George Michael - Faith (1987)

Eerste solo album van deze fantastische zanger. In Wham! heb ik zijn talent achteraf altijd wat onderschat. Tijdens de Mercury tribute vielen de schellen van mijn ogen. George bleek by far de beste zanger van het hele evenement te zijn.
Faith is een echte jaren '80 plaat met voorzichtige Prince invloeden. Van het begin tot het eind blijft dit album boeien. Muzikaal zit ik niet altijd op de lijn van George Michael, maar mijn respect voor zijn stem ben ik nooit meer kwijtgeraakt.

Albums van George Michael heb ik destijds in de jaren tachtig altijd aan mij voorbij laten gaan. Zal wel komen omdat ik dat Wham helemaal niks vond en zodoende geen vertrouwen had in de solo albums van de helaas gisteren veel te vroeg gestorven George Michael. Niet terecht blijkt nu bij het horen van het solodebuut van de leadzanger van Wham. Dit album klinkt helemaal niet slecht. Integendeel zelfs. Het album luistert lekker weg en er staat zelfs geen enkel zwak nummer op.

4.0*

Hier precies hetzelfde verhaal! Dit is absoluut geen slecht album en het was sowieso een hele goede zanger.

volgens Ekdom hoort George Micheal in het rijtje "Michael Jackson, David Bowie, Prince, Whitney Houston" Dat klinkt nu logischer dan twee dagen terug.

Waar had Ekdom het mis dan ?

twee dagen terug was Michael nog in leven maar hoorde hij zeker niet in dat rijtje en nu wel omdat hij is overleden.

Ik ga er van uit dat Ekdom refereerde aan de status als popidool .

Die keren dat we iets van hem hoorde, konden de media alleen maar vervelende persoonlijke dingen over George Michael kwijt de laatste jaren. Muziekliefhebbers die hem wel goed vinden zetten hem wel in het rijtje en Ekdom dus terecht ook. Dit album maakt het voor mij ook een terechte opmerking. Een ware jaren 80 klassieker van een rasartiest. En hij heeft nog zoveel meer goeds gemaakt uiteraard.

Ik vind Michael van een andere orde dan Prince, Jackson en Bowie. Die waren veel invloedrijker dan Micheal. Die waren nog groter dan Michael was in de periode van "Faith"

Als het gaat om invloedrijk, dus in de zin van 'andere artiesten muzikaal beinvloed hebbend' staat George Michael niet op gelijke hoogte met die andere drie. Maar als het gaat om populariteit in de jaren tachtig zeker wel. Hij was alomtegenwoordig, met name dankzij dit album, en scoorde hit na hit. In die zin was George Michael in die dagen echt even groot als Prince, MJ en David Bowie, en Madonna, absoluut. En dat wil wat zeggen...

Of hij muzikaal op dezelfde hoogte stond is een lastige discussie. Beetje appels met peren vergelijken. Maar eigenlijk hoop ik dat George Michael nu, na zijn overlijden, eens echt op waarde geschat wordt: een uitstekend componist, een fantastische zanger en - daar hoor je bijna nooit iemand over - ook een multi-instrumentalist. Hij speelde volgens mij in elk geval gitaar, toetsen en drums.

Al vind ik persoonlijk Older iets beter, dit is ook zeker een fantastisch album. Naar mijns inzien veel beter dan wat Bowie, Prince of Jackson in dezelfde periode presteerde.

Het begon met I Knew You Were Waiting, welke niet of Faith kwam maar op een cd van Aretha, ammer genoeg, Daarna, I Want Your Sex, herriner ik me en vooral de videoclip die al snel werd geboycot en alleen na tien uur 's avonds mocht worden gedraaid omdat hij in de clip even met Pepsi en Shirley aan de slag ging (achtergrond zangeressen van Wham en tegelijk met dit nummer in zelf kort succesvol. Ik herriner me nog zo goed de eerste keer dat ik Faith voor de eerste keer hoorde. Prachtig dat kerkorgel intro. En de singles volgden zich in een rap tempo. Father Figure vond ik altijd een van de betere nummers van dit album maar ben na al die airplay van alle singles in tijd toch meer de nummers op dit album gaan waarderen die juist niet werden uitgebracht zoals Hand To Mouth en Hard Day (mooie 12" ook), met een prachtig werk op de bassgitaar van Deon Estus die in dezelfde tijd de single Heaven Help Me (met George op de achtergrondzang) uitbracht, wat jammer genoeg nooit geen werd.

George zette zichzelf op de kaart en deed een succesvolle gooi naar het megaster status. Hij bracht in al die jaren nooit veel albulms uit maar ze waren bijna allemaal van een behoorlijk, dan wel meesterlijk niveau. Hij bracht (vermoed ik) bewust geen meuk uit en alleen maar werk waar hij volledig achter stond. Zoals hij zelf zei ik het interview met Oprah in 2004. 'I don't seek approval of people that don't approve of me.' Meer artiesten zouden een eigenzinnig standpunt moeten houden. Laat de wereld verekken, en vooral platenmaatschappijen, en doe lekker je eigen ding.

