬ gajac sama spaleniu wytwarza dzieki powyzszym wlasciwosciom stosunkowo dlugotrwala izolacje chroniaca wnetrze przed dalszym ogrzewaniem i przed spalaniem.Srodki plomienioohronne wytwarzajace otoczki wystepuja w postaci proszków lub cieczy, w za- 4 leznosci od stosowanych skladników. Moga one byc równiez wprowadzane w postaci roztworów w roz¬ puszczalnikach stosowanych dla srodków plamie- niochromnych. Dzieki temu mozliwe jest dodawanie 5 ich do powietrznych materialów wybuchowych za¬ równo w postaci proszków jak i cieczy.Zalecany sposób stosowania polega na calkowi¬ tym lub czesciowym pokryciu powierzchni mate¬ rialu wybuchowego za pomoca roztworu srodka io plomieniochronnego korzystnie roztworu wodnego i na nastepnym odparowaniu rozpuszczalnika.Skladnik w formie proszku obciazonego srodkiem plomieniochronnym dodaje sie do powietrznego materialu wybuchowego. 15 Ze wzgledu na koniecznosc wytworzenia jedno¬ rodnej mieszaniny sposób ten moze byc realizo¬ wany z dobrym rezultatem w mieszalniku fluidal¬ nym. Szczególnie korzystne jest stosowanie tej metody wykonawczej wtedy, gdy wykonuje sie 20 otoczke srodkiem ploanieniochronnyim na substan¬ cji o ujemnym bilansie tlenowym. Jesli powietrzny material wybuchowy zawiera np. maczke drzewna mozna ja latwo i szybko zmieszac w mieszalniku fluidalnym z cieklym srodkiem plomieniochronnym. 25 Po wysuszeniu wzglednie utwardzeniu tworzywa sztucznego spelniajacego funkcje srodka wiazacego wprowadza sie maczke drzewna do powietrznego materialu wybuchowego. 30 Wedlug tego sposobu mozna wprowadzac do wy¬ soko bezpiecznych powietrznych materialów wybu¬ chowych lepiej spalajace sie substancje, co ozna¬ cza ze nadmiar tlenu w jonowymiennych solach zawartych w powietrznych materialach wybucho- 35 wych moze byc lepiej wykorzystywany niz bez zastosowania wynalazku.Omawiany sposób postepowania umozliwia wspo¬ mniane wyzej podwyzszenie energii wybuchu przy jednoczesnym polepszeniu lub co najmniej zacho- 40 waniu wysokiego stopnia bezpieczenstwa wybuchu i deflagracji.Ilosc dodawanych srodków plomieniochronnych wynosi 0,1—5°/o wagowych, przewaznie 0,5—2,0°/o wagowych w przeliczeniu na calosc materialu wy- 45 buchowego. Ilosc ta jest przeliczana na sucha sub¬ stancje, zas dokladne ilosci ustala sie wedlug bi¬ lansu tlenowego pozostalych skladników materialu wybuchowego. Sole jonowymiennie zawarte w po- wietrznych materialach wybuchowych skladaja sie 50 na ogól z azotanu potasu lub sodu lub ich mie¬ szanin, oraz z chlorku amonu. Nie jest konieczne, aby przyjmowac równowagowy stosunek chlorku amonu do azotanów. Stosunek molowy chlorku M przyjmowac wartosci 0,6—1,6. Udzial soli jonowy¬ miennych w calosci materialu wybuchowego wy¬ nosi od 60 do 90f/e wagowych, przewaznie od 75 do 85*/o wagowych.Jak to jest ogólnie znane, oprócz azotanów me- 60 tali alkalicznych mozna wprowadzac jeszcze inne sole oddajace tlen. Azotan amonu wystepuje prze¬ waznie w postaci granulek wzglednie granul. Ma¬ terial wybuchowy moze zawierac do 40e/o wago¬ wych azotanu amonu, przewaznie w granicach 65 4—20% wagowych.111 022 Powietrzne materialy wybuchowe, stanowiace przedmiot wynalazku moga zawierac jako substan¬ cje spalajace sie maczki roslinne jak skrobia, maczka guarowa i drzewna, cukier i inne mate¬ rialy o podobnym bilansie tlenowym. Jako sub¬ stancje spalajace sie wchodza równiez w rachube zwiazki w postaci soli typu soli amonowych kwasów organicznych, ich soli metali alkalicznych, soli me¬ tali ziem alkalicznych, jak np. szczawian amonu, kwasny winian potasu lub mrówczan wapnia.Substancje spalajace sie moga wystepowac w po¬ wietrznych materialach wybuchowych w ilosciach 0,5—8% wagowych, przewaznie 3—5°/o wagowych, w przeliczeniu na mieszanine materialu wybucho¬ wego.Jako weglany metali mozna .stosowac np. we¬ glany metali alkalicznych i metali ziem alkalicz¬ nych jak kwasny weglan sodowy, weglan magnezu, weglan