Μπράβο Δήμαρχε.
Καμία αχαριστία προς τον Νίκο και κανένα μαχαίρι στην πλάτη του δεν θα μας εμποδίσει να επιστρέψουμε στα μεγαλεία του μοναδικού δημοκρατικού ογκόλιθου που λέγεται ΠΑΣΟΚ. #ΔΟΥΚΑΝΔΡΕΟΥ pic.twitter.com/DihiyTUtgG

— Mr President (@Mrpresidentgr) January 21, 2026

 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα δίψυχο.

Η μία ψυχή, η αντιδεξιά και αριστερή, λαχταράει προοδευτικές συγκλίσεις.

Η άλλη, η πιο κεντρώα, θα έκλινε προς μια συνεργασία με τη Ν.Δ.

Ο διχασμός δεν επικρατεί μόνο στα ηγετικά κλιμάκια του κόμματος.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι και η βάση διχάζεται πάνω στην ίδια γραμμή.

Ο πρόεδρος του κόμματος οχυρώνεται στην παλιά υπεκφυγή: Η κάλπη στο τέλος θα μας πει τι (δεν) θα κάνουμε. Δεν χρειαζόμαστε στρατηγική. Θα μας την υπαγορεύσουν οι ψηφοφόροι.

Ο αντίλογος είναι ο Δούκας, που ζητάει συμβόλαιο μη συνεργασίας, ξέροντας μόνο τι απορρίπτει. Οποτε του ζητήθηκε να πει τι συνεργασίες προτείνει, με ποιον και με ποιους όρους, μηρύκασε αμήχανα κάτι προοδευτικές τσίχλες.

Ακόμη κι αν εξοβελιστεί στο μετεκλογικό επέκεινα, το δίλημμα παραμένει αμείλικτο:

Αν το ΠΑΣΟΚ συνεργαστεί, θα διασπαστεί και θα κινδυνεύσει να σηκώσει πάλι δυσανάλογο βάρος ως μικρός εταίρος.

Αν δεν συνεργαστεί, θα μείνει μικρό και περίκλειστο, στο περιθώριο της ιστορίας.

Δεν βρίσκεται κανείς στο κόμμα σήμερα να…

 

Εγώ το πρωί:
Σήμερα ειναι μια νέα μέρα θα πραγματοποιήσω όλους τους στόχους μου.
Εγώ μετά από μια ώρα : pic.twitter.com/4FE0FqWU7P

— oldschoolfileles (@oldfileles) January 27, 2026

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος είναι η σωστή διάγνωσή του. Αυτό είναι πάντα το απαραίτητο πρώτο βήμα και είναι, βέβαια, καλύτερα αν γίνεται εγκαίρως, ώστε να υπάρχει χρόνος για διορθωτικές κινήσεις, αλλά και αργά όταν γίνεται και πάλι καλά είναι. Επομένως, είναι θετικό για το ΠΑΣΟΚ ότι ο πρόεδρός του αναγνωρίζει επιτέλους το πρόβλημα: «Οντως», παραδέχθηκε στη διάρκεια συνέντευξής του, «το ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε μια πορεία, θα έλεγα, στασιμότητας και μιας μείωσης των ποσοστών του». 

Να παρατηρήσω, κατ’ αρχάς, ότι η έννοια «πορεία στασιμότητας» ίσως θα ταίριαζε ως τίτλος ποιητικής συλλογής, όμως δεν στέκεται, τουλάχιστον κατά κυριολεξία. Μάλλον ο πρόεδρος θα εννοούσε «βήμα σημειωτόν», αλλά εκείνη την ώρα (η συνέντευξη ήταν ζωντανή στην τηλεόραση) δεν του ήρθε η σωστή φράση στη γλώσσα. Δεν πειράζει.

Ας δούμε όμως πώς εξηγεί ο Νίκος Ανδρουλάκης την «πορεία στασιμότητας» και σε τι οφείλεται, κατά την αντίληψή του: «Υπάρχει μια ανακατωσούρα στο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν νέα κόμματα που θα κατέβουν. Ομως, είμαστε ένα κόμμα με πρόγραμμα, με στελέχη, που αν είμαστε πρώτο κόμμα στις εκλογές, μπορούμε να ηγηθούμε της πολιτικής αλλαγής […] Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Εχει πρόγραμμα για όλα, για τους θεσμούς, για τη Δικαιοσύνη, για το κυκλοφοριακό, για την ακρίβεια, για όλα». Για να το πω με δικά μου λόγια, ο κ. Ανδρουλάκης μας λέει ότι, παιδιά, εμείς εδώ είμαστε, αυτοί είμαστε, μας ξέρετε. Είμαστε μαγαζί γωνία, πάντα με το γνωστό εμπόρευμα. Δυστυχώς, τριγύρω μας ο κόσμος αλλάζει, έρχονται νέες μόδες και επικρατούν στην αγορά. Εμείς όμως κάνουμε υπομονή και περιμένουμε. Θα περάσουν οι μόδες και θα επιστρέψουν τα κλασικά της δεκαετίας του 1980, μαζί με αυτά και εμείς. Μας λέει, με άλλα λόγια, ότι φταίνε οι δυσμενείς συνθήκες, δεν φταίει το ΠΑΣΟΚ.

Επομένως;  

Υπομονή! Δεν υπάρχει κάτι άλλο. 

Του πήρε χρόνο, αλλά εντόπισε επακριβώς το πρόβλημα: οι ψηφοφόροι δεν ανταποκρίνονται στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Τώρα, στο παρόν στάδιο, θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο ο κ. Ανδρουλάκης, ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι είναι άσκοπο να περιμένει πότε θα αλλάξουν μυαλά οι ψηφοφόροι.  

Τότε, θα αρχίσει να...

