Art Brut vs Satan, de titel is in elk geval afschrikwekkend.

Over de muziek valt gelukkig meer te vertellen. Allereerst gaat het op dit album gelukkig niet te veel over Art Brut vs. Satan. Maar is het waarschijnlijk gewoon een manier om de aandacht op te vestigen, iets wat Art Brut al doet sinds het allereerste nummer van het allereerste album (Art Brut, Top of the Pops!).

Allereerst valt mij op dat dit album wéér anders gemixed is dan de vorige twee. Tussen BBR&R en IABC was al veel verschil, nu is het weer anders. Maar toch zijn de gitaren overheersend op dit album. Maar dan ga ik nu antwoord geven op de brandende vragen die iedereen zich stelt als ze dit album luisteren. Zijn de grappen leuk? Zijn de grappen heeeel leuk? Zijn de grappen heel, heel, heel erg leuk? Het antwoord hierop is niet met ja en niet met nee te beantwoorden.

DC Comics and Chocolate Milkshakes is in elk geval een voorbeeld waarop Art Brut het weer helemaal goed gaat:

DC comics and chocolate milkshakes
Somethings will always be great
DC comics and chocolate milkshakes
Even tough I'm 28
DC comics and chocolate milkshakes
I guess I'm just developping late
DC comics and chocolate milkshakes
I never got over that, amazing taste!

Bij het horen van dit refrein speelt de glimlach om mijn lippen die kenmerkend is voor het luisteren naar de grappen en grollen van Art Brut. Leuk is ook dat Argos spot met het Peter Pan syndroom, zelfspot is altijd een goede vorm van humor. Maar gelijk erna gaat het al redelijk fout in het nummer The Passenger:

I love public transportation,
Train and buss, the're both amazing.

Een flauw nummer zonder inhoud, en helaas is dat niet het enige nummer op het album. Mysterious Bruises is daarom ook één van de dieptepunten op dit album; een niet pakkend refrein, geen scherpe lyrics, teveel herhaling (zelfs voor Art Brut). Dan is 7 minuten toch best lang voor een nummer.

En dan kom je opeens in het nummer What a Rush en dan hoor je de volgende lyric:

I blame it upon a rush of blood to the head

Huh? Coldplay? Huh? Art Brut die lyrics van Coldplay overneemt, dat kan toch niet? Ik was stomverbaasd, maar ik kon er stiekem ook wel weer om lachen.

Demons Out is weer een oud staaltje Art Brutaliteit:

The record-buying public shouldn't be voting, we hate them!

Lekker arrogant en quasi verbaasd waarom Art Brut niet is doorgebroken. Helaas breekt bij mij het gevoel door dat er een serieuse ondertoon in zit. Art Brut is nooit écht doorgebroken en na 2 albums kan dat enorm frustreren. Dat verklaart ook de albumtitel. Art Brut wil perse doorbreken, maar dat lukt niet en dat is hun grote gevecht (tegen 'Satan'). Art Brut moet niet willen doorbreken, tenminste niet als ze zichzelf willen blijven. Voor Art Brut is er geen plek in de mainstream. Daarvoor zijn ze net wat te apart qua lyrics en zangstem.

Slap Dash For No Cash is gewoon een heerlijk nummer. Lekker refreintje, lekkere rifjes en een zeer fijn baslijntje. Daarnaast is het afkraken van U2 en Brian Eno altijd leuk!

Why does everyone try to sound like U2?
Thats not a very cool thing to do
Why does everyone try to sound like U2?
Just press record and play it straight through

The Replacements is ook zeer fijn:

I can't belive i only just discovered the Replacements,
Some of them are nearly as old as my parents.

Twist and Shout is gelukkig geen cover van the Beatles. Let vooral op het ontzettend valse en lelijke lalalalala op het eind van het nummer, echt heerlijk!