wapniowy, dolomit, weglan barowy oraz weglany metali ciezkich jak weglan cynkowy lub weglan zelaza. Weglany metali wystepuja w po¬ wietrznych materialach wybuchowych w ilosciach 3—10% wagowych, przewaznie 4—8% wagowych.Substancjami uczulajacymi sa w mysl wynalazku estry azotanowe gliceryny, glikolu, pentaerytrytu lub ich mieszaniny. Estry azotanowe ciekle moga byc w iznany sposób zageszczane. Ilosci substancji uczulajacych wynosza 6,5—15% wagowych, prze¬ waznie 8—12% wagowych.Powietrzne materialy wybuchowe moga zawierac jak to jest ogólnie znane, srodki hydrofobowe typu mydel metali, np. stearynian wapnia. Mozna rów¬ niez dodawac do nich w znany sposób inne nie¬ organiczne substancje jak glinka, /krzemionka lub tlenek magnezu. Powietrzne materialy wybuchowe bedace przedmiotem wynalazku otrzymuje sie w znany sposób. Skladniki nieorganiczne za wy¬ jatkiem uziarnionego azotanu amonu rozdrabnia sie tak, aby 30—100% przeszlo przez sito o wy¬ miarach oczek 0,1 mm.Srodek plomieniochronny dodaje sie albo w po¬ staci ziarnistej, albo wedlug wyzej opisanego spo¬ sobu nanosi sie na powierzchnie imnych substancji i po wysuszeniu dodaje do mieszaniny. Szczególna skutecznosc wykazuje przy nanoszeniu srodka plo- mienochronnego na powierzchnie spalajacych sie substancji. Stale skladniki miesza sie nastepnie z cieklymi skladnikami uczulajacymi.Zaleta powietrznych materialów wybuchowych stanowiacych przedmiot wynalazku jest znaczne podwyzszenie energii wybuchu wskutek dodatku opisanych srodków plc^nieniochronnych, przy utrzy¬ maniu nie zmienionego stopnia bezpieczenstwa wo¬ bec gazów kopalnianych oraz wobec deflegracji.Jesli traktuje sie srodkami plomiendochronnymi spalajace sie organiczne substancje jak np. maczka drzewna lub maczka guarowa dzialajace na sprosz¬ kowane materialy wybuchowe spulchniajaco i wia¬ zace wode, osiaga sie ponadto .polepszenie trwalosci ich magazynowania. Dla wyjasnienia wynalazku przytacza sde dalej przyklady.Wynalazek objasniaja ale nie ograniczaja nizej podane przyklady.Przyklad I. 1,47 czesci gestoplynnego srodka plomieniochronnego o nazwie handlowej R-742 fir- 10 15 20 30 40 45 50 55 my „Felten and Guillaume AG" — Koln, miesza sde w .szybkobieznym mieszalniku z 2 czesciami maczki drzewnej. Wymieniony srodek plomienio¬ chronny zawiera okolo 32% wody, okolo 17% nie¬ rozpuszczalnych w wodzie aminoplastów, okolo 12% kwasnego fosforanu dwuamonowego oraz okolo 40% rozpuszczalnych w wodzie zywic i srodków pianotwórczych. Maczke drzewna obciazona srod¬ kiem plomieniotwórczym po wymieszaniu suszy sie, w wyniku czego wysuszona powierzchnia 2 czesci maczki drzewnej pokryta jest przez 1 czesc wysu¬ szonego srodka ploniieniochronnego. Produkt ten miesza sie najpierw ize stalymi skladnikami mie¬ szanki i materialu wybuchowego (tablica 1) w mie¬ szalniku Wernera-Pfleiderera. Ciekle srodki uczu¬ lajace dodaje sie jako ostatnie i miesza w ciagu 20 minut. Dla porównania ujeto w tablicy 1 znany powietrzny material wybuchowy (mieszanka 2).Zamiast iriieszaniny maczki drzewnej i srodka plo- mieniochronnego zawiera on tyle samej maczki drzewnej, ze obie mieszanki wykazuja jednakowy bilans tlenowy. Wymieniony w tablicy stopien bez¬ pieczenstwa wobec gazów kopalnianych okreslono wedlug niemieckich metod badan powietrznych materialów wybuchowych klasy II (patrz H. Ahrens, Nobel Hefte, maj 1959). Im wyzsza jest ilosc na¬ boi, które nie zapalily danej mieszanki powietrz¬ nego materialu wybuchowego, tym jest on bardziej bezpieczny.Dla pomiaru energii wybuchu odpala sie w moz¬ dzierzu balistycznym 3 naboje bez przybitek (100 g, srednica 30 mm) i mierzy uzyskane wychylenie (przeprowadzenie próby i obliczenie energii wy¬ buchal patrz P. Limgeus, W. Christman i H. Radze- witz, Nobel Hefte, kwiecien — czerwiec 1974). 