 

Η αντιπολίτευση τα τελευταία 7 χρόνια https://t.co/8MuauKopN8

— Beburos (@Beburosangel) January 18, 2026

ΜΕ ΤΟΝ ΧΟΡΗΓΟ ΔΕΝ ΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΠΟΤΕ... pic.twitter.com/DtqChC6zRP

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) January 26, 2026

Quiz: Στις πόσες φορές πιστεύετε ότι ο Καρχιμάκης απαντά στο ποια είναι τα προοδευτικά κόμματα;

Απάντηση: Δεν θα το βρείτε pic.twitter.com/WTgV8ICJua

— Ομάδα Αλήθειας (@omadaalithias) January 26, 2026

Στο κάλεσμα για προοδευτική διακυβέρνηση που απευθύνει το ΠΑΣΟΚ χωράει και ο Βελόπουλος αρκεί να πει ότι συμφωνεί μαζί τους. Καταλάβατε, φαντάζομαι. pic.twitter.com/qokLKKvO7M

— Georghy Zhukov (@GeorghyZhukov) January 27, 2026

Φαντάζομαι ισχύει και για τον Κασιδιάρη.
Πασοκαρα 🤡

pic.twitter.com/u6QuaWS0e7

— George Lee (@Harhalas) January 27, 2026

Ποιος κάλεσε τον Κασίμη στην εξεταστική; Ποιός σκότωσε τον Τζών Αυλακιώτη; Who shot JFK; Οι απαντήσεις από την άγρυπνη φρουρό της θεσμικότητας, κυρία Μιλένα Αποστολάκη. #ΕΔΩ* pic.twitter.com/Rh4SVuQ18A

— Stamatis Zacharos (@SZacharos) January 19, 2026

Ρε σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ, να συνεννοηθούμε: όταν λέτε μια μούφα και σας λένε ότι είναι μούφα, καλό είναι να το βουλώνετε.

Όταν δε, σας λέει ότι έχει και τεκμήρια και εσείς επιμένετε, απλώς καταντάτε συριζαίοι. Μαντέψτε την τύχη που θα έχετε, νομοτελειακά.pic.twitter.com/DXk9RbEcXc

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) January 20, 2026

Εντωμεταξύ αυτούς εδώ τους έχουν πάρει στο ψιλό. pic.twitter.com/G9eRymjsZF

— Ομάδα Αλήθειας (@omadaalithias) January 19, 2026

Μπράβο Δήμαρχε.
Καμία αχαριστία προς τον Νίκο και κανένα μαχαίρι στην πλάτη του δεν θα μας εμποδίσει να επιστρέψουμε στα μεγαλεία του μοναδικού δημοκρατικού ογκόλιθου που λέγεται ΠΑΣΟΚ. #ΔΟΥΚΑΝΔΡΕΟΥ pic.twitter.com/DihiyTUtgG

— Mr President (@Mrpresidentgr) January 21, 2026

Εκεί στην ΠΑΣΟΚάρα με μέτρο τα μαλλιοτραβήγματα, μην έχουμε κανένα ατύχημα με το περουκάκι του Δούκα.

— Lavrentis Beria (@Lavrentis_1) January 21, 2026

ρε πατε καλα εκει στο ΠΑΣΟΚ; pic.twitter.com/N3eV74YtSI

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) January 24, 2026

Μετά τον Τσίπρα και την Κωσταντοπούλου λογικά έρχεται η ώρα που ο Χάρης ο Δούκας δεν θα αποκλείσει την συνεργασία και με τον Πάνο τον Καμμένο.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) January 24, 2026

Πετυχημένη αποτύπωση. #ΠΑΣΟΚ pic.twitter.com/XiGLQlk6bj

— Geo.graphic (@parallilos) January 25, 2026

Η βελόνα δεν κουνιέται εκεί στο @pasok
Λογικά παίζει να φουλάραν στα βενζινάδικα που έκλεβαν βάζοντας αέρα. pic.twitter.com/uTAXVpfWp6

— P💙tty m⭕️uth 🆒 (@John_Fletcher70) January 20, 2026

Μια χαρά τα πάτε... pic.twitter.com/d1goNfJmBH

— Ομάδα Αλήθειας (@omadaalithias) January 22, 2026

 

 

2022: «Έφυγε» μετά από τροχαίο στο οποίο ενεπλάκη ο μόλις 31 ετών ηθοποιός Πάνος Νάτσης

«Τί τα θέλουμε τα όπλα,
τα κανόνια, τα σπαθιά;
Nα τα φτιάξουμε αλέτρια
να δουλεύει η αγροτιά,
να τα φτιάξουμε εργαλεία
να δουλέυει η εργατιά.

Τί τον θέμε τον "Αβέρωφ",
τί το θέμε το "Κιλκίς";
Να τα κάνουμε τρακτέρια
να οργώνουμε τη γης.» pic.twitter.com/XGCvFrGZoK

— constantinosbogdanos (@bogdanosk) January 17, 2026

Φρεγάτα μου πανέμορφη, φρεγάτα μου πανώρια, σε βλέπουν οι αριστεροί και γίνονται βαπόρια #Κίμων #λυσσιάξτε

— Το παντατίφ 🐜🐜 (@panta_tif) January 15, 2026

Αντιπροσωπεία του Σύριζα υποδέχεται την φρεγάτα «Κίμων» pic.twitter.com/HN9fIaRxLT

— oldschoolfileles (@oldfileles) January 15, 2026

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Δε ζητώ να χειροκροτήσουν τον Μητσοτάκη ή τον Δένδια ή την κυβέρνηση για τη φρεγάτα «Κίμων». Το ελάχιστο που θα μπορούσαν να κάνουν, ως Έλληνες πατριώτες, θα ήταν να χαρούν διότι ενισχύθηκε η εθνική άμυνα της πατρίδας μας.

Μαζί με τα Ραφάλ, τα αναβαθμισμένα F-16, τα γερμανικά υποβρύχια και τα σύγχρονα οπλικά συστήματα που έχει προμηθευθεί η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, έχει αποκατασταθεί η ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο.

Όμως, αντί να εκδηλώσουν αυτή την ανυπόκριτη χαρά, άρχισαν τα μεμψίμοιρα σχόλια για την παραδοσιακή, για το Ναυτικό μας, υποδοχή του «Κίμωνα».

Και δεν αναφέρομαι στην πλειοψηφία των αριστερών. Αυτοί είναι «εκπαιδευμένοι» να μετατρέπουν αυτομάτως τις αμυντικές δαπάνες σε νοσοκομεία, σχολεία, συντάξεις κλπ. Αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν το γεγονός ότι για να υπάρξουν νοσοκομεία, σχολεία και συντάξεις πρέπει πρωτίστως να υπάρχει η Ελλάδα. Και η Ελλάδα χωρίς ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις θα ήταν χώρα περιορισμένης κυριαρχίας.

Αλλά για την πλειοψηφία των αριστερών αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Φυσικά, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που εκπροσωπήθηκαν στην σχετική τελετή από την κυρία Ν. Κασιμάτη.

Εγώ αναφέρομαι στους άλλους, του αυτοαποκαλούμενου πατριωτικού χώρου, που είτε σιώπησαν ανερυθρίαστα, είτε γκρίνιαξαν για έναν απλό λόγο: διότι αυτή η μεγάλη προσπάθεια να ενισχυθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις έγινε και γίνεται από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη.

