Binnenkant

Afgelopen weekend zouden Wim en ik, met vrienden, naar Vlieland zijn gegaan voor een filmweekend, met als thema 'Muzikale Feelgood' films. En of we dat kunnen gebruiken: 'Feelgood'. 

Het lukt me bijna niet meer om met al het verschrikkelijke wereldnieuws om ons heen steeds fijne, leuke en inspirerende dingen te vinden om onszelf op te vrolijken en ons moed en vertrouwen te geven.

Maar, met het slechte weer op vrijdag met code oranje in het noorden van het land, sneeuwjachten en sneeuwduinen en uitgevallen treinen op onze route hebben we ons weekend moeten afblazen. Gelukkig konden we een vervangend weekend afspreken.

Toen hadden we ineens een heel weekend vrij. Wat ook wel weer lekker was. 

Maandag zijn we voor een midweek naar een heerlijk vakantiehuis hier in de buurt geweest. In het begin lag er nog volop sneeuw, wat een sprookjesachtige sfeer gaf zo midden in het bos. Woensdag begon het te dooien en vrijdag toen we terugreden was het allemaal weer 'gewoon' buiten.

We hebben lekker uitgerust, vrienden op bezoek gehad, waaronder onze bijna complete leesclub, wat ook weer heerlijk was. Nu draait de wasmachine, hangen de pasgewassen lakens buiten te wapperen in het zonnetje, is alles weer uitgepakt, hebben we boodschappen gedaan, zijn er nieuwe biebboeken gehaald en gaan we morgen naar het zwembad om onze kleinkinderen te zien afzwemmen. Ze gaan het vast wel halen, want het proefzwemmen ging ook al prima. Kortom het gewone leven gaat weer gewoon verder.

Maar 'gewoon'... er is wel iets veranderd in mij. 

Onze Iraanse buddy's zijn radeloos van de machteloosheid die ze voelen als ze mondjesmaat berichten krijgen over het vreselijke geweld in Iran. Wat moet je zeggen?

Ons nieuwe kabinet gaat het heel moeilijk krijgen terwijl we allemaal snakken naar mensen in onze regering die gaan staan voor onze rechtsorde, onze democratie en onze vrijheid.

En dan kijk ik maar weer eens naar dat werkelijk prachtige stuk muziek dat Jamai Loman dirigeerde bij het tv-programma Maestro. 

Ik moet blijven geloven in de schoonheid en de kunst die we als mensen kunnen voortbrengen. Voor een beetje 'Feelgood' gewoon even hier naar kijken.

Ken jullie dat? Een ietwat onbestemd gevoel tussen Kerst en Oud & Nieuw?

De kerstversiering hangt er nog, maar ook niet meer van harte. De plantjes buiten zijn door de vorst wat aangedaan maar beginnen nu ook weer wat bij te komen, zoals onze viooltjes, maar het blijft even afwachten hoe ze het verder doen. Maar meestal wacht ik tot na Oud & Nieuw voor ik begin aan de primula's, narcissen en blauwe druifjes. Die staan nog even in de wacht, wat ook weer een onbestemd gevoel geeft. Onze hyacintjes binnen en buiten doen gelukkig nog volop mee!

De behoefte om weer wat soberder en gezonder te gaan eten is er, maar er is ook nog kerstbrood en er liggen nog andere wat luxere levensmiddelen in de koelkast die we natuurlijk nog wel even soldaat gaan maken. 

Zin om iets nieuws aan te gaan pakken is er, maar het is ook nog vakantie, dus ook lummeltijd. Leuke dingen doen met onze kleinkinderen, zoals hier logeren, vallen voor hen onder vakantie / lummeltijd, voor ons is dat - hoe gezellig ook - toch weer bijkomen van een nacht weinig slapen. Yoga, koor en medisch sporten vallen uit deze weken en die ga ik toch ook een beetje missen. Maar ik ga ze net niet zo erg missen dat ik de stap zet om een extra lesje in te gaan halen. Ook weer een dubbel gevoel dus. Ik hoef dus niet veel, maar zit wel elke dag op tijd klaar voor het superspannende OKT schaatsen, waar ik gelukkig nog wel wat bij te breien heb om de spanning wat te kunnen kanaliseren.  

Vakantiegevoel dus, maar tegelijk heb ik nog van alles te doen om het oude jaar af te sluiten. Zoals een boekhoudkundig jaaroverzicht maken voor de Naobers waar ik penningmeester voor ben. Maar ook onze eigen jaar administratief afronden. En een begroting maken voor 2026, wat een beetje koffie-dik-kijken is want we krijgen - als het goed - is halverwege het jaar voor het eerst AOW en pensioen en hoe dat er precies uit gaat zien weet ik echt nog niet. En ook niet hoe dat uitpakt voor onze zorgtoeslag en huurtoeslag. 

Ik wil voor het einde van het jaar altijd onze aftrekposten zoals giften en medische kosten bij elkaar zoeken voor de belastingaangifte. Nog even zien hoeveel ruimte er is voor nog een rondje giften die nog meetellen voor 2025. En natuurlijk een besluit nemen over onze ziektekostenverzekering in 2026 en onze polis bekijken en betalen. En ik wil een e-mail adres afstoten, waardoor ik nu druk doende ben om mij of, af te melden voor nieuwsbrieven en dergelijke, of mijn e-mail adres te veranderen, wat niet overal even simpel is als het lijkt.  

Dus, nog in afwachting van het nieuwe, maar ook nog niet klaar zijn met het oude jaar. Dat geeft een onbestemd gevoel, tegelijk met de dreiging van narigheid in ons land en in de hele wereld een beetje stilte voor de storm. 

Normaal ben ik al bang voor vuurwerk en nu dit het laatste oudjaar waarop iedereen vuurwerk mag afsteken ben ik ook wel extra ongerust dat dit uit de hand gaat lopen. We kunnen alleen maar uitademen en afwachten.  

We kunnen nu alleen doen wat we nu kunnen doen, dus we gaan nu zo lekker de stad in. De zon schijnt en Wim heeft echt nieuwe broeken nodig, misschien is er al ergens uitverkoop? En dan wel even ergens gezellig lunchen want het is tenslotte nog vakantie.   

Gisteren hadden we een heel gezellige dag, we gingen met onze vrienden na de aangeklede borrel naar een mede koorlid van Wim. Zij bouwt elk jaar een miniatuur sneeuwlandschap vol met lichtjes en zulke leuke details, dat we uitgebreid mochten bekijken. Zo leuk! Ik heb er geen foto's van gemaakt, maar het wel in mijn hart en hoofd opgeslagen. Daarna was de koek wel op, we gingen thuis koffie drinken en toen ben ik bij de 'Masked Singer' in slaap gesukkeld.

Ondertussen heb ik lekker een broodje op bed gegeten, koffie gedronken en het bed verschoond, de wasmachine aan gezet, de afwas gedaan, een verzorgingsritueeltje gedaan met een peeling en maskertje, mijn haar gewassen en wat opgeruimd. 

Daarna heb ik de vijf kilometer van gisteren middag terug gekeken. De 1000 meter van de vrouwen heb ik gisteren tussen de visite door nog kunnen zien, zo zag ik Jutta Leerdam vallen. Never a dull moment met dat schaatsen in Nederland. En ik heb een flink stuk gebreid aan de nieuwe trui voor Wim. 

En ik ga zo meteen de deur uit, want ik heb een date met mijn kleindochter Sammie: We gaan naar museum Moore waar een speciale kinderrondleiding begint om twee uur.

Gisteren heb ik overleg gehad met mijn vriendin Guusje over de Citatenpuzzel van de Trouw. Ik hoopte nog een hulplijn in  te kunnen schakelen, maar niemand anders die ik ken doet deze puzzel ook. Volgens mij heb ik alle citaten met de juiste mensen gekoppeld. Maar er komt zo'n rare zin uit die de oplossing moet zijn:

'Een huwelijk kon je het niet noemen meer een man met een banaan zwervend door een parenclub vol trollen elfjes het heelal'

Vooral die laatste woorden: het heelal kan ik niet plaatsen of het zou een soort van overdrachtelijke uitspraak van het heelal zelf moeten zijn. Maar ja, volgens mij moet dit het zijn. Ik hoop eigenlijk dat iemand die dit leest en ook de puzzel heeft gedaan mij duidelijk kan maken of en waar ik fout zit...