Biutiful (2010)

Bardem is fantastisch, de film helaas wat lang. Na een tijdje heb je genoeg ellende gezien...

Een prachtig, menselijk en ontroerend drama. Ik kon in tegenstelling tot anderen blijkbaar erg goed met de getergde Bardem meeleven. Iñáritu brengt alles zeer oprecht, zonder geveinsd drama. Daardoor des te schrijnender. Alles in de film is bijzaak aan het lijden van de hoofdpersoon; het persoonlijk drama en de dualiteit van zijn leven staan voorop. Verder is het spel van Bardem subliem tot in de puntjes, veel geloofwaardiger dan dit worden rollen niet. Ik vind hem overigens helemaal geen goedzak spelen en dat gevoel werd op het einde nog eens benadrukt door zijn Chinese zakenpartner.

Er zijn overigens maar weinig mensen echt slecht in de film. Zelfs zijn vrouw niet ondanks dat ze maar weinig goed deed. Het is donmogelijk om haar te haten door de bipolaire toestand die ze niet onder controle heeft maar wel erkent. Een uitmuntende rol van deze debuterende Maricel Álvarez. Visueel ten slotte meer dan prima. Barcelona was nog nooit zo grauw. Muzikaal ook dik in orde. Er wordt weliswaar weinig gebruik gemaakt van muziek, maar als het dan toegepast wordt dan is de rest van de film even stil. De plot an sich is niet origineel natuurlijk, maar het drama is hier wel uiterst invoelbaar gemaakt. Gelukkig heeft de regisseur zijn verhalentrucje laten varen, want dat was ik na Babel wel zat. Ik ben zéér onder de indruk van Biutiful.

Het is inderdaad verfrissend dat Inarritu de mozaiekfilm hier losgelaten, ook al hebben zijn films me altijd geboeid. Vrolijk zijn die werken nooit geweest, maar Biutiful schiet qua zwartgalligheid behoorlijk door richting het gebied van Requiem for a Dream of Lilja 4 Ever. Vooral de situatie rondom die kinderen, met ook nog een zielig kijkend jochie is 'stomach turning'

De enorme opstapeling van ellende werkt voor mij helaas wat contraproductief (zo'n 'ja nu weten we het wel'-gevoel). Mede omdat het niet echt geloofwaardig is dat zoveel ongeluk zich kan concentreren. Wellicht moet ik de film nog eens zien om een verborgen reden of symboliek te zien.

Over blijft wel een zeer intense, goed geregisseerde film met uitstekend acteerwerk.

Ik ben het geheel eens met wat Reinbo allemaal schreef, maar ik ben wel een stuk strenger in mijn eindoordeel. Ik vind het namelijk helemaal geen goede film. Natuurlijk, het is goed geschoten, de muziek is mooi en Javier Bardem is wederom erg goed, maar inhoudelijk kon het nauwelijks verschrikkelijker zijn dan dit.

Het is vooral één van de meest pretentieuze films aller tijden (al is Griffiths Intolerance op dat gebied onmogelijk te overtreffen, maar dat terzijde). Iñárittu denkt niet bepaald klein en zoals Reinbo al aangaf moet gewoon iedere vorm van ellende die hij kan bedenken erin. Van kanker, via echtelijke ellende naar de integratieproblemen van niet alleen Afrikanen maar ook meteen Aziaten. En daar tussenin zit nog meer ellende. Twee en een half uur is lang voor een film, maar veel en veel te weinig om al deze problemen te kunnen vangen, dus ieder element blijft te beperkt uitgewerkt. Het effect is voor mij zelfs dat de film er onoprecht door over komt, alsof je gewoon naar een project zitten te kijken waarmee de regisseur wil aangeven hoe betrokken hij wel niet is met de wereld. Om alles erger te maken maakt Iñárittu een onbegrijpelijk stompzinnige keuze door Bardem ook nog eens paranormale krachten te geven waarin hij dode mensen kan zien. Ik heb geen idee waarom iemand dacht dat dit een waardevolle toevoeging aan de film zou zijn. Het haalt het realisme uit de film en blijft onuitgewerkt, zoals alles in deze film.

