Ten Canoes (2006)

Toch wel vrij sterke raamvertelling, waarbij bovendien een blik wordt gegund in hoe bepaalde rituelen van sommige Aboriginal-stammen zouden kunnen (zijn) verlopen. Zij zijn er terecht niet scheutig mee westerlingen volledig deelgenoot te maken van hun eigen affaires. Een aantal van die stammen is zelfs al uitgestorven, voordat de eerste westerling ooit voet op de bodem van het continent heeft gezet. Hun rituelen, de interpretatie van wat ze hebben achtergelaten (rotstekeningen en andere artefacten) zijn voor iedereen verloren. De film krijgt verder kracht uit de natuurbeelden, de manier waarop de stammen zich in die natuur overeind houden en het feit dat de volledige cast uit leden van de oorspronkelijke bevolking van Australië bestaat, ofwel: op filmgebied uit amateurs bestaat. Humor uit de film, tussen de Aboriginals zelf, slaat ook terug op het westen. Thema's van de film raken onder andere aan (gevolgen van) jaloezie en geduld.

Een aantal jaar terug eveneens het boeiende Charlie's Country (Film, 2013) met eveneens Aboriginals in de hoofdrol. Deze 10 canoes biedt een ruimere inkijk op een aantal inheemse stammen waarbij een aantal culturele gebruiken naar voren komen. De aanpak met de voice-over doet erg documentaire-achtig aan. De vele beelden van de diverse stammen en hun gebruiken komen prominent aan bod. Hun beschilderde naakte lichamen werden knap geaccentueerd en je gaat als kijker mee in hun denken en culturele gebruiken. Ietwat grappig wordt het wanneer ook bijgeloof een rol speelt waarbij je helse pijnen sterft als je de poep van een individu verbrandt. Interessant om eens gezien te hebben zonder memorabel te zijn. De film miste een duidelijke lijn of richting. Prima geschoten wel met de mooie natuurbeelden.

Totaal onbekende film, tegengekomen bij de kringloop en ik had wel zin in een gokje met deze aparte film die wellicht een onbekende topper was. De comments en beoordelingen beloven op zich best een redelijke film, ontegenzeggelijk heeft het product enkele sterke kenmerken, maar er helemaal uitkomen doet het niet. Het begin mag er toch zeker zijn met de prachtige natuur en locaties, toch wil het verhaal niet heel erg vlot op gang komen wat vooral door de vertelstijl komt die eerste fase, want het zogenaamde vertelde verhaal wordt regelmatig onderbroken terwijl de mannen aan het werk zijn. Maar gelukkig komt daar verbetering in, daarnaast is het interessant om de gebruiken te zien, de verdeling, maar ook bijvoorbeeld hoe ze de kano's maken, heeft het geheel ook nog een beetje humor, maar ademt het vooral een bepaalde mystiek uit die ik best wel sterk vind onderstreept door de scènes met de Sjamaan. Het toont een fraai beeld van oud gedachtegoed, bijgeloof, gebruiken, logica, en angst. Al met al niet verkeerd... Maar toch komt er regelmatig zand in de motor, wat het begin betreft is het dat constant onderbreken van het vertelde verhaal, het middenstuk is daarna oké te noemen, waar vervolgens de interesse gewoonweg langzaam afneemt richting het einde van de film. En waar dat nu precies aan ligt vind ik moeilijk te zeggen, is het toch net allemaal wat te vaag, of onduidelijk, of ontbreekt het gewoon een beetje extra sjeu...? Het is moeilijk de vinger leggen op de plek waar het nu precies aan schort met deze film in de slotfase. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat de film niet super goed is, ook niet heel slecht, dat er bepaalde fases van interesse zijn, maar dat de film vooral bijzonder is met het treffende beeld van een dergelijke stam in een dergelijke tijd. Daarom drie sterren wat mij betreft voor de moeite.