Bon Jovi, Slippery When Wet, wereldsucces in 1986. Deze Y&T kwam uit in 1987. Ik heb ze destijds niet gekocht voor de volle pot maar later in een uitverkoopbak gevonden. Ik zie gelijkenissen tussen beide - overwegend grijze - hoezen, ik zie ook die restyling van de groepsleden.
Verder heeft dit niets met Bon Jovi te maken. Ik vind weinig mis met dit album hoewel ik een boontje blijf hebben voor Earthshaker, Black Tiger en Mean Streak. Ik had me oorspronkelijk aan Bon Jovi-achtige muziek verwacht maar de klasse van zanger-gitarist Dave Meniketti overstijgt dat niveau. Veel stoere meezingchorussen maar ook het nog altijd spetterend gitaarwerk van Dave en zijn bluesy zang, het is nog een echte zanger-gitarist van de oude stempel. I'll Cry For You is een kort instrumentaal nummer, iets wat ze volgens mij ook niet veel hebben gedaan. Het zou zo de climax met spetterende solo van één van hun ballads kunnen zijn.
Zolang je niet meer verwacht dan no nonsense hardrock met een zeer melodieus randje, is dit een prima album om je op uit te leven. De nummers zijn weliswaar een beetje onderling inwisselbaar als ik een klein beetje mag kniezen maar ik amuseer me wel. Een betere vergelijkingspunt zou eigenlijk Night Ranger moeten zijn.

Fantastische jaren-'80 hardrockplaat van één van de beste Amerikaanse groepen toendertijd met mijn favorieten: Hungry for Rock, Rescue Me, Hurricane en de moeder alle rock-ballads I Believe in You. Vette hardrock met geweldig samenspel en spetterende solo's van Dave Meniketti en consoorten. Ik heb hiervan ook een bootleg "Live at Pinkpop 31-05-1982" met nummers van dit album en opvolger "Black Tiger".

Mag ik een boontje hebben voor deze derde van Y & T (eigenlijk hun vijfde, je weet wel, Yesterday & Today) want ik heb deze op vinyl gekocht destijds. Ik heb nog maar eens heel aandachtig geluisterd en ik blijf dezelfde oerdegelijke en verre van originele hardrock van altijd horen. Voorganger Black Tiger vond ik minder, maar deze bevalt me veel beter, leg dat maar eens uit. De bluesy stem en knetterende gitaarpartijen van zanger/gitarist Dave Meniketti doen het voor mij op dit album, niet meer, niet minder. Kandidaten voor mijn persoonlijke verzamelaar: Mean Streak, Midnight in Tokyo en Hang ‘Em High.

Year of No Light uit Bordeaux, Frankrijk, we zullen het maar niet hebben over kaas en wijn. Men noemt dit postmetal, ok, hiermee ga ik akkoord. Muzikaal kan ik hier van genieten, lange instrumentale sfeervolle stukken met de nodige kracht en dramatiek. Hier en daar denk ik dan aan een hardere versie van Agalloch, waarvan ik het album The Mantle nog steeds bijzonder kan waarderen. Vocaal vind ik dit heel andere koek. Mits een cleane zang in haar mogelijke gradaties, eventueel met of zonder grunt ook weer in haar mogelijke gradaties, zou ik dit album echt ervaren als een toppertje. Nu kan ik dit niet omwille van de geboden zang. De muziek bevat de nodige kunstigheid, emotie en melodie, de zang bevat in mijn ogen niets. Opnieuw hoor ik een bruller van dienst waar ik niets begrijp van zijn teksten en nochtans ik ken goed mijn talen. Staat schreeuwen dan per definitie gelijk aan emotie? Die vraag moeten sommige “zangers” zich toch eens stellen. Zolang de zanger zijn Frans keelgat toehoudt (misschien een stukje kaas en een glas wijn), vind ik dit wel een goed album, een vier voor dit album zonder zang, een halfje eraf voor onze vocale kunstenaar. Het laatste nummer vind ik er teveel aan.
Voor de volledigheid vermeld ik ook nog even dat dit album ook op vinyl werd uitgebracht met een bonusnummer: L'oeil dans le ciel.

Debuut-EP van een Britse NWOBHM groep en ze zijn met zijn drieën: Stewart Goodchild (zang en gitaar), Dave Cadman (zang en bass) en Andy Webb (drums). Nobele onbekenden zijn het en volgens mij zijn ze nobele onbekenden gebleven. Voor mij een kruising tussen de vroege Def Leppard en AC/DC met koortjes van de twee zangers. Verwacht geen wereldschokkende zaken en je zult deze EP wel kunnen smaken en zeker het gitaarwerk. De songs roepen een goed gevoel op, het zijn gewoon leuke rockers. Afsluiter Dangerous Games is de lekkerste brok hierop, moet je toch eens gehoord hebben…