65 Tabl Sklad 1 trójazotan gliceryny 1 dwuazotan glikolu azotan sodu chlorek amonu 1 subtelnie rozdrobniony kwas krzemowy * stearynian wapnia grafit weglan wapnia maczka giuarowa maczka drzewna wysuszony srodek plo¬ mieniochronny energia wybuchu mie¬ rzona mozdzierzem ba¬ listycznym KJ/kg stopien bezpieczenstwa wobec gazów kopalnia¬ nych ica I Material wybuchowy Nr 1 2 % 2 6,60 4,40 45,63 34,07 0,15 0,05 0,10 5,00 1,00 2,00 1,00 1130 zaplon 12 naboi brak zaplonu 11 naboi % 3 ¦ . 6,60 4,40 45,50 34,00 | 0,15 | 0,05 | 0,10 | 5,00 j 1,00 I 3,20 j — 1140 zaplon 7 naboi brak zaplonu 6 naboi |7 111 022 8 Z wyników prób okreslenia stopnia bezpieczen¬ stwa wobec gazów kopalnianych oraz energii wy¬ buchu wynika, ze dwa bardzo zblizone do siebie materialy wybuchowe z jednakowym bilansem tle¬ nowym i posiadajace praktycznie ta sama energie wybuchu moga sie znacznie róznic pod wzgledem stopnia bezpieczenstwa wobec gazów kopalnia¬ nych.Mieszanka materialu wybuchowego Nr 1 bedaca przedmiotem wynalazku, wskutek dodatku srodka plomieniochronnego tworzacego otoczke stala sie znacznie bezpieczniejsza pod wzgledem mozliwosci zaplonu gazów kopalnianych niz znana mieszanka materialu wybuchowego Nr 2.Przyklad II. 1,18 czesci srodka plomienio¬ chronnego okreslonego w przykladzie 1 miesza sie w szybkobieznym mieszalniku z 4,2 czesciami macz¬ ki guarowej.Produkt po wysuszeniu sklada sie z 4,2 czesci maczki guarowej i 0,8 czesci wysuszonego i utwar¬ dzonego srodka plomieniochronnego. Wytwarzanie materialu wybuchowego przebiega dalej tak jak opisano w przykladzie 1.Dla porównania z mieszanka materialu wybu¬ chowego nr 3 bedaca przedmiotem wynalazku, ujeto w tablicy II jeszcze dwa znane materialy wybuchowe nie zawierajace srodka plomienio¬ chronnego. Stopien bezpieczenstwa wobec gazów kopalnianych okreslono wedlug niemieckich me¬ tod badan powietrznych materialów wybuchowych klasy III (patrz H. Ahrems, Nobel Hefte, maj 1959).Tablica II Sklad trójazotan gliceryny 1 dwuazotan glikolu 1 azotan sodu ] chlorek amonu 1 tlenek glinowy 1 weglan wapnia 1 maczka guarowa 1 wysuszony srodek plomieniochronny 1 bilans tlenowy •/§ energia wybuchu mierzona mozdzie¬ rzem balistycznym I KJ/kg stopien bezpieczen¬ stwa wobec gazów | kopalnianych Material wybuchowy nr 3 4 5 ;N 5,4 3,6 46,3 34,4 0,3 (5,0 4,2 0,8 +0,3 1065 brak zaplonu °/o Z 5,4 3,6 47,2 35,0 0,3 5,0 3,5 +2,7 960 brak zaplonu °/o 5,4 3,6 47,1 34,9, . 0,3 5,0 3,7 +2,5 970 zaplon Porównanie skladu i wyników badan mieszanki materialu wybuchowego nr 3 i 4 wykazuje, ze mieszanka nr 3 bedaca przedmiotem wynalazku osiaga znacznie wyzsza energie wybuchu niz zna¬ na mieszanka nr 4.Wedlug niemieckich metod badan powietrznych materialów wybuchowych klasy III, obie mieszanki naleza do bezpiecznych pod wzgledem mozliwosci zaplonu gazów kopalnianych.Próby podwyzszenia energii znanej mieszanki nr 4 poprzez dodatek dalszych materialów ulega¬ jacych spaleniu nie doprowadzily do skutku, I tak mieszanka nr 5 w której zawartosc maczki guaro¬ wej w stosunku do mieszanki nr 4 zostala tylko nieznacznie podwyzszona, zapalala mieszanke ga¬ zów kopalnianych w chodniku doswiadczalnym.W podobny sposób wytworzono nastepna wia¬ zanke materialu wybuchowego ale z ta róznica, ze uzyto 1,18 czesci srodka plomieniochronnego uzys¬ kanego z mieszaniny zawierajacej polifosforan amonu skrobie i dwucyjanodwuamid jako srodka speczniajacego. Mieszanka ta wykazywala identy¬ czne wlasciwosci jak wyzej wymieniona.Zastrzezenia patentowe 1. Powietrzne materialy wybuchowe w postaci sproszkowanej mieszaniny chlorku amonu, azota¬ nów metali alkalicznych i weglanów metali ziem alkalicznych z sensybilizatorem nitroglicerynowym jako substancja uczulajaca oraz z substancjami palnymi lub dostarczajacymi tlenu, znamienne tym, ze w przeliczeniu na calosc suchej masy materialu wybuchowego zawieraja 0,1—5, korzystnie 0,5—2°/o tworzacego plomieniochronna otoczke srodka plo¬ mieniochronnego bedacego produktem wytworzo¬ nym z mieszaniny stanowiacej zródlo kwasu fos¬ forowego, komponenty bogate w grupy hydroksy¬ lowe, takie jak diole lub poliglikole lub prekon- densaty aminoplastów, jak L substancje specznia¬ jace powodujace spienianie lub wzdymanie tej mie¬ szaniny pod wplywem ogrzewania, przy czym war¬ tosc liczbowa stosunku molowego chlorku amonu do azotanów metali alkalicznych miesci sie w za¬ kresie 0,6—1,6 przy 60—90 korzystnie, 75—85°/o udziale soli jonowymiennych w calosci materialu wybuchowego, jak i zawieraja substancje uczula¬ jaca wybuch, taka jak senisybilizator mitroglicery- nowy lub estry azotanowe glikolu, pentaerytrytolu lub ich mieszaniny oraz ewentualnie znane srodki hydrofobowe. 2. Sposób wytwarzania powietrznych materialów wybuchowych w postaci sproszkowanej mieszaniny chlorku amonu, azotanów metali alkalicznych i we¬ glanów metali ziem alkalicznych z sensybilizatorem nitroglicerynowym oraz z substancjami palnymi lub dostarczajacymi tleniu, znamienny tym, ze ule¬ gajace spalaniu substancje organiczne traktuje sie wstepnie srodkami pJomieniochronnymi tworzacymi otoczki, bedacymi produktem wytworzonym z mie¬ szaniny ^stanowiacej zródlo kwasu fosforowego, komponenty bogate w grupy hydroksylowe, takie jak diole lub poliglikole albo prekondensaty ami¬ noplastów oraz z substancje speczniajace powodu¬ jace spienianie lub wzdymanie tej mieszaniny pod wplywem ogrzewania, po czym nasycona tym srod¬ kiem mieszanine ewentualnie suszy, a nastepnie miesza w znany sposób z pozostalymi skladnikami materialu wybuchowego, przy ewentualnym wpro¬ wadzeniu estrów azotanowych glikolu, pentaerytry- 10 15 20 25 30 35 40 45 50 55 609 111 022 10 tolu lub ich mieszanin jak sensybilrizatora wybuchu oraiz przy ewentualnym dodaniu znanych srodków hydrofobowych, z tym, ze srodek ploirueniochronny wprowadza sie w ilosci 0,1—5,0, korzystnie 0,5— —2,0°/o w przeliczeniu na calosc suchej masy ma¬ terialu wybuchowego, a stosunek molowy chlorku amonu do azotanów metali alkalicznych miesci sie w zakresie 0,6—1,6 przy 60—90 korzystnie 75—85% udziale soli jonowymiennyeh w calosci materialu wybuchowego. PLThe subject of the invention is air explosives in the form of a powdered mixture of ammonium chloride, alkali metal nitrates and alkaline earth metal carbonates with an explosion sensitizer and with flammable or oxygen-rich substances, having higher energy and a greater degree of safety against mine gases. Other than known air explosives with the same proportion of sensitizing ingredients and the method of obtaining these air explosives. There are known air explosives in the form of powders, made of components that sensitize explosions, ion exchange salts, metal carbonates and combustible substances containing a mixture of ammonium chloride, alkali metal nitrates and alkaline earth metal carbonates with a sensitizer, nitroglycerin as an explosion sensitizer and with flammable or oxygen-supplying substances. In these known mixtures, glycerin trinitrate, glycol dinitrate, nitrate are used as ingredients. s odor, ammonium chloride, crushed silicic acid, calcium carbonate or stearate, guar flour and wood flour. These materials exert only a limited amount of errergia upon detonation. Increasing the amount of energy by increasing the share of explosive sensitizing ingredients or the share of combustion substances with a high-low oxygen balance 10 15 20 25 30 is often impossible due to the associated reduction of the degree of safety against mine fumes. Air explosives are characterized by the invention. in that they contain 0.1-5, preferably 0.5-2% of a flame retardant coating, based on the total dry mass of the explosive, while maintaining the numerical value of the molar ratio of ammonium chloride or alkali metal nitrates in the range of 0, 6-1.6 at 60-90, preferably 75-85% of the proportion of ion exchange salts in the total of the explosive. The flame retardants that form the shells consist of a