Summer Job is een vervelend nummer, Er zitten teveel whoohoos doorheen, heel on-Art Brut achtig. Het gaat ook weer over teveel alcohol in combinatie met het (totaal niet) fit verschijnen op je werk. Daar heeft Art Brut al meer dan één nummer over gemaakt, beetje afgezaagd dus.

Over het geheel van het album valt mij op dat de stem van Argos achteruit gaat. Hij moest het sowieso al niet hebben van zijn stem maar nu merk je toch duidelijk dat hij af en toe écht niet kan zingen.

Al met al kom ik op een 3,5* met een beetje teleurstelling in mijn maag maar met een glimlach om mijn mond

Fijne muziek. Uiteraard moet hier Klaxons genoemd worden. Een jaar geleden had ik ook al van deze band gehoord. Ze werden toen steeds in één adem genoemd met Klaxons in het kader van de New Rave opleving.

En inderdaad lijkt dit erg op Klaxons. Fijne synts en rete-snelle muziek. Ik hou hier wel van. Uiteraard is de verrassing en de koude-klets-water-in-je-gezicht hier niet aanwezig. Maar al met al kan ik hier toch prima van genieten. Wat me opvalt is dat er toffe instrumentale nummers inzitten, VW bijvoorbeeld is echt tof. Een lekker festivalbandje maar ik denk dat dit geen blijvertje is. Genieten dus, zolang het nog kan!

Ik verhoog mijn stem naar 4* voor dit opmerkelijke maar toch goede album.

Waar ik in mijn vorige post nog vond dat 'The Island' een irritant nummer vond ben ik al een stuk wijzer geworden. 'The Island' bevat zulke briljante stukken muziek wat ik maar zelden eerder heb gehoord. De intro en vooral de overgang van 'Come & See' naar 'the Landlord's Daughter' is fenomenaal. Jammer dat er dan 'You'll Not Feel the Drowning' aan word toegevoegd. Dat gedeelte is een beetje langdradig en saai. Het voorkomt dat ik The Island kan scharen in het rijtje van fenomenale nummers die op zichzelf staan (zoals bijvoorbeeld Neutral Milk Hotels 'Oh, Comely' en 'Specialist' van Interpol)

Na 'The Island' gaat het album goed verder met prachtige nummers als 'Yankee Bayonet' en 'O Valencia!'. Samen met 'The Island' vind ik dit de beste nummers van het hele album. Daarna word het wat minder en dat ligt in principe niet aan de nummers. Ik denk dat the Decemberists hier een compositie fout hebben gemaakt. Ik heb het over de nummers 'The Perfect Crime #2' en 'When the War Came'. Deze nummers zijn niet ontzettend goed maar zeker niet slecht. De fout die the Decemberists gemaakt hebben is om deze nummers na elkaar te doen. In beide nummers is er namelijk steeds 1 ritme. Om 2 nummers achter te draaien (van bij elkaar ruim 10 minuten) met weinig variatie in hun ritmes maakt het saai. Ze hadden beter 'Shankhill Butchers' hiertussen kunnen zitten. Dat is een heel opmerkelijk karig nummer binnen de diversiteit van de andere nummers maar wel echt een ontzettend mooi nummer!

'Summersong' doet mij niet zoveel maar 'The Crane Wife 1 and 2' vind ik daarentegen een mooi nummer. Het duurt lang maar het is een lekker rustig nummer. Vervolgens word er afgesloten met 'Sons and Daughters' wat ook een aardig nummer is, niet slecht maar zeker niet ontzettend goed.

Wat ik mooi aan dit album vind is dat het mij doet denken aan de 18e of 19e eeuw. Ik moet denken aan Europese pioniers die in Amerika hun heil gaan zoeken. Op de huifkar met de hele familie op zoek naar een mooi stukje land om op te leven. De albumhoes draagt bij aan deze gedachte. Net als de songtitel 'Yankee Bayonet'. De 'Shankhill Butchers are sharpening their cleavers and their knives'. 'No bootmark here no fingerprint' in 'The Island'. Zo kan ik nog wel even doorgaan.