My Dying Bride - A Mortal Binding (2024)

Eerste losgelaten nummer mag er zijn. Niets nieuws onder de maan, maar met dit weer uiterst genietbaar.

Zeker weten! Thornwyck Hymn is echt een gaaf nummer. Ik had trouwens geen idee dat er een nieuwe My Dying Bride aan zat te komen, dus ik ben extra blij verrast.

Ik ook niet, maar gaat sowieso blind (moet het 1e nummer nog checken) op de nieuwe releases watchlist...

Die was een poos terug al aangekondigd op hun Facebookpagina.

De hoes is alvast genomineerd voor mooiste albumhoes van het jaar.

Ik heb net de nieuwe single gehoord en dat klinkt veelbelovend. Ik hoop vooral ook weer songs met wat meer pit en structuur te horen, herkenbaarheid, wat ik hiervoor miste. The Ghost Of Orion heb ik nieteens meer gekocht. Macabre Cabaret EP op vinyl gekocht vanwege de werkelijk prachtige hoes, maar ik had er muzikaal moeite mee. En de cd Feel The Misery kocht ik pas daarna.

Maar ja, het artwork van dit album ziet er werkelijk prachtig uit en ook de red with black smoke marble vinyl vind ik er erg goed bij passen... Nog even wachten tot mijn volgende salaris om het te pre-orderen.

Pit, structuur, herkenbaarheid. Check. Het is allemaal present. Ook de duisternis en dreiging zijn weer terug, wat ik op het vorige album - hoe sfeervol ook - toch wel miste. Wat mij betreft grijpt dit album op geslaagde wijze terug naar oudere tijden. De fans weten genoeg denk ik...

Ik vind dit niet in de buurt komen van de oude tijden. De herkenbaarheid is aanwezig, enkel omdat het ongeïnspireerde nummers zijn tjokvol My Dying Bride-clichés. Ik hoor overgangen, melodieën en fills die al eerder gebruikt zijn, maar dan in een zwakkere uitvoering. Stainthorpe klinkt alsof hij de tekst opleest en extra aanzet terwijl hij met zijn hoofd ergens anders is. Zijn clean zang bewandelt de grens van het gangbare en klinkt alsof de balans elk moment kan worden verloren. Het drumgeluid vind ik wat overheersend, hoewel het went naarmate het album vordert. Of de B-kant is gewoonweg beter dan de A-kant. Op zich kan ik al die typerende My Dying Bride-elementen waarderen, maar dit is door de band zelf zoveel beter gedaan dat ik geen enkele reden zie om dit vaker te luisteren. My Dying Bride 101.

Ik volg in de voetsporen van Apollo, My Dying Bride is een band die met een nieuwe release mij altijd wel hyped krijgt voor de nieuwe muziek alleen weet je wat er gaat komen. De vraag is dan; hoe brengt de band het. Deze plaat is zeker niet slecht alleen is het een herhaald formule en kennen we het wel. Ik heb de plaat nu één keer geluisterd en heb nu al het gevoel dat ik niet snel weer zou grijpen naar deze plaat, dan haak ik toch liever aan op het oudere werk zoals The Angel and the Dark River.

Het is allemaal bekend werk, zeker de eerste twee/drie nummers zijn wat saai en merk ik dat ik mijn concentratie snel kwijt raak. The Apocalyptist vind ik de uitschieter, dat vind ik oprecht een hele toffe track maar, daar blijft het ook wel bij. De plaat kent nergens hoogvliegers, meer bekende noten die we wel gewend zijn, en ik wordt er niet echt warm van eigenlijk.

My Dying Bride is deze eeuw nog nooit vernieuwend geweest toch? En ik heb juist wél het gevoel nog vaak terug te grijpen naar deze plaat. Muziek blijft persoonlijk. Het is juist het vorige album dat ik heel teleurstellend vond, ook omdat het na FDM (om voor de hand liggende redenen) zo lang duurde voor ze met nieuw werk kwamen.