mixture of substances that yield phosphoric acid (e.g. ammonium polyphosphate, acid diammonium phosphate) ) with a component rich in hydroxyl groups and a swelling agent or precondensates of amdnoplasts as well as a foaming or blowing agent which causes the mixture to foam under the influence of heating. Due to this additive, these materials show a higher degree of safety against mine gases than comparable air explosives. It is even possible to increase the proportion of energy-supplying substances within certain limits in the explosive mixture without reducing the safety against fossil gases. Increasing the energy while maintaining the degree of safety against fossil gases should be particularly surprising. for the aforementioned spotting-ahranne agents like mp. artificial resins, they show an oxygen balance lower than 150-200%. The risk of deflagration of airborne explosives is reduced in the case of the introduction of flame retardants forming the envelopes, but due to the highly negative oxygen balance of organic substances contained in these agents, one should expect an increase in the risk of deflagration. consists in pre-treating the combustible organic matter with film-forming flame retardants and, if necessary, drying, and then mixing in a known manner with the other components of the explosive, such as those mentioned above with the possible addition of glycol nitrate esters, pentaerythritol or mixtures thereof instead of the nitroglycerin sensitizer and the possible addition of known hydrophobic agents. The introduction of the flame retardants mentioned above leads to air explosives with relatively high energy and, exhibiting favorable explosive properties and safe to use. Substances containing flame retardants, which form a coating when heated, strongly foaming and puffing (similar to the so-called pharaoh's snakes), and from 200 ° C to <300 ° C they are carbonized and solidify to form a fine-porous, well-insulating pillow (foam). This pillow forms a film on the surface of the combustible substances contained in air explosives. Diols or polyglycols of the starch or pentaerythritol type are introduced as hydroxyl-rich components. It is also possible to introduce low molecular weight, incompletely hardened condensation products of formaldehyde or formaldehyde-forming substance with urea, melamine, optionally phenols, or each of these substances separately, generally referred to as aminoplastics. These pre-condensation products still contain a number of hydroxyl groups which, under the influence of heat, react with the phosphoric acid given off by the phosphoric acid source, forming carbon, water, carbon dioxide and other non-flammable gases, and a hardened foam of the aminoplast. A blowing agent, e.g. "dicyanodiamide, is used to froth carbon-rich decomposition products. Flame retardants that produce the envelopes have their exquisite effect by the ability of artificial resins to form, under the influence of elevated temperatures, severely broken crusts and bad heat, Due to the above properties, it produces relatively long-lasting insulation, which protects the interior from further heating and from burning. Flame retardants that form the coatings are in the form of powders or liquids, depending on the ingredients used. They can also be introduced in the form of solutions in solvents used for stain-resistant agents. This makes it possible to add them to air explosives, both in the form of powders and liquids. The preferred method of use is to cover the surface of the explosive in full or in part with with a solution of sr of a flame retardant, preferably an aqueous solution, and subsequent evaporation of the solvent. The component in the form of a powder, loaded with a flame retardant, is added to the air explosive. Due to the need to form a homogeneous mixture, this method can be carried out with good