My Dying Bride - The Ghost of Orion (2020)

Vijf jaar na Feel the Misery komt binnenkort het langverwachte nieuwe album van My Dying Bride uit getiteld The Ghost of Orion.
Eén van de redenen dat nieuw plaatwerk langer op zich heeft laten wachten, heeft te maken met het feit dat de dochter van zanger Aaron Stainthorpe, ernstig ziek is geweest en zelfs op het randje van de dood heeft gelegen. Op 5-jarige leeftijd werd bij haar een aantal jaren geleden kanker geconstateerd.
Ongeveer een jaar geleden is ze kankervrij verklaard, maar het moge duidelijk zijn dat e.e.a. wel een hoop verdriet en ellende met zich heeft meegebracht.
Het zal dan ook niet zo verbazend zijn dat het nieuwe album deels gaat over de vreselijke ervaringen die de zanger heeft moeten ondergaan.
Het nummer "Tired of Tears" gaat o.a. hierover.

Wat heb ik uitgekeken naar dit album! Afgelopen weekend heeft de plaat overuren gedraaid op mijn draaitafel. Met name het tweede gedeelte van dit album (kant C en D) is bijzonder sterk, met The Long Black Land (prachtig hoe dit nummer in het tweede gedeelte loskomt) en The Old Earth. Eigenlijk is alleen kant B wat minder. De zanglijn van Tired Of Tears vind ik niet sterk en het saaie The Solace drukt mijn score ook.

De productie is werkelijk om door een ringetje te halen, al zullen er luisteraars zijn die de productie wat te clean vinden.

Score: 81/100

The Solace is apart. Eigenlijk op jet vervelende af. Maar binnen de albumcontext begint het wel zijn uitwerking te krijgen.

Ik ben er ook nog niet uit. Op het eerste gehoor is het weer een mooi album maar niet bijzonder. Voor zover dat geen verwendheid is met het niveau waarop My Dying Bride altijd musiceert. De productie is clean maar dat was op meer albums zo. Ditmaal wordt de perfectie wel benaderd.

Tired Of Tears zweefde al langer rond. Het had een extra dimensie moeten hebben na alle ellende rondom de ziekte van Aaron Stainthorpe's dochter. Maar zulke pijn valt voor de buitenstaander binnen de gebruikelijke Bride-somberheid niet meer op.

Uiteindelijk is het gewoon weer een mooie plaat geworden. Met enkele aparte uitstapjes dan.

De teksten zijn wel weer prachtig overigens. Neem nunhet titelnummer. Het boek zal wel als inspiratiebron gediend hebben maar dat ken ik niet. Wat overblijft is dit raadselachtige stuk proza. Dat is atijd een belangrijk onderdeel geweest van de Bridebeleving.

Deze heb ik wel kunnen smaken. Heb weinig of niets met metal, enkele klassiekers daargelaten, maar deze ging vlot naar binnen. Knappe muzikale structuur en arrangementen maken dit plaatje een plezier om naar te luisteren.

De melancholische doommetal van deze britse band gaat al jaren achteruit wat mij betreft. Ook dit album is weer een taaie, trage en vooral saaie zit. Opener Your Broken Shore begint de plaat evenwel veelbelovend, mede door de sterke grunts, maar daarna vervalt men snel in vervelende, langdradige tracks die afwisseling en vooral spanning missen. Ik blijf het keer op keer proberen met My Dying Bride, maar ik word er eigenlijk steeds somberder van. Dat zal toch niet de bedoeling zijn?

Na de eerste luistersessie was ik nog niet heel erg positief, maar na een aantal keren dit album beluisterd te hebben vind ik hem toch wel erg goed. Ik vind alleen wel dat het album niet echt grote hoogtepunten heeft.

Moet inderdaad even indalen. Op de één of andere manier moet ik bij dit album ook denken aan jaren '80 wave en gothic (denk: Fields of the Nephilim). Dead Can Dance-invloeden bespeurde ik eveneens. Of vroege Cocteau Twins. Toen ik dat doorkreeg viel bij mij het kwartje al snel. Mooi album hoor!
The Solace vormt het hart van deze worp.

Dat zijn, als ik me niet vergis, belangrijke inspiratiebronnen van deze band. My Dying Bride gaat al zo'n 30 jaar mee, heeft enkele topplaten afgeleverd en vooral steeds een consistent niveau gehaald. Tristesse, zwaarmoedigheid en melancholie zijn belangrijke drijfveren binnen het muzikale universum van My Dying Bride, wat ook op deze plaat weer fraai in de verf wordt gezet.

Tekstueel is het, zoals Edwynn reeds aanhaalde, ook steeds de moeite, zo'n plaat van My Dying Bride. Ik vind het oudere werk wat urgenter en intenser, maar dat My Dying Bride anno 2020 nog steeds een prominente plaats in de gothic doom inneemt, is met The Ghost of Orion nog steeds duidelijk.

3,5 sterren

Hoewel ik nog wel The Barghest O’ Whitby heb gekocht, ben ik My Dying Bride na A Line Of Deathless Kings uit het oog verloren. Toen ik The Ghost Of Orion op Bandcamp tegenkwam, was ik benieuwd, maar verwachtte niet al te veel.

Het album begint erg sterk met Your Broken Shore. Er zit meer beleving en tristesse in dan ik had verwacht. Het voelt minder glad, minder formulaisch dan A Line Of Deathless Kings. Wel valt de zang op: die is op veel plekken gedubbeld (als het niet meer lagen zijn), wat naar mijn mening overbodig is, maar niet onoverkomelijk. Op de volgende twee nummers wordt dezelfde lijn doorgezet.

Daarna wordt het allemaal wat minder. The Solace is te lang uitgetrokken, had beter gefungeerd als intro voor The Long Black Land als het twee of drie minuten korter was geweest. The Long Black Land is daarentegen wel weer erg goed. Het titelnummer is alweer een intermezzo, als opmaat voor het te lange The Old Earth, dat me nog steeds niet heeft weten te grijpen. Daarna nog een kort nummer als afsluiting, dat ook weinig toevoegt.

The Ghost of Orion is goed, maar niet gebalanceerd. Een sterk begin (4*), gevolgd door een wisselvallig tweede deel (3*). Jammer, want dat laat met toch achter met het gevoel dat er hier meer in had gezeten.

Halve ster erbij, dit album heeft meer indruk gemaakt en ik heb het veel vaker geluisterd dan ik had verwacht.

Het einde van mijn "marathon" van My Dying Bride. Eind 2024 heb ik besloten de hele discografie eens langs te gaan, en te eindigen bij deze plaat uit 2020. Eigenlijk mede dankzij hun nieuwste plaat die ik het afgelopen jaar best interessant vond. 'The Ghost of Orion' is overigens de plaat geweest waar mijn interesse in My Dying Bride werd gewekt, niet wetende dat dit praktisch hun enige album is waar ze zoveel clean vocals gebruiken. Het is dan niet mijn favoriete plaat van deze grootmeesters, 'The Ghost of Orion' komt wel echt heel hoog op het lijstje.

Want ik hou hier echt van. Nummers als 'Tired of Tears' zijn zo prachtig, daar krijg ik eigenlijk helemaal niet genoeg van. De plaat raast voorbij, en ik kan eigenlijk niet zeggen dat ik me echt verveeld of geïrriteerd heb aan deze plaat, en ben het overigens ook eens met de vrij hoog uitslaand gemiddelde die deze plaat mag hebben! Heerlijke passages, prachtige vocals en een beladen sfeer zorgen dat deze plaat echt een waardige afsluiter van mijn marathon mag zijn.

Nu het begin maart is, maken we ons op voor de luisterpartij aanlopend naar Graspop Metal Meeting, dus ik heb deze ook tijdig kunnen afsluiten. Ik wil My Dying Bride sowieso nog heel graag eens live zien, elke keer loop ik ze mis!

Dan heb je The Angel And The Dark River en Like Gods Of The Sun zeker gemist? Op die twee albums is geen enkele grom te horen.