Ook ben ik het eens met Reinbo dat Bardems personage te goedaardig is. Er zit totaal geen duister randje aan hem. Dat had wellicht ons medelijden met hem moeten vergroten, maar het geeft hem te weinig karakter en minder een probleem dat verder rijkt dan dat hij zal sterven aan kanker. Een man die voor zijn dood goed wil doen is geen nieuw gegeven en door Uxbal een wat saai personage te maken wordt het niet beter.

Na Babel was ik blij dat Iñárittu zijn vaste schrijver Arragia heeft laten vallen, omdat we dan eindelijk af waren van die geforceerd opgebouwde plots. Die zijn inderdaad verdwenen, maar helaas maakt Iñárittu voor mij de belofte verder niet waar. Dit is nog steeds een te gekunstelde film die doet alsof hij realistisch is. Het is het slechtste werk van deze regisseur. Laat hem alsjeblieft eens een pretentieloze genrefilm gaan maken, liefst een thriller. Ik heb het vermoeden dat hij daarin het beste tot zijn recht zal komen.

2*

Al het mogelijk denkbaar menselijk leed wordt in één personage gestopt. Achja je moet er maar vatbaar voor zijn..... des te pijnlijker dat de film me eigenlijk gewoon niks doet, zoveel ellende in een film en het maakt amper emoties los. Beetje erg funest voor een film als deze. Ook pijnlijk is zo'n scene dat je opeens aangespoelde walvissen ziet op allerlei televisieschermen, of om de haverklap een vervuilende schoorsteen van een of andere fabriek. The fuck, wat een onzinnige toevoeging. Echt, bij sommige scenes dacht ik bijvoorbeeld: 'Ohja, die Chinezen moesten ook nog effe dood natuurlijk.. dus.... Het werkt gewoon voor het grootste gedeelte niet omdat het dan ook nog eens behoorlijk vlak is.

Een film die me qua vorm een stuk beter beviel dan qua inhoud. Ware het niet dat het daar niet op mikt, maar het maakte het wel vaak nog de moeite waard. Vond het audiovisueel vaak wel echt fraai, mooie kleuren en lichtinvallen, en ook qua sounddesign was het niet verkeerd. En ja Bardem is wel goed, maar om nou te zeggen briljant, nee dat zeker niet.

Langdradige bom van leed, armoe, ziekte en dood. Ik vind dat zulke flanken van de maatschappij buiten het zichtveld van de gewone burger in de cinema aandacht verdienen, maar dan liever iets echter en geloofwaardiger.

2.5*

Ik vond hem mooi! Vooral de club/disco-scene, maar daar heeft Iñaritu wel eerder mee gewerkt (Babel).

Het is geen blije film, zelfs wat triest. Daar moet je van houden..

Sowieso 3,5 sterren!

Deze film verdrinkt door zijn loodzware lading aan ellende in een bodemloze put van uitzichtsloosheid en drama. Dit is met moeite vol te houden de 2,5 lange uur waarin deze draak zich voortsleept. Je houdt vol door de unieke verschijning van Javier Bardem (te danken aan zijn acteertalent of iets van een enorme Xfactor, wat zal het zijn???).

Nooit zo veel gehad met films met een dergelijke tunnelvisie, maar altijd al wel met Javier Bardem. Waardeloze film in mijn ogen door het over de top dramatische plot. Wel mooi camera werk met een kanjer in de hoofdrol!

Prima zwaarmoedige film met weer een wereldrol van de mooie sexy Javier Bardem, alleen jammer dat er nergens een sprankje hoop te bespeuren was....

Taaie karakterstudie, de moeite waard door de indrukwekkende rol van Bardem, maar de film is veel te lang en een aantal onderontwikkelde subplots doen het geheel geen goed. De rauwe visuele aanpak van regisseur Inarritu is gelukkig ook hier weer fascinerend en het script heeft voldoende kwaliteit om de volle lengte te blijven boeien. Ik moet wel zeggen dat ik volgende keer liever Inarritu's mozaïekstructuur weer zou willen terugzien. Misschien moet hij het weer eens goedmaken met schrijver Guillermo Arriaga.

Vreeeeseluk, wat een ellende in deze Biutiful. Wát een ophoping van dramatische elementen en problemen. Mijn 4e Iñárritu en ik heb best genoten van dit mooi gemaakte stukje cinema.