results in a fluidized bed mixer. It is particularly advantageous to use this method of execution when the coating is made of a flame retardant on a substance with a negative oxygen balance. If the air explosive contains, for example, wood flour, it can be easily and quickly mixed in a fluidized mixer with a liquid flame retardant. After the binder plastic has dried or has hardened, the wood flour is introduced into the air explosive. According to this method, better-combustible substances can be incorporated into high-security air explosives, which means that the excess oxygen in the ion exchange salts contained in the air explosives can be better exploited than without the invention. the above-mentioned increase of the explosion energy while improving or at least maintaining a high degree of explosion and deflagration safety. The amount of flame retardants added is 0.1-5% by weight, usually 0.5-2.0 ° % by weight, based on the total amount of the explosive. This amount is converted to dry substance, and the exact amount is determined by the oxygen balance of the remaining constituents of the explosive. The ion-exchange salts contained in air explosives generally consist of potassium or sodium nitrate or mixtures thereof, and ammonium chloride. It is not necessary to assume an equilibrium ratio of ammonium chloride to nitrate. The molar ratio of chloride M is assumed to be 0.6-1.6. The proportion of ion exchange salts in the total of the explosive is from 60 to 90% by weight, preferably from 75 to 85% by weight. As is generally known, in addition to the alkali metal nitrates, other oxygen-releasing salts can be added. . Ammonium nitrate is usually in the form of granules or granules. The explosive material may contain up to 40% by weight of ammonium nitrate, usually in the range of 65, 4-20% by weight. 111 022 The air explosives constituting the subject of the invention may contain, as substances that burn, vegetable flour, such as starch, guar flour and wood, sugar, and other materials having a similar oxygen balance. Combustible substances also include compounds in the form of the ammonium salts of organic acids, their alkali metal salts, alkaline earth metal salts, such as, for example, ammonium oxalate, acid potassium tartrate or calcium formate. Combustible substances may occur. in air explosives in the amount of 0.5-8% by weight, usually 3-5% by weight, based on the explosive mixture. As metal carbonates, for example, carbonates of alkali metals and earth metals can be used alkali metals such as acid sodium carbonate, magnesium carbonate, calcium carbonate, dolomite, barium carbonate and heavy metal carbonates such as zinc carbonate or iron carbonate. Metal carbonates are present in air explosives in amounts of 3-10% by weight, preferably 4-8% by weight. According to the invention, the sensitizing substances are nitrate esters of glycerin, glycol, pentaerythritol or mixtures thereof. The liquid nitrate esters can be concentrated in a known manner. The amount of sensitizing substances is 6.5-15% by weight, preferably 8-12% by weight. Airborne explosives can contain, as is generally known, water-repellent agents of the metal soap type, for example calcium stearate. Other inorganic substances, such as clay, silica or magnesium oxide, can also be added to them in a known manner. The inventive airborne explosives are obtained in a known manner. The inorganic components, except for granular ammonium nitrate, are ground so that 30-100% pass through a sieve with a mesh size of 0.1 mm. The flame retardant is either added in a granular form or applied according to the above-described method. It is applied to the surface of the named substances and, after drying, it is added to the mixture. It is particularly effective when applying the flame retardant to the surfaces of the substances that burn. The solid components