Ik vind dit een sterk debuut, wat ik toen veel draaide en heb net mijn cijfer verhoogd.

Alleen... in hetzelfde jaar bracht Prince zijn meesterwerk Sign 'O' the Times uit. Dat is nog even een andere categorie wat mij betreft.

Grappig, omdat een nummer als I Want Your Sex toch wel erg Prince en Jackson als inspiratiebron heeft. Het is en blijft voorkeur natuurlijk

Het is vooral Jackson's Bad waar ik iets tegen heb, en waar ik nooit iets mee heb gekund. Ik vond Thriller en Dangerous dan wel weer heel erg sterk en Prince is nooit echt mijn ding geweest, ook al erken ik wel de musicale genialiteit van de man (maar als zanger vond ik hem altijd minder geslaagd), hoe kan het ook anders, aangezien hij misschien wel de meest getallenteerde artiest van de jaren 80 was. Maar zijn stijl, of beter, stijlen kunnen me maar met vlagen boeien, net als Bowie, die ongetwijfeld ook een extreem getalenteerd persoon was (vooral in zijn vroege Ziggy periode) Het zal smaak zijn. Een verzameltje en dan houdt het wel op. Als het erg door Prince was geinspireerrd, dan is wat GM ervan gemaakt wat mij betreft geslaagder, of wellicht een eindproduct wat mij meer aanspreekt. Ik had denk ik sinds Careless Whisper een zwakte voor GM en altijd blijven behouden. Met het Freddie Mercury Tribute bleek eens te meer wat voor zangtalent GM had. Hij was het die tijdens die avond even het hele stadion aan zijn voeten kreeg zoals alleen Freddie dat kon. Zelfs Bowie kreeg dat diezelfde avond niet voor elkaar. Ook al was zijn uitvoering van Heroes die avond ontzettend mooi.

Ik vind dat ook het lelijke eendje in het rijtje.
Er wordt op Bad teveel geknoeid met digitale klanken.
Vooral in het drum- en percussiewerk mist Bad de nodige soul.

George Michael voegt strijkers aan zijn beats toe en daar word ik wel warm van.

Toch staan er ook op Bad een aantal erg fijne nummers, wat het album zeker de moeite waard maakte. Ach ja, ik draaide ze alle drie.

Wist helemaal niet meer dat ik deze CD nog had, blijkt dat deze meer dan 20 jaar verborgen in de kast heeft gestaan bij de jaren '80 pop (samen met 2 Wham! CDs) . Na aanleiding van zijn overlijden toch maar weer eens onder het stof vandaan gehaald, en zelfs na ruim 20 jaar niet meer gehoord te hebben blijft mijn score nadat ik deze weer opnieuw hoorde na vele jaren toch nog altijd 4,5

Het blijkt dat de oude CBS/Epic CDs (manufactured in Japan) beter klinken dan de latere heruitgaves op Columbia/Sony music. Zal wel te maken hebben dat oude CD release een eerste mastering is en de later her uitgaves een digitale kopie daarvan.

[quote]dazzler schreef:


Ik vond Smooth Criminal een erg mooi nummer, maar dan wel in de videoclip versie met het sterk verlenge middenstuk. Prachtig mooie clip ook.

Dirty Diana wil nog, maar dan luister ik liever Give In To Me, wat toch echt vele malen beter is en voor de rest draai ik hier niet warm voor.

Inderdaad, strijkers, maar ook veel meer soul, meer emotie en gevoel. De albums van GM zijn veel persoonlijker en dan viel Faith nog mee in vergelijking tot Older, maar met Father Figure ging hij al aardig in deze richting.

Ekdom: What's in a name.
Whitney Houston vergelijken met Bowie, sjonge die mag zijn reet nog eens afvegen, paar leuke liedjes dramatisch live

Vandaag een mooie kopie van vinyl gevonden. Father figure is prachtig, de paar hits zijn aardig. Er staat helaas geen cowboys and angels op.
Gemiddelde plaat 2,5

Grootfaas
Het is niet wat ik met de quote heb willen zeggen.

Gaat mij met name over de voor mij onterechte vergelijking die Ekdom doet

Laatste was de docu over Michael nog op tv, waarop hij zichzelf door andere celebs even flink wat veren in zijn reet laat steken. Een fascinerend figuur was het, altijd met een sterke blik vooruit en niet bang voor een controverse. Zijn muziek (en deze semi-zwoele jaren 80 productie) is nooit zo aan mij besteed geweest en ook bij een volledige luisterbeurt van Faith hoor ik, naast de uitstekende singles, het bijzondere er niet zo in.

Wel, als je de singles zo uitstekend vindt (6 van de 9 tracks), lijkt 2.5 me toch een bijzonder zuinige score.

Ah je hebt gelijk, ik had niet voldoende research gedaan, als in even 2 seconden langer op de artiestenpagina kijken. Ik vind niet alle 6 de singles van hetzelfde niveau, eerder 3 uit 6.

Overigens betekent voor mij een 2,5* niet dat het slecht is. Meer dat het niet aan mij besteed is, ook al hoor ik de muzikale meerwaarde er wel in.

