The Master (2012)

Another Look at THE MASTER, feat. Adam Nayman | TIFF 2020 - YouTube

Een film die ik de eerste keer niet om door te komen vond, nu de tweede keer echter heb ik wel wat meer oog voor dingen, desondanks is het toch allemaal net niet.

In eerste instantie ontvouwt zich een best wel interessant beeld rond de getroebleerde Freddie. Van meet af aan al neigend naar zelfdestructie, bijzonder seksueel gefrustreerd, zich dood vervelend en uiteindelijk aanpassingsproblemen in de normale samenleving. Iets dat allemaal behoorlijk subtiel gebracht wordt net als de beelden van de worstelende matrozen en mariniers, iets dat de twijfel van seksuele geaardheid ook nog even voed. De ontmoeting en ontwikkeling tussen Quell en Dodd doet denken aan een vader zoon band, de daar op volgende therapieën zowel op Freddie als op anderen is eveneens boeiend en interessant. Zo zien we een vorm van regressie en hypnotherapie. Het eerste gesprek is ook uitermate boeiend en qua opzet bedoeld door de façade te dringen en bij de kern te komen. Het rare en eindeloze spelletje van de muur en het raam lijkt toch ook meer diepte te bezitten dan het lijkt. Het is een soort van visualisatie van het onveranderbare verleden waar je tot in de eeuwigheid aan kunt blijven schoppen of de vrijheid om verder te gaan en zijn zoals je zijn wilt. Hoe diep dingen kunnen nestelen en een mens zijn keuzes lang kunnen beïnvloeden is ontstellend terwijl verandering toch eigenlijk een kwestie van 'zien' is, een kwestie van mindset. Tot zover boeiend en interessant...

Maar...waar gaat de film nu precies over? Is het inderdaad een voorbeeld van Scientology? Betreft het blindelings volgen van Dodd? Iemand die zowel bijzonder charismatisch als stuitend kan zijn, dat laatste vooral veroorzaakt door dat 'klapvee' dat hem volgt en nooit een zegt dat het zo wel genoeg is. Betreft het dat Dodd het gezicht is maar Peggy de drijvende kracht achter de schermen? Of draait het toch om het persoon Freddie die zonder familie en dwars als hij is niet een gehoorzame volger is maar iemand die aansluiting en therapie wel nodig heeft? Dat Dodd toch de intentie heeft mensen te helpen in plaats van volgers te verzamelen? En uiteindelijk lijkt het ook nog te werken...

The Master heeft behalve een prima cast, soundtrack apart net als There Will Be Blood, boeiende acteerprestaties en zo nu en dan interessante dingen en ontwikkelingen, het meeste last van zijn eigen onduidelijkheid omtrent de lading en boodschap. Iets dat vooral de film op het einde erg laat slepen en in laat kakken. Nee, helaas slaagt The Master ook de tweede keer niet te overtuigen.

PTA is bij mij en wellicht bij velen een trigger om een bepaalde film te bekijken. Vreemd in mijn geval in die zin dat ik eigenlijk nog nooit echt omvergeblazen ben door zijn films. Degelijke films, dat zeker, maar niet volgens de status die ik hem zelfs toemeet. Magnolia is dé topper in mijn ogen, beetje genre Lynch. Boogie nights was tof, maar niet wereldschokkends, idem met Punch-drunk love. En tot slot de Daniel Day-Lewis-films vond ik allesbehalve bijzonder.

Hetzelfde kan in mijn ogen gezegd worden van The master. Degelijk, standvastig, kwaliteitsvol, maar geen écht wow-gevoel. En telkens weer dezelfde vraag: "Waarom dan niet? Geen idee eigenlijk...".

Aan de acteerprestaties zal het zeker niet gelegen hebben, integendeel. Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman waren geweldig op dreef. Verder in het algemeen sterke dialogen en dito sterke scènes zoals onder meer de scène waarbij Lancaster tijdens een monoloog telkens werd onderbroken door een kritische stem. Tot zover het onaantastbare aura ...

Verder ook een intrigerend uitgangspunt van religie, geloof, sektes en goeroes die inspelen op de psyche van mensen die al dan niet tijdelijk in de knoei zitten met zichzelf. Ook de groepsdynamiek is hier belangrijk om de idealen uit te dragen (en te blijven volgen). En toch greep de film me niet bij de keel, ben ik er niet ondersteboven van...

Topfilm, het acteerwerk is zowieso heel goed.

