Deftones - Private Music (2025)

Bizar dat je als band na zo'n lange tijd met een album als dit weet te komen. Eerste luisterbeurt kwam het nog niet binnen. Maar toen...
Enige skip-moment is I think about you... de rest is monsterlijk goed!

Als tiener luisterde ik vooral Europese metal en had ik maar beperkt interesse in de Amerikaanse nu-metalhype, waardoor ik Deftones aan mij voorbij had laten gaan. Het was Diamond Eyes waarmee ik als jonge twintiger in aanraking kwam en dat mij deed inzien dat ik een band met een zeer solide discografie (die inmiddels tien langspelers telt) onterecht links had laten liggen. Gelukkig was ik niet meer de koppige tiener, maar inmiddels een jongvolwassene die wel openstond voor verandering en het herzien van haar mening.

En ook de Deftones, die inmiddels al meer dan 30(!) jaar actief zijn, stonden open voor verandering. Waar ze vroeger meer een standaard nu-metal-sound hadden, hebben ze hun geluid echt wel ontwikkeld, waarvan andere bands het zeker geen straf vinden om in één adem genoemd te worden met deze Amerikaanse alternatieve grootheden.

Waar ik Ohms en Gore een stuk minder sterk over de gehele linie vond, vind ik private music (ja, met kleine letters) eigenlijk op alle fronten van bovengemiddelde kwaliteit als we de volledige discografie van Deftones in het achterhoofd houden.

Neem nou bijvoorbeeld de eerste single, 'My Mind is A Mountain'. Als opener van private music word je direct het ruige, ongetemde landschap ingezogen, terwijl je je tekstueel begeeft in een beklemmende ruimte: 'We've been waiting here patiently / Locked in this state, clocking our time' en 'Negative space in cycles / Destroying our mental / Remains in our conscious / Constant.'

Dit nummer weet perfect de sfeer neer te zetten waarom ik graag naar de Deftones luister, maar het gevaar schuilt erin dat de kans op herhaling op de loer ligt. Menig muziekrecensent vond 'My Mind is A Mountain' daarom ook geen sterke leadsingle, omdat het niets nieuws onder de zon is. 'Mountain' voelt als een combinatie van Around the Fur en Koi No Yokan.

De tweede single, 'Milk of the Madonna', kon echter wel op enthousiasme rekenen van de pers en behoort ook na vijf volledige luisterbeurten van private music tot een van mijn grootste favorieten. Waarschijnlijk omdat dit nummer mij op enkele momenten doet denken aan het geweldige 'Bodies' van The Smashing Pumpkins, maar dan met de dynamiek van de Deftones. Wederom een nummer dat direct inslaat, maar doordrenkt is van christelijke symboliek.

'Infinite Source' heeft meer een dromerige invalshoek waarbij de luisteraar zowel qua geluid als tekst blijft zweven: 'All of these times, all of our dreams, all of your cheers / I’m releasing, we are afloat.' Terwijl het onheilspellende 'Departing the Body' je soms door de onverwachte baritonachtige Peter Steele-stem van Chino Moreno weer met beide benen op de grond zet. Of eigenlijk nog een stapje erger: je valt met een harde klap op de grond. Dit nummer zou naar mijn mening een perfecte toevoeging zijn aan het laatste seizoen van Stranger Things dat nog moet verschijnen. Bijvoorbeeld in een horrorscène waarin Eleven het wederom moet opnemen tegen Vecna, maar door het angstaanjagende monster wordt vastgehouden.

En om nog even bij een visueel schouwspel te blijven: '~Metal Dream' is de natte droom voor iedere producer die nog een nummer nodig heeft om de soundtrack te vullen van een 90s-achtige actie/horrorfilm à la Underworld.

Voorlopig is de ballad 'I Think About You All the Time' voor mij het nummer waarvan ik verwacht dat het het minst wordt opgezet. Het nummer zou niet hebben misstaan op Diamond Eyes, alhoewel ik daar de softere nummers toch net iets sterker vind. Misschien omdat de Deftones hier weer hetzelfde trucje doen. En hoewel 'Cut Hands' weinig vernieuwend is, en ook had kunnen staan op Around the Fur, verwacht ik dat dit nummer toch vaker beluisterd zal worden. Simpelweg omdat dit nummer mijn nostalgische gevoelens sterker weet aan te wakkeren.

