ή δεν υπάρχει σωτηρία για αυτήν την πόλη.

Και πήγαμε που λες στην Αριστοτέλους,

Η πόλη σχεδόν άδεια, παρκάρισμα όμως πουθενά.

Δε γαμείς, το αφήσαμε κοντά στον Πύργο και ξεκινήσαμε παραλιακά για την Αριστοτέλους.

Λάθος. Μεγάλο.

Σε όλη την λεωφόρο Νίκης φάγαμε μεγάλη ήττα γιατί τα πιο πολλά μπαρ είχαν κλείσει, είχαν βγάλει τα σκουπίδια έξω και έμεναν λιγότερο από 50-60 εκατοστά πεζοδρομίου ανάμεσα στα τραπεζοκαθίσματα και τα βουνά των σκουπιδιών (τα πιο πολλά σκουπίδια γυάλινα μπουκάλια, οι ειδικές καμπάνες της ανακύκλωσης γυαλιού άδειες παρόλα αυτά αλλά είπαμε δε γαμείς)

Φτάσαμε στην πλατεία έντεκα παρά τέταρτο.

Ησυχία. Και όταν λέμε ησυχία μιλάμε για μούγκα. Ούτε μουσική ούτε τίποτα!

Καμιά διακοσαριά άτομα κοιτάνε μια τελείως άδεια σκηνή (το πρόγραμμα btw έγραφε ότι θα έπαιζε μια μπάντα από τις 8:30 τελικά όπως έμαθα 8:30 τελείωσαν, για το ενδιάμεσο μέχρι τις 12 τα πράγματα ήταν ασαφή ξέραμε όμως ότι για κάποιον παράξενο λόγο τα πυροτεχνήματα θα άρχιζαν στις 11:59 (WTF? ) και όχι στις 12 (άβυσσος η ψυχή του Δημάρχου) και ότι ο Μπουτάρης θα μιλούσε ή θα μετρούσε ανάποδα ή κάτι τέτοιο.

Κατά τις 11:10 κάποιος έβαλε μουσική από CD (ίσως και στικάκι δεν τον εντοπίσαμε πουθενά).

Και εκεί αρχίζει η γιορτή (του παραλόγου)

Ξεκινά με ένα κρητικό (παραδοσιακό; έντεχνο; τι να σας πω δεν ξέρω) συνέχισε με ένα παγκοσμίως άγνωστο hip hop, ένα άγνωστο σε μένα έντεχνο και ένα ξένο απροσδιόριστου μουσικού είδους. Μετά για κάποιον λόγο έκλεισαν την μουσική.

Ο κόσμος πύκνωνε. Πολύ.

Εμείς αρχίσαμε να κάνουμε βόλτες.

Ακούστηκε ακόμα ένα άγνωστο τραγούδι και ξαφνικά ανέβηκε στην σκηνή μια κοπελίτσα.

Με δική της πρωτοβουλία; Μέρος κάποιου κρυφού προγράμματος; Κανείς δεν ήξερε.

Άρχισε να τραγουδά a cappela ένα τραγούδι τύπου indie του ’90 που δεν κατάφερα να θυμηθώ καπάκι το πολύ γιορτινό Zombie  των The Cranberries ο κόσμος από κάτω φώναζε να πει κάνα γιορτινό, είπε το μισό Last Christmas μας ευχήθηκε καλή χρονιά και έφυγε.

Ο αόρατος Dj έβαλε ένα άγνωστο χριστουγεννιάτικο του Elvis, μετά ακόμα ένα το οποίο στα μισά έτσι δίχως λόγο το έκοψε και μετά από κάποια ώρα επίσης δίχως κάποιον ιδιαίτερο λόγο, έβαλε την συνέχεια.

Η ώρα έχει φτάσει δώδεκα πάρα είκοσι, ο κόσμος είναι παντού πάρα πάρα πολύς και ανάμεσα σε αυτούς ξεχωρίζουν αυτοί που είχαν την ιδέα να πάνε στην Αριστοτέλους γιατί οι υπόλοιποι της παρέας τους κοιτούν με μίσος.