are then mixed with the sensitizing liquid components. The advantage of the air explosives forming the subject of the invention is a significant increase in the explosion energy due to the addition of the described non-protective agents, while maintaining an unchanged degree of safety against mine gases and against deflagration. By means of flame retardants, organic substances, such as, for example, wood flour or guar flour, which act on powdered explosives to loosen and bind water, are also achieved, the storage stability is improved. For the explanation of the invention, the following examples are given. The invention is explained, but not limited, by the following examples. Example I. 1.47 parts of a liquid flame retardant with the trade name R-742 fir- 10 15 20 30 40 45 50 55 my "Felten and Guillaume AG" - Koln, mixes the mixture in a high-speed mixer with 2 parts of wood flour The said flame retardant contains about 32% water, about 17% water-insoluble aminoplasts, about 12% acid diammonium phosphate and about 40% water-soluble resins After mixing, the wood flour, loaded with flame-forming agent, is dried, as a result of which the dried surface of 2 parts of wood flour is covered with 1 part of a dried flame retardant. This product is first mixed with the solid components of the mixture and the explosive. (Table 1) in a Werner-Pfleiderer mixer. The liquid sensitisers are added last and mixed for 20 minutes. minutes. For comparison, Table 1 shows a known air explosive (mixture 2). Instead of a mixture of wood flour and flame retardant, it contains the same amount of wood flour that both mixtures show the same oxygen balance. The degree of safety against mine gases mentioned in the table was determined according to the German test methods for class II air explosives (see H. Ahrens, Nobel Hefte, May 1959). The higher the number of cartridges that failed to ignite a given mixture of air explosive, the safer it is. To measure the energy of the explosion, 3 cartridges without wads (100 g, diameter 30 mm) are fired in a ballistic mortar and are measured the deflection obtained (for testing and calculation of energy, see P. Limgeus, W. Christman and H. Radewitz, Nobel Hefte, April-June 1974). 65 Table Composition 1 glycerin trinitrate 1 glycol dinitrate sodium nitrate ammonium chloride 1 finely divided silicic acid * calcium stearate graphite calcium carbonate flour dross wood flour dry flame retardant explosion energy measured with canard KJ / kg mine safety ¬ ¬ ica I Explosive material No. 1 2% 2 6.60 4.40 45.63 34.07 0.15 0.05 0.10 5.00 1.00 2.00 1.00 1130 ignition 12 rounds no ignition 11 rounds% 3 ¦. 6.60 4.40 45.50 34.00 | 0.15 | 0.05 | 0.10 | 5.00 J 1.00 I 3.20 J - 1140 ignition 7 cartridges no ignition 6 cartridges | 7 111 022 8 The results of tests to determine the degree of safety against mine gases and the energy of the explosion show that the two are very similar to each other Explosives with the same oxygen balance and having practically the same explosion energy may significantly differ in terms of the degree of safety against mine gases. The blend of explosive material No. 1, which is the subject of the invention, due to the addition of a flame retardant, which forms a coating, has become much safer in terms of the possibility of ignition of mine gases than the known mixture of explosives No. 2. Example II. 1.18 parts of flame retardant as defined in example 1 are mixed in a high speed mixer with 4.2 parts of guar flour. After drying, the product consists of 4.2 parts of guar flour and 0.8 parts of dried and hardened center flame retardant. The production of the explosive proceeds as described in example 1. For comparison with the explosive mixture no. 3, which is the subject of the invention, in Table II two more known flame-retardant explosives are included. The safety level against mine gases was