Witajcie! Dzisiaj przychodzę do Was z przecudowną powieścią Katherine Rundell, pod tytułem Dachołazy. Wydało ją Wydawnictwo Poradnia K.

Sophie jest sierotą. Po katastrofie statku, w której zginęła jej matka, dziewczynka została znaleziona przez naukowca Charlesa Maxima, w pływającym po kanale La Manche futerale na wiolonczelę. Poznajemy ją, gdy ma prawdopodobnie rok. Charles ma trochę dziwne metody wychowawcze, lecz bardzo kocha Sophie i troszczy się o nią jak najlepiej umie. Lecz opieka społeczna nie podziela jego metod i nie obchodzi ich to, że Sophie jest szczęśliwa. Nie podoba im się, że dziewczyna nosi spodnie, wspina się po drzewach i nie jest  „dziewczęca”. I pewnego dnia, gdy dziewczyna ma już 12 lat, postanawiają odebrać Sophie Charlesowi!

Sophie nie zna swojej matki, ale gorąco wierzy, że mama żyje. Wraz z Charlesem wyrusza do Paryża, by ją odnaleźć (prowadzi ich tam adres na futerale od wiolonczeli) i uciec przed opieką społeczną. Lecz w Paryżu życie Sophie wywróci się do góry nogami. Pozna bowiem grupę ludzi (dzieci), którzy zawsze gotowi na wszystko, choć bezdomni (choć to nie do końca prawda), mają siłę i moc, której inni mogą im tylko zazdrościć!

Czy to oni pomogą Sophie odnaleźć matkę? Czy staną po jej stronie, kiedy będzie trzeba? O tym przekonajcie się sami!

Dachołazy to przepiękna książka o przyjaźni, miłości rodzinnej, nadziei i miłości do muzyki. O tym, że choć jest czasem trudno, trzeba iść dalej, że trzeba stoczyć walkę z samym sobą i czasem z tymi, którzy nam zagrażąją, że trzeba zawsze wierzyć w siebie i to, co się robi (dobrego). I żeby „nigdy nie przekreślać możliwego”!

W książce było wiele pięknych cytatów i tekstów, więc gdyby nie to, że książka jest z biblioteki, to bym miała zaznaczoną prawie cała książkę. 😉

I jeszcze jedno. Jeśli nie możesz wyjść na ulice ( z wiadomych powodów), wiedz proszę, że dachów nikt nie zamknął;)

A przede wszystkim nikt nie zamknął dachu twojej wyobraźni!

Trzymaj się i uważaj żebyś nie spadł/a!