Het is 1950 en Freddie Quell [Joacquin Phoenix] heeft sinds zijn militaire dienst tijdens WOII zijn draai nog niet kunnen vinden. Zijn leven en zijn carrière zit op een dood spoort wanneer hij zich stomdronken begeeft op een jacht waar een huwelijksfeest aan de gang is. Daar maakt hij kennis met Lancaster Dodd [Philip Seymour Hoffman], de Master van een cult die zich volledig inzet voor The Cause. Freddie voelt zich aangetrokken tot deze groep, maar met zijn impulsiviteit en agressie maakt hij het moeilijk voor zichzelf. Desondanks lijkt zijn Master steeds meer invloed op hem te krijgen. Phoenix excelleert in een karakter dat in veel opzichten een voorstudie is voor zijn Oscarwinnende rol in Joker, maar het is Hoffman die de meeste indruk maakt in een rol die meer gelaagd is. Hoffmans haast kinderlijk aandoende feestelijke gezang te midden van een schare naakte vrouwen is briljant, maar het dramatische hoogtepunt is een verhitte woordenwisseling tussen Phoenix en Hoffman in een cel die aantoont dat Hoffman zich ook buiten deze film een meester mag noemen. In het acteervak, welteverstaan. Dit leverde Phoenix, Hoffman en Amy Adams een Oscarnominatie op.

IJzersterk acteerwerk en een film die intrigeert, maar die desondanks een zware zit blijkt. In The Master speelt Joaquin Phoenix een oorlogsveteraan die een hoop trauma's onder de leden heeft, maar eindelijk begrip lijkt te vinden bij Nathaniel Dodd (Philip Seymour Hoffman) en op die manier diens sekte en opmerkelijke denkbeelden inrolt. Ook goede bijrollen voor onder andere Amy Adams (óók al Oscargenomineerd) maar ook Jesse Plemons en Rami Malek. En toch, geloofwaardig was het wel, zoals ik al zei sterk geacteerd, maar traag is het ook en ik snap toch niet helemaal waar de film nu naar toe wilde, ook al vind ik verhalen over sektes e.d. over het algemeen machtig interessant. Voor nu hou ik het op een krappe voldoende, het sleepte zeker tegen het einde toch meer dan ik zou willen.

Ik weet helaas ook niet wat ik met het verhaal aan moet, maar er zaten schitterende scènes tussen, vooral die waarin niet gesproken werd en de lichtelijk experimentele soundtrack het woord voerde... Phoenix en Hoffman doen het natuurlijk uitstekend, maar zoals gezegd...

Een super cast, mooie beelden, af en toe geniaal mooie locaties, maar ook een verhaal dat niet erg loskomt en waarvan de vraag open blijft wat PTA er nou precies mee te vertellen had. En daar gaat het tenslotte toch eigenlijk wel om bij een film. Misschien had ik beter moeten opletten, maar zelfs op de momenten dat ik dat deed had ik niet het gevoel dat ik ergens iets had kunnen zien.

En ja, films waar je uitleg bij nodig hebt, daar heb ik het sowieso al niet zo op - dat is toch een gemiste kans als je daarop speelt, dezelfde categorie als grappen en grollen tijdens de aftiteling. Ik ga me er ook dom van voelen, en daar scoort een film ook niet makkelijk goed mee. Maar wellicht het grootste issue daarmee is dat er zo ongeveer niets is wat me voldoende intrigeert om naar meer informatie over The Master op zoek te gaan en me nog eens door die 138 minuten heen te worstelen. Op een gegeven moment is 'het zal wel' een volledig oordeel.

In hoeverre is psychoregressie een mogelijkheid om trauma's in een persoon op te lossen. Freddy wordt een adept van The Master, die op zijn beurt ook zijn zwakheden heeft. De koppeling op basis van "i've seen/met you before" is een interessant gegeven daar het vele mensen overkomt, zonder dat ze direct kunnen benoemen hoe/wat/waar. Uitgaande van Einsteins theorie dat alles tegelijkertijd nast elkaar bestaat, zg.ruimtetijd. maakt dit thema waar de film om draait interessant. Goede film waarbij zowel Freddy als The Master geconfronteerd wordt met hun eigen problematiek gekoppeld aan de waarheid waarin zij geloven op basis van hun huidig leven. Is er meer? That's the question. Sterk einde gekoppeld aan het begin van de film, waarbij de vrouw werkelijkheid wordt voor Freddie, het lichaam kalmeert de geest en het proces start op.