Maar ook met twee minder sterke nummers behoort private music nu al tot de top drie van mijn favoriete Deftones-platen, samen met Diamond Eyes en Koi No Yokan. En dat is niet zo verwonderlijk, gezien het feit dat voor private music Nick Raskulinecz ook weer achter de knoppen zit. Hij haalt echt altijd het beste bij de Deftones naar boven.

private music kan deze herfst op veel draaibeurten rekenen en heeft mij doen inzien waarom ik nog steeds niet uitgekeken raak op de heren uit Sacramento. Een band die heer en meester is in het afwisselen van onheilspellende passages met dreamscapes is ideaal om te luisteren in zowel goede als slechte tijden. Wel hoop ik dat we Chino’s baritonstem in de toekomst vaker mogen horen, want op die manier kan de Deftones ervoor zorgen dat ze niet te veel in herhaling gaan vallen.

Leuk hoe Terry Date en Nick Raskulinecz elkaar afwisselen in de Deftones discografie. Terry laat de snare op een bepaalde manier klinken die echt typisch Deftones is. Een wat meer open geluid qua totaalproductie.

Bij Nick klinkt Deftones wat moderner en scherper, en dat werkt eigenlijk net zo goed.

Op voorhand deden de eerder uitgegeven singles me niet zoveel maar gelukkig vallen alle puzzelstukjes wel op hun plek. Ohms was al een terugkeer naar de vertrouwde Deftones sound maar dit album is meer compact en lichtvoetig in vergelijking met de afgelopen albums. De songs blijven al snel hangen. De riffs zijn gelukkig bikkelhard en de sferische synthesizers zijn ook weer voldoende en doeltreffend ingezet.

Met Private Music is er alweer een goed album toegevoegd aan de haast smetloze discografie van de band. Enkel Gore kan mij wat minder bekoren maar ik vermoed dat vooral de rommelige productie daar de grote oorzaak van is.

Als geheel is het album ontzettend gefocust en verzand het nergens. Dat is een keuze die goed uitpakt, al mist het album voor mij net de emotie en diepte die een Koi No Yokan wel heeft.

1e indruk was niet overweldigend, maar toch blijf ik de behoefte voelen er steeds naar terug te grijpen, dus na meerdere luisterbeurten inmiddels is de conclusie: prima album !

ProGNerD heb hier eenzelfde ervaring, blijf ernaar terugkeren en elke keer bevalt het album beter. Lekker groei album dus.

Het is toch een beetje alsof je AI hebt getraind met de voorgaande Deftones-albums: de zware outro-riffs van 'Rosemary' en 'Diamond Eyes', de stuiter van 'Mein' en 'Hole in the Earth', de sfeer van 'Sextape', de vervormde stemsamples van 'MX' en 'Goon Squad', en natuurlijk de semi-raps van Adrenaline. Het klinkt allemaal heel behoorlijk, hoewel de meeste nummers wel heel abrupt afgelopen zijn, maar ik mis de verrassing. Het zou me trouwens niets verbazen als Chino Moreno die typische dromerige zanglijnen in zijn slaap schrijft.

Daarom is het des te jammerder dat er best wat nieuwe ingrediënten aan de mix zijn toegevoegd, zoals die synth-achtige gitaren op 'Infinite Source' (vooralsnog mijn favoriet) of de industrial-invloeden op '~Dreams' en 'Departing the Body' (die atypische zang van Moreno ook!). Al met al krijg ik hier na een paar luisterbeurten dezelfde vibe van als Everything is Alive van Slowdive: half nieuw en onverwacht, half al te vertrouwd. De uiteindelijke score zal ook wel rond de 4* zijn, net als bij die Slowdive, trouwens.

Ik hoor nog weinig anderen over Infinite source..

..dat einde...

Lijkt wel een hardcore punk outro in slowmotion (afi - coin return)

Infinite Source is het hoogtepunt van dit album. Hoort wat mij betreft bij het beste werk van de heren.

Goed album maar ik denk dat ik iets meer onder de indruk was van Ohms toen die uitkwam.

