The Replacements - Pleased to Meet Me (1987)

Alleen al de moeite waard vanwege de klassiekers Alex Chilton (geniale tekst), The Ledge (zelfmoordtherapie), Never Mind (there you go, Kurt), Valentine (liefde gaat niet samen met rock 'n' roll) en Skyway (daklozenromantiek). Neem de obligate pretrockers maar voor lief, die horen nu eenmaal bij de Replacements.

Inderdaad - The Replacements (lees: Paul Westerberg & Co.) hebben zo'n neiging tot het in elkaar draaien van carnavaleske pseudo-hardrock nummers.

En om alles kolderesk te maken, lassen ze Spinal Tap-achtige solo's als intermezzo in. Bijvoorbeeld de gitaarsolo in Shooting Dirty Pool (die is een product van de beide zonen van Jim Dickinson, die later het groepje "North Mississippi All Stars" vormden), wel vallen ze perfect samen met de muziek

Natuurlijk ging ik helemaal om, toen ik I.O.U. voor 't eerst hoorde. Die tekst - man! man!: Never do what you're told! , gevolgd door het "oe-oe" stemmetje

Ja - deze plaat klinkt slecht. Maar ze klinkt goed slecht!

Alweer een heerlijke plaat van The 'Mats. Ook voor mij begint Paul Westerberg toch wel een beetje een held te worden. Zo'n nummer als 'Alex Chilton', veel beter kan poprock toch niet worden? 4 dikke welverdiende sterren.

Toch nog maar eens verder gaan met de rest van de discografie van deze heren. Het schijnt dat ik nu het beste wel heb gehad, maar wie weet...

Bakken energie....containers vol. Een soort Ramones met iets meer melodie, humor, en muzikaliteit (oeps....)

en inderdaad fatastisch lullige solootjes,op de grens van brilliant en bagger..

zonder moeite..4,5*

Heerlijke plaat van the Mats inderdaad, maar toch niet meer dan 4* van mij want ik vind hem uiteindelijk iets minder dan Tim of Let it be.

The Ledge, Alex Chilton and IOU favoriete nummers.

Harde en fijne plaat van Paul Westerberg en de zijnen. Een van de mooiste odes ooit geschreven : "Alex Chilton".
Ik kan me voorstellen dat Meneer Chilton nog altijd met zijn ogen knippert als hij dit eerbetoon aanhoort.

Sterke melodieën, ijzersterke refreinen op een brutale manier aan het vinyl toevertrouwd. Want ja, dit hebben we nog op vinyl gekocht. Elke studentenweek leefden we naar het weekend toe om dit in ons favoriete café in Bree (bij Frenske, later Lagossa) uit de boxen te laten knallen.

Een simpele knipoog naar de d.j. volstond om het schrijnende "The Ledge", het hemelse "Skyway" of het ranzige "Red Red Wine" van The Replacements uit de boxen te laten knallen.

Ze verdienden de absolute wereldroem maar het bleef bij geploeter in de marge, maar wat kan die marge soms schrijnend mooi klinken....

Prachtig plaatje. Favorieten zijn the ledge en skyway

Zo zeg, ik heb weer een band ontdekt

Dat is goed nieuws.

één van de betere platen uit 1987.

precies. die nummers zijn allemaal geweldig. staan ook nog wat net iets minder geniale nummers bij , maar die klinken ook nog behoorlijk goed (shootin dirty pool).

bij herbeluistering blijkt Never Mind echt een blauwdruk voor Nirvana vooral qua zang! Het is allemaal wat netter geproduceerd dan vorige albums maar qua materiaal zeker niet minder.

topplaat

favorieten : valentine , alex chilton (duh), skyway , Never Mind

Prachtige plaat!

Van de demo's is het nummer Learn How To Fail een aanrader.

short wave rockin: The Replacements - shortwaverockin.blogspot.com

Alex Chilton

Na Let It Be en Tim het derde Replacements-album dat ik beluister, en deze vind ik van deze drie het beste. Op de voorgaande albums stonden er altijd wel een aantal vullertjes/mindere nummers, maar zo niet op deze Pleased To Meet Me. Ook is deze muzikaal een stuk diverser dan zijn voorgangers. Samen met de fijne teksten, leuke sfeer en geweldige stem van Paul Westerberg maakt het dit album tot mijn favoriete Replacements-plaat.

Een band die over Alex Chilton zingt, krijgt van mij ook een warme hand. Geweldig album, 4,5.

Dit is nog steeds een erg leuke plaat, al heeft ie wel ietsje aan kracht verloren door de jaren heen.
Over het algemeen sterke nummers met weer eens wat anders teksten en melodieen die je bijblijven.
In de grond gewoon popmuziek, maar lichtelijk punky gebracht.
I.O.U., Alex Chilton, The Ledge, Valentine en Shooting Dirty Pool zijn nog steeds geweldig.
Nightclub Jitters is het minste nummer wat mij betreft.

The Replacements heb ik volledig over het hoofd gezien in de jaren 80. Aan het aantal stemmen te zien hier, blijft het nog steeds een beetje een nichegroep.
Ik heb ze ontdekt dank zij de soundtrack van de film Adventureland, waar het schitterende Unsatisfied op te vinden is.

Even werd ik afgeschrikt door de wat ruwe kant van dit album, maar er is een soort getormenteerdheid in de stem van de zanger die me direct aansprak.
De tekst van The Ledge over de zelfmoordenaar klinkt dan ook volledig oprecht. Verder springen Never Mind en Alex Chilton eruit maar ik kan ook de afwijkende stijl van Nightclub Jitters en Skyway ook appreciëren. Enkele vullers zoals I don't Know en Red red wine houden de score voorlopig bescheiden, maar ik blijf luisteren

Party Party Party

Live in Amsterdam

The Replacements - Valentine @ Paradiso

The Replacements - Skyway @ Paradiso

The Replacements - Never Mind / I.O.U. @ Paradiso

The Replacements - Can't Hardly Wait @ Paradiso

Bevat met Alex Chilton één van de mooiste liedjes uit de jaren tachtig,voor de rest ook een erg goede plaat al waren die ervoor (Tim) en daarna (Don't tell a soul) nog beter.

Mijn kennismaking met deze band.
Heerlijk album
Smaakt naar meer

Vind ik inmiddels niet meer want Pleased to meet me kan uiteindelijk toch wel vrij makkelijk met deze twee platen wedijveren en komt er mede door de diversiteit hier misschien nog wel bovenuit.
Alex Chilton blijft mijn favoriet en persoonlijke klassieker maar het prachtnummer the Ledge komt daar toch wel erg dicht bij in de buurt.
Verder valt het speelplezier op,dat er werkelijk vanaf spat en ook klinkt het album heerlijk losjes,iets waar de fijne productie mede voor verantwoordelijk is.
Ook de teksten van zanger Paul Westerberg mogen er zijn.
Ik verhoog maar weer eens met 0,5 sterren.Lijkt wel door alle alternatieve gitaarrock (een erg ruim begrip,ik weet het) platen die ik de laatste tientallen jaren draai, juist deze steeds meer in mijn achting stijgt.
Een teken aan de wand lijkt me.

Can't Hardly Wait is een erg lekker nummer. Het is alsof ik Bono hoor zingen.