Dream Theater - Parasomnia (2025)

Bij elk nieuw album van DT denk ik' wat zullen ze er nu weer van gemaakt hebben.' Veel van hetzelfde en soms inspiratieloos. Na de eerste twee 'singles' gehoord te hebben dacht ik dan ook weer dat dit het moment zou zijn dat ik definitief afhaak bij mijn jeugdliefde. Maar toch...het album als geheel klinkt eigenlijk verrassend goed. Ik vind het mooi dat ze er met de instrumentale intermezzo's echt een eenheid van hebben gemaakt. Vernieuwend? Nee. Maar zeker beter als de vorige.
Alle berichten over dat het een nieuwe ToT zou zijn vind ik ook niet helemaal terecht. Ik hoor tot de liefhebbers van de meer progressieve en symfonische kant van DT. Dat album is zeker niet mijn favoriet. Parasomnia is donker maar zeker afwisselend genoeg. Ben benieuwd of ik er over een tijdje nog hetzelfde over denk.

Ik ben al heel lang afgehaakt bij het eens fantastische Dream Theater. Ongeveer na Awake, maar helemaal na Train of Thought. Maar deze vind ik dan toch verrassend aardig.

Helemaal eens Jellylips, 8 albums, zo'n 20 jaar heeft de beste man een k*tleven omdat DT "slaapverwekkende" albums uitbrengt.

De Heersers, de Keizers van de Progmetal.
Wat een heerlijke plaat, alleen al de moeite waard voor het pianostuk in the Shadow Man Incident.

Nogmaals geprobeerd maar wat blijft het voor mij toch vermoeiend om het technische geneuzel aan te horen.
Hoor je eens een lekkere moddervette groove, duurt dat vervolgens 10 seconden, om hierna weer 15 diverse transities en breaks voorbij te horen komen in een minuut.
De heren beheersen hun instrumenten tot in de finesse maar de muzikale krachtpatserij ontbeert grotendeels de weg richting het hart en de buik. De hang naar perfectie is vermoeiend in mijn oren.

Tja, ik heb er eigenlijk niet zo'n probleem mee dat deze band al jarenlang niet meer "vernieuwend" is, want zowel sound als stijl liggen hélemaal in mijn straatje, dus wat mij betreft mogen ze gewoon op deze voet doorgaan. Het enige waar ik daarboven om vraag zijn goede melodieën, en daar wringt wat mij betreft bij deze plaat de schoen een beetje, want veel van de melodieën klinken een beetje alsof de componisten de eerste de beste zanglijn die ze bij een bepaalde akkoordenprogressie konden verzinnen ook maar meteen tot de definitieve melodie bombardeerden, hetgeen ook de reden was waarom ik oorspronkelijk niet erg onder de indruk van de eerste single Night terror was. Gelukkig hebben de individuele nummers na een keer of tien draaien toch wel een eigen gezicht gekregen en is het bezwaar van de matige melodieën enigszins ondervangen door de stevige gitaarriffs, de krachtige arrangementen en de pure overtuiging die de band uitstraalt, en mede vanwege de hoge draaibaarheidsfactor en de afwezigheid van echt slechte nummers ben ik dit album toch steeds meer gaan waarderen.
        De vergelijking met Train of thought gaat voor mij gevoel niet zo op qua sound, maar wel qua insteek omdat de hoofdrol hier duidelijk voor John Petrucci is weggelegd, waardoor Jordan Rudess voornamelijk een begeleidende rol heeft en minder solo's krijgt (iets waar ik vanwege zijn cheesy synthesizers niet ongelukkig mee ben). Helemaal afwezig is hij natuurlijk niet (getuige zijn solo op Dead asleep), maar ik heb toch minder last van zijn voorspelbare geluidjes dan op sommige eerdere platen.
        Wat de terugkeer van Mike Portnoy betreft, ik heb de indruk dat gebruikers hier en elders daar hoge verwachtingen van hadden, zowel vanwege zijn drumwerk alsook vanwege de energie die hij in de plaat zou kunnen injecteren, maar voor mij maakt zijn aanwezigheid op geen beide fronten echt een wereld van verschil: Mike Mangini heb ik nooit een duidelijke verzwakking ten opzichte van Portnoy gevonden, en een "opleving" van een ingeslapen Dream Theater hoor ik hier ook niet in om de eenvoudige reden dat ik A view from the top of the world ook al een uitstekende plaat vond (en vind). Verder weer een mooi boekje, LaBrie's zangpartijen komen uitstekend over (en dat dat misschien veel te maken heeft met de foefjes van de studio laat mij verder koud), en Petrucci's status van mijn favoriete gitarist wordt door dit album ook absoluut niet beschaamd.
        Het enige wat mij bij deze plaat echt stoort is één echo uit het verleden. De korte citaatjes uit de teksten van nummers van eerdere platen vind ik wel grappig, net zoals de mieren en de spinnen in het boekje die ik op eerdere hoezen ook al zag, maar dat trucje van die vibrato-gitaarnoot op het einde van elke frase van Dead asleep kende ik al van Forsaken (op Systematic chaos), en daar vond ik het ook al tamelijk flauw (en dan ging de tekst van dat nummer ook nog eens over godbeterehet vampiers). Maar als dat nou álles is…

Of het nu aan De Grote Terugkeer van Mike Portnoy ligt, weet ik niet, maar deze DT vind ik de beste sinds zijn vertrek destijds. Weinig nieuws onder de zon, maar het klinkt weer vertrouwd goed.

Als na jaren blijkt dat Dream Theater al die tijd AI was, had ik het geloofd. Machinaal, koud, kil, berekenend en vooral ongeïnspireerd. Ik heb ooit van deze band gehouden maar dit voelt album na album als muziek uit een pakje waar alleen een beetje water bij geflikkerd hoeft te worden.

Verkeerde prompt gebruikt zeker...

Gister in Orange, Frankrijk, op een heel mooie locatie laatste show van de zomertour van de heren mogen zien. Prima optreden, maar de nummers van dit album (Midnight Messiah, Night Terror) steken (ook) enorm bleekjes af tegen het materiaal van voor pak em beet 2004. In die zin kan ik de opmerking van Monsieur' goed plaatsen.

Mooi om ze daar te kunnen zien!
Kan moeilijk beoordelen hoe de nieuwe nummers live klinken, heb alleen Night Terror live gehoord in Amsterdam de laatste keer. Ik vind Midnight Messiah ook niet het sterkste nummer van deze leg.
Ik moet zeggen dat ik het album niet beter of slechter vindt dan de twee voorgaande maar ook die zijn voor mij allebei prima te pruimen.
De albums tot laten we zeggen 2003 zijn voor mij ook wel de me meest gedraaide hier maar kan ook dit goed horen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Negen maanden verder zijn we en Parasomnia is denk ik mijn meest gedraaide album van dit jaar. Deze houdt wel stand in mijn top drie vermoed ik.

Score: 90/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Geweldig album punt.5 sterren