Zit intussen aan 7 luisterbeurten

Wel grappig want ik zit aardig op één lijn met de voorgaande Posts. Deze plaat is een stap vooruit t.o.v. Gore en kan zich meten met het uitstekend Koi no Yokan en Diamond eyes maar ik las dat Chino de band, en voor zichzelf, lui noemde en dat ze nu eindelijk alles hebben gegeven. Dat hoor ik eerlijk gezegd niet terug. Het klinkt als een hele goede Deftones plaat, en dat is een enorm compliment, maar ik vind het geen White Pony 2.0. Er zijn verhalen van mensen die deze band eindelijk snappen door deze plaat. Dat gun ik deze mensen en de band van harte, maar ik hoor eerlijk gezegd nog geen betere plaat dan de andere klassiekers. Maar goed, wellicht groeit de plaat nog verder. Tot nu toe is het in elk geval genieten.

Ohms is overduidelijk de superieure plaat van deze twee (4,5* en top-3-Deftones-materiaal, na Koi No Yokan en White Pony). Ik snap echt de mensen niet die dit niet met Ohms konden viben en dit een verbetering vinden. Echt niets van het niveau 'Headless' of 'The Spell of Mathematics' hier.

Je spuwt feiten man, ik zit hier precies op hetzelfde spoor. private nusic is zeker beter dan bijvoorbeeld Gore, maar kan wat mij betreft absoluut niet tippen aan Koi No Yokan, Ohms en White Pony (in die volgorde).

Je dirais même plus-moment dit. Maar ben jij nu Dupond en ik Dupont, of andersom?

Ik identificeer mezelf meer met Dupond: de wandelstok aan de linkerarm dragend en de snor geknipt naar Sovjetmaatstaven.

Koi No Yokan, White Pony, Around The Fur, Diamond Eyes en Ohms zijn wel de beste voor mij.
Saturday night Wrist en Adrenaline daar juist onder
Dan Self titled en daaronder nog Gore

Private Music zie ik wel nog hoog eindigen maar niet bij de beste tot nu toe

Oeee, lijstjes maken. Ik kom hier op uit, nog even zonder Private Music (die komt net voor of net na Gore; daarover moet ik nog even met mezelf overleggen):

1. Koi No Yokan 4,5*
2. White Pony
3. Ohms
4. Around the Fur
5. Diamond Eyes 4*
6. Saturday Night Wrist
7. Deftones
8. Gore
9. Adrenaline

Ik vind het een prima album, Deftones op z'n Deftones, maar op de een of andere manier vind ik het niet zoveel toevoegen aan het oevre als sommige andere albums. Ik ben het wel eens met degenen die hebben geschreven dat het album veel aandacht nodig heeft om al zijn geheimen prijs te geven.

Bij de eerste luisterbeurt klonk het album voor mij ook typisch als de Deftones zoals we ze kennen: leuk, maar niet direct vernieuwend. Nu, twee weken later, merk ik dat ik het album steeds opnieuw blijf opzetten en dat mijn waardering groeit. Het geheel klopt gewoon: de nummers, de volgorde, de drive, de explosiviteit. Vind hem erg fijn.

Het is echt steengoed... Misschien zelfs nog beter dan Koi No Yokan

De hoes word langzaam opeens mooi...

Eindelijk aan toegekomen!
Ik moet nog er een paar keer overheen, maar voorlopig steekt bij mij Ecdysis erbovenuit.

(Zeg ik trouwens als iemand die al bijna 30 jaar naar ze luistert. )

De meningen laten wel zien dat Deftones eigenlijk geen slecht werk hebben afgeleverd en dat iedereen zijn eigen voorkeur heeft. Ik heb dit album nu +/- 10 keer beluisterd maar ik voel erg eigenlijk weinig bij tot nu toe. Ik wacht nog even met stemmen.

Degelijke plaat, maar hij komt niet echt binnen. Het klinkt allemaal net iets te makkelijk/Deftones-by-numbers, het had iets meer mogen schuren. Wel druipt het vakmanschap er wel aan alle kanten vanaf, en niks dan respect voor deze band die i.t.t. hun tijdgenoten echt nog nooit een steek hebben laten vallen.

