Od zera do Ranchera!

Witajcie w Nowym Roku.

Jeszcze przed świętami napisałam post o niedzielnej wyprawie w teren, ale kompletnie zapomniałam go potem opublikować-chciałam dołączyć jeszcze zdjęcie koni z życzeniami wesołych świąt i na szczerych chęciach się skończyło bo później nie miałam już czasu do tego usiąść.

No nic. Żeby się nie zmarnował ten czas poświęcony na stukanie w klawiaturę to publikuję dziś ten zaległy wpis 😜

Niedziela była taka senna i przygnębiająca. Jeden z tych dni, kiedy nie chce się w ogóle wychylać na zewnątrz. Ja i tak muszę wychylić nie tylko nos, ale i całą siebie. Standardowo od rana po nakarmieniu koni siedziałam w kuchni i popijałam kawę czekając, aż wstanie Szczeżujski i D. D wygrzebał się pierwszy, ale to czekanie zmuliło mnie do tego stopnia, że wolałabym wrócić do cieplutkiego łóżeczka, tym bardziej, że Paulina odwołała jazdę. Poczułam się taka "nicniemusząca" 😁 analizowałam chwilę czy dać sobie spokój czy jednak pójść i te konie ruszyć. No i korzystając z okazji, że był D postanowiłam, że pojedziemy, chociaż na chwilę. 

    Jazda konna to nie jest tylko posadzenie tyłka na koniu i jechanie przed siebie. Żeby w ogóle wsiąść trzeba najpierw zrobić dużo innych rzeczy. Po pierwsze- my z reguły najpierw robimy/ przygotowujemy stajnię, żeby nie musieć się tym przejmować później. Jak stajnia jest przygotowana to wtedy zabieramy ze sobą linki i idziemy na pastwisko, żeby przyprowadzić konie. Zdarza się, że stoją blisko, ale zdarza się też, że trzeba iść po nie na sam koniec pastwiska. Niekiedy jest tak, że same do nas przychodzą, innego zaś dnia mają małpie rozumy i uciekają na nasz widok i uważają, że to świetna zabawa. Po złapaniu wracamy do stajni i tam zaczyna się strefa spa. O tej porze roku konie mają gęstą i długą sierść, wyglądają jak mamuty, a wszędzie w koło jest błoto. Koń przynajmniej raz dziennie tarza się po ziemi. Normalnie panieruje się jak nuggets w KFC. Jak wytarza się w trawie to super, ale jak w błocie... no to cała ta sierść właśnie zmienia się w zaschniętą, błotną skorupę. To trzeba wyczyścić i to nie są tylko względy estetyczne. Koń musi być wyczyszczony, żeby te błotne sklejki nie obtarły go, gdy ubierze mu się siodło.  Czyszczenie samo w sobie z reguły jest przyjemne, ale jak już wspomniałam nie o tej porze roku. Teraz to się stoi i szoruje 10 minut jedną stronę. Ręka odpada, w zębach chrzęści piach. No zdecydowanie przyjemne to nie jest😜Jak konie są już wyczyszczone to należy założyć im cały osprzęt czy też rząd którego to Rzędzian w "Ogniem i Mieczem" tak bardzo się domagał. Samo siodło nie jest zbyt lekkie, a to nie wszystko co się koniowi ubiera. Pod siodłem muszą wylądować czaprak i podkładka. Wszystko ma specjalne paseczki, które podpinane są do siodła, żeby nic nam się potem pod spodem nie przesuwało. Ogłowie to paski i paseczki do pozapinania, a u niektórych koni (jak na przykład Rudy) potrzebny jest dodatkowy osprzęt taki jak  napierśnik. Noo w każdym razie to ubieranie też zajmuje chwilkę czasu. Niejednokrotnie bywa też tak, że któryś koń ma gorszy dzień i niekoniecznie chce mu się współpracować z człowiekiem. Wtedy zanim koń zostanie przyprowadzony z pastwiska, wyczyszczony i osiodłany to osoba to robiąca jest już cała zmordowana. Wtedy to już ma się dość i wsiadać się nie chce. No ale jak już się wsiądzie i pojedzie w ten teren to nigdy się nie żałuje. Ja zawsze wracam z terenu z bananem na buzi. Zawsze będzie mi to poprawiało humor. 

A więc właśnie w niedzielę tak bardzo nie chciało nam się ruszyć, ale wracaliśmy uśmiechnięci od ucha do ucha, choć nie obyło się bez przygód, ale one właśnie dodają uroku tym wypadom. Jest co wspominać 😁

Molka tego dnia poszła w teren z nami, wylatała się za wszystkie czasy. Jechaliśmy tylko w pola więc mogłam ją wziąć. No, ale pech chciał, że jakiś pan z psem również postanowił się wybrać na spacer. Pies wielki, biały w typie owczarka podhalańskiego, ale jak się okazało był bardzo łagodny i posłuszny. Zanim to wiedziałam to zsiadłam z konia by przytrzymać Molkę, żeby nie poszła się przypadkiem z kumplem przywitać i nie została przypadkiem jego przystawką.  No i potoczyło się. Zaszłam, przytrzymałam konia  i psa, a biały wielkolud zatrzymał się...szczeknął raz donośnie....popatrzył i poszedł z właścicielem dalej.. Rudy narobił awarii bo wystraszył się dźwięku jaki pies z siebie wydał i chciał pójść w długą.. ale że ja go trzymałam mocno i za wszelką cenę to poszedł w długą razem ze mną uwieszoną za wodze 😆Konkretnie to spłoszył się, odskoczył, pociągnął mnie, ja się wywaliłam, pociągnął mnie jeszcze z trzy kroki i zatrzymał się. Na szczęście awaryjny zacisk dłoni zadziałał i nie puściłam skubańca 😅Na koniec przeprosiłam jeszcze pana z psem za to, że zrobiliśmy awarię na miarę góry lodowej przed titanickiem...a oni po prostu szli. Spokojnie, grzecznie, niepodejrzanie. 

