Bakushû (1951)

Uit het leven gegrepen. Een Japans gezin na de oorlog dat tussen traditie en het moderne leven zit. Een statisch beeld ook, waardoor de regisseur ons nog meer een getuige maakt van dit gezin en haar personages. Noriko is vrijgezel, terwijl haar broer al een tijdje een gezin heeft. Je hebt de twee werelden die elk hun droom hebben. De vrijgezelle dames genieten van het vrijgezellenleven en zien het huwelijk als een verplichtingen. De familie heeft dan weer de hoop dat Noriko een man vindt en een gezin sticht, zoals dat hoort. Bij het bezoek van een oude nonkel worden die twee droomwerelden wakker geschud en lijken ze ook te botsen met elkaar. Het statische camerawerk laat ons het verhaal zien en de karakters. Geen bewegende camerabeelden, waardoor de focus nog meer op de personages ligt. Op de juiste momenten zie je de camera toch bewegen, wat figuurlijk een kleine stroomversnelling veroorzaakt in het kabbelende beekje van het leven. Om terug te landen als er een 'oplossing' uit de bus komt waar iedereen zich in kan vinden. Het leven volgt terug haar gekende tempo, de nieuwe weg is ingeslagen.

Minder dan Late Spring. In wezen is dit redelijk dezelfde film, maar deze film richt zich meer op de sociale verhoudingen en Late Spring meer op de emotionele. Die andere was dus universeler en heeft ook nu meer betekenis en zeggingskracht. Deze Early Summer is op momenten minder begrijpelijk wat nu het issue precies is. Ik weet dat wel, maar de film laat het me niet voelen. Wat dat betreft is het moment van de familiefoto een zeldzaam hoogtepunt op dat vlak in deze film, korte maar schitterende scène. Fijne film verder wel in een lekker kabbelend tempo, mooi ingetogen geacteerd al vond ik de rol van Ryû aan de magere kant, had hem graag meer gezien. Maar visueel niet heel bijzonder eigenlijk. Af en toe wel goede strakke shots, maar ik verwacht meer. 3,5*.

Ligt het onderwerp niet zo gevoelig als in "Tokyo Monogatari" en is er ook amper enige omwindende actie te beleven, toch weet Ozu je door zijn verbluffende beeldtaal volledig te winnen voor deze familiekroniek van gewone mensen die het eigenlijk allemaal goed menen en op de grappige kids na, maar één onderwerp op de lippen hebben. Eenvoudige, dagelijkse handelingen en dialogen volgen elkaar op of herhalen zichzelf en vloeien in elkaar tot een gevoelig geheel dat nog meer dimensie krijgt met de beslissing van het hoofdpersonage, mooi en minzaam vertolkt door Setsuko Hara.