De muziek heeft wellicht wat langer nodig, maar ik vind dit album prima te pruimen.

Van mijn mag Bride ook tot in de lengte der jaren zo doorgaan. Treurwilgenmuziek met een licht romantische inslag. Van mij hoeven ze geen jazz- en postelementen toe te voegen aan het repertoire. Het verrassende was er al twintig jaar vanaf.

Wel las ik op fb dat de hele band zo'n beetje uit elkaar lijkt te gaan vallen vanwege interne strubbelingen.

Vernieuwend is een groot woord en dat heb ik ook niet geschreven, wellicht wel geïmpliceerd. Laat ik duidelijk zijn dat My Dying Bride voor mij niet vernieuwend hoeft te zijn. In algemene zin zijn er tal van albums die ik goed vind, maar niet vernieuwend zijn. Overigens vind ik dat de albums vanaf 'The Dreadful Hours' onderling wel degelijk verschillen vertonen, of anders gezegd geïnspireerd klinken, maar dat terzijde.

Op dit album komen de nummers niet doordacht op mij over, maar als een aaneenrijging van clichés, de standaard herkenbare My Dying Bride-elementen. Dat zou nog goed kunnen vallen als de uitvoering overtuigt, en die vind ik ronduit zwak. Wanneer ik de singles van dit album naast de singles van de vorige albums leg, zoals 'And My Father Left Forever' en 'Your Broken Shore', dan is dat verschil dag en nacht. De oude singles zijn ook niet vernieuwend, maar die nummers dragen een beladen verhaal met zich mee en dat hoor je terug dankzij de innige uitvoering.

Nu ik kennis heb genomen van de interne conflicten, welk nieuws treuriger klinkt dan alles wat deze plaat ten gehore brengt, verbaast het mij niet dat de uitvoering niet op het niveau van de voorgaande albums is. Pure speculatie van mijn kant: ik vermoed dat het op dit moment niet botert tussen Aaron en Andrew, anders zou ik verwachten dat zij afscheid nemen van enkele bandleden en hun reis vervolgen, zoals in het verleden al vaker is voorgevallen. Hopelijk volgt na een periode van rust een herrezen My Dying Bride, want wat is het toch een geweldige live band.

Ik kan niet echt zeggen dat ik interne strubbelingen terughoor in de muziek. Over het algemeen hoor ik hele herkenbare Bride-dingen terug waarbij ik de algehele sfeer weer beter iets beter vind dan die van 'The Ghost Of Orion.' Voor mij zeker niet ongenietbaar.

Ik word niet echt overtuigd van deze nieuwe MDB plaat, het kabbelt wel heel erg voort allemaal en ik mis een beetje rauwheid of emotie die je om sommig ouder werk nog wel eens tegenkomt. Een grunt extra hier en daar of wat meer tempowisseling had het album goed gedaan.

Mijn beste vriend ooit (ergens voor de eeuwwisseling) was helemaal gek van My Dying Bride (en Paradise Lost en Anathema en dat soort dingen). Ik kende die witte en die zwarte plaat met die vlinder bijna uit mijn hoofd, zo vaak draaide hij het. De melodieuze doommetal met viool en sombere vocalen sprak mij niet zo aan, maar ik heb het altijd wel een sympathieke band gevonden, omdat ze gewoon deden wat ze deden. Ze waren denk ik ook wel redelijk uniek in hun aanpak.

Ik ben ergens wel benieuwd naar hoe ze nu klinken, maar ik heb ook weer geen zin een uurlang gothic doom (of hoe het ook mag heten). Gezien de wat lauwe reacties, mis ik er ook niet zo veel aan.

Wat My Dying Bride al jaren doet, komt in sterke mate opnieuw terug in 'A Mortal Binding '. Daarmee is de plaat wat mij betreft zeker niet afgeschreven. Want als de vloedgolf van tranen eenmaal via het relatief pittige 'Her Dominion' is het weer heerlijk zwelgen in de kenmerkende melancholische sfeer waarop de band uit Halifax het patent heeft.

