Ik dacht ik luister maar weer eens deze plaat, en had opeens zin om zonder moeite hem te verhogen naar 5*

Ik heb moeite om deze atmosfeer precies te beschrijven, omdat het dus ook zo vaag is in de beste zin van het woord
Maar aan de andere kant is het ook juist weer helder, je kan het bezien als ergens in een donkere hoekje staan vlakbij schemerlicht.
Opzich ook niet zo moeilijk in het gehoor liggend, Amboss dan.

Hoe dan ook, Amboss begint Ambient('71!) voor een paar minuten, dan komen de drums er brutaal in maar dat is alleen nog als warming up, en al snel komt het in een versnelling dat uitmond in een beestachtig acid rock trip.
Eerst had ik bij het nummer nog een beetje moeite met de stukjes gitaarspel van Gottsching waarbij het echt zo typisch 70s klinkt, nogal bluesy en afgezaagd af en toe(afgewisseld met briljant spel), maar nou besef ik opeens dat daar niks mis mee is aangezien hij er hartstikke inventief mee omgaat.
Trouwens, vanaf 8:50 speelt hij de sterren van de hemel, maar volgens mij woonde hij op dat moment zowiezo in de sterren en de hemel tegelijk als je zoiets uit je gitaar kan halen
En Schulze voelt hem ook goed aan terwijl ze beiden toch hun eigen weg gaan.Over Schulze gesproken, zijn drumspel is hier ongekend!

Eigenlijk zuigt Amboss je op, de sfeer die daar word neergezet is meedogenloos nuchter maar toch ongelooflijk spacend, het zou best kunnen dat ik dit helemaal verkeerd neerzet aangezien dit een unieke atmosfeer bevat die je gewoon moet beleven!
Het is grof en bruut,niet op een wanna-be tough 70's hardrock manier, maar uberintelligent, in ieder geval stimulerend, rauw en spacy tegelijk

Nou heb ik de plaat verhoogd na alleen Amboss gehoord te hebben, want alhoewel ik Traummaschine niet uit het hoofd ken, ken ik het goed genoeg om er kort over te zijn:
Het is de Yin na de Yang

Het maakt de plaat alleen maar meer fenomenaal want het past perfect bij elkaar, Traummaschine is niet zo energiek als zijn voorganger, maar juist ingetogen en hier is het perfect om bij te liggen en wegggg te drrrroom-m-men.
Terwijl Amboss nog soort van space rock was, is dit gewoon ultiem spacing waar zelfs aliens nog een stijve van krijgen.
Als ik mijn ogen dicht doe is het heel makkelijk om in een piramide maar vooral verlaten spookachtige Egyptische graftombe rond te spoken.

Wat ik er nog bij wil vermelden is dat de muziek samen met de band-naam alsook de hoes een uniek debuut voor ons heeft weten te brengen,terwijl er ook nog eens een paar muzikale pioniers uit zijn gekomen, dank Schulze dank Enke en dank Gottsching!

P.S. Damn wil je ff iets kort spontaans opschrijven typ je gelijk een boek vol