και ξύπνησα με το δάχτυλο υγρό
ανάμεσα στα χόρτα
στων άστρων την ωραία σφαγή
με την υγρασία
τα αμείλιχτα χείλη
σαν του θανάτου
ανάποδα κι ανάποδα
με το κεφάλι στη γη
απ’ τα έγκατα
σαν μανιτάρι του δάσους
που το γλείφουν τ’ αγρίμια
και ξύπνησα στο λαβύρινθο μέσα
του αιδοίου
με τον πόθο Μινώταυρο
αιμοβόρο
κι αυτή στους αγρούς παιδούλα
να δίνεται στους ανέμους
να στάζει δροσιά το μουνάκι
ένα σμάρι πουλιά
άγρια τρομερή μουσική των φαλών
άγρια τρομερή μουσική των ερώτων.