Hævnen (2010)

Bij Susanne Bier:

Haar nieuwste film is Hämnden. De hoofdrollen zijn voor Ulrich Thomsen, Trine Dryholm en Mikael Persbrandt.

Bron.

Gelukkig maar, want haar Hollywood debuut was niet erg bijzonder. Er is al tijden spraken van twee mogelijk Britse producties, maar die zijn tot dusverre nog niet van de grond gekomen. Gelukkig kiest ze toch weer voor een film in eigen land.

Susanne Bier en Ulrich Thomsen is alvast een goede combinatie, zie ook "Brødre"!

En Trine Dryholm ken ik uit "Forbrydelser", en Mikael Persbrandt speelt in "Beck" Larsson. Prima cast!

Ook met Bodil Jørgensen. Prima acteur die onder andere speelde in Idioterne, Anklaget en De Grønne Slagtere

Laatste paar films van Bier waren zeer goed te noemen. Ben dus benieuwd naar deze.

Bovendien opnieuw een samenwerking met Anders Thomas Jensen! Ik vind dat ik me een fan mag noemen van diens werk !

Klinkt veel belovend. Veel klinkende namen: Persbrandt, Thomsen, Jørgensen, Dyrholm... Stuk voor stuk goede acteurs. De cinematografie is weer in handen van Morten Søborg. Deze deed al eerder wat films van Bier en de Pusher trilogie. Ook scenarioschrijver Anders Thomas Jensen en vaste componist Johan Söderqvist zijn weer van de partij.

Net de trailer bekeken; volgens mij klopt er van de verhaalsbeschrijving hierboven geen bal...

Klopt, heb even geen zin om te vertalen maar dit lijkt er meer op:

Anton is a doctor who commutes between his home in an idyllic town in Denmark, and his work at an African refugee camp. In these two very different worlds, he and his family are faced with conflicts that lead them to difficult choices between revenge and forgiveness. Anton and his wife Marianne, who have two young sons, are separated and struggling with the possibility of divorce. Their older, ten-year-old son Elias is being bullied at school, until he is defended by Christian, a new boy who has just moved from London with his father, Claus. Christian's mother recently lost her battle with cancer, and Christian is greatly troubled by her death. Elias and Christian quickly form a strong bond, but when Christian involves Elias in a dangerous act of revenge with potentially tragic consequences, their friendship is tested and lives are put in danger. Ultimately, it is their parents who are left to help them come to terms with the complexity of human emotions, pain and empathy.

Ben erg benieuwd, de waslijst grote namen uit de Scandinavische cinema schept in ieder geval hoge verwachtingen..

Ik heb een beter plot afkomstig van de filmdistributeur (Cinéart) geplaatst.

Heeft golden globe voor beste buitenlandse film gewonnen, ben benieuwd!

Inderdaad... kijk er nu nog meer naar uit.

Weinig regisseurs kunnen zo'n geweldig oeuvre overleggen als Susanne Bier. Heb hier weer veel vertrouwen in.

Damn wil deze wel graag voor de Oscars zien maar kan zelfs in buitenland nergens een dvd vinden en komt hier pas op 7 april in bios.

Ik ben zeer benieuwd naar deze film, hij heeft ook een oscar binnengekregen voor Beste Buitenlandse Film

Die prijs maakt mij in combinatie met het reeds indrukwekkende oeuvre van deze regisseur ook nieuwsgierig naar deze film.

Prachtige film, hoeveel pijn liefde kan doen en de kracht van het confronteren van intimiderend gedrag ten opzichte van wraak. De complexe hoofdfiguren maken dit een zeer boeiende film, mooi gefilmd en gespeeld ook.