Να μην ξεχάσω και αυτούς που εκφράζουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συμφέροντα τα οποία ενοχλούνται από το γεγονός ότι η Ελλάδα γίνεται πιο ισχυρή, έτσι ώστε να μην υποκύπτει σε έξωθεν πιέσεις. Υπάρχουν και αυτοί.

Ουδείς εκ των μονίμως ανησυχούντων πολιτικών, διπλωματών, αποστράτων, πανεπιστημιακών, σχολιαστών, βρήκε να γράψει κάτι θετικό για την άφιξη του «Κίμωνα». Η αμηχανία τους και η σιωπή τους ήταν εύγλωττες, καθώς ανατρέπεται το σταθερό αφήγημά τους πως η πατρίδα μας, αδύναμη, διαρκώς υποχωρεί στις τουρκικές αξιώσεις. Η μικροψυχία τους δεν τους επιτρέπει να χαρούν για το γεγονός πως από την μεταπολίτευση και μετά, ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα δεν έτρεξαν τέτοιας εκτάσεως και ποιότητας εξοπλιστικά προγράμματα. Και ως γνωστόν έπεται και συνέχεια.

Θυμάμαι στη δεκαετία του 1980, όταν η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, αγόρασε ογδόντα μαχητικά αεροσκάφη 3ης γενιάς (1984) -η λεγόμενη «αγορά του αιώνα»- όλοι οι Έλληνες πολίτες χάρηκαν, διότι σε μια κρίσιμη περίοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων η εθνική μας άμυνα ενισχυόταν. Η Νέα Δημοκρατία, παρά το ιδιαίτερα πολωμένο πολιτικό κλίμα της εποχής, στάθηκε πάνω από αυτό, προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον.

Προχθές στη Βουλή ο Ν. Ανδρουλάκης, ενώ χαιρέτισε την άφιξη της φρεγάτας, αμέσως μετά -προφανώς αισθανόμενος άβολα για το καλωσόρισμα- φρόντισε να αναφερθεί στην… Hellenic Train. Άρες-μάρες…

Την επόμενη φορά ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας, πριν αποφασίσουν για εξοπλισμούς, καλόν είναι να ζητήσουν τη γνώμη του…

 

Ο Τσίπρας είχε ντυθεί Τομ Κρουζ και μοστράριζε στα F16, αλλά η υποδοχή της φρεγάτας ήταν σόου για τον #ΣΥΡΙΖΑ_ΞΕΦΤΙΛΕΣ pic.twitter.com/mcfvmSMtgz

— Leξotanil ⛑️⚒️ (@Lexotanil__) January 15, 2026

Ο Κωστάκης δεν ανέχεται τρία πράγματα. Τις γελοίες εικόνες, τον λαϊκισμό και τα σόου για μικροπολιτικά οφέλη. Τα παίρνει στο κρανίο. Βέβαια στα εγκαίνια του Τσίπρα με τους μουσαμάδες στο μετρό Θεσσαλονίκης δεν είχε πρόβλημα.
Το ξιδάκι κερασμένο Κωστάκη.pic.twitter.com/jVdeynDQFZ

— Angie 🦂🦂 (@angie22gr) January 15, 2026

Δεν του άρεσε η φρεγάτα του Τσίπρα. Προτιμά τα κότερα... pic.twitter.com/ownZc5NEiC

— oldschoolfileles (@oldfileles) January 15, 2026

 

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Με χάλασαν κάποιοι της Αριστεράς ή του απλού προοδευτισμού, που με διάχυτη μεμψιμοιρία έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την υποδοχή της φρεγάτας «Κίμων» ως υπερβολική, δήθεν εθνικοπατριωτική, ακόμη και εθνικιστική.

Όχι, επειδή διαφώνησαν, η διαφωνία είναι υγιής.

Αλλά επειδή πίσω από τα λόγια τους φάνηκε κάτι πολύ πιο παλιό, γνώριμο και κουραστικό. Μια βαθιά δυσανεξία απέναντι σε κάθε έκφραση εθνικής αυτοπεποίθησης.

Υπάρχει ένα κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς –όχι όλη, ας είμαστε δίκαιοι– που αισθάνεται αμήχανα κάθε φορά που η Ελλάδα δείχνει ότι υπάρχει διεθνώς, ότι εξοπλίζεται, ότι οργανώνει την άμυνά της και το κάνει δημοσίως. Σαν να θεωρεί ότι τα πλοία, οι στολές και οι σημαίες είναι εξ ορισμού ύποπτα.

Η υποδοχή μιας φρεγάτας, όμως, δεν είναι εθνικισμός.

Είναι κρατική τελετουργία. Είναι θεσμική κανονικότητα.

Είναι ένα στοιχειώδες μήνυμα συνέχειας, σοβαρότητας και σεβασμού προς όσους θα υπηρετήσουν πάνω της και προς μια κοινωνία που έχει δικαίωμα να γνωρίζει πώς θωρακίζεται.

Δεν χειροκροτείς τον πόλεμο, χειροκροτείς την άμυνα. Δεν υμνείς τη σύγκρουση, αναγνωρίζεις την ανάγκη αποτροπής.

Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι σπάνια ενοχλούνται από αντίστοιχες τελετές άλλων κρατών. Εκεί, ο πατριωτισμός βαφτίζεται «αυτοπεποίθηση» ή «εθνική αξιοπρέπεια». Εδώ, μετατρέπεται αυτομάτως σε επικίνδυνο φορτίο, σε κάτι που πρέπει να περιοριστεί, να χαμηλώσει, σχεδόν να απολογηθεί. Σαν η Ελλάδα να οφείλει διαρκώς συγγνώμη επειδή υπάρχει και αμύνεται.

Στην πραγματικότητα, αυτό που τους ενοχλεί δεν είναι η υπερβολή.

Είναι η εμφάνιση ενός συλλογικού συναισθήματος που δεν πολυταιριάζει με τις ιδεοληψίες τους. Η ιδέα ενός «εμείς» που δεν ψιθυρίζεται, αλλά αρθρώνεται κανονικά δίχως ενοχές.

Η φρεγάτα «Κίμων» δεν είναι σύμβολο εθνικισμού.

Είναι σύμβολο ενός κράτους που θυμάται ότι η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με ευχές, αναρτήσεις και ηθική ανωτερότητα, αλλά με ισορροπία, ισχύ και ναι, και με λίγη περηφάνια.