A tak poza tym to wszyscy zdrowi 😆Pogalopowaliśmy sobie po polach, było super.

I tak na koniec.... Wesołych Świąt już nie będę życzyć, ale życzę wszystkim tego by rok 2026 był lepszy od poprzedniego 😘 Mam nadzieję, że dla mnie będzie łaskawy bo to mój rok- rok konia, a ja jestem chińskim zodiakalnym koniem 🐎 Może to dlatego od małego je kocham?

 Ogłaszam wszem i wobec, że piec już grzeje 😌Niełatwo było mieszkać chwilowo w prosektorium, ale... jeszcze gorzej było mieszkać chwilowo w takim syfie. Nienawidzę zimna, poważnie, ale sama zdziwiłam się, że nie tyle to zimno co wszechobecny bałagan dołował mnie bardziej. Czułam się tak okropnie przygnębiona. Każdy człowiek ma jakieś tam poczucie estetyki.. mniejsze czy większe. No i właśnie przez te kucie ścian wszędzie było pełno pyłu. Na podłodze, na ścianach, szafach i szafeczkach. Rzeczy powynoszone, poprzestawiane w jedną kupę, żeby łatwiej było ogarnąć. No i jeszcze to zimno dodatkowo. Myślałam, że oszaleję.

Całe szczęście w czwartek wieczorem udało się już uruchomić ten piec i zaczął się proces powolnego rozgrzewania domu. Nadal było zimno, ale już w piątek było czuć różnicę i to sporą. Po powrocie z pracy w piątek wzięłam się za sprzątanie chociaż odrobinki. Nie wiedziałam za co mam się wziąć, od czego zacząć... 
Padło na sypialnię. Pozmieniałam pościele, pomyłam okna, podłogi, szafki, pozdejmowałam firany i zasłony do prania. Niby jeden mały pokoik, a godzinę bitą mi zajęło sprzątanie go, nie licząc pościeli. Wiadomo, że w międzyczasie musiałam obrządek zrobić w stajni, później wzięłam się na szybko za łazienkę u góry. I tak na prawdę nie planowałam nic więcej, ale gdzie nie spojrzałam tam szlag mnie trafiał, że jest pył z wiercenia i roznosi się dalej na cały dom. Jak zdjęłam rękawice i odstawiłam w kąt mopa była godzina 23:30.  Zawzięłam się i sprzątnęłam też kuchnię, spiżarnię, przedpokoje i schody. Zostały mi weranda i łazienka na dole. Gdy tylko posprzątałam od razu poczułam się lepiej, a przyjemne ciepło powoli rozgaszczało się w domu. I tak oto w sobotę mieliśmy 20 stopni w domu. I tak mi się błogo zrobiło jak wczoraj oglądałam rolników z Podlasia...Tak mi było cieplutko. Leżałam w czystej pościeli, pod czystym i miękkim kocykiem, a w ręce trzymałam kubek z gorącą herbatą z pomarańczą. W końcu poczułam się dobrze.. 

Ale wracając jeszcze do soboty...

W sobotę z okazji Mikołajek zorganizowaliśmy wyjazd w teren na koniach. Pojechaliśmy w trasę dookoła jeziora Łąkie. Troszkę pobłądziliśmy, troszkę musieliśmy poprowadzić konie w ręku bo podłoże było bagniste i baliśmy się poślizgu. Ostatecznie po ponad dwóch godzinach tułaczki wróciliśmy do stajni 😋 Ja tam osobiście lubię takie tułaczki. Lubię zwiedzać i odkrywać nowe miejsca, nie kręci mnie jazda wciąż tymi samymi drogami. Dziewczyny były też zadowolone. W teren tym razem pojechała z nami też mała Niunieczka, która dość dawno pod siodłem nie chodziła, ale poradziła sobie świetnie. Nie bała się niczego, nie zatrzymywała się ani nie panikowała, gdy widziała samochody. Jestem z niej mega dumna.  

Po powrocie z terenu czekało na nas ognisko przygotowane przez Szczeżujskiego, kijki do kiełbasek, grzane wino i świąteczne przeboje płynące z głośników. Piekliśmy kiełbaski, a dookoła nas krążyły dwie kocice i psica mające nadzieję, że coś spadnie. Kilkanaście metrów dalej pasły się konie i tylko co jakiś czas zerkały w naszą stronę sprawdzić czy wszystko jest w porządku. 

Pół Polski zasypał śnieg. No to ja jestem w tej bezśnieżnej części Polski, ale mam za to mróz 💀 Pogoda w ostatnich dniach troszkę nam tu utrudnia życie, nie powiem, że nie... Na ten przykład w sobotę rano wyszłam z domu, zeszłam po schodkach i w planach mam skierować się w stronę stajni co by moje stadko nakarmić, aż tu o mały włos bym orła nie wywinęła. Okazuje się, że w nocy padał sobie deszcz, który pod wpływem niskich temperatur zamarzł. W efekcie zrobiło nam się na podwórku lodowisko.  A że w dużej mierze podwórko wyłożone jest kostką brukową to miało co zamarzać. 