Susanne Bier is al enkele jaren een van mijn favoriete regisseurs. Het was wel al een tijd geleden dat ik voor het laatst iets van haar had bekeken, maar deze film herinnerde me weer wat een briljante en unieke filmmaker Bier is. Het is de manier waarop ze elk element van een film met zoveel aandacht en precisie weergeeft wat haar films onovertroffen maakt. Want op het eerste gezicht lijken de plots van haar film niet zó heel bijzonder en het genre waarin zij verkeert zit zo vol valkuilen en clichés - waar zij mijlenver uit de buurt blijft. Er is geen enkele filmmaker die de wanhoop van iemand zó echt over kan brengen.

Ik vind het prachtig hoe zij zelfs een simpele wandelsequentie opbouwt, snelle wisselingen van perspectief, handheld camera, simpel maar een stijl die je onmiddelijk herkent als de hand van Bier en die alles onmiddelijk zo een dramatische en authentieke lading geeft. Ik ga niet teveel in op het verhaal zelf, ik kan alleen zeggen dat het me een vergelijkbaar gevoel gaf als bij After the Wedding, met die twee werelden van armoede en rijkdom waarin een van de hoofdpersonen zich tegelijkertijd bevindt. Erg mooi ook hoe Johan Söderqvist (wederom, zoals bij AtW) met die marimba-achtige klanken deze twee uitersten met elkaar in harmonie weet te brengen. Maar de sfeer van deze film is rijker, kleurrijker en kent meer variatie. Wat betreft cinematografie en locaties is het onomstotelijk het mooiste wat we gezien hebben in een Susanne Bier film. Klein detail, maar het viel me op dat die typische extreme close-ups van de ogen ontbraken (wat eerder een typisch element in haar films was).

Hoewel de film wel een belangrijk plot kent, is deze wel van minder groot belang als bij bijvoorbeeld Brodre of AtW. Deze film leunt veel meer op de uitwerking van één centrale thematiek; de soms onmogelijke keuze tussen wraak en pacifisme. De onmogelijkheid om de juiste, morele keuze te maken is sowieso het belangrijkste thema in álle films van Bier, maar hier wordt dus met name gefocust op wraak tegenover incasseren. Alle verhaallijnen hebben hier mee te maken. Sommige lijntjes kabbelen wat voort of worden al snel afgerond en raken daarna naar de achtergrond. Hierdoor wordt door Bier zeer vakkundig een ziel aan elk karakter gegeven, bij haar films heb ik altijd het sterkst van alle films die ik zie dat ik de mensen in de film werkelijk heb leren kennen en hun diepste drijfveren, angsten en verdriet begrijp.

Ik heb intens genoten en ik denk dat ik dit de mooiste van Bier vind. Maar daarvoor wil ik hem eerst nog op het grote doek gaan bekijken. Ze is in ieder geval weer enorm gestegen in mijn achting. Zoveel regisseurs proberen dit type film te maken, maar Susanne Bier is ze allemaal 10 stappen voor en zet wat mij betreft een standaard, elke keer weer.

Geweldige cast in een uitstekende Oscarwinnende film vooral de prachtige Zweedse man Mikael Persbrandt met de staal blauwe ogen en de hele mooie bevallige Deense Trine Dyrholm ( wat een heerlijk schepsel) in een film over verdrongen verdriet en wraak.

Sterke film (weer) van Susanne Bier, deze Hævnen. Een indringend, meeslepend en visueel imponerend plaatje met een sterke cast, die op een mooie manier hun verdriet, emoties, gevoelens en alles wat hun tot bepaalde (wraak)acties leidt, over weten te bregen op de kijker.

Vooral ook mijn complimenten voor de twee jonge castmembers, eigenlijk de twee hoofdpersonages. Erg sterk gespeeld door beide, waar ik vooral erg meeleefde met Christian, die het verlies van zijn moeder maar niet kan verwerken en dit op zijn vader en omgeving afreageert, zonder te weten wat voor een consequenties dit kan hebben op zijn- en Elias' verdere leven.