De zes singles zijn wat mij betreft allemaal wel minimaal prima. Natuurlijk klinkt er een wat gedateerd (Monkey) maar verder hebben ze de tijd goed doorstaan

Inderdaad 6 hitsingles op dit solo debuutalbum, waarvan het titelnummer de nummer 1 haalde.
Die bevalt mij ook nu nog steeds het beste, samen met I Want Your Sex.
Hij was natuurlijk het brein achter Wham! en een goede songschrijver.
Een grote naam destijds en hij begon hier aan de toppunten van zijn roem.
Van Andrew Ridgeley nooit meer iets gehoord, behalve dan dat die verkering heeft met die donkere van Bananarama (nog steeds).
Fijne plaat die ik maar weer eens een paar keer meer ga draaien.
De gewone CD heeft nummer 13 en 10 als extra nummers, de LP houdt het bij de eerste 9 nummers.
Ik heb ze allebei.

George Michael maakte met Wham! leuk maar wel heel luchtige popsongs. En kan me voorstellen dat hij bij het ouder worden wel eens wat anders wou doen. Met Faith klinkt hij alvast zelfzeker en mag je toch spreken van een sterk (solo)debuut. In het titelnummer dat het album opent, hoor je op een kerkorgel Freedom van Wham! waarmee hij wat afscheid wil nemen van het vorige hoofdstuk.

Het album Faith is een sterk album in zijn genre. Geen evidentie voor een popzanger die zich toch ietwat opnieuw moet bewijzen. George Michael schreef ook de nummers en was producer van het album. Hij heeft de touwtjes strak in handen en dat hoor je wel. Een mooi album!

Persoonlijk vind ik George Michael wel de beste zanger, beter dan de eerder genoemde heren.

In 1987 was ik 11 en George was één van de grote vier, samen met Prince, Madonna en Michael Jackson. Het was hoe ik het toen zag. Bowie was er even niet en Whitney Houston vond ik net zo erg als Wham!. Nu, zoveel jaren later is mijn waardering voor George Michael alleen maar toegenomen. Wat een paradoxaal genie. Van Wham Rap naar Cowboys and Angels in wat, zeven jaar?

In 2010 verscheen er een boxset van dit album, met daarin het album op vinyl, cd, cd's met bonus tracks, DVD met interview en promo video's, een boekwerk en memorabilia.

Noemde ik deze boxset een paar jaar geleden nog overbodig, maar onlangs kon ik een exemplaar zeer goedkoop op de kop tikken. De verkoopster had denk ik geen benul van de werkelijke waarde van deze box. En ik was zo blij als een klein kind op kerstochtend.
Want wat een plaatje is deze boxset... het mooie gladde materiaal van de vinyl hoes. Het schitterende boekwerk met zeer mooie en veelal niet eerder gepubliceerde foto's... En ook al heb je er niets aan, maar de envelop met memorabilia is ook mooi en leuk voor de heb.

Daar George één van mijn top 5 artiesten is, vond ik dat dit item toch écht in mijn collectie hoort te staan. Zeker na de aanschaf van de Older boxset.
En een album als Faith verdient natuurlijk ook gewoon zo'n boxset behandeling!

Het solodebuut van Michael en waar ik het plaatje eind jaren 80 als jonge tiener prima kon hebben is dat inmiddels anders.
De titelsong is niet slecht maar werkt mij altijd op de zenuwen, wellicht te vaak gehoord.
Father Figure kan mij dan een stuk beter bekoren, licht melodramatisch maar wel heel fraai.
Het funky aandoende I Want You Sex duurt mij met zijn 9 minuten veel te lang voor het gebodene.
One More Day is mooi maar had voor mij ook in 4 minuten afgekund.
De bas in Hard Day is heerlijk, het geeft het nummer net een beetje extra cachet.
Hierna wordt het allemaal wat minder, Hand to Mouth is aardig maar ook niet meer dan dat.
Look at Your Hands heeft mij ook nooit weten te overtuigen. Hetzelfde geldt voor Monkey, hoewel de beat lekker de oren in sluipt is het geheel ook wat eenvormig.
Een van de fraaiste songs in het oeuvre van George is afsluiter Kissing a Fool, met een dergelijk arrangement en jazzy setting pak je mij al snel in, een prachtsong.
Nog steeds haalt Faith een dikke voldoende maar in vergelijking met Listen en Older is de plaat mij te jeugdig, nog wat ongerijpt. Dit zou later beter worden.

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #38
Getriggerd door: #1962 (Kissing A Fool)
Andere Top 2000 nummers op dit album: Faith (#665), Father Figure (#670), One More Try (#1504)
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: Faith, Father Figure, I Want Your Sex - Pts. 1 & 2, Hard Day, Look at Your Hands, Monkey

Uiteraard was ik bekend met George Michael maar nooit de moeite genomen om echt even naar wat van zijn oeuvre te luisteren. Dat is bij dit album in elk geval erg goed bevallen. Wat een lekkere plaat met catchy nummers. Benieuwd naar de rest van zijn werk.