Doślizgałam się do stajni, wsypałam koniom jedzenie do żłobów i przystąpić musiałam do zawiezienia im wózeczkiem siana na pastwiska. Kosz na siano mają postawiony akurat na dole więc tym wykostkowanym podjazdem z górki zaczęłam "iść", ale zrezygnowałam. Wózek pchał mnie dodatkowo, nie było opcji na normalne zejście, o powrocie już nawet nie wspominając. No więc musiałam na około wieźć to nieszczęsne siano zmarzniętym polem. Zamarznięte "koleiny" zrobione przez konie nie były zbyt miłym podłożem ani dla mnie, ani dla wózeczka, istniało realne ryzyko skręcenia kostki, ale lepsze to, niż zjazd na tyłku po oblodzonym podjeździe.

Tego dnia miałam zaplanowane dwie jazdy. Wyszłam na plac sprawdzić jak tam się sprawy mają. No i niestety nawet piach był pokryty "lukrem" lodowym. Taka gruba warstwa lodu pokrywała mój plac do jazdy. Pierwszy raz widziałam, żeby dało się ślizgać na piachu. Podłoże kompletnie nie nadawało się do jazdy. W teren też nie było opcji jechać bo po pierwsze nie zjechalibyśmy na dół, po drugie- w terenie też wszędzie będzie zmarzlina, wyjątkiem są tylko pola. Finalnie musiałam to odwołać.

No dobra. Wszystko wszystkim, lód, mróz, cuda na kiju, ale konie to trzeba wypuścić z tej stajni. Tylko jak to zrobić, żeby mi się nie rozjechały jak Bambi?  Sprawa ciężka do myślenia. Na pastwisko prowadzą dwie drogi. Jedna wyłożona kostką, druga piaszczysta, ale oblodzone tak samo. Do tego piaszczysta bardziej stroma. Kostka w miarę równa, a więc decyzja, że idą kostką. Przyszło mi jeszcze do głowy, żeby piachem posypać, ale skąd miałabym go wziąć? 😅

No i czas je wypuścić. Otwieram każdego po kolei no i poszły konie po betonie. Jak tylko wyszły to ogarnęły, że coś jest nie tak i żółwim wręcz tempem brnęły w stronę pastwiska. Kopytka się ślizgały, ale co cztery nogi to nie dwie! Łapały równowagę i szły dalej. Neptun nam się tylko lekko rozjechał jak żaba na liściu i stwierdził, że dalej nie idzie, ale po chwili wziął się w garść i powolutku poczłapał za resztą. Wszyscy cali, bilans poranka- 0 wyrżnięć o ziemię.

Sytuacja podłożowa niewiele zmieniła się przez cały dzień. Coś tam może stopniało, ale wieczorkiem dopadało mżaweczką i zapowiadało się, że w niedzielny poranek będzie to samo.  Póki co w sobotę powoli człapiąc razem z D zrobiliśmy obrządki i poszliśmy jeszcze uprzątnąć mój warsztacik. Jeszcze nim nie jest, uprzątnęliśmy pomieszczenie, które ma nim zostać. Śmieci wywalone do kosza, jakieś skrawki walających się drewienek władowałam na taczkę i w drogę ruszyłam zawieść to do kotłowni... A, że do kotłowni zejście jest strome, a ja pewna siebie wkroczyłam tam równym krokiem nie zwalniając nawet to zdarzyło mi się nieoczekiwanie i nagle usiąść z impetem na tyłek- wywalić się na dupę innymi słowy. Bilans na popołudnie- 1 wyrżnięcie o ziemię... ale przynajmniej robota wykonana.

Obawiałam się troszkę o powrót koni z pastwiska bo zazwyczaj, któryś musi sobie biec zamiast iść i tu się bałam, żeby nikt nie wykopyrtnął się przypadkiem, ale konie poradziły sobie i tym razem. Bilans wieczoru- 0 wyrżnięć o ziemię, a całego dnia- 1 wyrżnięcie. Mogło być gorzej 😆

W niedzielę jak podejrzewałam podłoże było takie samo, ale wszyscy nauczeni doświadczeniami dnia poprzedniego poradzili sobie dobrze i nikt nie ucierpiał, a lód zaczął stopniowo ulegać zamianie w stan ciekły. Do wieczora już było znośnie, a dziś rano całkiem stopniało więc moje szanowne 4 litery są już bezpieczne 😜

W piątek pracowałam nieco dłużej niż docelowo z powodu szkolnej uroczystości, a gdy wróciłam do domu to po ogarnięciu stajni musiałam zawieźć Szczeżujskiego do jego pracy. Przedtem jeszcze wpuściłam konie do stajni, a po powrocie dałam im jeść. Zatrzymałam się na chwilę przy Rudym i przeczyściłam go bo trochę utytłany był i postanowiłam, że skrócę mu grzywę. Wyszło fajnie, choć lekko krzywo w niektórych miejscach. Ale proszę nie oceniać 😅 Ciężko obciąć włosy dziecku machającemu głową, a Koniowi jeszcze gorzej bo jego głowa waży więcej niż takie przykładowe dziecko. Dziś ewentualnie poprawię. W ogóle podoba mi się jak mu zaczęły włosy ładnie rosnąć. Przyjechał do mnie postrzępiony, z krótką szczeciną zamiast grzywy i ogona. Kopyta popękany, w stanie tragicznym. Odkąd suplementuję mu biotynę to i kopyta znacznie się ponaprawiały, a grzywa i ogon zaczęły szybciej rosnąć i zagęściły się. Tylko grzywka na czole nie chce się ruszyć. Chyba już taka jej uroda i zostanie jak jest 😅