Dit is iets wat deze film tot een onvoorspelbaar en krachtig drama maakt, waar de gebeurtenissen tussen beide jongens en Anton (geweldig gespeeld door Persbrandt) vooral centraal staan. Sterke scénes zijn vooral het moment wanneer Christian die pestkop vreselijk in elkaar beukt en Elias niet weet wat-ie ziet én het moment wanneer Elias en zijn vader door een storing op het netwerk en de bewogen dag van paps niet verder praten via Skype (o.i.d.), waardoor Elias tóch met Christian in zee gaat om de bom te maken... kleine dingen en beslissingen in het leven die alles overhoop kunnen gooien.

Op visueel vlak is dit het mooiste wat ik gezien heb van Bier tot nu toe, niet erg veel, maartoch... dit zag er schitterend uit. Wát een shots van die uitgestrekte graanvelden, de lucht, de natuur, de zon, wolken, het gebruik van licht, maar ook de close-ups die bij vlagen bijzondere dingen in beeld brengen, zoals o.a. een stel helder-blauwe ogen. De mooie, gevoelige score is de kers op de taart.

Susanne Bier levert met haar uitstekende regie een erg mooie film af, die het verdriet en gevoelens van de hoofdpersonages op een ''echte'' en sterke manier op het witte doek heeft weten toveren, en waar deze gevoelens ons uiteindelijk mee naartoe nemen. Ik heb best wel genoten. Dikke voldoende.

Geweldige film. Ik zat 'er meteen in' en bleef geboeid tot het eind. Prachtige acteerprestaties van alle spelers, vooral de 2 jongens verdienen een groot compliment.

De Afrikaanse scenes maakten het verhaal sterker met aangrijpende scenes. Ongelofelijk goed drama. Filmisch zeer de moeite waard. Terechte Oscar voor deze prent.

Moet je beslist zien!

Gelukkig is Bier's Hollywood-avontuur beperkt gebleven tot één film en is ze snel weer teruggekeerd naar haar thuisland. Daar maakt ze tenslotte veel betere films. Deze nieuwste is ook weer erg fraai, met een subtiel aangrijpend verhaal, prachtige vormgeving en unaniem sterk akteerwerk. Vooral de twee jongens, de spil van de film, zijn subliem gecast. Tegen het einde verliest de film iets aan intensiteit en één en ander wordt wellicht te voorspelbaar uitgewerkt, maar dit zijn details. Al met al weer een zelfverzekerde, subliem geregisseerde film. Geschreven door Bier's vaste scriptschrijver Anders Thomas Jensen.

Hele sterke drama film, heeft me vanaf de eerste minuut tot het einde weten te boeien. Hele goeie acteer prestaties. En tof dat verhaal van die jongens en ook die scenes in afrika. Echt gewoon een geweldige film, een must-see!

4*!

Prachtige film wederom van Susanne Bier. Mooie shots, prima acteerprestaties, heerlijk verhaal.

Ik was niet helemaal flebberguested als na After the Wedding. Maar dit zijn de films waar je het voor doet.

Wanneer komt de volgende?

Deze film vanavond in de sneak preview gezien. Toen ik hoorde dat het de nieuwe film zou worden van Susanne Bier heb ik mij er op in gesteld dat ik weer een zware avond tegemoet ging, want de drama's van Bier zijn nu eenmaal lood- en loodzwaar. Als haar drama's een afspiegeling van de wereld zouden zijn, dan zou de wereld een waar tranendal zijn, waar het alleen maar kommer en kwel is. Zo ook in deze nieuwe oscarwinnende film. Wij kregen een portie sociale ellende te zien in Denemarken en alsof dat nog niet genoeg was werden wij ook nog eens getracteerd op een portie oorlogsellende in Afrika. Toen de film afgelopen was heb ik maar een paar (bier)tjes gedronken zonder verder nog aan deze film te denken. Want ja, deze overdosis ellende van Bier is nu eenmaal niet aan mij besteed. Of de film ook terecht de oscar voor beste buitenlandse film verdiend heeft? Neen, ondanks dat er in deze film geweldig geacteerd werd had die oscar naar "Kynodontas" moeten gaan van de griek George Lantinos. Dat vond ik weliswaar een absurde maar niettemin geweldige film.

Waardering: 3,0* dankzij het uitstekende acteerwerk.

Ik ben het totaal niet me je eens. De drama's van Susanne Bier zijn helemaal niet zo loodzwaar. Haar kracht zit niet in het overdrijven van ellende, maar in genuanceerde menselijkheid. En verder haar vermogen om alles uit de acteurs te halen, ze tot mensen van vlees en bloed te maken. Ik vind haar films makkelijk, ze komen gewoon heel direct over. Geen dubbele bodems, what you see is what you get.

Ik ben het eigenlijk wel eens met wibro. Wat mij betreft slaat Bier een beetje door met deze film. Ik heb het gevoel alsof deze film gemaakt is voor de internationale markt, hoewel dat niet bepaald relevant is voor de beoordeling.

In de film wordt ellende op ellende gestapeld, en de karakters staan soms voor lastige keuzes. Maar Bier heeft er voor gekozen om deze karakters talloze keren een bepaalde keuze te laten maken. Dit zorgt ervoor dat de kijker verzadigd raakt en het uiteindelijk wel goed vindt. Ook die ellende in Afrika had voor mij niet gehoeven.

Andere grote kritiekpunt is de voorspelbaarheid van het script. Een aantal keer gebeuren er van die dingen die ik veel vaker heb gezien, ik noem bijvoorbeeld:
-mes is verstopt, mes wordt gevonden door moeder
-toevallig vinden ze vuurwerk, en ja ze gaan de auto van de 'slechterik' opblazen
-Christian is weg, uiteraard is hij is op de toren
-de grote Afrikaanse boeman komt langs, en Anton moet een keuze maken
-Afrikaanse boeman wordt behandeld door Anton, en maakt dan een ongelukkige, niet echt subtiele opmerking waardoor Anton zich bedenkt
-Anton en Marianne komen weer bij elkaar

Excuses voor het kinderachtige taalgebruik, maar ik werd er ook zo moe van. Vooral doordat Bier het prachtige After the Wedding op haar naam heeft staan. Maar deze film is toch echt 13 in een dozijn, inclusief het camerawerk met slow motion etc.

Prachtige unieke film, heeft mij tot de laatste minuut geboeid.

Wordt uitstekend geacteerd, ook door de jongens.

Deze film behoord zeer zeker bij mijn top 10

In haar vorige (in Denemarken gemaakte) films slaagde Bier erin altijd net aan de goede kant van een zeer wankele scheidslijn te blijven. Haar films werden net geen melodrama's en waren misschien wel mede daardoor erg sterk.

Bij In a Better World valt het muntje echter niet aan de goede kant van de scheidslijn. Verre van zelfs. Reden hiervan is vooral dat de thematiek zo ver is uitgewerkt dat ieder stukje van het scenario een opmaat is naar een nieuw scharnierpunt: wel of geen wraak? De film wordt hierdoor erg voorspelbaar, het geheel voelt erg geforceerd aan.

Toegegeven, het acteerwerk is uitstekend, verder overheerst teleurstelling. Ondanks dat hier anders wordt beweerd denk ik toch dat Bier iets te veel uit Hollywood mee naar Denemarken heeft genomen.

Indringend, verpletterend, emotioneel, overladen, somber en intrigerend melodrama vol diepgang, cliché's en moraliserende hints, neergezet in prachtige beelden van het Afrikaanse en Deense landschap. De dialogen zijn uitmuntend (daar is duidelijk over nagedacht). Misschien allemaal net wat te glad, maar de film heeft me de volle twee uur uitermate geboeid.

ik vond het een prachtige film voor in de bios. Mooie beelden, muziek sferisch en het weet van begin tot einde te boeien al wordt het op een rustige manier verteld.