Izgnanie (2007)

Goede film, die helaas in het laatste uur wat afzwakt. Deze film van Zvyagintsev doet veel goed, vooral het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. De cinematografie van de film is vanaf de eerste scène ontzettend goed. Nu leent het landschap waar de film zich afspeelt daar ook wel voor, maar Zvyagintsev slaagt erin om het landschap en de omgeving op de meest fraai mogelijke wijze vast te leggen. Op sommige momenten was het op dat gebied echt genieten geblazen. Qua detaillering zag het er uitmuntend uit. Verhaaltechnisch is het eerste gedeelte ook erg interessant. Konstantin Lavronenko is een prima acteur en zet hier een behoorlijk complex personage neer. Ook de rest van de cast doet het goed. Toch blijft het op dat gebied soms wat oppervlakkig. Mede daardoor had ik moeite om echt binding met de personages te krijgen. In het laatste uur wordt het verhaal wat complexer en dramatischer. De clou, waarbij blijkt dat het kind toch van hem is, is enigszins teleurstellend en moeilijk te begrijpen voor mij. Ik vond het in ieder geval niet echt logisch. Jammer, want de eerste helft van de film was echt ontzettend sterk. Visueel soms verbluffend mooi, ondersteund door een sterke haast bedwelmende soundtrack. De tweede helft inlcusief afloop is dan minder, maar desalniettemin is dit een bovengemiddelde film. 3,5*

Pure schoonheid van begin tot eind, elk shot is een schilderij. Niet voor niets wordt deze regisseur met Tarkovsky vergeleken. Maar dan.. zo magisch gefilmd en dan zo een slap verhaaltje..dat komt onvermijdelijk met elkaar in de clinch. Ok, ik kan er nog bij dat Vera het niet letterlijk bedoelde dat het niet zijn kind was, aangezien ze dat op een voor haar symbolische manier bedoelde. Maar kom op, je komt er nooit voor de draad mee, en stemt zelfs toe met een abortus. Dat is op zijn minst behoorlijk ongeloofwaardig. Kortom, erg jammer dat het script vrij armzalig was, en dat gold wat mij betreft voor elke film van hem, behalve zijn laatste film, die ik nog niet heb gezien. Hij suggereert een enorm spannend verhaal met een ongekende ontknoping of clue, die er tenslotte niet komt. Daarom moet ook deze film het weer hebben van de uitzonderlijk mooie beelden, die, eerlijk is eerlijk, adembenemend mooi waren en het acteerwerk ook fenomenaal. Hoe graag ik ook minstens 4 sterren voor deze film had willen geven, ik moet eerlijk blijven, en alles in z'n totaliteit bekeken kom ik dan op 3.75* uit, die ik naar beneden afrond.

The banishment heeft veel gelijkenissen met de eerste film van Andrej Zvjagintsev, The return. Ook hier komt de desolate Russische flora goed tot zijn recht. Verder heb je het patent op complexe familierelaties en de grote onbekende factor die je de hele film meedraagt. In The return heb je geen flauw idee wie de vader is en ook in deze The banishment heb je het raden naar het wie en waarom. Het is net die onwetendheid dat de sterkte is van deze films. De klemtoon komt daarmee te liggen op de interactie tussen de hoofdrolspelers, ook al is die vrij afstandelijk en kil. Ook hier neemt Andrej Zvjagintsev ruim zijn tijd om zijn scènes in elkaar te knutselen. Daarom komt de film nogal loom over. Ik meen gelezen te hebben dat er ook in België, namelijk Luik werd gefilmd. Daar passeert inderdaad een Belgische trein en ook de verkeersborden kwamen me vrij bekend voor. Tot slot zag ik naast de oevers van de Maas Cockerill-Sambre opdoemen. Het is intussen op zeer korte tijd mijn 4e film van Andrej Zvjagintsev geworden. Hoewel bij in Elena en vooral Leviathan evolueert naar een betere afwerking van een inhoudelijk verhaal heb ik bij The return en The banishment eerder het gevoel van een onafgewerkt product. Het uitgangspunt van het verhaal is sterk, de acteerprestaties, camerastandpunten en decor prima, maar het verhaal zelf leidt nergens naar en dooft uit. Geen slechte film, zeker niet, maar er zat veel meer potentieel in. 3,5* voor de meer dan degelijke omkadering!