Roy Orbison - Laminar Flow (1979)

Dit album werd opgenomen in de late jaren 70 (het verscheen in 1979) en het draagt daar alle sporen van. Het openingsnummer (Easy Way Out) is gewoon disco, met alle toeters en bellen die daarbij horen inclusief een orkestrale inleiding.

Lay It Down klinkt dan weer een beetje funky, en vind ik eigenlijk wel aardig, en dat predikaat geldt eigenlijk voor het album in zijn geheel.
Maar dat is uiteraard niet genoeg. Luister liever naar Orbison op zijn Sun- en Monument-opnames, die blijven goed. Enige nummer dat daar bij in de buurt komt is Movin'', en het afsluitende Hound Dog Man kan er ook wel mee door, alsmede Poor Baby.

Roy zou met zijn verschijning nooit een hoes mogen "sieren".
Hound Dog Man is een mooie ode aan Elvis. Verder staan er een aantal aardige nummers, alsmede enkele draken. Toch valt ook daar naar te luisteren. De magie van Roy?

Roy Orbison geldt voor mij als een van de betere, zo niet beste singer- songwriters die een gigantische berg fantastisch materiaal heeft geproduceerd. Lamina Flow is daar helaas geen voorbeeld van. Vreselijke discoklanken die uit de mond van the big O nergens naar klinken. Gelukkig zijn er tal van albums die als prima tegengif kunnen worden ingezet zoals "Mystery girl", "A black and white night" of het oudere werk uit de fifties en sixties.