     I tak oto nie wiadomo kiedy z jesieni zrobiła nam się zima. Ostatnie liście jeszcze dzielnie trzymają się gałązek, ale to już tylko pojedyncze sztuki. W większości pozostały już tylko smutne kikuty. No wiadomo.. czego się spodziewać w połowie listopada? Braku liści na pewno. Śniegu i sopli niekoniecznie 😅 Nie jest to żadna anomalia, ale obserwując co się dzieje z naszym klimatem byłam pewna, że listopad minie we względnie przyjaznym klimacie. A tymczasem mrozi ❆

    W poniedziałek przyjechała K na jazdę. Poszłyśmy po konie, osiodłałyśmy i wybrałyśmy się na spacer w teren. Na dokładnie 10 minut bo nagle zaczęło tak walić deszczem ze śniegiem, że przemokłyśmy w dwie minuty. Przemoczone ciuchy i niska temperatura to niezbyt dobre połączenie. Ciało wychładza się momentalnie. W ciągu tych dziesięciu minut uda przemarzły mi tak, że ich nie czułam. Właśnie od połączenia deszczu z zimnicą. Zawróciłyśmy więc. Po dotarciu do stajni co prawda padać przestało, ale za nic nie jechałabym dalej w mokrych ubraniach. 

    Przy sprowadzaniu koni z pastwiska zauważyliśmy, że młoda ma szramę nad nosem... Obejrzałam z każdej strony i telefon do weta, niech zdecyduje czy trzeba szyć. Szrama dość głęboka więc zakładałam, że raczej bez szwów się nie obejdzie. Ostatecznie weterynarz założył 1 szew. Tragedii nie ma, rany na głowie zazwyczaj bardzo dobrze się goją. Mamy pryskać cyclosprayem z antybiotykiem i oczyszczać wodą. O tyle o ile woda utleniona nie robi na młodej większego wrażenia, tak już pryskanie sprayem ponad nosem jest dla niej nie do zaakceptowania więc by nie walczyć o życie swoje i jej pryskam wacik sprayem a następnie przykładam go do rany. Czy są inne opcje? Owszem są. Mogę ją przywiązać do metalowego słupa i spryskać na siłę, ale po co? Po co narażać konia na dodatkowe urazy, gdy uwiązany będzie się szarpał i próbował oswobodzić? Niepotrzebne mi traumy u niej żadne traumy i złe wspomnienia. 

    Wiadomo, że najlepiej jest konia po prostu nauczyć takiej rzeczy. No i tak zrobiłam. Odczulałam ją na wszelkie spryskiwacze. Spryskiwana była na muchy, spryskiwaną miała grzywę, ogólnie pryskana i myta nie raz i nie dwa. Spray jest czymś innym, ale nadal akceptowała te odgłosy i dotyk w okolicy szyi czy łopatki, a nos jest po prostu miejscem, na którym rzadko konie akceptują jakiekolwiek specyfiki. Tak więc pozostaje mi przykładać waciki dla dobra nas wszystkich 😅Za 10 dni mam szew do zdjęcia więc nie mogę zrazić jej do dotykania okolic nosa, żeby mi ten szew dała wyjąć.

    Tak już będąc w tematach weterynarii to każdy koniarz wie, że podstaw wypada się nauczyć bo bez tego ani rusz:

     Często jest tak, że weterynarz zostawia antybiotyki w zastrzyku hodowcy/właścicielowi. To znaczy, wet może przyjechać je podać, ale to wszystko kosztuje. Weterynarz ma zazwyczaj pewny kawałek do przejechania co wiąże się z kosztem. Każde przyjechanie do zwykłego zastrzyku to koszt w granicach 100-200 zł (za sam przyjazd) dlatego koniarze sami uczą się takich podstaw jak chociażby zastrzyki by wet mógł nam zostawić strzykawki i nie musiał jeździć do nas bez sensu. Zastrzyki domięśniowe czy dożylne, rozpoznawanie kulawizny i wstępna diagnoza. Potrafimy sami ocenić na którą nogę kuleje koń, jaki mniej więcej jest stopień bólu i gdzie mniej więcej boli. Po temperaturze danej kończyny jesteśmy w stanie rozpoznać czy to sprawa kopyta, pęciny czy może problem leży gdzieś wyżej. Dzięki takiej wstępnej diagnozie jesteśmy w stanie zareagować od razu i posmarować bolące czy puchnące miejsce żelem chłodzącym, rozgrzewającym lub przeciwbólowym. Taka szybka reakcja potrafi zapobiec konieczności interwencji ze strony weterynarza. Często można zapytać o zalecenia przez telefon jeśli jesteśmy w stanie przedstawić konkretne objawy. 

Każdy właściciel koni powinien również być świadomy swojej omylności i w przypadku występowania objawów schorzeń poważnych np. kolki wezwać niezwłocznie weterynarza. Nie wszystko da się ogarnąć samemu (choć wiem, że niektórzy hodowcy mają w apteczce nawet leki na kolkę i inne poważne choroby), a pomoc weterynarza jest nieunikniona w niektórych przypadkach. Nie można polegać tylko i wyłącznie na sobie, niemniej jednak w większości przypadków to nasze drobne pojęcie weterynaryjne jest w stanie zaoszczędzić nam dużo czasu, pieniędzy, a przede wszystkim cierpienia naszym podopiecznym.

