Author Archives: evΖin

Δεν έχω καθρέφτη εδώ.Έτσι, μαθαίνω το πρόσωπό μου από τον τρόπο που με κοιτούν τα αντικείμενα.Το ποτήρι, το κάδρο, το σκοινί της απλώστρας — όλα θυμούνται κάτι από μένα.Όχι ολόκληρο. Μονάχα την κλίση του ώμου, την παύση ανάμεσα σε δύο κινήσεις. Οι λέξεις αραίωσαν.Τις λέω μέσα μου και τις δοκιμάζω σαν παλιό κρασί.Άλλες έχουν ξινίσει.ΆλλεςContinue reading “evZin: Σημείωση πάνω σε τοίχο”

η συνάντησή και η απόφασή τους να ανέβουν αγκαζέ τον λόφο, χαρακτηρίστηκε συγκυριακή, ενώ από κάποιους ρομαντικούς ίσως και προμελετημένη από κάποια κοσμική συσσωρευμένη ενέργεια που έψαχνε κοινό τόπο για να διοχετευτεί και να διατηρήσει την εντροπία της. η αλληλουχία των γεγονότων που ακολούθησαν εκείνο το βράδυ μέχρι και τη στιγμή που γράφτηκε αυτό τοContinue reading “evZin: Madonna di San Sisto”

“Όταν θα φύγουν τα χρόνια αλλά εμείς θα είμαστε ακόμα εδώ, έχοντας καταφέρει (ένα κομμάτι τουλάχιστον από) αυτά που είχαμε σκεφτεί κατά καιρούς στα ταξίδια μας, τις περιπλανήσεις μας και όλες τις φορές που υπήρξαμε κάτι περισσότερο από διεκπεραιωτές λιστών, θα φτιάξουμε ένα κήπο με λεμονιές, πορτοκαλιές και σκιά για να καθόμαστε από κάτω τιςContinue reading “δύο γράμματα”

Εδώ βλέπουμε δυο ανθρώπους στο ίδιο πλάνο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν πριν δέκα δευτερόλεπτα ήταν στο ίδιο ακριβώς σημείο της εικόνας. Πολύ … μαζί

“Η χαρά ως προσευχή, η χαρά ως καταφύγιο, η χαρά ως άντληση δύναμης, η χαρά ως υπενθύμιση ότι στη ζωή μας δικαιούμαστε να είμαστε εκτός των άλλων και χαρούμενοι, η χαρά ως υποψία ότι δεν ζεις για να πετύχεις τον άλφα ή τον βήτα ακριβοθώρητο στόχο, αλλά ίσως ίσως ζεις για να μπορείς να χαρείςContinue reading “προσευχή”

“και ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω μία φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής” Μ.Κ

Σαν σε μια άλλη εκδοχή του κόσμου, υπάρχουν κάπου τέσσερις βιρτουόζοι άνθρωποι και ένα μικρό κοριτσάκι που τραγουδάει bei mir bist du schoen. Σαν σε μια άλλη εκδοχή του κόσμου, ένα “bei mir bist du schoen” είναι αρκετό για να τον κάνει πιο φωτεινό, πιο χαμογελαστό, πιο όμορφο.  

Τα δίστιχα γράφονται για μας που δεν το ‘χουμε εύκολο με τις λέξεις και δεν τα ξεστομούμε γιατί πολύ απλά ντρεπόμαστε που δεν το ‘χουμε εύκολο με τις λέξεις μέχρι που μια μέρα θα καταλάβουμε ότι ακριβώς γι’ αυτό γράφονται τα δίστιχα για να μπορέσουμε και μεις μια μέρα να πούμε σε κάποιον “Στα τόσαContinue reading “λαυρέντης”

” [..] Ξέρω και πως όταν φεύγεις, είναι το ίδιο δύσκολο με το να μένεις. Και πως το να επιστρέφεις, είναι μαγικό. Και θέλει τη μεγαλύτερη δύναμη απ’ όλα. Κι όποιος πιστεύει το αντίθετο, είναι γιατί απλώς, δεν έχει επιστρέψει από κάπου ποτέ.” ©χνούδι