Gister herzien. Mwahhh De film moet het helemaal hebben en draait alleen om Phoenix en Hoffman. Beide personages, ondanks voortreffelijk acteren gingen mij na een uur tegen staan. Het verhaal boeit van geen kanten dat is het grote euvel Het is met veel blabla een meester/slaaf relatie waarin beiden niet zonder elkaar kunnen. Beiden zijn niet "vrij" alhoewel de Master denkt van wel. Sterker nog een Meetser is veel meer afhankelijk van zijn slaaf dan andersom.

Er zijn verwijzingen naar Scientology of een ieder die denkt De Waarheid in pacht te hebben en het rond te bazuinen ( tegen betaling) , wat gepaard gaat met ontzettend veel gelul in de ruimte ( letterlijk) wat mij tegen ging staan. 75 min. gezien en ik laat het erbij..

Alleen voor de acteurs 3* .

De poster veranderen? Dan heb je de film niet begrepen. Waar heeft de Master het 2 uur lang met zijn gezwam over?? ...Juist!!

Oo maar ik snap wel vaker films niet hoor bijvoorbeeld deze Beau Is Afraid (Film, 2023) en deze Memento (Film, 2000) . Dat geef ik eerlijk toe..

Dan moet je het gewoon bij tekenfilms houden...

Fijn voor je dat het onzinnige gewauwel van de Master zo'n indruk op je maakt. Dat ie smijt met pertinente onjuistheden - de mens heeft een geschiedenis van miljoenen jaren - gaat blijkbaar langs je heen. Ik was de mumbo jumbo na een uur zat, en vond de film / verhaal totaal niet boeiend. Freddy is zich bewust van zijn stoornis, de Master niet!! Maar ik vertel je nu iets nieuws denk ik.

frans123 je hebt hem 3 sterren gegeven dat is een voldoende he..

Die 3* is van zeker 6 jaar geleden, vanwege Phoenix en Hoffman, dat blijft staan. Ik ken wel meer films met een waardeloos verhaal maar uitstekende acteurs.

Was Magnolia een symfonie, dan is The Master een a-tonaal werk. Passend bij de gemoedstoestand van de hoofdpersoon met PTSS. En daarmee een soort zusterfilm van Punch Drunk Love.

PTA laat dat natuurlijk ook in de vorm van de film terugkomen, met veel shots die net uit het lood geslagen zijn, delen van het beeld die flink out of focus zijn en een verhaal dat door de tijd en ruimte springt zonder de kijker daar erg bewust van te maken.

Naast de vorm is ook de relatie tussen de twee hoofdrolspelers intrigerend. Twee van de grootste acteerkanonnen van deze eeuw spelen het spel van master en servant met verve, terwijl de rest van de cast met bewondering toekijkt. PTA geeft ons hiermee een kijkje in de cultus die later zou uitgroeien tot de Scientologykerk.

Opmerkelijk, omdat hij daarvoor nog samenwerkte met Tom Cruise, met wie hij wel bevriend is gebleven.

The Master is een unieke film die ook de volle 5* verdient.

Door zijn recente hit One Battle after Another leek het mij wel de moeite om eens werk te maken van de laatste ongeziene films van PTA en te beginnen met deze The Master.

Onder de indruk ben ik er niet meteen van en ik zou deze bij de minste van PTA plaatsen. Het idee rond de oorlogsveteraan die zijn toevlucht vindt bij een sekte leek mij een interessant uitgangspunt, maar de film ontbreekt aan momenten die er echt tussenuit springen. De scène waar Hoffman Phoenix ondervraagt, is wel een sterke die even blijft nazinderen, maar dat is dan ook de enige. Verder voelt het voor mij toch allemaal wat te gezapig aan.

Niettemin wordt er wel op een sterk niveau geacteerd met Phoenix bij wiens personage de stoppen op ieder moment kunnen doorslaan. Hoewel Hoffman op zich wel lekker op dreef is, had ik nooit voor de volle 100% het gevoel dat hij een echte sekteleider is. Misschien heb ik ook maar een verkeerd beeld over hoe zo’n persoon er altijd moet uitzien.

Wat wel goed gedaan is, zijn de verschillende tijdsprongetjes die in beperkte mate worden uitgelegd. Daardoor wordt de toestand waarin Phoenix’ personage zich in bevindt aan de kijker overgebracht.

3*