Ik start met een 4*.
Album blijft groeien en weet me steeds steviger vast te pakken. Merk dat ik muzikaal de voorgaande 2 wel wat prefereer. Maar deze heeft een bepaalde sfeer over zich heen die een boel nostalgie oproept. Het doet me daardoor nog meer denken aan Bleed, welke juist weer veel doet denken aan de oudere Deftones.
Ik baal er nu des te meer van geen kaartjes te hebben bemachtigd. Maar goed, deze plaat gaat nog wel wat (digitale) rondjes draaien. Denk dat ik hier eenzelfde ervaring mee ga krijgen als de laatste van Seether vorig jaar. Die plaat blijft ook elke keer weer in mijn geheugen terugkomen vanwege dat nostalgische gevoel.

Een 4* is hier ook volledig terecht bij mij

Goed album.
Deze Private Music heeft direct veel meer tracks die blijven hangen. Stevige weerhaken want dit is best een hard album in mijn oren. Mensen die beweren dat Deftones niet meer Metal genoeg is begrijp ik niet. Er zijn wat soundscapes en rustige momenten maar de sound is zeker vintage Deftones.

Ik ben niet zo onder de indruk als van Ohms toen die uitkwam. Ook is dit nog geen concurrentie voor mijn andere top 5 platen van deze groep.
Zit zeker nog groeimarge in maar dan zal ie eens echt moeten doorbreken maar dat hebben andere albums van deze mannen ook nog gedaan.

Je bent 'm wellicht al tegengekomen, maar ik drop 'm voor de zekerheid toch nog even: de Smashing Pumpkins en Chino Moreno spelen samen 'Bodies'. Die gelijkenis kan gewoon geen toeval zijn.

Inmiddels heb ik uitgebreid met mezelf overlegd over Private Music en ik moet 'm toch ergens onderaan zetten. Het is een solide plaat die ik regelmatig en graag op zet, maar wel eentje waarop Deftones in herhaling vallen en met weinig uitschieters op de proppen komen. Daarom wint Gore het nipt, ook wel een beetje omdat dat dat toch een beetje een underdog is.

1. Koi No Yokan 4,5*
2. White Pony
3. Ohms
4. Around the Fur
5. Diamond Eyes 4*
6. Saturday Night Wrist
7. Deftones
8. Gore
9. Private Music
10. Adrenaline

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik ben een laatbloeier als het gaat om Deftones en stapte pas bij Kay No Yokan in. Net als bij alle albums die zij sindsdien uitbrachten (ik ben nog niet in hun vroegere discografie gedoken) duurde het even voordat Private Music bij mij tractie kreeg. Dit album heeft een heerlijke flow en daarin zit de kracht van de plaat, maar gelijkertijd heeft het geen echte uitschieter die me bij blijven.

Score: 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #12 DEFTONES - PRIVATE MUSIC

Omdat ik Deftones altijd (onterecht) associeerde met nu-metal heb ik ze heel lang links laten liggen. In 2016 veranderde dat eindelijk met de release van het doorgaans niet zo populaire ‘Gore’. Ondertussen heb ik m’n Deftones-achterstand ruimschoots ingehaald (al heb ik nog niet alles beluisterd) en ik moet bekennen dat ze een vrij unieke sound hebben die imo weinig met nu-metal te maken heeft. ‘Private Music’ verschilt in mijn ogen niet zoveel van de rest van hun oeuvre, maar het songmateriaal is gewoon sterk en zorgt ervoor dat dit album toch op zichzelf staat. ‘Locked Club’ (heerlijk zompig refrein) is samen met de singles de favoriet hier.

Het is zo moeilijk soms om nieuwe albums van artiesten op waarde te schatten doordat je zo gefocust ben op vergelijkingen met hun 10, 20 of 30 jaar oude meesterwerken.

Maar deze Private Music wordt steeds beter en beter. Ik leg hem met plezier 3 of 4x na elkaar op en hoor zo graag de zanglijnen op deze intussen. Souvenir, Eyecedis, Infinite Source zijn ijzersterke songs qua zang. Ik zie deze nog stevig doorgroeien net zoals Saturday Night Wrist en de self titled dat gedaan hebben