Literary Fiction Quotes

“When key figures in the development of AI announce to the world, that our technology will consume us in the next two to three decades, perhaps we should listen.”
― A.R. Merrydew, The Dumb Dumb's Handbook - To Artificial Intelligence: And It's Part in Your Downfall

“There has never been a ‘race’ until now, and this latest hype is driven I believe by greed, and power hungry nations.”
― A.R. Merrydew, The Dumb Dumb's Handbook - To Artificial Intelligence: And It's Part in Your Downfall

“Honey,” said a woman’s voice. “Honey, wake up.”

It was his mother’s voice. For a moment he thought he was back in his bed at home, asleep, and she was waking him up for school. That was how she always used to wake him up. A gentle touch at first and then gently shaking him awake. But why wasn’t she calling him by his name? And what was his name again?

“Honey,” she said again, more insistently, and he opened his eyes.

Only he was not at home. He was in the hospital room, and it was not his mother. It wasn’t even a woman. In fact, there was no one there at all.”
― Brian Evenson, A Collapse of Horses

“Now, I no longer saw impossibility in the mirror.”
― Jonathan Harnisch, Sex, Drugs, and Schizophrenia

“What I carry is mine alone. A private apocalypse, constant and precise.”
― Jonathan Harnisch, Sex, Drugs, and Schizophrenia

“I open my eyes and the room is on fire. Completely unconcerned, I watch the fire grow larger and larger, then shrink and die out.”
― Jonathan Harnisch, Sex, Drugs, and Schizophrenia

“I looked into the mirror and everything came alive—my delusions, my dreams were burying everything within reality.”
― Jonathan Harnisch, Sex, Drugs, and Schizophrenia

“I’ve been able to find some meaning in schizophrenia, which helps me redefine how I see myself.”
― Jonathan Harnisch, Sex, Drugs, and Schizophrenia

“The ones we remember are not always the ones we should."

— Names on a Crooked Wall”
― Saddam Abuallail, Names on a Crooked Wall: A Novel of Memory, Shadows, and the Names We Leave Behind

“Love takes no pause and nor should one, if given this, a chance of into heaven glimpsed. For like life, fickle can love be; like time, waits on none to come or be undone. When nothing makes sense, illogical is the sense, for nothing without purpose, these tempestuous life journeys always have a reason, though the “why” of it may not be seen immediately.”
― Rosie Chee, FOREVER IS ONLY AS LONG AS IT LASTS: A Short Story Collection

“Every character is a mask I wear to tell the truth. I cannot speak.”
― Michael John Francis, Forged in Fear: A Journey of Transformation

“well as a couple of books I was currently reading—one a notorious novel by an ingenious Russo-American lepidopterist and lover of word-play and literary puzzles, the supreme prose stylist of his era, who wrote with such ardour about a nymphet that other writers works’ appeared as pale fires in comparison, and the other the crowning achievement of a bisexual Japanese genius who committed seppuku  after completing the book I  had on my desk, his blood sending shock waves across the world as it seeped out of his torn belly—”
― Asif Jehangir, The Decay of an Angel

“Allir í hringnum höfðu hátt um sig og gripu hver fram í fyrir öðrum. Hitalampi brann í loftinu fyrir ofan þau. Lilja fékk sér sopa af bjórnum og þegar hún setti hann aftur á borðið, fann hún að hávaðinn og skarkalinn á reykingasvæðinu fjaraði smátt og smátt út þar til herbergið varð fullkomlega hljóðlaust. Allt stöðvaðist. Fólk hætti að hreyfast; varð líkara útklipptum pappamyndum af sjálfu sér. Hún fann hitalampann brenna á hnakkanum og leit á
strákinn sem sat við hliðina á henni og sá birtuna streyma á andlitið á honum. Haka hans lyftist upp í sömu andrá og hljóðið skall aftur á. Einhver kveikti sér í sígarettu. Kolla lyfti bjór að vörum sér og saup. Mannfólkið varð aftur raunverulegt. „Ég ætla á klósstið,“ kallaði Kolla í eyrað á Lilju og stuggaði við henni. Rödd hennar skar rönd í hávaðann. Þær stóðu upp í sömu andrá og glas skall í gólfið og molnaði. Hlátrasköll brutust út á borðinu á móti þeim. Kolla ýtti við öxlinni á Lilju og þær stauluðust út um dyrnar á reykingasvæðinu og aftur inn á barinn.”
― Ísak Regal, Sara og Dagný og ég

“Allir í hringnum höfðu hátt um sig og gripu hver fram í fyrir öðrum. Hitalampi brann í loftinu fyrir ofan þau. Lilja fékk sér sopa af bjórnum og þegar hún setti hann aftur á borðið, fann hún að hávaðinn og skarkalinn á reykingasvæðinu fjaraði smátt og smátt út þar til herbergið varð fullkomlega hljóðlaust. Allt stöðvaðist. Fólk hætti að hreyfast; varð líkara útklipptum pappamyndum af sjálfu sér. Hún fann hitalampann brenna á hnakkanum og leit á strákinn sem sat við hliðina á henni og sá birtuna streyma á andlitið á honum. Haka hans lyftist upp í sömu andrá og hljóðið skall aftur á. Einhver kveikti sér í sígarettu. Kolla lyfti bjór að vörum sér og saup hratt og fast. Mannfólkið varð aftur raunverulegt.”
― Ísak Regal, Sara og Dagný og ég

“Ást mín á Arnóri hefur engan stað til að fara á núna. Stundum vildi ég að ég gæti fangað hana, lokað hana inni, en þá veit ég að ég myndi ég sakna hennar. Núna streymir hún bara frá mér í allar áttir hvenær sem er – kemur stundum út í tárum, stundum í brosi. Ég vildi að Arnór gæti séð mig núna. Ég held hann yrði stoltur. Hann sá eitthvað í mér sem enginn annar sá. Eitthvað sem fékk hann til að brosa í hvert skipti sem hann sá mig. Og ég bíð stundum eftir því að sjá hann birtast í dyragættinni heima hjá mér, eða úti einhvers staðar, á bar eða eitthvað, og brosa þessu breiða brosi sínu. Ég sver það er það fallegasta sem ég hef séð.”
― Ísak Regal, Sara og Dagný og ég

“Við vorum stödd á Ægisíðunni. Það var dimmt úti og stjörnubjart. Nóttin hélt okkur föstum í viðjum sínum. Það voru norðurljós á himninum. Þau voru græn og leiftrandi. En mér fannst það ekki skipta máli. Ég hafði séð þau áður. Ég hafði séð svo margt áður. Hvolfið þakti það sem umlukti okkur og hún rykkti höfðinu til hliðar og upp. En hún var ekki að horfa á stjörnurnar. Stjörnurnar voru að horfa á hana,”
― Ísak Regal, Sara og Dagný og ég

“Ég fékk loksins það sem ég vildi. Við sofnuðum saman í sófanum. Og þó hún lægi þarna við hliðina á mér dreymdi mig hana samt. Við vorum úti að leika okkur í stóru húsi sem hafði verið yfirgefið í svo langan tíma að það hafði fyllst af gróðri og arfa. Vinkona hennar var líka með og ég elti þær um húsið. Ég reyndi að finna hana en náði aldrei nema í skuggann á henni. Ég fór upp á aðra hæð hússins og á þá þriðju og fjórðu og hélt áfram meðan tal þeirra og hlátur þeirra bergmálaði allt í kring.
Ég hafði ímyndað mér hluti í of langan tíma. Ég vissi það. Og eftir því sem ímyndunin og minningarnar blönduðust saman og hurfu lengra og lengra aftur í fortíðina fékk ég sterkar á tilfinninguna að það væri úti um mig. Ég myndi ekki finna hana aftur.”
― Ísak Regal

“They told me tradition was my cage, but I learned to turn its bars into wings.”
― Jamacy Thornhill, Born of Ashes: “Bound by legacy, tested by fire, reborn in her own light.”

“We’re not the gods of this Earth. We’ll be the death of it.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“Why are humans so hard to read? Why can’t they be easy like books? Like code?”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“Because once it’s in… it’s in. I can’t forget it. I don’t know how.
I’ve got a bubblegum brain—everything sticks.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“She was six when the shouting began.
When love turned into arguments.
And arguments into silence.
Her home didn’t crumble all at once—it splintered.
Word by word.
Door slam by door slam.
Until it wasn’t a home anymore.
Just a place with walls and noise.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“You can’t solve everything with philosophical quotes and mouse clicks. If I throw you in a lion’s cage, do you think it’ll care how many books you’ve read, or how fast you can multiply five-digit numbers? He will come for your throat. That’s how some people are. They’re just animals.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“And when someone doesn’t talk about a person…
It’s usually because they don’t care at all.”
He paused again.
“Or they cared too much.”
― Narik N.Q.

“Grief does that—makes you run and hide in places it can’t find you so easily.
But now, that grief had melted away, like a candle burning gently through the night.
And she was ready to go back.
That’s how it works for most people.
That’s how it’s supposed to be.
You grieve. You heal. You move on.
But his candle… his candle had steel-clad, it seemed.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“And when someone doesn’t talk about a person…
It’s usually because they don’t care at all. Or they cared too much.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“Because we don’t have a justice system,” Rachel said. “We have a protection system—for the powerful. Everyone else gets cross-examined to hell.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“But the law is not a promise of justice. It’s a process. You’re not here to fix the world. You’re here to play your role in it.
We are not gods, Elizabeth. We cannot save everyone.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“That’s how life goes sometimes. When you set off into the world, you’re too busy fighting demons—inside and out—too busy building something of your own. And you forget who stayed behind.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!

“When a woman wants to leave, you take it like a man—and you let her go.”
― Narik N.Q., Ink On My Skin!