Tak mnie naszła jeszcze taka refleksja na ten temat, że po co ja to mówię, po co ja to piszę. Przecież każdy koniarz to wie. Otóż nie do końca. Znam osobiście przypadki kiedy to zwykły szary Kowalski postanowił, że zacznie hodować konie. A tak sobie bo są piękne, dostojne, lubi je no i może coś uda się zarobić na tej hodowli. Jak myślicie? Jak często w takiej stajni zdarzają się wypadki? Poszkodowani ludzie lub konie? Nie wiem bo statystyk nie posiadam, ale często. Osoba, która nigdy z końmi nie pracowała nie posiada zdolności przewidywania- to jest coś co my koniarze posiadamy. Wszędzie, w każdym przedmiocie i sytuacji widzimy potencjalne groźne sytuacje i potrafimy przewidzieć jak koń się zachowa. To taka końska logiczność, nie wiem czy jestem w stanie to wytłumaczyć. Ja na przykład od razu wiem, że jeśli założę na siebie kurtkę która szeleści to mogę mieć nie do końca przyjemną jazdę konną. Wiem też, że jeśli wejdę między Rudego i Narwala i poczęstuję je jabłkiem to będzie ok, ale jeśli wejdę między na przykład Rudego i Neptuna to jest duże prawdopodobieństwo, że jeden spróbuje odgonić drugiego i mogę niechcący zostać potrącona. Wiem, że jeśli Szczeżujski przykryje dziś drzewo białą plandeką zamiast niebieską jak zawsze to przy schodzeniu z pastwiska będzie szał ciał bo co to za straszna zmiana w krajobrazie. Z końmi trzeba dużo przejść by nauczyć się tych umiejętności, a niestety i tak nie jesteśmy często w stanie uniknąć nieprzyjemnych sytuacji niemniej jednak znacznie zmniejsza to ryzyko groźnych wypadków. 
Miałabym życzenie żeby każdy, kto chce kupić sobie konie (albo co gorsza konia- bo nie wie, że to zwierzę stadne i potrzebuje towarzysza) najpierw popracował z rok w jakiejś stajni i nauczył się chociaż podstaw. Tak po prostu. Żeby ograniczyć cierpienie koni i często też niewinnych i nieświadomych ludzi.

Uff. Długi weekend- ciężki weekend. Może nie tyle zapracowany i ciężki fizycznie co bardziej zmęczyło mnie zamieszanie. Od piątku, gdy tylko wróciłam z pracy zaczęły się problemy. Okazało się, że dziadzio Narwal kuleje i to solidnie. Nie mógł praktycznie postawić nogi na ziemi. Od razu sprawdziłam mu kopyta i nogi czy coś grzeje, czy coś puchnie. Na tamtą chwilę nic nie zauważyłam. Wyprowadziłam go z padoku i postawiłam na małej kwaterce, żeby miał ograniczony ruch. Wiadomo jak to konie między sobą potrafią się przeganiać , więc trzeba było zagwarantować naszemu emerytowi spokój. Byłam w ciągłym kontakcie z A i poczęłyśmy wzywać weterynarza. Piątek popołudnie, nikt już nie chciał przyjechać. W każdym razie kulawizna to nie stan zagrażający życiu więc musiałam wziąć się za swoje obowiązki, na które miałam niewiele czasu bo Szczeżujskiego trzeba było zawieźć do Starogardu aż. Także raz dwa na jednej nodze ogarnęłam stajnię i powpuszczałam konie nieco szybciej by nie musiały do nocy stać i czekać aż wrócę. Sianka dostały wystarczająco do mojego powrotu. Gdy zamykałam w stajni Narwala zauważyłam, że lepiej mu z tą nogą bo stawał na niej chociaż, ale dalej widoczna była sztywność i lekka kulawizna. Po powrocie ze Starogardu dodzwoniłam się do weta, który obiecał być w sobotę. A więc czekać. Musiałam jeszcze ogarnąć troszkę dom bo miałam mieć gości lada chwila. Przyjechali rodzice w odwiedziny i zostali na noc. W piątek wieczorem jeszcze raz sprawdziłam nogę staruszka i tym razem poczułam niewielką opuchliznę i zmianę temperatury nogi. Była cieplejsza, a więc zdecydowałam się zastosować żel chłodzący. Okazało się to dobrym pomysłem bo na drugi dzień okazało się, że pomogło.

Sobota po porannym ogarnięciu koni wróciłam na kawkę i śniadanko. Rodzice zbierali się do wyjazdu, a ja do wyrzucania obornika. Wraz ze Szczeżujskim i panem, który przyjeżdża po ten cenny bio odpad sprzątęliśmy stajnię. Panowie jak załadowali tak się zawinęli, a ja jeszcze odkaziłam boksy wapnem i zaczęłam śnielić słomę, wlewać wodę i szykować siano na wieczór. Niewiele zdążyłam zrobić bo musiałam pozamykać konie bo za chwilę miał przyjechać weterynarz. Sprawdził Narwalskiego, obejrzał, podotykał i stwierdził, że zapewne dziadek się gdzieś uderzył, czy źle stanął skoro od wczoraj była taka duża poprawa. Bo była. Przy weterynarzu w stępie praktycznie nie kulał, tylko w kłusie. Wet potwierdził, że dobrym pomysłem było schłodzenie nogi i zalecił chłodzić jeszcze, a w razie regresu przyjechać do niego po przeciwzapalne lekarstwa. Przy okazji swojej wizyty zaszczepił nam również ekipę na tężca i grypę.

Tego dnia miałam mieć kolejnych gości. Pierwsi przyjechali niedługo po odjeździe weterynarza. Zdąrzyłam wypuścić konie i dokończyć rozdawanie siana. Nie byli to co prawda moi goście, bardziej Szczeżujskiego, ale z uwagi na to, że musiał jechać do pracy ja zostałam z nimi. Spiłam kawę i za chwilę musiałam owych gości zostawić i jechać po siostrę, która miała przyjechać do mnie ze swoim chłopem. Jechali 3 godziny pociągiem, a następnie przez roboty drogowe na trasie z Gdańska do nas jechali dwie godziny autobusem. Katastrofa.. Wieczór minął nam już luźno, od razu po przyjeździe poszłyśmy z M i I do stajni zająć się czyszczeniem koni, a następnie siedzieliśmy sobie wszyscy przy stole grając w państwa miasta i rozmawiając.

