Hindi ko inakalang darating tayo dito,
na kailangan kong magpaalam sa’yo.
Matagal-tagal na rin ang ating pinagsamahan.
Mas mahaba pa kesa dito sa relasyong kakatapos lang.
Tandang-tanda ko pa ang una nating pagkikita.
Naaalala ko pa ang nakakaadik na amoy mo.
Lagi akong kabado kapag kasama kita,
bago pa kasi ako sa iyong mundo.
Kung kelan akalang smooth sailing,
bigla tayong hihinto (hirap sa timing sa clutch).
Marami-rami na rin ang narating natin.
ABS-CBN
MOA
Trinoma
SM North
Megamall
Robinson’s Galeria and Manila
Market Market
The Fort
Bahay ng mga kaibigan
Mga lugar na “ahem”
Subic
Tagaytay
Batangas
Cavite
Alabang (oo, ganun kalayo para sakin ‘to)
Ilang red lights na rin ang nilampasan natin.
Mga inakyat na matatarik na bundok.
Ang ‘di mabilang na beses na nahuli.
Ang bukod-tanging sandaling nag-skid tayo sa Subic.
O nung hinabol ako ng pulis sa Makati
(pakiramdam ko’y bida ako sa The Fast & The Furious).
Gusto kong magpasalamat sa’yo.
Ikaw na kasama ko halos araw-araw.
Sa pagpasok sa trabaho,
sa pagsugod sa mga sale,
sa pagsundo’t paghatid ng mga taong malapit sakin.
Salamat sa iyong pasensya at pag-unawa.
Sana naging mabait akong driver sa’yo.
Pasensya na sa mga gasgas
at sa pulang pinturang tumulo sa ulo mo.
Ikaw ang tumulong sa akin para makalimot
noong na-basted ako for the first time.
Ngayon, nagpapaalam ako sa’yo
kasabay ng ibang bagay sa aking buhay
para makapagsimula ako muli.
Magkakalayo man tayo, Rebecca,
pero pinapangako kong hinding-hindi kita makakalimutan
kasi iba pa rin ang una.