Όποιος τα μπερδεύει αυτά…

 

100+ χρόνια τεχνογνωσία στην προδοσία έχει η κομμουνιστική ακροαριστερά. Δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτούς #FDI pic.twitter.com/u21jda8UA0

— Άγαμοι Θύται 🇬🇷 (@Axl_W_Rose) January 17, 2026

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

κίμων (ο) 1. αυτό για το οποίο κάποιος καμαρώνει «αν καμιά μέρα περάσεις από το σπίτι, θα σου δείξω τον κίμωνα της συλλογής μου» 2. καινούργιο απόκτημα «η ενδεκάδα που θα κατέβει αύριο στο γήπεδο θα έχει όλους τους κίμωνες της ομάδας» 3. αντικείμενο ζήλιας «όταν αγόραζα το αυτοκίνητό μου, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα είναι ο κίμων της γειτονιάς»

Φυσικά και χαίρομαι που η χώρα εκσυγχρονίζει τον πολεμικό στόλο της. Εννοείται ότι θα χαιρόμουν πιο πολύ αν δεν είχε καμία ανάγκη να το κάνει, αλλά δεν είμαι αριστερός, κι έτσι μπορώ να διαχωρίζω την επιθυμία από την πραγματικότητα.

Και καταλαβαίνω και την υπερβολή της υποδοχής της Belharra «Κίμων» σε μια χώρα που κάποιοι πονηροί διαιρούν τις φρεγάτες με ασθενοφόρα (αντί να τις διαιρούν π.χ. με τις επιδοτήσεις στους αγρότες), αλλά οφείλω να πω ότι η χθεσινή Κιμωνιάδα κάπως με απογοήτευσε.

Θέλω να πω ότι

α) με δεδομένο ότι ο «Κίμων» είναι πολεμικό πλοίο, θα ήθελα να ρίξει και καμιά κανονιά

και...

 

Αποκτήσαμε την πιο σύγχρονη φρεγάτα της Ευρώπης και ο Συριζα που έλεγε θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία μιλάει για σόου.
Ξεφτίλες μια ζωή.#Κιμων #Belharra pic.twitter.com/656EObcdtx

— George Lee (@Harhalas) January 16, 2026

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Στις 18 Δεκεμβρίου 2025 παραδόθηκε στην Ελλάδα η φρεγάτα «Κίμων», η πρώτη από τις τέσσερις φρεγάτες Belh@rra με τις οποίες εκσυγχρονίζεται το Πολεμικό Ναυτικό της χώρας – ισχυρά όπλα με τα οποία η χώρα διασφαλίζει την ειρήνη.

Στις 14 Ιανουαρίου 2026 η Ελλάδα υποδέχτηκε επίσημα το πλοίο σε λαμπρή τελετή υποδοχής. Ευλόγως, στην τελετή παρευρέθηκαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας. Η είδηση της υποδοχής της φρεγάτας λογικά «έπαιξε» ψηλά στα δελτία της κρατικής ραδιοτηλεόρασης. Στα κρατικά ΜΜΕ υπήρξε επίσης εκτεταμένη κάλυψη στην είσοδο της φρεγάτας στα ελληνικά χωρικά ύδατα, στην τελετή της υποδοχής της, στην ένταξή της στον πολεμικό σχεδιασμό της χώρας, επίσης με θριαμβικούς τόνους – και σε αυτό το πνεύμα έδωσαν τον οβολόν τους οι ρεπόρτερ που κάλυψαν τα γεγονότα. 

Για τον ενθουσιώδη τόνο στην κάλυψη του γεγονότος, για την παρουσία της πολιτειακής και της πολιτικής ηγεσίας, για τις δηλώσεις τους, κυρίως επειδή τόνισαν την αναβάθμιση του αξιόμαχου του Πολεμικού Ναυτικού και συσχέτισαν τις επενδύσεις της χώρας στην Αμυνα με τη μόνιμη απειλή της Τουρκίας, υπήρξαν πολλές επικρίσεις.

Καταρχάς από την Τουρκία. Και βέβαια από την ελληνική αντιπολίτευση του «αντισυστήματος».

Ο ακροδεξιός λαϊκιστής Βελόπουλος, παριστάνοντας τον εμπειρογνώμονα, θα προτιμούσε την αγορά πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.

Και η Αριστερά επανέφερε την παραδοσιακή ρητορική για τους εξοπλισμούς:  Τι τα θέλουμε τα όπλα τα κανόνια τα σπαθιά Να τα κάνουμε αλέτρια να δουλεύει η αγροτιά Τι τα θέλουμε τα όπλα τα κανόνια τα βαριά Να τα κάνουμε εργαλεία να δουλεύει η εργατιά.

Με τη ρητορική της καθομιλουμένης, δηλαδή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Σωκράτης Φάμελλος μίλησε για στρατιωτικές φιέστες που οργάνωσε το δίδυμο Μητσοτάκη-Δένδια. Και έκοψε από την εκπροσώπηση του κόμματος στο Συμβούλιο της Ευρώπης τη βουλεύτρια Νίνα Κασιμάτη επειδή πήγε στην τελετή παραλαβής της φρεγάτας.

Από την πλευρά του, το ΚΚΕ, διά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Νίκου Καραθανασόπουλου, σχολίασε  «Ας κρατήσουν οι χοροί».

Παράλληλα, έπιασαν δουλειά διάφορες επιτροπές ειρήνης που διακινούν τη γνωστή δήθεν αντιμιλιταριστική ρητορική: μια τέτοια επιτροπή, της Σαλαμίνας, ισχυρίζεται ότι ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας καλεί τον λαό να αναπτύξει «κουλτούρα πολέμου» και «να εξοικειωθεί με τα φέρετρα που θα έχουν πάνω τους και τις σημαίες της ΕΕ» και μέσα τα παιδιά του και ζητά «να τερματιστεί η συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους».

Από κοντά και διάφορες δυνάμεις του αριστερισμού, με τα κλασικά συνθήματα «Ειρήνη και φιλία των λαών, όχι στο κυνήγι των εξοπλισμών και στους ανταγωνισμούς των καπιταλιστών».