Ούτε μουσική ούτε τίποτα.

Και ξαφνικά ΝΑΙ ξαναβγαίνει στην σκηνή η κοπέλα που τραγουδούσε a cappela πριν και μας είχε ευχηθεί καλή χρονιά και αρχίζει να τραγουδά μια κλάψα της Σελίν Ντιον ή της Γουίτνεϊ Χιούστον (δεν είμαι σίγουρος, δεν τις ξεχωρίζω) και εκτοξεύει το κέφι με το χαρούμενο και γιορτινό Knocking on Heavens Door!!!

Κάποιοι από κάτω της φωνάζουν πες τα κάλαντα τουλάχιστον, αυτή απαντά ότι δεν έχει πει ποτέ στη ζωή της κάλαντα και αντ’ αυτών λέει το All I Want For Christmas Is You το οποίο μετά από λίγο σταματάει γιατί «Ως Εδώ Το Ξέρω», μας λέει το όνομα της, μας ξαναλέει καλή χρονιά και φεύγει στις δώδεκα πάρα πέντε.

Και εδώ το παράλογο ξεφεύγει.

Κάποιος ανεβάζει τρίτη φορά την κοπέλα a cappela και της λέει να τραγουδήσει κάτι (ότι να ‘ναι)

Αυτή ξεκινάει το Wonderwall των Oasis αλλά δεν ξέρει τους στίχους και για να το μαζέψει φωνάζει στον κόσμο «ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ» κανένας δεν ξέρει τι να κάνει (και φυσικά κανένας δεν τραγουδάει) εγώ τσιμπιέμαι για να σιγουρευτώ ότι είμαι ξύπνιος, οι γύρω μου γελάνε με την μαλακία που μας (τους) δέρνει και ως από μηχανής θεός ανεβαίνει στην σκηνή μια που μιλάει σπαστά Ελληνικά συνεχίζει το Wonderwall κανένας δεν δίνει σημασία, μας λέει ότι είναι Αγγλίδα και η Αγγλία είναι skata enw edw avrio the exei ilio, παίρνει το μικρόφωνο ο τύπος που ανέβασε την κοπέλα a cappela και μάλλον ήταν ο αόρατος Dj μας είπε ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΖΑΜΠΑ  (ξανά WTF? ) πετάει κάποιος ένα πυροτέχνημα παίρνει η κοπέλα a cappela το μικρόφωνο μας λέει ότι δεν είναι ακόμα δώδεκα και πρέπει να περιμένουμε ένα λεπτό και μετά από 2-3 δευτερόλεπτα μας είπε ότι ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ καπάκι της παίρνει το μικρόφωνο ο τύπος που ανέβασε την κοπέλα a cappela και μάλλον ήταν ο αόρατος Dj και άρχισε να μετράει αντίστροφα από το πέντε (πολλοστή φορά WTF? ) μας είπε και αυτός ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, κάτι πήγε να πει και η από μηχανής θεός Αγγλίδα αλλά είχαν ήδη αρχίσει τα (εντυπωσιακά όντως) πυροτεχνήματα και δεν τους έδινε κανένας σημασία πια.

Θεσσαλονίκη 2017, παγκόσμια πρωτεύουσα του υπαρκτού σουρεαλισμού.

Ο θάνατος του George Michael (R.I.P. βέβαια παρόλο που  δεν άκουσα ποτέ την μουσική του και έχω και χεσμένους αυτούς που ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα τώρα αφότου επί δεκαετίες τον χλεύασαν και τον ξέσκισαν για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, τον εθισμό του σε ουσίες και τα τράβαλα του με τον νόμο, αλλά προφανώς κάθε θάνατος και ειδικά σε αυτήν την ηλικία είναι ιδιαίτερα θλιβερός), έρχεται να δείξει το πόσο διαφορετικά ζήσαμε (μουσικά κυρίως αλλά και γενικότερα) την δεκαετία του ’80 εμείς οι σημερινοί πενηντάρηδες+.

Σήμερα όλοι στα social media κλαίνε τον χαμό του  George Michael. Φαντάζομαι στην Ελλάδα λίγο περισσότερο γιατί τον θεωρούμε και λίγο «δικό μας παιδί» λόγω κυπριακής καταγωγής.

Γιατί είναι σημαντικός μουσικά ο George Michael;

Όποια νεκρολογία και να δεις, πρώτο πράγμα που γράφει είναι ότι πούλησε κοντά 100.000.000 δίσκους. Αυτό.

Πως τους πούλησε;

Ξεκίνησε με μία σαχλοπόπ με τους Wham! με έμφαση κυρίως στο μαλλί-γυαλί και παντελόνι Lee (και αυτό σορτσάκι) για να συνεχίσει με μία pop-soul (στα όρια αυτού που εγώ λέω σκυλάδικου) όλα στρογγυλεμένα και mainstream, μην τυχόν και το (αναμφισβήτητο) χάρισμα της φωνής του και τα ups & downs της ζωής του δεν εξαργυρωθούν μέχρι την τελευταία πένα.

Τέλος πάντων, αυτά ήθελε αυτά έκανε και καλά να ήμαστε να τον θυμόμαστε.

Το θέμα του ποστ είναι το πόσο διαφορετικά ζήσαμε τα ’80s και ο θάνατος του GM είναι ένα καλό παράδειγμα.

Πέντε χρόνια πριν, πάλι στην περίοδο των γιορτών (4 Ιανουαρίου), πέθανε σε ηλικία 52 ετών το επίσης «δικό μας παιδί» (αυτός μάλιστα λίγο πιο δικό μας μιας και γεννήθηκε στην Λευκωσία), ο Mick Karn (a.k.a. Andonis Michaelides).

Ποιός είναι (ήταν) αυτός;

Ο μπασίστας που επηρέασε όσο λίγοι την μουσική που στα ’80s ονομάσαμε New Wave.

Ένας από τους επιδραστικότερους μπασίστες, ιδρυτικό μέλος των πρωτοπόρων Japan που από το 1974 ακόμα έδειξαν τον δρόμο που θα ακολουθήσει η μουσική, πούλησαν επίσης πολλούς δίσκους, τόλμησαν να συνεργαστούν ήδη από το 1979 με εντελώς διαφορετικής αισθητικής/λογικής παραγωγούς όπως ο  Giorgio Moroder ή/και ο  Ryuichi Sakamoto.

Για εμένα οι Japan και ειδικά το μπάσο του  Mick Karn είναι ο απόλυτος ήχος της δεκαετίας του ογδόντα.

Ποιός έμαθε ότι πέθανε; Ελάχιστοι.

Ποια ΜΜΕ έκαναν έστω και μία αναφορά; Κανένα.

Γιατί; Γιατί αυτά που έπαιξε δεν ήταν εύκολα, δεν ήταν στρογγυλεμένα, δεν έγιναν ποτέ mainstream.

Πως γίνεται λοιπόν να ομαδοποιούμαστε όλοι μας σαν η Γενιά των ’80s ή σαν Generation X;

Άλλα ’80s  ζήσαμε κάποιοι…

Δεν έχει να κάνει με την μουσική, δεν έχει να κάνει με το ότι Death is Hanging Over me, δεν έχει να κάνει με το ότι είμαι γονιός, δεν έχει να κάνει με το ότι είμαι οπαδός (που δεν είμαι, είναι πάνω από 20 χρόνια που δεν ασχολούμαι σοβαρά με αυτά που βγάζει εκτός από τα soundtracks).

Είναι που ευτυχώς ζήσαμε για να ακούσουμε κάτι τέτοιο από έναν άνθρωπο που δυστυχώς έζησε κάτι τέτοιο για να το βγάλει..

Ένα συγκλονιστικό έργο, ειδικά για μια γενιά που μεγάλωσε μουσικά «παίζοντας» με τον θάνατο, ξεκινώντας από την αυτοκτονία του Curtis και ενηλικιώθηκε με την αυτοκτονία του Cobain, για να ανακαλύψει εδώ (στην πλάτη του Cave, που ο καθένας από αυτήν την γενιά τον θεωρεί εν δυνάμει κολλητό του) ότι ο θάνατος δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που πιστεύεις και ακόμα χειρότερα ότι μπορεί να είναι του παιδιού σου.

Θα μπορούσε να είναι #1 σε μια ποιητική λίστα ή ξέρω γω σε μια λίστα με πράγματα που θες να πάρεις μαζί σου στο νησί που θα ναυαγήσεις ή αυτό που θες να βρουν οι εξωγήινοι ή ο ιστορικός του μέλλοντος.

Γράφουμε όμως σε μία μουσική λίστα και το #1 για φέτος είναι κάτι στο οποίο η μουσική έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Nick Cave and The Bad Seeds – Skeleton Tree

The 2016 list

1. Nick Cave And The Bad Seeds – «Skeleton Tree»
2. Veils – «Total Depravity»
3. Sunflower Bean – «Human Ceremony»
4. Underworld – «Barbara Barbara We Face A Shining Future»
5. A Tribe Called Quest – «We Got It From Here… Thank You 4 Your Service»
6. Thee Oh Sees – «A Weird Exits»
7. Savages – «Adore Life»
8. DIIV – «Is There Is Are»
9. Get Well Soon – «Love»
10. David Bowie – «Blackstar»
11. Sia – «This Is Acting» edit
12. Anohni – «Hopelessness»
13. Pixies – «Head Carrier»
14. Esben And The Witch – «Older Terrors»
15. Skepta – «Konnichiwa»
16. DJ Shadow – «The Mountain Will Fall»
17. Poliça – «United Crushers»
18. Mogwai – «Atomic»
19. Coral – «Distance Inbetween»
20. Radiohead – «A Moon Shaped Pool»

Τα χρόνια της νέας πατρότητας προτιμώ για την κορυφή δίσκους που καταφέρνουν να με ηρεμούν χωρίς να γίνονται βαρετοί. Η γερμανοϊταλική συνεργασία των παραπάνω μπολιασμένη με  εντονότατη μαυρίλα τα καταφέρνει εξαίσια.

Blixa Bargeld and Teho Teardo – “Nerrisimo”

Αν τα κριτήρια για την λίστα μου ήταν καθαρά μουσικά (που συνήθως βέβαια δεν είναι), αυτός ο δίσκος θα ήταν στο #1 (και η αλήθεια είναι ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν). Συναισθηματικοί όμως λόγοι τον κατέβασαν μια θέση κάτω.

Εδώ και μια δεκαετία πραγματικά απορώ πως οι The Veils δεν έχουν την απήχηση που τους αξίζει και πως ο Finn Andrews δεν έχει γίνει indie έστω pop icon.

Έχει και το ταλέντο και το background και τα μέσα για να το καταφέρει.

Άβυσσος η ψυχή του indie μουσικόφιλου.

στο #2 λοιπόν, ο υπό άλλες συνθήκες δίσκος της χρονιάς…

The Veils –  Total Depravity

SO far…

2.   Veils – «Total Depravity»
3.   Sunflower Bean – «Human Ceremony»
4.   Underworld – «Barbara Barbara We Face A Shining Future»
5.   A Tribe Called Quest – «We Got It From Here… Thank You 4 Your Service»
6.   Thee Oh Sees – «A Weird Exits»
7.   Savages – «Adore Life»
8.   DIIV – «Is There Is Are»
9.   Get Well Soon – «Love»
10.   David Bowie – «Blackstar»
11.   Sia – «This Is Acting»
12.   Anohni – «Hopelessness»
13.   Pixies – «Head Carrier»
14.   Esben And The Witch – «Older Terrors»
15.   Skepta – «Konnichiwa»
16.   DJ Shadow – «The Mountain Will Fall»
17.   Poliça – «United Crushers»
18.   Mogwai – «Atomic»
19.   Coral – «Distance Inbetween»
20.   Radiohead – «A Moon Shaped Pool»