W niedzielę wstałam rano i poszłam nakarmić kopytne dzieciaki, a następnie wypiłam sobie kawkę z I, która też rano wstała. Za chwilę zszedł B więc zaproponowałam wszystkim śniadanie. Poszłam obudzić siostrę i jej chłopa no i zabrałam się za robienie jajecznicy dla całej ekipy. Zjedliśmy, popiliśmy, przebraliśmy się i poszlismy do stajni bo I obiecałam, że posadzę ją na konia. Przyjechała dodatkowo jeszcze dziewczyna, która była ze mną umówiona na jazdę. Obrobiliśmy się w godzinę, a po tym już mogłyśmy z M wsiąść i pojechać na siostrzany teren prosto przed siebie. Przejażdżka się udała, było bardzo fajnie choć troszkę ospale bo nie chciałyśmy przemęczać koni po szczepieniu. Koń tak jak i człowiek może odczuwać negatywne skutki po szczepieniu i być osłabiony. Po powrocie przykryłyśmy koniska derkami, bo troszkę się spociły więc lepiej było je wysuszyć pod derką niż narażać na zaziębienie. Wystarczyła chwilka i koniska były suche więc wypuściłyśmy je na pastwisko. B oraz I już pojechali do domu, a ja z M po powrocie z terenu i wypuszczniu koni naszykowałyśmy w stajni już wszystko na później i poszłyśmy coś zjeść. Później niedziela minęła nam na wspólnym graniu na ps4, ale szybko odpadliśmy zmęczeni aktywnym dniem. O 21 wszyscy już byli w łóżkach.

Poniedziałek to powtórka niedzieli z tym, że bardziej lajtowo bo nikt nie był umówiony ani nie było więcej żadnych gości. Od rana karmienie i postanowiłam, że tym razem zrobię stajnię już z samego rana po wyczyszczeniu koni, żeby mieć spokój na później, no ale że nie trwa to 5 minut a około 1,5 godziny to M zdążyła wstać i przyjść mi pomóc w końcówce. Potem poszłyśmy zjeść śniadanie i wypić kawę. Później pomogłyśmy Szczeżujskiemu powozić drzewo do stodoły, a następnie znów siodłanie i wyjazd na spacerek. Tym razem jednak jeszcze krótszy i bardziej powolny bo Neptun postanowił bryknąć, a M wystraszyła się i nie chciała jechać szybciej... No nie spodziewałam się, że taki się cykor z niej zrobił. Cóż. Nie dla wszystkich są szaleństwa i galopady, nie wszyscy mają tyle odwagi. Koniec końców podobał mi się ten teren z jednego względu- Rudy ani razu nie odwalił cofki i nie uciekał. Szedł żwawo i chętnie do przodu i praktycznie niczego się nie bał. Byłam z niego naprawdę dumna. Po powrocie misiek dostał smaczka i marchewkę w nagrodę za super prowadzenie terenu no i konie znów pomaszerowały na pastwiska. Później dzień nie wiadomo kiedy zleciał na tyle, że nadszedł czas zamknąć konie do stajni i jechać odwieźć M i A na autobus- finalnie na pociąg bo autobus nam zwiał ;)

Po powrocie do domu i nakarmieniu koni poszłam przebrać się w piżamy i zaległam w łóżku. Włączyłam sobie Heweliusza (polecam serial! Jest naprawdę wciągający) i po obejrzeniu odcinka czy dwóch zasnęłam. Nie było jeszcze 22.

11 listopada minął mi jak zazwyczaj mijają mi niedziele. Idę zrobić tylko to co niezbędne i konieczne, a resztę czasu poświęcam na regenerację czyli leżenie i czytanie książek lub oglądanie seriali. Czasami wybieramy się ze znajomymi na jakiś obiad czy obiadokolację i tym razem też tak było. I to by było na tyle jeśli chodzi o długi weekend. Było intensywnie, było męcząco. Wesoło i ekscytująco też. Jako introwertyk czuję się zmęczona i przebodźcowana, ale z drugiej strony cieszą mnie odwiedziny siostry i tyle czasu wspólnie spędzonego z nią i z końmi. A więc bilans na plus :)

Mam naprawdę dużo chęci by jeździć często w tereny, ale niestety nie mam konia, który sam poszedłby w teren.. No i tak mnie natchnęło wczoraj wieczorem, że muszę spróbować popracować ze swoimi końskimi dziećmi i nauczyć je chodzenia w samotne tereny. Nie zawsze mam możliwość jeżdżenia z kimś, a taka aktywność nastraja mnie mega pozytywnie. Tak więc do dzieła. Nie wiem czy od razu czy poczekam do wiosny, ale muszę się wziąć za pracę z nimi 😉 Taki to mój przedwczesny cel noworoczny- pojechać w samotny teren i przeżyć 😊

Drzewa w większości już pogubiły liście więc jeszcze tylko chwilkę będzie można cieszyć oko jesienią do póki owe liście jeszcze będą leżały na ziemi. Później zgniją i nie pozostanie już nic pięknego w otaczającym stajnię krajobrazie, aż do wiosny. No, chyba, że śnieg nas zaszczyci w tym roku to i owszem jeszcze będzie ładnie 😊

W weekend święta zmarłych miałam jechać do rodziców, ale z uwagi na problemy z samochodami nie udało mi się pojechać. Dodatkowo Szczeżujski z gilami po kolana i kaszlem gruźlika nie nadawał się na opiekuna koni.

No, ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. W sobotę po nakarmieniu i wypuszczeniu bestii wróciłam jeszcze do łóżka i tak sobie leżeliśmy do południa. Wyleżeliśmy się porządnie nie zawracając sobie głowy jazdą w korkach, tłumami na drogach i cmentarzach oraz kupowaniem o wiele za drogich zniczy czy kwiatów na straganach. Ten dzień poświęciliśmy na reset. I wiecie co? Udało się. To był jeden jedyny dzień od dawna, kiedy udało mi się odpocząć. Pomimo tego, że musiałam wstać do koni, że później musiałam stajnię ogarnąć i przygotować na wieczór...to i tak odpoczęłam. W sobotę wieczorem przyjechał do nas D więc Szczeżujski kontynuował kuracjęę pod kołdrą sam, a ja poszłam z D do stajni, wzięłam w termosie smacznego drineczka i rozpoczęliśmy akcję odgruzowanie. Wszystkie konie, cała piątka miały być ogarnięte.

Zabawne to, ale okazuje się, że niektórzy ludzie nie wiedzą, że konie powinno się czyścić co jakiś czas. Powinno się, żeby uniknąć odparzeń pod sklejoną sierścią, żeby pielęgnować sierść, żeby przy okazji kontrolować stan zdrowia koni.. Niektóre skaleczenia nie są widoczne od razu pod jesienną sierścią. A już pomijając oczywiste kwestie zdrowote to chociażby po to by zwierzęta były zadbane!

Tak więc wyczyściliśmy wszystkim dokładnie sierść ze sklejek, wyczesaliśmy grzywy i ogony, dodatkowo poprzycinałam koniom ogony by nie ciągnęły ich po ziemi i nie taplały nimi w błocie, grzywy również wyrównałam oraz obcięłam szczotki pęcinowe (takie gęstsze włosy a nogach, zaraz przy kopytach) by jak najmniej błota czepiało się końskich nóg. Małą Niuńkę z uwagi na gęstość i długość grzywy musieliśmy czyścić tyle co resztę razem wziętą. Okazało się, że w ogon powczepiane ma rzepy, w grzywę również. W dodatku wiatr zaplatał jej warkoczyki ciężkie do rozplątania... Ale zawzięliśmy się i udało się i z młodą zrobić porządek. Grzywa i ogon wyczesane, spryskane odżywką i delikatnie wyrównane. No może ogon najczystszy nie jest bo trzeba by było go myć, ale za to nie posklejany i pięknie wyczesany. Zajęło nam dokładnie 2 godziny czyszczenie czterech koni. Czterech bo dziadziusia już nie zdążyliśmy machnąć, ale dokończę sama dzisiaj.

Aprilka ze swoją bujną grzywą

W niedzielę Szczeżujski lepiej i się poczuł i rano nakarmił konie, a ja mogłam chwilkę dłużej pospać. To też sprawiło, że się poczułam bardziej wypoczęta. Jak wstałam to od razu poszłam zjeść śniadanie i wypić zbożówkę. Potem przebrałam się w jeździeckie ciuchy i posziśmy po konie. Tego dnia wszędzie unosiła się mgła (nie wiem czy w całej Polsce tak), ale za to było dość ciepło no i nie padało. Osiodłaliśmy konie i pojechaliśmy z D w teren taki około dwugodzinny znów nowymi trasami i ścieżkami. Przejeżdżając między jesiennymi drzewami widząc przed sobą i za sobą tylko mgłę poczułam się niesamowicie zrelaksowana. To jest właśnie to co mnie uszczęśliwia. Koń, siodło i wyjazd w teren, to oczyszcza mi głowę i sprawia, że problemy znikają, albo przynajmniej wydają się być mniejsze niż wcześniej. Uzależniające to jest bardzo bo czuję niedosyt, ale niestety nie mam z kim jeździć na co dzień. 

Muszę czekać do weekendu, przyjedzie siostra i pojedziemy we dwie na reset przed siebie. Powtórzymy na pewno akcję czyszczenia wszystkich koni zwracając uwagę na nogi i oczywiście kopyta bo ta pora roku bardzo sprzyja gniciu kopyt i grudzie- takiej chorobie, która tworzy strupy na końskich nogach. I w jednym i w drugim przypadku lepiej jest zapobiegać niż leczyć.

Mam nadzieję, że do tego czasu i mnie coś nie weźmie bo gardło zaczyna mnie już delikatnie drapać. 

Coraz częściej dni bywają mgliste. Jest klimat 👻 Udało mi się cyknąć zdjęcie dziś podczas wypuszczania koni na pastwisko.

