Howlin' Wolf - His Best (1997)

Howlin' Wolf....

Op een dag begin jaren '90 zag ik in de Wall-Mart in Franklin, MA cassettes liggen van John Lee Hooker en deze meneer voor weinig geld. Meenemen, dacht ik, kan wel wat leuke muziek gebruiken voor mijn walk-man. En, oh man, spijt heb ik er nooit van gehad.

Voor mij is het ultieme Howlin' Wolf gevoel het volgende:

But now she gone, and I don't worry.
'Cause I'm sitting on top of the world.

Echt een gelukzaligheid met een grote "G" hoorde ik toen dit nummer de eerste keer via de koptelefoon in mijn hoofd galmde. Sindsdien neurie of fluit ik dit stukje als ik gelukkig ben of gewoon een mentale oppepper nodig heb.

Voor de wat triestere momenten heb ik John Lee Hooker (Tupelo, Bring Me the Pillow that You Sleep on) om me te troosten, voor de blijdschap en feestelijke gevoelens heb ik Howlin'Wolf. Goede verdeling, lijkt me.

Ik zag eens een documentaire bij, volgens mij de NPS, over Howlin' Wolf. Hij was de held van mijn helden. The Rolling Stones vroegen hem eens om op te treden in een televisieshow, het enige geregistreerde optreden van Howlin' Wolf.

Wel was er een interview met meneer Wolf. En daar zat hij, een enigzins gezette figuur, een grote bril op. Was dit nou het grote voorbeeld van Keith Richard? Jazeker! Howlin' wekte al spoedig sympathie op bij mij, onder andere door zijn gevatte uitspraken en visie op blues(If you ain't got the blues, you can't play the blues, zei hij), maar ook door zijn manier van dansen.

Howlin' Wolf kon dansen als een malle, hup daar vloog zijn niet al te lichte lijf in het rond. Hij swingde zijn heupen zo ontzettend los, dat ik bij mezelf dacht, daar kan menig stijve kantoorklerk nog wat van leren. Hij leek ineens hét voorbeeld dat rythm & blues swingde, en dat het eigenlijk veel interessanter was dan rock 'n roll. Keith Richard en Mick Jagger hadden het al ingezien, deze documentaire liet het mij ook inzien.

Later scoorde mijn vader, die ook onder de indruk was van de 'skills' van Wolf, dit CD'tje, ergens op een rommelmarkt. De muziek, die ik al redelijk kende door de documentaire, bleek inderdaad erg goed. Maar dan vraag je jezelf af; hoe kan je muziek slecht vinden van iemand die zó je sympathie heeft gewonnen.

I have a little red rooster, to lazy to crow for day

Pure, pure rythm & blues. Veel rauwer kan je het niet krijgen. Veel beter ook niet trouwens. Uiteraard zijn veel groepen hier door geinspireerd geweest. Door hoeveel bandje zou Spoonful wel niet gecoverd zijn? Hoeveel damp komt er wel niet af van een nummer als How Many More Years? en zo kan je nog wel even doorgaan met vragen stellen. Een van, zo niet de allergrootste.

Ja , Chester ' Howlin' Wolf ' Burnett (1910-1976). Er wordt nogal wat inferieur materiaal van de man aangeboden. Let daarom op het originele label ' Chess'. In dat geval zit je altijd goed , zoals bij deze fantastische compilatie.

Ik blijf naar dit soort muziek toch heel graag luisteren.
Wat is blues toch fantastisch!!

Misschien wel het beste bluesalbum dat ik ooit gehoord heb! Om dus maar meteen met de deur in huis te vallen. Howlin' Wolf vind ik echt fantastisch. Heerlijk swingend, dampend, pakkend, ontroerend. Het doet simpelweg alles met je als je dit luistert. Regelrechte aanrader voor echt iedereen! op deze site.

4,5 ster.

....volgens mij wordt het tijd dat ik deze ga aanschaffen....heb al wel een andere verzamelaar maar deze lijkt me toch wat completer en tja, een beetje bluesliefhebber kan natuurlijk niet zonder The Wolf........misschien wel de mooiste stem die ken (naast Don van Vliet en 'Dr. John').....

Op muzikaal gebied is Drenthe nou niet meteen een provincie die helemaal vooraan staat ( understatement), ondanks C+B en allas wat Lohues voortbrengt.
Maar één groot voordeel hebben we: de C van C+B is zijn geboorteprovincie trouw gebleven, en maakt al sinds jaar en dag een prachtig radioprogramma voor Radio Drenthe.

Terwijl ik vanavond op weg was naar mijn werk, langzaamrijdend vanwege de werkzaamheden bij Hoogeveen, liet Harry Muskee in zijn programma "Harry's Blues" een schitterende uitvoering horen van Howlin' Wolf van het nummer 'KIlling Floor"

Op één of andere vervreemdende manier was dit de
perfecte 'soundtrack' voor het tafereel waar ik langs reed: donkere monsters die asphalt uitspuwend stonde te dampen en ronken, kille werkverlichting, noeste mannen die zwijgend en vanzelfsprekend hun werk deden, kiepwagens die hun laadbakken hydraulisch hoog de hemel in deden rijken, en dan de stem van the Wolf: "...down on the Killing Floor".
Maar gauw eens op zoek naar deze plaat.

Nou niet het enige hoor, dit ook:

http://www.youtube.com/watch?v=4Ou-6A3MKow

Kan me dat goed voorstellen, oldfart!

Waar in de rest van de wereld het volgens mij nog altijd zomer is, begint in amsterdam de herfst. Heerlijk. Niet dat ik de zomer vervelend vindt; integendeel, het is geweldig, maar als de regen drupt, de bladeren vallen en een extra trui geen overbodige luxe meer is, begint de tijd van blues en ander soort gevoelsmuziek. Howlin' Wolf stond vandaag weer eens op. Dat het maar een lange herfst mag worden!

(overigens zou een paar weekjes zon en warmte ook niet vervelend zijn hoor, ben nog lang niet door mijn zomermuziek heen...)

Spoonful

Ik denk dat ik al weet wat m'n volgende aanschaf gaat worden...

Howlin' Wolf was altijd zo'n grote naam waar ik nooit aan toekwam, ondanks de vele nummers die ik in versies van andere bands heb leren kennen (onder andere Wang dang doodle van Livin' Blues, Back door man van de Doors, Sitting on top of the world en Spoonful van Cream, The red rooster en Smokestack lightning van vele verschillende artiesten, en diverse door Led Zeppelin gekannibaliseerde titels). De All Music Guide-recensie noemt dit als perfecte verzamelaar, en nu ik er dan eindelijk aan ben begonnen zou ik willen dat ik dat nooit had gedaan, want dit is een verslaving waar ik wel nooit meer van af zal komen. Langzaam voortkruipende arrangementen, een gruizig geluid, ijzersterke composities (inclusief een aantal klassiekers van de hand van Willie Dixon) en een stem (o, die stem) die zelfs het voorlezen van het telefoonboek nog dreigend laat overkomen. Absoluut onontkoombare muziek.
 

I asked for water, she gave me gasoline.

Dit is een van de meest diepzinnige, en pijnlijk ware tekstregels die ik ken. De tragiek druipt er van af. Het is dat de Grieken het fenomeen ' gasoline' nog niet kenden, anders had Homerus het vast ook opgeschreven.

Dat ik dat ook vind wist je al. . . en waar ik bij dat nummer soms aan moet denken is de tekst van Toen ik naakt was van Jules de Corte. Rare associatie misschien, totaal anders en met een geheel afwijkende invalshoek, maar ook zo'n paradoxale tekst die toch klopt. Of verpest ik het nou helemaal ?

Helemaal niet. Ik houd van rare associaties en vreemde invalshoeken. Om nog maar zo'n mooie paradox te noemen: the sun is shining, although it is raining in my heart. Van zo'n andere bluesgrootheid.

Elmore James natuurlijk! (Moest ik even opzoeken. . . ) Maar goed, leuk dat je het waardeert.

Mijn exemplaar is een re-issue met een andere package. Maar de muziek is uiteraard dezelfde. Goede remastering voor zulke oude opnames.