Η ρητορική αυτή της Αριστεράς, όπως είναι αναμενόμενο, ακούγεται πιο δυνατά στα σόσιαλ μίντια, όπου συνήθως εκλαϊκεύεται η γραμμή και εκφράζεται με την ακρότητα που επιτρέπει ενός τύπου λαϊκό έρεισμα. Μια συνισταμένη αυτής της ρητορικής συμπυκνώνεται στην παρακάτω φράση ενός προσώπου του facebook: «Φουσκώνουν από υπερηφάνεια όλοι οι στρατόκαυλοι, οι μιλιταριστές  και οι γεμάτοι από νοσηρό εθνικισμό Ελληναράδες…»

Η στάση της κομμουνιστικής Αριστεράς και των διαφόρων κομματιών της που έχουν αποσχιστεί από «το ένα και μοναδικό κόμμα» απέναντι στις στρατιωτικές υποδομές είναι ιδιαζόντως υποκριτική. Επενδύεται κατά σύστημα στον αντιμιλιταρισμό και στην ειρηνοφιλία. Είναι μια παλιά πρακτική, από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όταν το κομμουνιστικό στρατόπεδο υποκινούσε στη Δύση τα κινήματα ειρήνης. Στο μεταξύ, όμως, το κομμουνιστικό στρατόπεδο συμμετείχε με ένταση σε μια κούρσα εξοπλισμών για την οποία τα κινήματα ειρήνης δεν είχαν τίποτα να πουν – κι αν τους το επισήμαινε κανείς, ήταν έτοιμοι να ισχυριστούν ότι η Σοβιετική Ενωση και οι δορυφόροι της ήταν αναγκασμένοι να εξοπλίζονται απέναντι στις βλέψεις του ιμπεριαλισμού. 

Η παραδοσιακή εκείνη ιδεολογική στάση είναι και σήμερα ενεργή. Και προφανώς είναι επενδυμένη στα παραδοσιακά ιδεολογικά παραφερνάλια του χώρου: τον αντιδυτικισμό, τον αντιευρωπαϊσμό και τον ανοιχτό ή καλυμμένο πουτινισμό – από τον οποίο περιμένουν εκδίκηση για την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1989. Σταθερή στάση από οπαδούς ολοκληρωτισμών…

Οσο για τον αντιμιλιταρισμό, ας τον θυμηθούμε στην επόμενη συγκέντρωση με κνίτες που θα παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα κρατώντας τα ρόπαλά τους με κόκκινα σημαιάκια για ξεκάρφωμα.   Αλλά…

Αλήτες. 😂😂😂 pic.twitter.com/TQXJbSXIxk

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) January 24, 2026

Τεραστίων διαστάσεων τσόλι!
Πρέπει να χάσει εντελώς την επιμέλεια των παιδιών. pic.twitter.com/eYECr7K3KY

— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) January 23, 2026

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Τι είναι τελικά αυτή η ρύθμιση που «προσκολλήθηκε» χωρίς διαβούλευση σε νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ αφορούσε το οικογενειακό δίκαιο; 

Γιατί εισάγει αυτόν τον υβριδικό, ενδιάμεσο βαθμό, μεταξύ πρωτόδικης απόφασης και εφετείου, όπου η οριστική απόφαση θα μπορεί να ξαναδικαστεί – να «μεταρρυθμιστεί», όπως λέει το ίδιο το γράμμα του νόμου;

Κι αν μεταρρυθμιστεί μία φορά, θα μπορεί μετά, μέχρι την έφεση, να αναμεταρρυθμιστεί και η μεταρρυθμισθείσα απόφαση; 

Πόσες μεταρρυθμίσεις επιτρέπονται; 

Και το εφετείο στο τέλος τι θα κρίνει;  

Την απόφαση που έχει εφεσιβληθεί ή τις άλλες που πιθανώς εν τω μεταξύ προέκυψαν από τις μεταρρυθμίσεις;

Εντάξει, ποιος ασχολείται με αυτούς τους δικονομικούς δαιδάλους; 

Αυτά είναι για να παίζουν μεταξύ τους οι δικηγόροι. Η κυβέρνηση, διά του υπουργού Δικαιοσύνης, είχε κάθε λόγο να παροχετεύσει τον θόρυβο για τη διάταξη, της οποίας έσπευσε να κάνει χρήση πρώτη η Ολγα Κεφαλογιάννη, στα νομικά.

Πολιτικά, άλλωστε, το θέμα δεν βάρυνε μόνο την υπουργό. Ολος ο κυβερνητικός μηχανισμός που ασχολείται με τον έλεγχο και την κατάθεση νομοσχεδίων, όλη η κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ., είχαν δει, εισηγηθεί και, εντέλει, ψηφίσει τη ρύθμιση. Δεν θα μπορούσε να ομολογηθεί λάθος, όταν έχουν επιστρατευτεί γι’ αυτό όλες οι κλίμακες της διακυβέρνησης.

Είναι βολικά τα νομικά σε τέτοιες υποθέσεις, γιατί ποτέ δεν υπάρχει μόνο μία άποψη. Γιατί το πολιτικό πρόβλημα μπορεί να διαλυθεί στην εκζήτηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών για τη σκοπιμότητα της ρύθμισης.

Οπως έχει επανειλημμένως διαπιστωθεί, σε άλλες υποθέσεις που τραυμάτισαν την κυβέρνηση, «ο κόσμος δεν ασχολείται με αυτά· άλλα είναι τα πραγματικά του προβλήματα». Που, σε κυνική μετάφραση, σημαίνει ότι «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει από δικονομία».

Στην περίπτωση όμως της νομοθετικής παρέμβασης σε εκκρεμή οικογενειακή αντιδικία, ο αδαής «κόσμος», που δεν νογάει από θεσμούς, νιώθει με μεγάλη οξύτητα ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτό που οι Αγγλοσάξονες λένε «sense of entitlement».  

Κάποιος αισθάνεται τόσο ανώτερος, σαν να έχει εκ γενετής προνόμια και τίτλους για να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με την εξουσία που κληρονόμησε. 

Μπορεί να παραγγέλνει, ας πούμε, χαλιά αξίας 18.000 ευρώ για το υπουργικό γραφείο, και μετά να ισχυρίζεται ανερυθρίαστα ότι η μπουχάρα ήταν μέσο για την «ανάδειξη της θετικής εικόνας της χώρας μας σε διεθνές επίπεδο». 

Επειδή κάποιοι...Ξεχνάτε... pic.twitter.com/o68bMWrL9d

— Miyagii (@Miyagii2574471) January 23, 2026

 

Μπορεί να κάνει και να λέει κάτι τόσο ωμό γιατί έχει τη βεβαιότητα ότι δεν θα υποστεί συνέπειες. 

Ετσι και τώρα λέει ότι έχει «δικαιώματα» όπως κάθε Ελλην πολίτης – και εννοεί το «δικαίωμα» να ζητήσει εδώ και τώρα τη «διόρθωση» μιας απόφασης δικαστηρίου που δεν της άρεσε.

Εχει δίκιο. Το κράτος τής ανήκει. 

Κι αυτό...

 

... άλλωστε, όπως λέει και η εκπρόσωπος, είθισται. pic.twitter.com/E2mBTZHWYG

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) January 26, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

«Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της Κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητάς μου» έγραψε στον λογαριασμό της στο face το book η υπουργός Όλγα Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα), αποδεικνύοντας ότι η δεξαμενή που βγάζει πολιτικούς που να αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους μάλλον έχει στερέψει και πια υπουργοποιούνται κακομαθημένοι προνομιούχοι που δεν αντιλαμβάνονται πόσο διαφορετικό είναι να είσαι μέλος κυβέρνησης και όχι απλός πολίτης.

Για αρχή να πω το προφανές: οι υπουργοί ΔΕΝ έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες γιατί πολύ απλά έχουν περισσότερα.

Στην υπουργό Όλγα Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα) μπορεί να διαφεύγει (ίσως το περιβάλλον στο οποίο έχει μεγαλώσει να μην της έχει δώσει τη δυνατότητα να το διαπιστώσει) αλλά πχ οι απλοί πολίτες δεν δικαιούνται φρουρά για να τους προστατεύει και να τους κάνει τα θελήματα, όπως δεν δικαιούνται σοφέρ και γενικώς δεν απολαμβάνουν τα προνόμια που απολαμβάνουν οι υπουργοί.

Δεν λέω αν είναι κακό ή καλό, αλλά οι υπουργοί δικαιούνται πράγματα που εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε μόνο να τα ονειρευτούμε. Η δικαιολογία είναι ότι η δουλειά που προσφέρουν είναι πολύ σημαντική και αφορά το κοινό καλό οπότε μπλα μπλα μπλα.

Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αν ένας πολίτης για να προσφέρει στο κοινό καλό χρειάζεται ειδικά προνόμια και πολυτέλειες μάλλον δεν δίνει δεκάρα για το κοινό καλό αλλά δεν πρόκειται να μπω σ’ αυτή την κουβέντα. Δέχομαι ότι τα προνόμια είναι απαραίτητα. Μόνο που έχουν και συνοδεία.

Μπορεί την υπουργό Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα) και πολλούς συναδέλφους της να μην την βολεύει αλλά τα αυξημένα δικαιώματα τους έρχονται παρέα με αυξημένες υποχρεώσεις.

Υποχρεώσεις που, αν είχαν την παραμικρή αίσθηση ευθύνης ή αυτό που απλώς ονομάζουμε τσίπα, θα τους έκαναν να μην συμπεριφέρονται όπως οι υπόλοιποι πολίτες. Θα τους έκαναν πχ να μη μετατρέπουν μια οικογενειακή τους διαφορά σε δημόσιο θέαμα/ακρόαμα και ταυτοχρόνως θα τους έκανε να πασχίζουν να εξαφανίσουν την παραμικρή υποψία ότι αυτή η οικογενειακή διαφορά ανακατεύεται με οποιονδήποτε τρόπο με τα καθήκοντα τους ή (πολύ περισσότερο) ότι χρησιμοποιούν τη θέση τους για να τη διευθετήσουν προς όφελος τους.

Μπορεί η υπουργός Κεφαλογιάννη (με τ’ όνομα) να μην μπορεί να το καταλάβει αλλά ένας υπουργός έχει υποχρέωση ακόμα και να υποχωρεί από κάποιο του δικαίωμα αν αυτό μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση της ευνοιοκρατίας. Ένας υπουργός έχει την υποχρέωση να υποτάξει το συμφέρον του στο συμφέρον της πολιτείας ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να μην σπεύσει να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του.

Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που όχι απλώς θέλουν αλλά απαιτούν και την πίτα τους ολόκληρη και τον σκύλο τους χορτάτο. Ε, αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν για υπουργοί.

Γιατί…

 

 

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν κατάλαβε το σκανδαλώδες της «νομοθέτησης Ι.Χ.», που πέρασε ο ίδιος για τη συνεπιμέλεια τέκνων.  

Μάλλον ακολουθεί μια παλιά τακτική της κυβέρνησης. Θόλωσε με fake news και μισές αλήθειες τα πράγματα.  

Καλά έκανε! Τα λεγόμενα των υπουργών δεν υπόκεινται σε εξονυχιστικό έλεγχο και, συνεπώς, η παραπλανητική τακτική λειτουργεί μια χαρά για τα κυβερνητικά στελέχη.

Δεν ελέγχονται ούτε οι εξόφθαλμες αντιφάσεις τους. Για παράδειγμα: την επομένη της αποκάλυψης του σκανδάλου, ο κ. Γιώργος Φλωρίδης είπε ότι μετά την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου «δώσαμε τώρα στον γονέα που μπορεί να διαφωνεί με την απόφαση (σ.σ.: το δικαίωμα) εφόσον κάνει έφεση να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο η εκτέλεση της απόφασης αυτής να μην ισχύσει μέχρι να βγει η απόφαση του εφετείου. Ο,τι δηλαδή ισχύει για όλες τις περιπτώσεις…» (Open, 23.1.2026).

Το ερώτημα εδώ είναι: Αφού «ίσχυε για όλες τις περιπτώσεις», γιατί έπρεπε ειδικώς για τη συνεπιμέλεια να περάσει ειδική κατεπείγουσα διάταξη; 

Να σημειώσουμε ότι στο τέλος Νοεμβρίου η Ολγα Κεφαλογιάννη έχασε τη δίκη και μέσα Δεκεμβρίου μπήκε στα μουλωχτά η επίμαχη διάταξη. Τι ήταν τόσο κατεπείγον ώστε να ψηφιστεί μαζί με τον ΟΠΕΚΕΠΕ;

Εχουμε γράψει πολλάκις ότι τα καλά fake news, σαν αυτά που χρησιμοποιεί κατά κόρον η κυβέρνηση, δεν είναι αυτά που ονομάζουμε «χοντρά ψέματα». Εμπεριέχουν πάντα ένα κομμάτι αλήθειας. Το αληθές, εν προκειμένω, είναι ότι αμέσως μετά την έκδοση οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης (δεν φανταζόμαστε να αποτελούσε εξαίρεση η συνεπιμέλεια) κάθε διάδικος μπορεί να ζητήσει αναστολή εκτέλεσης μέχρι το εφετείο και το δικαστήριο να αποφασίσει για αυτό. Εκείνο που εισάγει η σκανδαλώδης ρύθμιση του κ. Φλωρίδη είναι ότι και ύστερα από μέρες ή και μήνες, αφού έχει βγει η απόφαση, μπορεί η υπόθεση να ξανανοίξει σε πρώτο βαθμό: «Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, το δικαστήριο οφείλει, ύστερα από αίτηση ενός (…) να προσαρμόσει την απόφαση στις νέες συνθήκες ανακαλώντας ή μεταρρυθμίζοντάς την…» (άρθρο 109).

Συνεπώς, το δικαστήριο που έλαβε την πρώτη απόφαση πρέπει να ξανασυνεδριάσει, να εξετάσει αν και πώς μεταβλήθηκαν οι συνθήκες και να εκδώσει νέα απόφαση. Και αν μετά τη δεύτερη απόφαση ξαναλλάξουν οι συνθήκες, φτου κι απ’ την αρχή προς δόξαν των «μεταρρυθμίσεων» για την επιτάχυνση της Δικαιοσύνης. 

Και το εφετείο; 

Τι ρόλο θα έχει το εφετείο; 

Μάλλον θα αποτελεί ...

 

- Εκεί που καθόμουνα αμέριμνη κοιτάζω το νομοσχέδιο και τι να δω;,
Κάποιος έφερε μια τροπολογία που με αφορούσε... pic.twitter.com/r65nDgu4tw

— oldschoolfileles (@oldfileles) January 23, 2026

 

ΑΡΘΡΟ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τους γαλαζαίους ξεφτίλες... 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζονται μόνο έναν καθρέφτη για να βλέπεις την σταδιακή μετατροπή της εικόνας σου από πρόσωπο σε καρικατούρα. Από σοβαρό πρόσωπο που χαίρει της εκτίμησης της κοινωνίας σε χαρακτήρα του θεάτρου σκιών. Σε Καραγκιόζη!

Και η υπόθεση της τροπολογίας για την επιμέλεια τέκνων, με πρωταγωνιστή την εν ενεργεία υπουργό Τουρισμού η οποία τη χρησιμοποίησε σχεδόν άμεσα σε προσωπική δικαστική της διαμάχη, είναι ακριβώς μια τέτοια στιγμή.

Όχι επειδή αφορά οικογενειακή υπόθεση.

Όχι επειδή αφορά παιδιά.

Αλλά επειδή αφορά κάτι ασύγκριτα σοβαρότερο: τη μετατροπή του δικονομικού πλαισίου σε προσωπικό εργαλείο.

Εδώ δεν μιλάμε για μια πολιτική διαφωνία. Μιλάμε για αλλοίωση του ίδιου του νοήματος της Δικαιοσύνης και της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας της ως μία από τις 3 βασικές εξουσίες που διασφαλίζουν την Δημοκρατία.

Δηλαδή τι τόσο πολύ διαφορετικό κάνει ο Ερντογάν, που διορίζει τους δικαστές της αρεσκείας του;;

Καταρχήν μας οφείλει μια εξήγηση η Κυβέρνηση:

Να μας πει ΠΟΙΟΣ (όνομα) είναι αυτός από το επιτελείο του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδη που συνέταξε το ανοσιούργημα αυτό τροπολογίας, που μεταβάλει τις πρωτόδικες αποφάσεις της δικαιοσύνης σε χαρτοπετσέτες!

 

Υποθέτω ότι μια τροπολογία του συγκεκριμένου αντικειμένου, μόνο από το υπουργείο Δικαιοσύνης μπορεί να προέρχεται. Ή κάνω λάθος;

Και αν κάνω λάθος, διορθώστε κάποιος παρακαλώ, γιατί από ότι ακούω ετοιμάζουν ενέργειες δικηγορικοί σύλλογοι ανά τη χώρα.

 

Και ΟΚ, όλοι ξέρουμε ότι ο πολιτικός προϊστάμενος τους Υπουργός Δικαιοσύνης καλύπτεται από το ακαταδίωκτο του Άρθρου 86 Περί μη-Ευθυνών Υπουργών. Το ξέρουμε ότι ζούμε σε μπανανία με πολιτικούς υπεράνω δικαιοσύνης και πολίτες από κάτω. Πολύ από κάτω!

Όμως κάποιο λαμόγιο έφτιαξε αυτή την τροπολογία. ΠΟΙΟΣ;

Φυσικά υπάρχει πάντα η δυνατότητα να αδιαφορήσει ο ακαταδίωκτος Υπουργός Δικαιοσύνης και μη δώσει απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Τότε όμως αναλαμβάνει εκείνος την ευθύνη της τροπολογίας. Και πολιτική ευθύνη συνεπάγεται συγκεκριμένα πράγματα…

Πάμε λοιπόν να δούμε τι έγινε μετά το γράψιμο της τροπολογίας: κάποιοι "ακαταδίωκτοι" την υπέγραψαν. Και την έστειλαν στη βουλή. Και την ψήφισαν 179 βουλευτές-νομοθέτες. Και την έκαναν νόμο του κράτους.

Και μετά την χρησιμοποίησαν για την προσωπική τους διαμάχη στο δικαστήριο.

Για μένα η Όλγα Κεφαλογιάννη είδε να έχει ψηφιστεί κάτι που τη βόλευε και το χρησιμοποίησε. Μπορεί να το έκαναν και άλλοι 500 αντίδικοι στο μεταξύ. Δεν είναι ανήθικο να χρησιμοποιείς νόμους που έχουν ψηφιστεί!

Ποιος είναι όμως αυτός που κατήργησε την ισχύ των πρωτόδικων δικαστικών αποφάσεων στην Κολομβία της Ευρώπης;

Αυτό θέλω να μάθω: Ποιος Νομοθέτης έχει τόσο μεγάλη απαξία για τη Δικαιοσύνη που να την ακυρώνει με ένα νόμο και ένα άρθρο;

Ποιος είχε το θράσος να περάσει νόμο που να φτύνει τους δικαστές κατάμουτρα;

Αν δεν μου κάνει μια απόφαση, θα πάρω άλλη!

Αυτό φυσικά δεν λέγεται απλώς "σύμπτωση". Λέγεται θεσμική εκτροπή με χαμόγελο.

Διότι εδώ δεν έχουμε απλώς μια υπουργό που έκανε χρήση ενός δικαιώματος.