 Przywitał mnie dziś mglisty poranek. W zasadzie to ciemność mnie przywitała, ale po porannej toalecie i kilku minutach przed lustrem z tuszem do rzęs zaczęło robić się jasno. Tak wygląda mój dzień od samego rana 😊 Najpierw toaleta i jakiś szybki makijaż, później ubieram się w stajenne ubrania i lecę wsypać koniom jedzenie z wiaderek do żłobów. W międzyczasie, gdy konie jedzą ja pakuję siano do mojego magicznego wózeczka i wiozę je na pastwisko. Przekładam sianko do paśnika i wracam po kolejną turę. Po drodze odkręcam wodę, która płynie sobie wężem ogrodowym prosto do wanny na pastwisku. No i tak 3 razy w tę i z powrotem, na koniec zakręcam wodę i włączam elektryzator. Wtedy konie już najedzone wystawiają głowy poza boksy i obserwują co robię 😊 Czas wypuścić bydlaczki. Otwieram boksy w odpowiedniej kolejności (ci którzy lata spędzili przy koniach wiedzą, że żeby ułatwić sobie życie trzeba mieć ustaloną kolejność wypuszczania koni) i lecą sobie na pastwisko. Idę zamknąć za nimi bramę. Później szybciutko zrzucam z siebie ciuchy stajenne i czapkę (którą zakładam żeby włosy nie przeszły mi zapachem stajni), nastawiam wodę na kawę i lecę się przebrać i umyć ręce. Oczywiście moja wierna łaciata towarzyszka od samego rana lata ze mną 🐕 Wygrzebuje się spod ciepłego kocysia i jak tylko widzi, że wychodzę od razu leci do drzwi razem ze mną. Swoją drogą śmieszne to... Idę do łazienki pies leży, wychodzę z łazienki pies od razu przychodzi i idzie pod drzwi, po powrocie kładzie się i nie idzie bo wie, że teraz do pracy jadę. Ona zna lepiej mój grafik niż ja sama. Taka rutyna jest potrzebna. Dzięki temu codzienne czynności, które i tak trzeba zrobić robi się bardziej mechanicznie, sprawniej, szybciej.. Przynajmniej ja to tak odczuwam.

Przebranie się i uczesanie zajmuje mi akurat tyle czasu, że woda zdąży się zagotować. Zalewam swój kubek termiczny i to wszystko. Można lecieć do pracy. Molka wtedy już wie, że skoro jestem przebrana to wychodzę do pracy więc ze smutną miną idzie do swojego legowiska, tam się kładzie i wzdycha. 

Z racji zawodu nie pracuję długo, a więc psica długo nie musi tęsknić 😊 Do godziny 12 jestem w domu. No i zabieram się za kolejne obowiązki. Czyszczenie stajni i tak dalej...

Udało mi się wypastować wszystkie siodła. Skóra nasiąkła już nieco balsamem, ale w niektórych miejscach jeszcze jest on wyczuwalny, dlatego najlepiej jest pastować i olejować sprzęt jeździecki co najmniej 2 dni przed planowaną jazdą. W przeciwnym razie na spodniach zostaną ślady smaru do siodeł. Ja zaplanowałam wyjazd w teren na piątek. D ma akurat wolne więc może przyjechać. Wybierzemy się jak najszybciej, żeby nas wieczór nie zastał. W każdym razie do 17:30 jest jasno, wystarczy jak wyjedziemy około 14:00.  Do nasmarowania zostały mi jeszcze ogłowia, ale z racji właśnie planowanej jazdy nie będę ich smarować dzisiaj, a dopiero w piątek po jeździe. Usiądziemy sobie i wypastujemy całą resztę. Tak właśnie lśnią siodła na zrobionej przez Szczeżujskiego ścianie:

Wczoraj kolejna wizyta u weta z Frycią. Po pierwszej dawce antybiotyku lepiej nie było, teraz już jest trochę lepiej. Kolejna wizyta w piątek właśnie. Msm nadzieję, że ta piątkowa dawka już całkiem jej poprawi zdrówko. 

Właśnie byłam w drodze powrotnej, gdy zadzwonił Szczeżujski, że konie uciekły... No tak. Co jakiś czas musi się przydarzyć. Przerabiałam to nie raz i nie dwa. Na szczęście tylko 3 znalazły słabą część płotu, a dwójka nie zorientowała się więc Szczeżujskiemu udało się szybko opanować sytuację jeszcze zanim dojechałam do domu. Później poszliśmy sprawdzić stan ogrodzenia. Okazało się, że Neptun zainicjował ucieczkę przeciskając się między stawem, a płotem po uprzednim pozbyciu się linki. Jest tam bardzo grząsko więc zapewne zapadając się parł na przód i tak wylazł za płot. Za nim poleciała Niki no bo przecież żyć bez niego nie może. I uwaga... Dziadunio Narwal postanowił wybrać się z młodszymi na eskapadę. Efektem hulanek w tak zaawansowanym wieku są dwa otarcia. Jedno mikrootarcie na nodze i duży, oskalpowany placek na lewym półdupku... w kształcie serca w dodatku 💜No spieszy mu się coś ostatnio na tamten świat, oj spieszy... Na szczęście te otarcia to nic poważnego i nie wymaga interwencji weterynarza. Spryskałam mu to tylko cyclosprayem, dziś poleci opatrunek srebrem i sprawa załatwiona. 

Płot od razu naprawiliśmy i wypuściliśmy ekipę z powrotem, tym razem włączając większe napięcie na elektryzatorze. Obserwowałam chwilę wszystkie. Neptun znów udał się w owy róg, którędy to po mistrzowsku zbiegł ze spacerniaka, ale natknąwszy się na pastuch zrezygnował z dalszych starań. 

Lovki i kisski Narwala i Nikity

Gdy upewniłam się, że koniska nie planują już dezercji to nawiozłam im sianka po raz kolejny bo ten poranny rzut już został wyjedzony.

Dziadunia wzięłam na trawkę. On nie będzie sam planował dezercji, a więc puszczam go luzem na podwórku, żeby wyjadł trawkę i odpoczął. Bo z końmi to tak jest, że te słabsze osobniki zawsze są gdzieś tam przeganiane. Rudy zaciekle broni Narwala i krzywda mu się nie dzieje, nikt go nie kopie ani nie gryzie, ale on i tak woli trzymać się w bezpiecznej odległości. Ma respekt do Neptuna i się nie dziwię, każdy miałby respekt do takiego kloca. Choć Rudy nie ma i uważa się za pana i władcę 😅Kiedyś gnębiony przez Narwala po dołączeniu do stada- teraz król i obrońca uciśnionych 😇