'Thornwyck Hymn' brengt de boel in wat kalmer vaarwater. Het is één van de nummers die vooraf werd vrijgegeven en etaleert vooral de evolutie van de zangkunsten van Aaron Stainthorpe. Heel flexibel en gemakkelijk wurmt hij zich door zijn zanglijnen heen. Het sterkst blijft hij als hij op sinistere wijze begint te declameren. Maar met zoiets moet je gedoseerd omgaan.

'The 2nd Of Three Bells' brengt de band in spannender vaarwater want dit is weer zo'n prachtig compositie waar de gelatenheid zich meester van de luisteraar maakt. De melodieën kronkelen om elkaar heen van verdriet en zet de luisteraar op het puntje van de stoel. Vooral de ingezette koren doen hun werk goed hier. Het is diezelfde spanning die ook terugkomt in een nummer als 'L'Amour Détruit' van 'A Line Of Deathless Kings'. Het navolgende 'Unthroned Creed' heeft diezelfde toon maar dan net wat spaarzamer.

Daarna wordt je via een uiterst verdrietig treurwilgenintro op brute wijze het monumentale 'The Apocalyptist' ingeslingerd. Woede, pijn en wanhoop in de traditie van nummers als 'Turn Loose The Swans' of 'Return Of The Beautiful'. Al wordt dat niveau net niet gehaald.

Het navolgende 'A Starving Heart' is dan met al haar facetten net wat te gewoontjes om op te vallen tussen dit geweld. Niettemin is het toch geen vervelend nummer. Waardig afsluiten doet men met 'Crushed Embers' waarin opnieuw gelatenheid doorklinkt in het traag gezongen middenstuk. Dit is Stainthorpe op zijn best. Niet teveel de grenzen van zijn kunnen opzoekend. Wel jammer dat het zo abrupt tot stand wordt gebracht.

Eigenlijk ben ik erg tevreden met de nieuwe Bride. Ten opzichte van The Ghost Of Orion is er meer van die klassiek romantische sfeer aanwezig om je in onder te dompelen. Toch weer een album om lekker sikkeneurend de regen mee in te gaan de komende dagen.

Ik ben ook zeer te spreken over deze plaat. Niks nieuws onder de zon, zoals al eerder werd opgemerkt hier, maar de nummers klinken allemaal zeer doordacht en hebben die typische My Dying Bride melancholie over zich. Er komen een paar lekkere riffs voorbij en de productie is om je vingers bij af te likken.

En bedankt Edwynn, nu ga ik toch weer twijfelen. Met de lente in aantocht (dit jaar nog weinig gezien, het is al heel lang herfstachtig) lijkt het een slechte timing om een nieuwe MDB uit te brengen. Zo rond september/oktober zou ik er veel meer voor in de stemming zijn. En hun vorige twee albums duurde ook een hele tijd voor ik ze op cd kocht. Volgens mij heb ik GoO nieteens. Vandaar mijn twijfels over de aanschaf.
Temeer het feit dat ik nogsteeds veel liever naar hun albums van tweede helft 90s tot begin 00s luister.

Maar ja, dat prachtige artwork (in het verlengde van de 12" Macabre Cabaret) hè...

Ik heb het album een paar keer beluisterd, maar echt veel indruk maakt het nog niet. Jammer, want na Ghost of Orion keek ik eindelijk weer eens uit naar een nieuw MDB album. Aan de andere kant heeft dit album mijn interesse in de discografie van deze Engelse treurwilgen weer laten opbloeien. De albums die ik al kende nog maar weer eens gedraaid (of vaker dan een keer), en me aan Feel the Misery gewaagd. Die was ik destijds overgeslagen. A Map of All Our Failures heb ik destijds ook snel aan de kant gelegd, die tzt ook maar eens herluisteren.

Degelijke plaat. Niks meer niks minder. Klinkt allemaal lekker.

