Animal Farm is een boek met een enorme status. Wat mij betreft is dat terecht en dan met name door het briljante en gewaagde uitgangspunt. Toch kan ik geen topwaardering toekennen aan de klassieker van George Orwell. Dit komt doordat het boek weliswaar niet saai is, maar wel te voorspelbaar is en nogal oppervlakkig blijft. Bijna elke ontwikkeling die plaatsvindt op de boerderij is vooraf enigszins te voorspellen en dat vind ik behoorlijk jammer. Dit komt overigens niet omdat ik de animatiefilm vooraf gezien heb. Het verhaal deed mij trouwens, mede door de dieren, denken aan een aantal afleveringen van Alfred J. Kwak waarbij de Kraaienpartij van Dolf centraal stond.

Voor mij kwam ook de dood van het paard Boxer niet als een verrassing. Toch wist deze gebeurtenis mij wel te raken en behoort dit deel tot het hoogtepunt van het boek. Sowieso is Boxer mijn favoriete personage uit het boek en de wijze hoe Orwell deze passage heeft beschreven lijkt mij iets uitgebreider en gedetailleerder dan de rest van het boek.

Een klein tegenvaller, deze verhalenbundel van Oliver Sacks. Ik had gehoopt op wat meer diepgang en ik ben het dan ook eens met de kritiek die eerder geuit is door Pythia. Wel moet gezegd worden dat het een zeer positief geschreven boek is, maar ik stel mij logischerwijs wel de vraag in hoeverre dit dan een goed beeld geeft van de werkelijkheid. En dat is toch heel jammer.

Dit fenomeen zie je in principe ook bij film, muziek en kunst. Vaak krijgt een klassieker bij mij niet direct een hogere waardering, maar er is wel de wil om uit te zoeken waarom dit als “meesterwerk” bestempeld wordt. Zo gebeurde dit ook met The Old Man and the Sea, waarbij ik mij vooraf ervan bewust was dat het verhaal niet simpelweg ging om een visser en zijn avonturen op de zee.

Helaas heb ik de dubbele bodem die verscholen is in dit simpele verhaal maar moeizaam kunnen ontdekken. Uiteraard heb ik wel gelezen over een man en zijn indrukwekkende uithoudingsvermogen die vol passie bezig is met zijn beroep. Maar ook het uithoudingsvermogen van de lezer wordt op sommige momenten getest, aangezien Hemingway het verhaal te lang heeft gerekt. Dus hoewel de daad van de man mij zeker heeft kunnen inspireren, kan ik niet anders concluderen dat dit boek voor mij geen literair meesterwerk is.

Met Der Prozess van Franz Kafka start ik mijn reis door de wereldliteratuur. Uiteraard heb ik in het verleden genoeg andere boeken gelezen, al dan niet verplicht, maar die tel ik in dit geval niet mee.

Het is moeilijk te zeggen in hoeverre mij deze klassieker is bevallen. Natuurlijk is het een taai boek, mede doordat Kafka lang ingaat over schijnbaar niet relevante details. Verder vind ik niet ieder personage even interessant en had ik af en toe last van het verouderde taalgebruik. Daarnaast was ik verrast doordat de beschreven situaties in het boek nogal bizar en extreem zijn. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat dit boek plaats zou vinden in een wereld die ik eerder zag in de film Brazil van Terry Gilliam. Ook moest ik denken aan Metropolis van Fritz Lang.

Maar er zijn dus ook genoeg positieve punten op te noemen. Het hoofdkarakter Josef K. is niet direct het meest sympathieke personage, maar desondanks vind ik zijn manier van redeneren en zijn soms haastige omgang met andere personen bijzonder intrigerend en soms nogal komisch. Daarnaast is er de nogal nerveuze en beklemmende sfeer en de constante stroom vragen waarmee je als lezer opgezadeld wordt. Dit komt met name tot uiting in het superieure negende hoofdstuk, waarbij het verhaal van de priester het hoogtepunt vormt van het boek.

Mijn eerste kennismaking met een boek van Haruki Murakami is mij zeker niet tegengevallen. Niettemin zit ik wel met een aantal vragen die ontbeantwoord zijn gebleven. Speurend op het internet ben ik erachter gekomen dat er geen eenduidig antwoord is en dat de meeste lezers achterblijven met soortgelijke vragen. Ik ga er maar vanuit dat het de bedoeling is geweest van de schrijver om de lezer verschillende theorieën voor zichzelf te vormen.

Deels heb ik daar ook geen probleem mee, maar op een aantal momenten gaat Murakami iets te ver. Met name tegen het einde aan in het bos zijn de surrealistische momenten wat minder geslaagd. Sowieso kon de verhaallijn van Kafka mij steeds minder boeien, in tegenstelling tot die van Nakata en Hoshino. Geweldige karakters die ook nog eens een interessante ontwikkeling doormaken. Sowieso fascineerde hun onderlinge relatie mij het meest.

Het taalgebruik is af en toe behoorlijk plat, hoewel ik mij er niet echt aan kon storen. Hetzelfde geldt voor de voetnoten. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd geworden naar de andere boeken van Murakami, al hoop ik dat hij surrealistische momenten niet te absurd maakt.