Geweldige rol van Bardem (had de Oscar ook wel mogen krijgen wat mij betreft), visueel bijzonder fraai vormgegeven, maar tóch kom ik eerst niet hoger dan een ''gewone'' solide voldoende; het deed me namelijk niet zoveel allemaal. Iñárritu neemt nét even wat teveel hooi op zijn vork hier.

De regisseur propt deze Biutiful zó vreselijk vol met vanalles en nogwat dat het eindresultaat het lastig heeft om al deze baggage in de uitwerking een plaatsje te kunnen geven. Van millieuvervuiling, dood, verderf, ziekte, raciale kwesties, illegale zaakjes, familieproblemen... tot de paranormale krachten die Uxbal blijkt te bezitten. Dit en nog meer. Bij vlagen indrukwekkend en geslaagd drama, maar helaas blijft het bij die vlagen en is het geheel iets wat me bij deze 1e kijkbeurt nog niet volledig wist te pakken.

Neemt niet weg dat hier naast dat alles genoeg valt te genieten. Neem nou zo'n scéne in die discotheek. Heerlijk creepy die bil-borsten. Apart. Wat mij betreft het hoogtepunt uit deze film. Kan ook absoluut niet anders dan hier een voldoende voor te geven. Misschien in de toekomst wat hoger.

Prachtige film!! Ik hem meteen bovenaan in mijn top 10 gezet. Alles was goed: het verhaal, de acteerprestaties (met name Javier Bardem), de sfeer, het verhaal, de symboliek, de muziek. Het is inderdaad geen film om je eens lekker bij te ontspannen. Erg beklemmend, veel ellende en treurigheid. Maar zo goed in beeld gebracht!! Het is een film die de komende tijd nog wel in mijn hoofd blijft zitten!

Een dikke 5*

Adieu fijn uitgekiende mozaïekstructuur. Welkom scheutje magisch realisme. Verder blijft alles bij het oude en draagt Biutiful heel duidelijk de Iñárritu-stempel.

Het Menselijke Lijden tekent dus weer present, en hoe! Misschien nog meer dan in zijn vorige worpen zit de eerste prent na de scheiding met Arriaga tjokvol ellende. Dat maakt het een slopende kijkervaring, maar echt potsierlijk werd het niet voor mij. Ruimte voor humor is er ook nu weer niet, maar toch laat Iñárritu zowel het hoofdpersonage als de kijker op tijd en stond even op adem komen...

Wat misschien nogal hypocriet is na al dat vreselijks wat we daarvoor hebben meegemaakt? Het is daar dat de intenties van de cineast me een beetje onduidelijk zijn. Veroordeelt hij de schijnheilige goedheid van Uxbal (en ‘de mens’)? Of probeert hij een sprankeltje hoop en menslievendheid te tonen te midden van zo veel miserie? De aan de geselpaal genagelde Uxbal gedraagt zich soms wat als een moderne Christus maar helpt eigenlijk vooral mensen die hem zelf iets opleveren. Maar met de terugkeer van Ige zegeviert de onbaatzuchtigheid dan weer. De ‘boodschap’ van Biutiful was voor mij dus niet helemaal duidelijk en het lijkt nochtans echt zo’n film die een bepaalde boodschap wil overbrengen.

De muziek en de beelden zijn eigenlijk net zo Iñárritu-by-the-numbers als het verhaal. Handheld cam, rauwe look, grove korrel, mooie kleuren... Er gaat altijd een viscerale kracht uit vanuit zijn beelden. Ook de score is niets nieuws onder de zon, hoewel er hier en daar al eens wat dreigende soundscapes om de hoek kwamen kijken. Knap allemaal, maar enorm verrassend is het anno 2011 niet meer.

Toch brengt de Mexicaan die vuile, schimmige achterkamertjes als geen ander in beeld. Ook bijzonder om eens de andere kant van Barcelona te zien. Zelf ben ik weleens in de minder fraaie buurten van de Catalaanse hoofdstad verzeild geraakt en die grimmige sfeer werd erg goed naar het grote doek vertaald.

Geen absolute topper wat mij betreft, daarvoor is het toch nog net te veel 'miserie op een hoop'. Maar Iñárritu weet zijn film weer een zekere energie mee te geven en dus kom ik uit op 3,5*.

Indrukwekkend, meeslepend en zo realistisch. Het verhaal en vooral de manier waarop het wordt gebracht is heel intens. Bravo!!!

Alweer een prachtige film van Inarritu, hoewel ik Javier in 21 grams niet zo heel bijzonder vond, kwam hij hier, mede dankzij de gelegenheid, enorm goed en sympathiek over. Film laat i.p.v. bij Babel, 21 grams en Amorres Perros wel meer één verhaal zien, maar toch heeft het zijwegen en verstoort het regiespel weer heerlijk de chronologie, wat ik natuurlijk had verwacht. Ik dacht wel van te voren dat hij zwaar zo vallen, waardoor het achteraf mee is gevallen, hij was niet heel emotioneel omdat de film daar niet op leunt. Het is realistisch en toont bijzondere pijnlijke, mooie en ontroerende momenten, maar focust er naar mijn idee niet op (wat juist goed is), waardoor je als kijker zelf mag bepalen of je het persoonlijk of niet gaat ervaren. Ik had hier niet voor gekozen, zodat ik extra goed kon letten op de prachtige beelden (die mieren door het glas; WAUW) en het goede verhaal. Toch laat de film je niet gespaard en wist het op het eind me toch min of meer te ontroeren, maar in zekere maten minder dan bij zijn andere films. Verder wordt er weer bijzonder hoog niveau geacteerd en worden er ''echte'' mensen vertoond, als liefhebber is dit gewoon (weer) zo'n film waar je enthousiast van word. In combinatie met de muziek en alle benoemde aspecten heb je een recente ware klassieker. Wat minder persoonlijke impact, maar alsnog een ijzersterke hoge film. 4,5 ster

Bah, ik vond Barcelona al geen oogverblindend oord maar zo vies, goor en smerig als in Biutiful is een stad zelden in beeld gebracht. Bardem moet in deze stinkende zooi het hoofd boven water houden, en jongleren met zijn schattige kinderen, getroubleerde ex, corrupte agenten, uitzichtloze Chinezen, egoïstische broer en wanhopige Afrikanen. Somethings gotta give, zeker als hij het nieuws krijgt zelf niet lang meer te zullen leven. Een vrij dramatisch verhaal met een aantal ronduit schokkende scenes, zonder ooit het niveau van Iñárritu's vorige werken te halen. Daarvoor werd ik emotioneel te weinig meegevoerd, ik ergerde me vooral aan de karakters, ook aan Bardem die iets van good guy moet uitstralen maar daarvoor eigenlijk te lamlendig is.

3*.

Goed filmpje.

Bardem doet het uitstekend als stervende vader van 2 kleine kinderen in een armoedig bestaan.

Uitzichtloosheid en grauwheid tot de max in combinatie met mooie scenes en prachtige plaatjes.

Een ontzettend menselijke film die wel afstandelijk word gebracht maar op die manier des te realistischer. Het einde is geweldig waar verschillende zaken op meerdere manieren geïnterpreteerd kunnen worden.

Dat er tussendoor allemaal shotjes van aanspoelende walvissen en fabrieken en dergelijke tussendoor komen met weinig impact of doel dat tot de film staat was misschien onnodig maar ik vond het niet perse storend.

Een kleine 4.

De film is goed gemaakt, Bardem is goed. Toch wist de film mij maar niet te raken, ondanks alle emotionele ontwikkelingen bleef het op afstand. Iets wat ook de andere films van Iñarritu in zich hebben.

Sterk werkje.

Javier Bardem speelt voortreffelijk maar eigenlijk is de gehele cast wel overtuigend genoeg voor dit drama.
Het viel me op dat de dame in het spel een stuk lelijker was dan de doorsnee actrice. Dat is niet erg, want ook minder knappe mensen gaan door zulke ellende en dat mag niet vergeten worden.

We zitten in een achterstandswijk en er wordt niets mooier gemaakt dan het is. Ik vond die scène waarin Uxbal zogenaamd friet en aardappelen gaf aan zijn kinderen wel leuk bedacht. De cornflakes geeft aan dat ze het helemaal niet breed hebben.

Ondanks dat Uxbal meedoet in het illegale circuit hoopt hij het beste voor de Chinezen en voor zijn eigen kinderen. We zien hem wel boos worden maar dat is logisch te verklaren.
De dood van die werknemers door de hitte van de kachels kwam redelijk als een suprise.

Het lichtgebruik is soms prachtig.


Goed.

Toch een lichte teleurstelling...

'21 Grams' vind ik vrijwel uitstekend van deze regisseur en ook 'Babel' vond ik goed te pruimen, maar deze prent weet het niveau van die twee helaas niet te halen.

Javier Bardem presteert prima, maar als ik eerlijk ben dan kan ik ook niet zeggen dat hij hier een bovenmaatse prestatie neerzet ofzo. Hij heeft gewoon de perfecte kop voor deze rol, niets meer en niets minder. Het niveau van zijn rol in 'No Country For Old Men' bijvoorbeeld weet hij echt niet te halen.

Dan het verhaal zelf, dat puilt inderdaad uit van het drama. Een overdaad aan drama, zoals velen hier zeggen, vind ik het echter niet. Ik had niet de indruk dat het overdreven werd ofzo. Er zijn nou eenmaal mensen die in arme wijken wonen en die zijn net zo vatbaar voor een dodelijke ziekte als anderen.
Echter, er werd een beeld geschetst dat Uxbal en zijn kinderen het financieel niet breed hadden. Maar ondertussen heb ik toch behoorlijke stapels bankbiljetten door het beeld zien gaan Stapeltjes biljetten van 100 en 200 euro waren daarbij geen uitzondering. Als je zoiets in huis hebt vraag ik mij af waarom je je kinderen 'fantasy-maaltijden' moet voorschotelen...

Dat vond ik toch wel erg onrealistisch en op het moment dat die zwarte dame op de vlucht slaat met dat geld, bekroop mij het gevoel dat al dat geld alleen maar was bedoeld om die klap iets harder aan te laten komen.
Als ik het verkeerd zie, dan hoor ik dat overigens graag, maar zo kwam het op mij over.

Nee, de film wist mij helaas niet echt te ontroeren en ik had wel de indruk dat dat de bedoeling was. De soundtrack vond ik trouwens ook onopvallend en bij een drama is goede, dramatische muziek toch wel een pré om de emoties te versterken.

Het acteerwerk was zeker niet slecht, visueel steekt het mooi in elkaar en echt vervelen doet het ook niet, maar het weet nooit echt boven het gemiddelde uit te steken.

Daarom slechts een 3,0* Helaas...

Niks biutiful, alhoewel.... Weergaloos camerawerk! Maar het verhaal is niet mooi, harde realiteit zonder te oordelen. Deze film behandelt geen thema over wat goed of slecht moet zijn, maar gewoon zoals het is. Uxbal is een goed man voor een handvol mensen om hem heen, maar wel een eerlijk man, neemt toch zijn verantwoordelijkheid en een opeenstapeling van mislukkingen en tegenslagen in zijn leven brengen hem toch in een staat van radeloosheid. De manier waarop dit verhaal gebracht wordt is werkelijk prachtig en in zekere zin laat Iñárritu de kijker even ontsnappen van de realiteit door het spirituele aspect hier en daar te benadrukken. Toch zorgt deze film er na afloop voor dat je hem zo snel mogelijk wil vergeten, maar zo snel zal dat waarschijnlijk niet gaan

Ik denk niet dat mijn kijk op Barcelona erg verandert is, het blijft een geweldige stad. Hier in Amsterdam is er ongetwijfeld ook ontzettend veel miserie om mij heen...

Iñárittu had mij tot deze film nog niet teleurgesteld. Biutiful is echter een lichte teleurstelling.

Javier Bardem is een uitstekend acteur en hij slaagt er hier ook prima in om deze film te dragen. Weinig op hem aan te merken. Zijn personage is echter niet zo bijzonder. Hij speelt een crimineel, die in en paar maanden zijn leven op orde wil brengen, omdat hij te horen heeft gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is. Ik vond hem af en toe maar slap overkomen en eigenlijk was aan nergens te merken dat hij nu echt zo'n crimineel was.

Iñárittu tovert regelmatig mooie camerabeelden op het scherm, iets wat je wel aan hem kunt overlaen. Daarnaast is het best knap om een stad als Barcelona super onaantrekkelijk over te laten komen en dat is wel gelukt.

Het grote probleem van de film is gewoon dat er een overkill aan drama in zit. Op een gegeven moment had ik het wel gehad met alle ellende en narigheid van deze film. Daarnaast ging de film voor mij ook nooit de diepte in en blijft het allemaal nogal vlak en afstandelijk. De film riep eigenlijk nooit enige emotie op bij, iets wat Iñárittu bij zijn andere films wel lukte.

Daarom komt de film uiteindelijk uit op een kleine onvoldoende. Slecht is het niet, maar de vele ellende doet de film uiteindelijk naar de slechte kant van de score overhellen.

2,5*

Allejandro Gonzalez Inarritu (21 grams, babel, amores perros) levert een heftige doch prachtige donker blauwe film af en Bardem is fenomenaal als de trieste , emotionele Uxbal.

Dus dit is wat ze met Drama bedoelen (ja, met hoofdletter)... dit was duidelijk geen feel-good movie.

Biutiful is een film die zich niet makkelijk laat verteren, het weet heel "mooi" en realistisch een glimp van de schaduwkant van het hedendaagse Barcelona e.o. in beeld te brengen, met haar illegale immigranten, prostitutie, drugs, en de talloze anonieme voorbijgangers. En alsof dat niet genoeg is laat het in die schaduwkant onderwerpen als ziekte en dood voorbij komen.

De film komt langzaam op gang, zo langzaam dat ik dacht dat het me niet ging boeien, maar uiteindelijk wist het me te grijpen. Mooi om te zien (achteraf) vond ik de omschakeling in de sfeer: bijvoorbeeld wanneer plots de verjaardag van het meisje wordt gevierd, of als de vrouw die bij hem inwoont opeens de koffers pakt.

Zeker een mooie film in zijn soort, maar niet bedoeld voor een leuk avondje voor de buis of bios. Leeftijdsgrens van 12 vind ik overigens hier echt te laag, lijkt me meer iets voor 16 jaar en ouder.

Altijd lastig om aan zo'n tragisch drama een rating te geven.

Sfeertje wordt goed neergezet maar is echt zo ontzettend depressief dat je zelf de film ook niet met veel plezier kijkt. Beetje drama kan wel maar dit is wel voort echt een zware brok. Ben wat dat betreft denk ik toch meer van de feel-good films.

Desondanks kan ik deze film gewoon niet met een onvoldoende beoordelen. Daar is de film te sterk en aangrijpend voor. Dus daarom toch 3,5*.

Een redelijk dramafilm...

Een langdurige verhaal...

Niet ontroerend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Kan spuiten (prik) niet tegen...

Mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Mooie film waarbij het hoofdpersonage Uxbal weinig bespaard blijft. De moeder van zijn kinderen is manisch-depressief en speelt een bedenkelijke rol bij de opvoeding van de lichtpuntjes in zijn leven, hij heeft niet langer meer te leven en zo kan nog wel even worden doorgegaan.

Het verhaal geeft een interessant inkijkje in het leven van een sjacheraar in grootstedelijk Spanje, het acteerwerk is indrukwekkend en de muziek en beelden zijn prachtig. Een indrukwekkende ervaring.

Weer een verrassende film van Inaritu. Dit keer Spanje en geen Mexico zoals je eerst zou verwachten en dit keer ook geen drieluik. Maar hij weet toch wel weer een kunstachtige sfeer neer te zetten en ook weer een stad als hoofdzaak te maken bij het verhaal. De stad is Barcelona en als je aan Barcelona denkt denk je aan: Zon, schaars geklede dames, vrolijkheid, weg met palmbomen enz enz. Maar helaas, in Biutiful laat Innaritu een hele andere kant van het leven in Barcelona zien.