Ik vind dit een geweldig album, de sfeer is heerlijk donker, elk nummer heeft een hoog niveau qua riffs en melodie, de melancholie druipt ervan af zoals het voor mij hoort op album van deze doommetal gods.

Aanvankelijk zat ik in het kamp van de users hier die A Mortal Binding ietwat tegen vond vallen en zelfs een beetje saai. Inmiddels ben ik daar toch enigszins op teruggekomen.

Het album komt wat moeizaam op gang. De eerste drie nummers (kant A) zijn weliswaar prima, maar het is vanaf het vette Unthroned Creed dat deze plaat pas echt opbloeit (verwelkt?). De gitaren worden wat meer aangezet en het riffwerk wordt wat imposanter. Het epische en grandiose The Apocalyptist is daarna helemaal een voltreffer. Ook het afsluitende Crushed Embers is een heerlijke klaagzang zoals alleen MDB die kan maken.

Vanwege de mindere kant A: 3,5 sterren.

Hieronder volgt mijn recensie van het album 'A Mortal Binding' van de Britse groep My Dying Bride, dat recent verschene is. Dit werkstuk wordt gekenmerkt door een mix van fascinerende muzikale structuren, die echter soms overschaduwd worden door een zangstijl die niet iedereen kan bekoren.

Her Dominion – De track opent met een verbluffende gitaarriff die direct de aandacht grijpt. Het is echter jammer dat het grunten de schoonheid van de muziek enigszins tenietdoet. Het contrast tussen de verfijnde instrumentatie en de ruwe vocalen creëert een boeiende, doch polariserende luisterervaring.

Thornwyck Hymn – Dit nummer is typisch My Dying Bride: langzaam, dreigend en gevuld met een donkere atmosfeer. De zwaarmoedige melodieën weven een tapijt van melancholie dat naadloos aansluit bij de algehele esthetiek van de band.

The 2nd of Three Bells – De track onderscheidt zich met een prachtige melodie die door de lucht zweeft als een sombere, maar betoverende mist. Wederom wordt de ervaring echter enigszins vertroebeld door het onnatuurlijke grunten dat door de serene klanken breekt.

Unthroned Creed – Een wat zwakkere opening maakt dit nummer aanvankelijk minder overtuigend. Echter, het tweede deel van het nummer herpakt zich met krachtige arrangementen die zowel reflectie als kracht tentoonspreiden.

The Apocalyptist – Dit nummer faalt helaas om volledig te overtuigen. De zang voelt wederom misplaatst tegenover de complexe en boeiende instrumentale achtergrond die My Dying Bride zo kenmerkt.

A Starving Heart – Begint met een subtiele, ingetogen introductie die de luisteraar zachtjes meevoert naar een krachtigere doorstart. De dynamiek tussen de rustige en intense segmenten is meesterlijk uitgevoerd.

Crushed Embers – Mijn favoriet van het album. Dit nummer illustreert perfect het vermogen van de band om diepe emotionele thema’s te verkennen met hun kenmerkende geluid. Echter, de inhoudelijke vormgeving van de stijl wordt naarmate het album vordert ietwat voorspelbaar.

Samengevat biedt 'A Mortal Binding' zowel momenten van muzikale genialiteit als momenten waarop de vocale keuzes de ervaring kunnen hinderen. Fans van My Dying Bride zullen veel waarderen in deze nieuwe toevoeging aan hun discografie, hoewel het grunten duidelijk niet voor iedere luisteraar is weggelegd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ik verhoog hem toch. De afgelopen week is deze plaat weer op geweest en vind hem nu wel best lekker klinken.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Ik verhoog tot naar een kleine 4 sterren. Ook nu blijf ik van mening dat Kant A onderweldigend is, maar vanaf Unthroned Creed wordt het toch wel tamelijk geweldig wat MDB laat horen. The Apocalyptist is wat mij betreft nog steeds het hoogtepunt van dit album.

Score: 78/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl