Okiem Graszki

  Zimowe dni są ciemne i długie. Takie, że człowiek chętniej zostaje w domu, niż gdziekolwiek wychodzi. W przerwie pomiędzy świętami a Nowym Rokiem udało nam się z Wojtkiem obejrzeć kilka filmów. Bez wielkich oczekiwań, raczej z potrzeby bycia razem i zajęcia myśli czymś innym niż codzienne sprawy. Jednym z tych filmów była " Rocznica" — amerykański thriller w reżyserii Jana Komasy, polskiego twórcy, który po sukcesie Bożego Ciała zabrał się za kino o bardzo ostrym przesłaniu. Ten film mnie nie tylko poruszył. On mnie wręcz zatrzymał w miejscu.  Rocznica zaczyna się od pozornie niewinnej rodzinnej uroczystości — 25. rocznicy ślubu Ellen i Paula, zamożnej pary z przedmieść Waszyngtonu. Syn przyprowadza nową narzeczoną, Liz — dawną studentkę matki, która została wyrzucona z uczelni za radykalne poglądy. Nikt nie spodziewa się, że ten jeden dzień zmieni ich życie na zawsze.

 Kolejna ustawa nie została podpisana. Prezydent Karol Nawrocki zawetował projekt dotyczący regulacji treści w Internecie, uzasadniając decyzję troską o wolność słowa. W argumentacji pojawił się Orwell i „Ministerstwo Prawdy” – symbol państwa, które kontroluje przekaz i narzuca jedynie słuszne narracje.  Trzeba przyznać – argument efektowny. Orwell zawsze działa na wyobraźnię. Gorzej, gdy zaczyna zastępować rozmowę o konkretach. Bo zawetowana ustawa nie dotyczyła tego, co wolno myśleć, ale raczej tego, jak reagować na przemoc słowną, groźby i zorganizowany hejt w przestrzeni, która dawno wymknęła się spod jakiejkolwiek odpowiedzialności.

  Są miejsca, które nie są neutralne. Dla prawosławnych takim miejscem jest Grabarka. Dla katolików – Jasna Góra. To nie są przestrzenie do dowolnego użycia. To miejsca ciszy, skupienia, porządkowania spraw ważnych. Jedzie się tam nie po aplauz, lecz po wyhamowanie. Po chwilę, w której człowiek staje się uważniejszy – na siebie i na innych.

 Pisząc bloga, naturalnie szukam inspiracji. Czytam teksty, artykuły, rozmowy i komentarze – także te w Internecie. Dziś, w święto Trzech Króli – dzień drogi, darów i spotkania – znów zatrzymałam się przy słowach, które ludzie kierują do siebie w sieci. I coraz częściej łapię się nie na oburzeniu, lecz na cichym zdumieniu. Jak bardzo zmienił się język, którym do siebie mówimy. Jak łatwo przychodzi nam ocenianie, a jak trudno – zwykła ciekawość drugiego człowieka. Żeby było jasne: nie piszę tego dlatego, że coś mnie dotknęło czy zabolało. Komentarze są częścią bycia w sieci. A ja mam w swoim życiu wystarczająco dużo dystansu, śmiechu i stabilności. Piszę raczej jako obserwatorka pewnego zjawiska, które coraz wyraźniej widzę – nie tylko u siebie, ale niemal wszędzie.

  Wenezuela jest daleko. Tak daleko, że wielu z nas mogłoby wzruszyć ramionami i powiedzieć: to nie nasza sprawa. A jednak — kiedy patrzę na to, co wydarzyło się po amerykańskiej operacji w Wenezueli, mam poczucie, że to dotyka także nas. Nie same wydarzenia, lecz reakcje . Nie mam wystarczającej wiedzy, by jednoznacznie oceniać działania Donalda Trumpa wobec Wenezueli. I uczciwie mówiąc — nie czuję potrzeby, by mieć zdanie na każdy temat. Jedno tylko wraca do mnie uparcie: Trump ingeruje tam, gdzie widzi korzyść . Polityczną, strategiczną, wizerunkową. Nie kieruje się empatią ani troską o demokrację — raczej rachunkiem zysków i strat. I to jest myśl, którą warto mieć z tyłu głowy, gdy ktoś zaczyna patrzeć na takie działania z nadzieją.

  Za oknem zima surowa – wiatr hulał, łamiąc gałęzie brzóz, śnieg skrzypiał pod butami. W domu – zupełnie inaczej. Sylwester minął spokojnie, kawa w kubku i lampka wina w dłoni, ciepło kominka i muzyka pozwalały odetchnąć od świata.  A jednak polityka dociera nawet tutaj, przez internet, i tak właśnie dotarł temat dnia: premier i prezydent – dwie najważniejsze głowy państwa – wygłosili swoje orędzia.