Want uitgekotst worden door de maatschappij kan overal, of je nou in Dubai woont of in Nairobi of in Europa. Dat is Uxbal, machtig gespeeld door "Chigurh" Javier Bardem, die werkeloos is, en een gezin van 2 kinderen moet onderhouden en ook steeds in de verdediging moet komen tegen zijn neurotische vrouw. De armoe en de triestheid straalt er al meteen vanaf en Uxbal ziet ook geen andere mogenlijkheid om aan geld te komen door Illegale verblijvende Afrikanen werk te geven wat voor hun heel riskant is en te werken voor een Chinese naaiattelier die doet in mensensmokkel. En natuurlijk voor corrupte politieagenten. En dit is totaal geen misdaadfilm maar gewoon hoe het echte leven is. Maar Uxbal lijkt wel niks anders te kunnen. Op het moment dat hij te horen krijgt dat hij kanker heeft lijkt dat ook aan de ene kant een verlossing voor hem om in zijn laatste dagen van zijn leven dingen terug te draaien en proberen recht te zetten. Maar vrolijker word je der niet van. Je zou gewoon ook echt haast medelijden met Uxbal krijgen. Je ziet het, eenmaal in een raar wereldje en je komt er nooit meer van je hele leven meer uit. En wat ook heel schrijnend was was natuurlijk Hoe hij dan gewoon doorgaat de kinderen op te voeden, helpen tekenen, vrolijk zijn als een boer met kiespijn, maar ondertussen weten de kinderen nog van niks. Wat ik ook echt een uitklapper vond was die disco-scene, waarin hij door het gebruik van Coke en drank even de zorgen lijkt te zijn vergeten, maar dan ook bovenal, door de drank, dat hij ineen keer alles eruit floept. Wat hij dus daarvoor niet deed. In de disco lijken de zorgen dan even van de kaart. Maar toch voel je dat als kijker absoluut niet.

En dan nog die verkeerde kachel die Uxbal besteld heeft voor die loods waar die Chinezen in verbleven een mokerslag! En dat nog even in je laatste levensjaren.

Ook die scenes in de hemel(?) met al die sneeuw waar hij zijn dode vader ontmoet is hartverscheurend.

Maargoed, Biutiful is zeker geen film om vrolijk van te worden. Het deprimerende straalt er gewoon van af en het is gewoon de harde waarheid van de straat. Innaritu heeft het weer bewezen. Wat een film!

5,0*

Waar ik Amores Perros, Babel en 21 Grams met de hoogste notering onderscheidde, doe ik dat met Biutiful niet. Natuurlijk is het een ijzersterke film, maar dat wow-gevoel ontbrak een beetje.

En dat komt met name door de manier waarop het verteld wordt. Nergens een climax of laat staan spanningsboog. Ik snap dat het een drama-film is, maar we volgen gewoon zijn leven (en dat van een aantal andere personen) van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.

En dat is 1 x leuk, en de 2e x ook nog wel, maar bij de 3e keer weer hetzelfde dag-scenario en ik kende het wel en begon het me een beetje tegen te staan. Ook een kleine plottwist of iets andere wending zat er niet in (zoals wel met de andere 3 films van onze vrind).

Neemt niet weg dat Bardem keurig acteert. Af en toe wat zoutloos maar laten we maar aannemen dat dat bij z'n rol hoort. Muziek prachtig en goed getimed. Maar het is allemaal wel erg veel ellende, misschien iets teveel van het slechte....

Een prima film voor de rest.

Biutiful staat toch wel met stip op nummer 1 of 2 op de lijst meest zwaarmoedige films die ik ooit gezien heb. En dat komt vooral omdat er - op Ige na - geen sprankje hoop te bespeuren valt. Barcelona heeft een donkere, vuile lucht, het regent zelfs, de mensen zijn afstandelijk en lelijk, zelfs Sagrada Familia straalt niet op zijn mooist, omdat hij is omgeven met steigers. En dan de vrachten ellende. Mocht Uxbal geen dodelijke ziekte gehad hebben, dan zou hij sterven aan alle kwelling, hoewel hij een doorzetter is.

Het camerawerk en de fotografie zijn schitterend. De disco scène is in zijn geheel groots. Heel af en toe kon ik me, mede door het camerawerk, mee laten slepen door omgeving, situatie en personages, maar dat gebeurde maar mondjesmatig en dus veel te weinig. Bardem laat opnieuw zien één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn.

Niet opzetten als je je down voelt, want dan ga je je down-down voelen.

3,5*

Prachtig camera werk, een heerlijk grauw Barcelona, een bijna perfecte Bardem. Een erg depressieve film, dat wel, maar opnieuw prachtig in beeld gebracht en verteld door de regisseur en zijn team. Misschien wel Iñárritu's beste maar dat zou een herziening moeten uitwijzen.