Έχουμε νομοθέτη που βρίσκεται και στις δύο πλευρές του τραπεζιού:

- από τη μία γράφει τους κανόνες

- από την άλλη τους επικαλείται υπέρ της σαν να παίζει σκάκι με τον εαυτό της, αλλά κρατώντας και τα λευκά και τα μαύρα.

Και αυτό, σε κάθε σοβαρό κράτος δικαίου, θα ήταν αδιανόητο. Είναι προφανές πλέον ότι δεν ζούμε σε τέτοιο κράτος.

Όταν η Δικαιοσύνη γίνεται παραδουλεύτρα εκείνων που είναι από πάνω της και τους οποίους βάσει συντάγματος δεν μπορεί να τους αγγίξει, τότε το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν η συγκεκριμένη τροπολογία είναι "καλή" ή "κακή" στο περιεχόμενό της. Αυτά είναι λεπτομέρειες για νομικά συνέδρια των καθηγηταριών και για μαζικές ενέργειες δικηγορικών συλλόγων και (αμφιβάλλω) του διορισθέντος δικαστικού σώματος.

Το πρόβλημα είναι η δικονομική λειτουργία της Δικαιοσύνης.

Για πρώτη φορά τόσο ωμά, ο πολίτης βλέπει μπροστά του το εξής:

μια δικαστική απόφαση εκδίδεται,

δεν αρέσει στον πολιτικά ισχυρό διάδικο, και λίγο μετά εμφανίζεται νέα νομοθετική δυνατότητα που επιτρέπει επαναφορά του ζητήματος.

Όχι επειδή προέκυψε κάποιο νέο στοιχείο.

Όχι επειδή άλλαξαν οι πραγματικές συνθήκες.

Αλλά επειδή άλλαξε το θεσμικό εργαλείο.

 

Αυτό είναι η απόλυτη αντιστροφή ρόλων.

Η Δικαιοσύνη δεν απονέμει πια δίκαιο.

Παρέχει υπηρεσίες. Παραδουλεύτρας!

Ο νόμος παύει να είναι σταθερό πλαίσιο κανόνων. Γίνεται σφουγγαρόπανο. Με την ανοχή των Δικαστών.

Σκουπίζουμε ό,τι δεν μας βολεύει.

Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπεται.

Όχι με λόγια. Με πράξεις.

Ο απλός πολίτης το βλέπει. Και καταλαβαίνει.

Ο μέσος άνθρωπος που περιμένει 8-10 χρόνια για μια απόφαση, που πληρώνει δικηγόρους, παράβολα, πραγματογνώμονες και χαμένο χρόνο ζωής, παρακολουθεί αυτό το θέαμα και βγάζει ένα απλό συμπέρασμα:

Αν είσαι υπουργός, ο νόμος προσαρμόζεται σε σένα. Αν είσαι πολίτης, προσαρμόζεσαι εσύ στον νόμο.

Αυτό είναι καταστροφικό.

Διότι η Δικαιοσύνη δεν ζει από τα άρθρα του Συντάγματος. Ζει από την εμπιστοσύνη. Και όταν αυτή χαθεί, δεν αναπληρώνεται με καμία τροπολογία.

 

Βλέπει ο πολίτης το Άρθρο 86 όπου ο πολιτικός ορίζεται υπεράνω Δικαιοσύνης.

Βλέπει ότι όσοι είναι υπεράνω δικαιοσύνης φτιάχνουν τους νόμους με τους οποίους αποφασίζει η δικαιοσύνη για τους υπόλοιπους, τους απλούς πολίτες, τους πληβείους, την πλέμπα δηλαδή.

Και μάλιστα οι επικεφαλής της Δικαιοσύνης διορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση!

Μήπως το έχουμε παρακάνει με την εμπιστοσύνη που δίνει το σύστημα στους νομοθέτες;

Μήπως πρέπει να καταργηθεί το Άρθρο 86 Συντάγματος ;

Μήπως να σταματήσει διορισμός των ανώτατων δικαστών από τις κυβερνήσεις, να ανεξαρτητοποιηθεί η Δικαιοσύνη από την Εκτελεστική Εξουσία και να ξαναγίνουμε δημοκρατία; Ίσως;

Όταν ο πολίτης πιστέψει ότι οι κανόνες γράφονται κατά παραγγελία, τότε σταματά να πιστεύει στο αποτέλεσμα. Και όταν σταματά να πιστεύει στο αποτέλεσμα, σταματά να σέβεται τη διαδικασία.

Έτσι ξεφλουδίζει το κράτος δικαίου.

Όχι με πραξικοπήματα.

Με "τεχνικές ρυθμίσεις".

Κάποτε ο Καραγκιόζης ήταν φιγούρα λαϊκού θεάτρου. Σήμερα εμφανίζεται με γραβάτα και νομοτεχνική επεξεργασία. Ο Καραγκιόζης Νομοθέτης δεν χρειάζεται κακή πρόθεση. Του αρκεί η έλλειψη θεσμικής αυτοσυγκράτησης, υπεροψία και έπαρση, και φυσικά απαξίωση απέναντι στην πλέμπα.

Ψηφίζει, υπογράφει, εφαρμόζει, και έχει και ακαταδίωκτο, όλα στο ίδιο πρόσωπο.

Και μετά θα μας πείτε ότι "όλα έγιναν νόμιμα"!

Βεβαίως.

Και οι απολυταρχίες νόμιμα λειτουργούν. Με νόμους. Πάντα με νόμους.

Το θέμα δεν είναι η τυπική νομιμότητα.

Το θέμα είναι η ουσιαστική θεσμική ηθική.

Εδώ όμως είμαστε Ελλάδα.

Εδώ η σύγκρουση συμφέροντος βαφτίζεται "δικαίωμα".

 

Και τώρα τι;

Τώρα μένει η ζημιά.

Μένει η αίσθηση ότι το δικονομικό σύστημα μπορεί να αναδιαμορφωθεί ad hoc.

Μένει το προηγούμενο.

Μένει η υποψία.

Μένει η επίγευση της πλέμπας και των επικυρίαρχων.

Διότι όταν ο νόμος γίνεται προσωπικό εργαλείο, η Δικαιοσύνη παύει να είναι θεσμός. Γίνεται παραδουλεύτρα.

Και όταν η Δικαιοσύνη σκουπίζει πειθήνια τα περιττώματα των ισχυρών, ποιος θα προστατεύσει τον αδύναμο;

Ποιος είναι τελικά ο ρόλος της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα;

Είναι ο αδέκαστος κριτής που επιβάλλει το δίκαιο;

Ή μήπως είναι…