Southern Comfort (1981)

Tegenvallende film ondanks vrij stevige cult-reputatie. Nationale Reserve krijgt het aan de stok met de Hillbillys in de Bayou....okay het wordt wel heel lastig het niet over "Deliverance" te gaan hebben, maar dat was een beklemmende spannende film, hier zie ik voornamelijk een stelletje idiote reservisten. Misschien is mijn testosteron-gehalte te laag en is dit een typische macho-film of zo, maar ik merkte niks van spanning of dreiging, meer een film waar Sylvester Stallone als Rambo in zou kunnen spelen. Soundtrack van Ry Cooder is het voornaamste lichtpuntje.

Overrated incapabele 80's meuk die aardig begint (in de bootjes) en aardig eindigt (die hele scene in het dorp), maar tussenin zit meer dan een uur aan tergende onzin. De personages zijn stomzinnig en er wordt vrij zwak en over the top geacteerd. Het constante geruzie tussen de leden van het team voelde veel te geforceerd aan. Onlogische keuze na onlogische keuze volgen zich op. De scenes met de Cajun zijn wel oke maar vaak ook niet al te best in beeld gebracht. Tergend lange zit, en dat terwijl er best veel potentie in zat. Maar deze uitvoering laat veel te veel steken vallen.

De eerste keer dat ik deze film zag was ik eigenlijk een beetje teleurgesteld vanwege de voorspelbaarheid, maar in de loop der jaren ben ik hem steeds meer gaan waarderen vanwege de setting, de vertolkingen en de onderlinge spanningen. Keith Carradine en wijlen Powers Boothe zijn sindsdien wel redelijk favoriete acteurs geworden, en de rest van de cast vult de enigszins stereotiepe rollen naar behoren in. Enige minpuntje vind ik het feit dat de dialogen allemaal nèt wat te opgefokt zijn en daardoor soms wat te theatraal overkomen – zelfs Spencer en Hardin, die elkaar toch herkennen als de twee meest evenwichtige karakters, vliegen elkaar regelmatig in de haren.         De muziek van Ry Cooder voor deze film wordt vaak geprezen. Hoewel ik niet aan Cooders integriteit twijfel vind ik zijn score enigszins overgewaardeerd: het klinkt meer als een middagje fröbelen dan als een serieuze ondersteuning van de beelden, alsof hij meende dat het improviseren van wat lekkere loopjes op slidegitaar met veel echo en reverb om ambiance te suggereren al voldoende zou zijn om een paranoïde sfeer te op te roepen. En voor sommige kijkers ís dat misschien ook wel zo, maar ík hoor er alleen maar veredelde huisvlijt in.