determined according to the German test methods for class III air explosives (see H. Ahrems, Nobel Hefte, May 1959). Table II Composition glycerin trinitrate 1 glycol dinitrate 1 sodium nitrate] ammonium chloride 1 alumina 1 calcium carbonate 1 guar flour 1 dried flame retardant 1 oxygen balance • / § explosion energy measured with ballistic mortar I KJ / kg degree of safety against gases | mining Explosive material No.3 4 5; N 5.4 3.6 46.3 34.4 0.3 (5.0 4.2 0.8 +0.3 1065 no ignition ° / r Z 5.4 3, 6 47.2 35.0 0.3 5.0 3.5 +2.7 960 no ignition ° / r 5.4 3.6 47.1 34.9, 0.3 5.0 3.7 + 2.5 970 ignition Comparing the composition and test results of the mixture of explosives no. 3 and 4 shows that the mixture no. 3, which is the subject of the invention, achieves a much higher explosion energy than the known mixture no. 4. According to the German methods of testing air explosives of class III, both The mixtures are safe in terms of the possibility of ignition of fossil gases. Attempts to increase the energy of the known mixture No. 4 by adding further combustible materials did not lead to success, and thus the mixture No. 5 in which the guar flour content in relation to the mixture No. 4 was only slightly elevated, ignited the mine gas mixture in the experimental runway. Another explosive compound was produced in a similar manner, but with the difference that is 1.18 parts of a flame retardant obtained from a mixture containing ammonium polyphosphate, starch and dicyanediamide as a blowing agent. This mixture exhibited identical properties to those mentioned above. Claims 1. Air explosives in the form of a powdered mixture of ammonium chloride, alkali metal nitrates and alkaline earth metal carbonates with a nitroglycerin sensitizer as a sensitizer and with flammable or oxygen-providing substances, based on the total dry weight of the explosive, they contain 0.1-5, preferably 0.5-2%, of a flame retardant which forms a flame retardant which is a product made of a mixture constituting a source of phosphoric acid, rich components into hydroxyl groups, such as diols or polyglycols, or precondensates of aminoplasts, such as L-foaming or puffing substances of the mixture upon heating, the number value of the molar ratio of ammonium chloride to alkali metal nitrates It is in the range of 0.6-1.6 at 60-90, preferably 75-85% the proportion of ion-exchange salts in the total of the explosive, and contain explosion sensitizing substances such as mitroglycerin senisitizer or nitrate esters of glycol, pentaerythritol or mixtures thereof, and possibly known hydrophobic agents. 2. A method of producing air explosives in the form of a powdered mixture of ammonium chloride, alkali metal nitrates and alkaline earth metal carbonates with a nitroglycerin sensitizer and with flammable or oxygen-supplying substances, characterized in that the organic substances that burn for combustion are pre-treated with flame retardants. which are the product of a mixture which is the source of phosphoric acid, components rich in hydroxyl groups, such as diols or polyglycols or aminoplast precondensates, and with foaming substances which cause this mixture to foam or puff up under heating and then the mixture saturated with this agent is optionally dried and then mixed in a known manner with the remaining components of the explosive, with the possible addition of glycol nitrate esters, pentaerythritol, or toluene mixtures thereof. like sensybilriza the path of the explosion is caused by the possible addition of known hydrophobic agents, but the pluriprotective agent is added in an amount of 0.1-5.0, preferably 0.5-2.0%, based on the total dry weight of the explosive, and the molar ratio of ammonium chloride to alkali metal nitrates is in the range of 0.6-1.6 with 60-90 preferably 75-85% of the proportion of ion exchange salts in the total explosive. PL