Gravitysays_i – „Quantum Unknown“

Οδεύουν ολοταχώς προς την τελειοποίηση του ήχου τους. Εύγε και ξανά εύγε για την δημιουργία του ολόδικου τους ProgNotProg.

ΟΚ σας έχω πρήξει εδώ και μήνες

Το πιο ευχάριστο και φρέσκο πράγμα που άκουσα φέτος στην «indie» μουσική είναι οι Sunflower Bean

στο #3 λοιπόν Sunflower Bean – Human Ceremony

So far

3. Sunflower Bean – «Human Ceremony» edit
4. Underworld – «Barbara Barbara We Face A Shining Future» edit
5. A Tribe Called Quest – «We Got It From Here… Thank You 4 Your Service» edit
6. Thee Oh Sees – «A Weird Exits» edit
7. Savages – «Adore Life» edit
8. DIIV – «Is There Is Are» edit
9. Get Well Soon – «Love» edit
10. David Bowie – «Blackstar» edit
11. Sia – «This Is Acting» edit
12. Anohni – «Hopelessness» edit
13. Pixies – «Head Carrier» edit
14. Esben And The Witch – «Older Terrors» edit
15. Skepta – «Konnichiwa» edit
16. DJ Shadow – «The Mountain Will Fall» edit
17. Poliça – «United Crushers» edit
18. Mogwai – «Atomic» edit
19. Coral – «Distance Inbetween» edit
20. Radiohead – «A Moon Shaped Pool» edit

Nick Cave and The Bad Seeds – “Skeleton Tree”

Τα λέει όλα εδώ http://www.mic.gr/record-review/nick-cave-bad-seeds-skeleton-tree

ο  Άρης Καραμπεάζης.

Τριάντα χρόνια, εννιά άλμπουμς και διάφορα side projects μετά, εξακολουθούν να με εκπλήσσουν, ειδικά φέτος που είναι πιο Fall από ποτέ.

ΟΚ ο δίσκος είναι κάπως άνισος και ολίγον πιο πολυσυλλεκτικός από ότι θα ήθελα (μόλις έγραψα ευγενικά ότι θα ήθελα λιγότερα μπλιμπλίκια), αλλά overall που λέμε και στο εξωτικό Ντεπώ, είναι…δισκάρα.

#4 Underworld – Barbara Barbara, We Face a Shining Future

So far

4. Underworld – Barbara Barbara, We Face a Shining Future

5. A Tribe Called Quest – We Got It from Here… Thank You 4 Your Service

6. Thee Oh Sees – «A Weird Exits»

7. Savages – «Adore Life»
8. DIIV – «Is There Is Are»
9. Get Well Soon – «Love»
10. David Bowie – «Blackstar»
11. Sia – «This Is Acting»
12. Anohni – «Hopelessness»
13. Pixies – «Head Carrier» edit
14. Esben And The Witch – «Older Terrors»
15. Skepta – «Konnichiwa»
16. DJ Shadow – «The Mountain Will Fall»
17. Poliça – «United Crushers»
18. Mogwai – «Atomic»
19. Coral – «Distance Inbetween»
20. Radiohead – «A Moon Shaped Pool»

September Girls – “Age of Indignation”

      Μπάντα που άνετα τρώει κάμποσες Savages για κολατσιό και πτύει αναιδέστατα και τα κουκούτσια. Μπορεί το indie να ψυχοραγεί κλπ αλλά το „Age of Indιgnation“ έχει όλες τις σωστές κιθάρες.