Spidergawd - From 8 to ∞ (2025)

De hoes is er eentje waar David Coverdale vrolijk van wordt: een fraaie damesbips en een (in dit geval roze) slang kronkelend over de blote rug van deze vrouwe. From Eight to Infinity van Spidergawd. De groep uit Trondheim, Noorwegen maakt ook luide rock, maar dan wel wat moderner dan Whitesnake en tegelijkertijd met de poten stevig in de traditie. Hun achtste album alweer en de eerste die níet Spidergawd (gevolgd door een nummer in Romeinse cijfers) heet.

Het doet vooral door de stem en zangstijl van Per Borten soms aan Foo Fighters denken, getuige opener The Grand Slam, dat na een kalme start-met-sitar stevig doorknalt en het eveneens uptempo 200 Miles High. Maar dit is heftiger, zoals The Hunter dat dankzij tempo en gitaarsolo uitgroeit van pakweg harde aor naar gejaagde metal. Of The Ghost of Eirik Raude, dat met zijn twingitaren de muziek van Thin Lizzy een update geeft.

De gitaarsolo's kunnen snel zijn en altijd met gevoel voor melodie. Hetzelfde gevoel dat Amerikaanse hardrockgroepen uit de jaren '70 konden grijpen. Die in Revolution gaat voor langere noten en ik denk qua riff aan het debuut van Def Leppard. Melancholieke gitaarlijnen over een slepende riff in Winter Song, soms huilen beide zessnaren van Borten en Brynjar Takle Ohr.

Aangename kennismaking, al biedt Bortens zangstijl voor een heel album te weinig variatie in clean versus rauw, ingetogen versus uithalen. Waar ik aanvankelijk voor een dikke 8 ging, wordt het allengs een dikke 7.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een knaller weet Spidergawd met hun achtste album af te leveren. De vroege periode waarin de band meer psychedelische rock speelde vond ik al erg sterk, maar sinds de band een meer directe rockbenadering kiest - sinds het vertrek van Bent Saether - speelt de band echt in zijn kracht. De toevoeging van Brynjar op gitaar een aantal jaren terug gaf nog eens een extra dimensie aan het indrukwekkende geluid van deze band.

Op From Eight To Infinity laat de band een energieke mix van rock & roll in de traditie van Motörhead en Thin Lizzy samenkomen met de Amerikaanse Arenarock van de jaren '80. Het levert wat mij betreft het beste album van de band tot nu op. Volgend jaar maart speelt de band in Groningen, Nijmegen en Haarlem. Grijp die kans aan, want live is de band nog veel indrukwekkender dan op plaat.

Score: 87/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl