-Χαίρομαι που μου κάνατε αυτή την ερώτηση γιατί όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται να 'ούμε. Όχι στο μνημόνιο, ναι στην ευρώπη, πρώτη φορά σοβαρά, όχι στις λυκοσυμμαχίες, πάμε για την ανατροπή, γιατί έχω και 5 παιδιά, νοικοκυραίοι εμπιστευτείτε μας...
-Λυπάμαι ο χρόνος σας τελείωσε!

ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Στο σχολείο δεν την πρόσεχε κανείς. Ούτε κοντή ήταν ούτε ψηλή. Ούτε όμορφη ούτε άσχημη. Καθόταν πάντα στο προτελευταίο θρανίο. Ούτε καν στο τελευταίο με την αλητεία. Όταν έγινε 18 άλλαξε, έγινε γυναίκα και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά του σε ένα μπαρ γεμάτη υποσχέσεις. Ή τώρα ή ποτέ του λέει. Αυτός ψήνεται αλλά σκέφτεται ότι μάλλον θα έχει κυτταρίτιδα,μπορεί και καμιά τρίχα στα βυζιά και θα τον ξενερώσει, από την άλλη όμως τι έχει να χάσει? Είναι τόσα χρόνια μέσα σε μια παρτούζα και όλο τον παίρνει. Όσο και να φωνάζει "να οργανωθούμε ρε παιδιά τον έχω φάει τώρα 40 χρόνια και δεν τον έχω δώσει ποτέ" δε τον ακούει κανείς. Μήπως να της πει να έρθει από το σπίτι? Κι αν του βγει ψυχάκι? Δεν ξέρεις τι απωθημένα κρύβουν αυτές που στο σχολείο ήταν ένα τίποτα και τώρα είναι ένα κάτι (παραπάνω από το τίποτα).
 
Ν.Δ.
Τη γούσταρε γιατί ήταν πάντα πρωτοκλασάτη. Από μεγάλο σόι, ήξερε πως να ντυθεί, πως να φερθεί, δεν έκανε παρέα με βρωμιάρηδες. Ωραία γκόμενα γενικώς και για σπίτι. Παντρεύτηκαν και του κατσικώθηκε στο σβέρκο. Δε δούλεψε ποτέ, αντίθετα τον δούλευε μια ζωή, τον απατούσε, του υπερχρέωνε τις πιστωτικές και όταν αυτός αντιδρούσε του χτύπαγε πως αν δεν ήταν αυτή δε θα τον είχαν πάρει ποτέ στο δημόσιο. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε στη σκιά της ανήμπορος να ξεφύγει από τον εκφοβισμό της πως αν την παρατήσει θα μείνει άστεγος. Τελικά κατάφερε να πεθάνει από την πείνα στο σπίτι του δυο μέρες πριν του το πάρει η τράπεζα.

ΠΑΣΟΚ
Η φίλη της θείας μου ήταν ο πρώτος έρωτας του πατέρα μου. Ήταν ο πρώτος έρωτας πολλών 60άρηδων γενικώς. Εναλλακτική γκόμενα στα νιάτα της, βρήκε να αποκατασταθεί για πλάκα και μετά άρχισε να μπαταλεύει. Την κέρδισε ο καναπές. Κράτησε τους θαυμαστές της για καιρό βέβαια γιατί ήξερε πως να τους χειριστεί. Τους έταζε διακοπές σε αυθαίρετες βίλες, τους χτύπαγε παλαμάκια ενώ γυρόφερναν τον εαυτό τους σε ένα ατέρμονο ζεϊμπέκικο, τους πήγε στας ευρώπας, τους έβαλε τσάμπα στα καλύτερα σαλόνια. Και όταν αυτοί αναρωτιόντουσαν πού τα βρίσκει τόσα λεφτά αυτή τους έλεγε: Μην ανησυχείτε λεφτά υπάρχουν! Ώσπου μια μέρα και ενώ είχε πει στον άντρα της πως βγήκε για τσιγάρα, αυτός άνοιξε την τηλεόραση και την είδε στο Καστελλόριζο να του λέει πως τελικά δεν υπάρχουν λεφτά αντρούλη μου, χρωστάμε παντού γι αυτό καλύτερα να ξηλωθείς πρωτού μας ξηλώσουν τα ράμματα.

Χ.Α.
Την έβλεπε στο δρόμο με ξυρισμένο κεφάλι, μαύρα ρούχα και αρβύλες και τη φοβόταν. Η γκόμενα ήταν απλά σάικο. Γυρνούσε στα μπαρ και τις πλατείες και μοίραζε στους φτωχούς έλληνες φαγητό μπας και της κάτσει κανείς, ενώ έβγαζε τα σαδιστικά της φετίχ πάνω σε ξένους. Τελικά η πολλή βία την οδήγησε στη μπουζού.

Κ.Κ.Ε.
Γνωρίστηκαν σε μια πορεία. Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος. Τον εντυπωσίασε όχι η εμφάνισή της (έτσι κι αλλιώς είχε απροσδιόριστη ηλικία και μια υποψία αξύριστης μασχάλης) αλλά το λέγειν της. Οι αναλύσεις της τον μαγνήτιζαν. Παντρεύτηκαν με πολτικό γάμο γιατί αυτή ήταν άθεη, βρήκαν ένα διαμέρισμα στον Περισσό και άρχισαν να ζουν τη ζωούλα τους (ή την εργατική τους πάλη όπως της άρεσε να λέει). Γρήγορα τον κούρασε η επιμονή της σε όλα τα πράγματα. Ακόμα και τα ψώνια στο σουπερμάρκετ έπρεπε να γίνουν με το δικό της ίδιο και απαράλλακτο τρόπο. Αν έφερνες αντίρρηση τότε σου εξηγούσε πως είχε δίκιο παραθέτοντας στοιχεία από το κεφάλαιο του Μαρξ και κατηγορώντας την αποψή σου ως αντιλαϊκή, καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική μέχρι να κατεβάσεις το κεφάλι και να της πεις: εντάξει αγάπη μου έχεις δίκιο...

Ποτάμι
-Τι χιπστεριά είναι αυτή που με έφερες ρε μαλάκα?
-Σκάσε ρε εδώ μαζεύει τα καλύτερα γκομενάκια.
-Και αυτός ο άκυρος με το σακίδιο και το σανδάλι ποιός είναι?
-Σσσσς σκάσε ρε θα μας ακούσει!
-Καλησπέρα καλησπέρα! Ψηφοφόροι?
-Εεεε ναι...
-Ποτάμι?
-Όχι αιγόκερως...

ΑΝ.ΕΛ.
 -Πώς πήγε ρε?
-Δεν πήγε.
-Γιατί ρε μαλάκα μια χαρά φαινόταν το γκομενάκι.
-Ε ναι ρε φίλε δεν ξέρω αλλά με το που κάτσαμε άρχισε να με ρωτάει τι ζώδιο είμαι, της λέω Ζυγός, α μου λέει τι ωραία, ζώδιο του αέρα, ναι μου αρέσουν και τα αεροπλάνα της λέω έτσι για να το παίξω αστειάτορας, ε τι ήθελα και το είπα με άρχισε μετά σε κάτι θεωρίες συνομωσίας για ψεκασμούς, μυστικές λέσχες δεν πολυκαταλάβαινα απλά κουνούσα το κεφάλι. Ε κάποια στιγμή κουράστηκα και λέω τι θα γίνει μανάρι μ' θα τη βρούμε οι δυό μας και μου λέει όχι πριν το γάμο εγώ είμαι παραδοσιακιά. Ε κάπου εκεί πλήρωσα και έφυγα.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ
Τη γνώρισε σε ένα φοιτητικό πάρτυ. Μέθυσαν με μπύρες και καθώς έφευγαν ξημερώματα του είπε να την πάρει μαζί του και να φύγουν μακριά εδώ και τώρα. Αυτός άρχισε να σκέφτεται διάφορα πρακτικά ζητήματα όπως το να πάρει ένα σλιπιν μπαγκ, μια πετσέτα, δυο βρακιά, να σηκώσουν λεφτά γιατί δε θα έχουν να βάλουν βενζίνη, αυτή τον είπε φλώρο και χάθηκε από τα μάτια του.

ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ.
Κοίταξε το ημερολόγιο να δει αν είναι πρωταπριλιά. Δεν ήτανε. Κοίταξε την κοπέλα απέναντί του.
Αυτή ήτανε. Αυτή που τον παράτησε στα κρύα του λουτρού κάτι χρόνια πριν και με χρέη μέχρι το λαιμό. Ακόμα πλήρωνε τα γούστα της κάργιας... Ρε αυτή ήτανε σίγουρα! Εντάξει έκανε ένα ψευτομπότοξ είχε αλλάξει και χρώμα στο μαλλί αλλά δεν υπήρχε αμφιβολία. Καλά πλάκα του έκανε? Ήρθε σαν μια άγνωστη να του την ξαναπέσει μετά από όλα αυτά? Αμνησία έχει πάθει? Νομίζει πως είναι καθυστερημένος? 
Ήρθε η Δευτέρα επιτέλους?
Θέλω να τους δω να τρέχουν!

Είναι χρήσιμο να φιλοξενείς κάποιον ξένο στην πόλη σου γιατί μαζί του τη βλέπεις κι εσύ.



Τον κερνάς πολιτισμό αρχαίο

...και νέο



Πετάς τις μαλακίες σου για αρχαία πνεύματα, σύγχρονες κρίσεις, τραγουδάς γύφτικα το "λένε για μένα" στην κιθάρα με απευθείας αγγλική μετάφραση και λες ότι είναι δημοτικό, τρως και πίνεις όσο δεν έφαγες και ήπιες όλο το φθινόπωρο, μαθαίνεις πως η διαφορά από το μουνί στο κεράσι είναι ένα ου σε κάποιες γλώσσες, και μετά κάθεσαι και χαζεύεις τις φωτογραφίες πίνοντας το χαμομηλάκι σου γιατί κρύωσες με όλες αυτές τις κραιπάλες.
Οι παρενέργειες της μέσης ηλικίας...

Πηγαίνοντας προς την αρχή θα πρέπει να σταθούμε και στην εκδρομή στο χωριό.
-Που είσαι παιδάκι μου στην Αθήνα?
-Όχι στο Λονδίνο.
-Πού είναι αυτό?
-Στην Αγγλία.
-Α. Κι έχει καλή κονομησά?
-Ε δε χτίζεις και βίλα!



Χιόνια είχε παντού, στην Τρίπολη, στο Αρτεμίσιο, στην Τσακώνα, στην Πάρνηθα, στον Υμηττό, στα Βου.Που. μόνο εδώ δεν το στρωσε, χιόνιζε με ρυθμό μίας νιφάδας (ανα τετραγωνικό μέτρο) το λεπτό.
Τσάμπα η χαρά στο μπαράκι το βράδυ που λέγαμε πως θα το στρώσει και πίναμε μπύρες, ουίσκια, σφηνάκια, έσβησα και ένα κερί, χάρηκε η γκαρσόνα που είχα γενέθλια και μας κέρασε 2 μπύρες, ένα ουίσκι, τα δεύτερα σφηνάκια και τους ξηρούς καρπούς.
Τσάμπα το κρύο.
Που ήταν τσουχτερό την παραμονή της πρωτοχρονιάς, μας πήρε, μας σήκωσε, μας προσγείωσε στο 2015. Καλή χρονιά είπαμε? Χρόνια πολλά!
Πέρασε ένας μήνας και βάλε από τότε που άρχισα να τρώω μελομακάρονα, τα τελείωσα προχτές.
Άρα η  περίοδος των χριστουγέννων κρίνεται επιτυχημένη.

Το τελευταίο οχυρό ενός βλογ πριν αυτό εγκαταληφθεί στο έλεος του ίντερνετ είναι οι ευχές.
Ε ναι. Όλο το χρόνο βρίσκεις δικαιολογίες: βαριέσαι, δεν προλαβαίνεις, έχεις να βγεις, έχεις να μπεις, έχεις να βάλεις πλυντήριο, να πλύνεις τα πιάτα, να τελειώσεις τη σειρά που βλέπεις, αλλά το απόγευμα πριν αλλάξει ο χρόνος που κάθεσαι στον καναπέ και κρυώνοντας περιμένεις την ώρα να ντυθείς, να πας να φας, να πιεις, να σβήσουν τα φώτα, να ανάψουν τα φώτα, να φάς κέηκ που έχει ένα κέρμα μέσα και να θες να σου τύχει το κομμάτι με το κέρμα (ενώ υπό κανονικές συνθήκες αν έβρισκες έστω και μια αθώα τρίχα στο κέηκ σου θα γκρίνιαζες), να πάιξεις χαρτιά, να χορέψεις, να δεις φίλους, ή να σαρδελοποιηθείς σε ένα μαγαζί και να γυρίσεις σπίτι το πρωί (οπωσδήποτε το πρωί γιατί πιο πριν θεωρείται αποτυχία), ε τότε έχεις χρόνο να πεις δυό λογάκια.
Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και όλα τα υπόλοιπα κλισέ που τελικά είναι και τα ουσιώδη αν τα εννοούμε δεν ξέρω αν καταλάβατε τι εννοώ αλλά αυτό είναι.
Και μέρες που ναι σας κάνω κι εγώ ένα επίκαιρο δώρο για να μη νομίζετε ότι τεμπέλιαζα όλη τη χρονιά:

.

Τελειώνει κι αυτός ο μήνας που στη συνείδηση όλων των ενοίκων του σπιτιού μου θα μείνει στην ιστορία ως ο μήνας των χαλασμένων συσκευών. Έχουμε (ή μάλλον δεν έχουμε πια) και λέμε:
1) Η τελεόραση. 
Αρχικά δεν έπαιζε ο ήχος. Αυτό στην αρχή μου φάνηκε θετικό μιας και είχα πετύχει τις ειδήσεις. Την επόμενη μέρα όμως είχε ποδόσφαιρο. Μερικά καντήλια μετά συνειδητοποίησα πως αν την κλείσω και την ξανανοίξω ακούγεται κανονικά.
Στη συνέχεια δεν έπιανε πια ΝΕΡΙΤ ΕΡΤ. Δε βαριέσαι λέω υπάρχει και το λαιβ στρήμιν για τα ποδόσφαιρα.
Από την περασμένη βδομάδα αρνείται να ανοίξει. Ή έτσι νόμιζα. Η αλήθεια είναι ότι κρυώνει γιατί αν την αφήσω κάτω από το αιρ κοντίσιον όλη μέρα το βράδυ ανοίγει!
2) Το ντουί.
Κοίτα πάνω. Το βλέπεις εκείνο εκεί το καλώδιο που βάζουμε τη λάμπα και ανάβει; Αυτό. Στην αρχή λεώ κάηκε η λάμπα. Παώ στο σουπερμάρκετ παίρνω μία λάμπα, τη βάζω, ξανακαίγεται αμέσως. Πέντε ευρώ στον κουβά, καλύτερα να τα είχα παίξει ότι θα σκοράρει ο βάζελος στο Καραϊσκάκη σκέφτομαι.
3) Η φρυγανιέρα.
Αυτό ήταν το μέγιστο πλήγμα, γιατί μου γάμησε το πρωινό. Το να τρως ωμό ψωμί του τοστ είναι λίγο καλύτερο από το να τρως τα λάστιχα αυτοκινήτου σου.
4) Το πλυντήριο.
Εντάξει αυτό δε χάλασε ακριβώς απλά πέφτει το καπάκι του, κάτι που μπορεί να είναι αρκετά εκνευριστικό όταν θες να βγάλεις τα ρούχα να τα απλώσεις μια Δευτέρα βράδυ μετά από 10 ώρες δουλειά.

Και λέω εγώ τώρα:
Φταίει κανένας γρουσούζης γαύρος από αυτούς που κάλεσα να δούμε το ματς με τη Μάλμε; Είναι κατσικοπόδαρος και μου έκανε στραβό ποδαρικό για το μήνα; Με καταράστηκε να μου καεί το βίντεο όταν έμαθε πως είμαι Μάλμε από κούνια και επειδή αυτό έχει ήδη καεί εδώ και καιρό η κατάρα μεταφέρθηκε σε άλλες συσκευές;
Μήπως οι άπωανατολίτες που φτιάχνουν όλα τα αυτά τα καινούργια μαραφέτια τα έχουν προγραμματίσει να χαλάνε στα 6,5 χρόνια;
Ή ζούμε το τέλος του κόσμου που έρχεται αργά και βασανιστικά σε αντίθεση με όλες αυτές τις ταινίες φαντασίας που το δείχνουν να έρχεται μπαμ και κάτω;

Αλλάζω θέμα (για να χάσεις την ουσία) κλέβω στίχους (μη δίνεις σημασία)
Σήμερα το πρωί έκανα μια βόλτα φεύγοντας από τη δουλεία για μια δουλειά.
Είναι περίεργο που δεν είχα περπατήσει 3 στενά πιο κάτω από εκεί που περνάω σχεδόν τη μισή μου μέρα εδώ και χρόνια. Είχε ήλιο, φόραγα τη γυαλούμπα μου και τα έβλεπα όλα ένα χρώμα όμορφο σκούρο και αποστασιοποιούμουν.
Περιπατητής. Εξερευνητής στη γειτονιά μου.
Ξαφνικά βγαίνει μια γιαγιά στο υπερυψωμένα ισόγειο μπαλκόνι της, μια από αυτές που φαίνεται να τα έχουν χαμένα ή απλά να έχουν ρετάρει σαν πολυκαιρισμένες συσκευές, μια ιδιότροπη τηλεόραση ή μια φρυγανιέτα που δε φρυγανίζει πια.
-Γεια σου παλικάρι μου!
(Δε μιλάω)
-Γεια σου παλικάρι μου!
-Γεια σας.
-Πάντα χαμογελαστός να είσαι αγόρι μου!
-Ευχαριστώ λέω και προχωράω.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!
Απομακρύνομαι και ακούω ένα χαλασμένο γραμμόφωνο να παίζει ανάποδα το δίσκο της ζωής μου αποκαλύπτοντας κρυφά, υποσυνείδητα μηνύματα.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!

Κάνουμε καλοκαιρινό ρόουνττριπ (αστείο φαίνεται στα ελληνικά) στις σκωτσέζικες επαρχίες εγώ, εσύ, ένας ανερχόμενος σκηνοθέτης και η αδερφή του Μπάμπη.
Προορισμός το Ινβερνές για να δούμε το Μπάμπη.
Το αμάξι χαλάει έξω από ένα χωριό, κάτω από μια πινακίδα που γράφει: Ινβερνές 19 μίλια.
Ξεκινάμε μια ατέλειωτη και κουραστική συζήτηση για το αν πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο χωριό ή να συνεχίσουμε με τα πόδια για τον προορισμό μας.
Οι διαφωνίες λύνονται μετά από το ατράνταχο επιχείρημα μου (εγώ πάω με τα πόδια όποιος θέλει έρχεται!).
Η σκωτσέζικη επαρχία είναι λίγο διαφορετική από ότι τη φανταζόμουν. Λόφοι μεν αλλά λίγο πράσινο, ξερές ελιές που τις χτύπησε ο πάγος το χειμώνα και πουθενά αγελάδες, λίμνες ή τέρατα.
Ο ήλιος βαράει στο κεφάλι αλλά έχει και ένα δροσερό αεράκι, οπότε κάποια στιγμή φτάνουμε στον προορισμό μας ζωντανοί.
Μπαίνουμε κατευθείαν στην πρώτη και (μοναδική όπως μας λένε) παμπ και παραγγέλνουμε μπύρες να ξεδιψάσουμε. Πάνω στη μπάρα λικνίζονται ντυμένες στρίπερς γιατί είναι ακόμα απόγευμα και χορεύουν το παιδικό πρόγραμμα. Η τηλεόραση πάιζει χιόνια και όταν την πλησιάζεις αισθάνεσαι μια ψύχρα μες στο καλοκαίρι.
Ρωτώντας πάμε στο σπίτι. Το χωριό είναι γραφικό με πλακόστρωτους δρόμους, σπίτια με γυμνά τούβλα, μαγαζιά με σουβενίρ (σκοτσεζάκια με κιλτ, τσάι του βουνού και μπύρα από ελαιοπυρήνα) και ξανθοκοκκινοτρίχηδες μπαρμπάδες που πίνουν τη μπύρα τους έξω από την εξώπορτα του σπιτιού τους ρίχνοντας ερευνητικά βλέμματα στους ξένους που ήρθαν.
Φτάνουμε, χτυπάμε το κουδούνι και μας ανοίγει μια γριά σκωτσέζα που δεν είναι ο Μπάμπης.
Μας λέει σε άπταιστα ελληνικά πως έχει πάει σε ένα πάρτυ δυο στενά παρακάτου.
Δυο στενά παρακάτου, στα όρια του χωριού είναι μια παράγκα από ελλενίτ γεμάτη με κόσμο που θα τον έλεγες και υπόκοσμο. Η μουσική παίζει δυνατά, η μπύρα ρέει άφθονη, η νύχτα πέφτει, αρχίζει να κάνει μια ψύχρα. και εγώ έχω ξεχάσει τη ζακέτα στο αμάξι.
Σκέφτομαι τι να κάνω για να ζεσταθώ, πίνω μπύρες, μπερδεύομαι με τον κόσμο, χορεύω αλλά το κρύο είναι τσουχτερό και εγώ φοράω βερμούδα και κοντομάνικο. Πώς την πάτησα έτσι? Έπρεπε να το είχα καταλάβει όταν είδα εκείνες τις ελιές. Σε λίγο θα πιάσει πάγο. Προσπαθώ να μπω σε ένα ψυγείο να ζεσταθώ αλλά είναι γεμάτο μπύρες και τελικά ξυπνάω στην Αθήνα κουκουλωμένος με το σεντόνι μέχρι εκεί που δεν πάει.

Πέρασαν και οι διακοπές και γύρισα πίσω ακέραιος.
Πέρασα γλιστερά φαράγγια και τάισα άγρια θηρία

-Εντάξει εύκολο ήτανε τελικά
-Την επόμενη φορά να το κάνεις φορώντας τακούνια
-Ναι αλλά τα τακούνια θα είναι με κομπρεσέρ για να σπάνε τα βράχια
-Και που θα βρεις ρεύμα ρε?
-Θα κουβαλάει ο Μ. στην πλάτη 16 χιλιόμετρα μπαλαντέζα.

Μα και στο βυθό ήρθα αντιμέτωπος με παράξενες μορφές ζωής:


Ο Πάτρικ άραγε?
Παρέα 5 εικοσάχρονων μου ζητάει να τους βγάλω φωτογραφία:
-Είμαστε έτοιμοι?
-Μάλιστα καπετάνιε!

Πιο παράξενοι όμως ήταν οι ταβερνιάρηδες:
-Ένα φραπέ μέτριο με γάλα. Εβαπορέ βάζετε?
-Εεε από  αυτό το μεγάλο κουτί που παίρνουμε από το σουπερμάρκετ.

Παίρνουμε ποικιλία λουκάνικα, δε μας αρέσει ένα συγκεκριμένο και το βάζουμε σε ένα άδειο πιάτο από ορεκτικά.
Έρχεται ο ταβερνιάρης.
-Παίρνετε αυτό το πιάτο σας παρακαλώ?
-Ναι. Μα γιατί δεν φάγατε το λουκάνικο? Και κάνει κίνηση να το πετάξει με το χέρι του μέσα στο πιάτο που τρώγαμε!

Η πιο χάρντκορ βδομάδα ήταν η επόμενη όμως.
Κάμπινγκ.
Ελεύθεροι οργανωμένοι.
Ο κορμοκλάνος και ο ροχαλιστής.
Απάλευτο ζευγάρι χωρίς άλλες σκηνές δίπλα του σε ακτίνα 15 μέτρων.
Συζητήσεις για νέες πατέντες.
1) Μπέργκερ από κεφτεδάκια, το λεγόμενο κεφτέργκερ. Μιλάμε για τρελή επένδυση.
2) Ίδρυση συγκροτήματος μαϊμού για να μπερδέψουμε τον κόσμο. Πώς στη λαϊκή ψωνίζεις κάλτσες FUMA και AAIAAS? Ε κάτι τέτοιο σε συγκρότημα. Επικρατέστερο όνομα: Μαντραγκούντα.
3) Μετανάστευση στην Ταϊβάν και επάγγελμα αντρικό είδωλο μιας και έγκυρες πληροφορίες λένε πως εκεί ο άντρας ο σωστός, ο τριχωτός, ο μπυροκοιλιάς με τα μούσια είναι το πρότυπο (εξωτικής) ομορφιάς).
-Πήγαινε Ταϊβάν θα είσαι άρχοντας ρε!
-Θα είσαι ο μπέης της Ταϊπέι!

Και ύστερα (Βασίλης) ΤσΑρτας το γιοφύρι.
Τρελές βραδιές στο επαρχιωτοχιπστεροκλαμπ με σήμα το μουστάκι, με dj Κατσίμπρα στα decks και προσφορά μπύρα, τσίπουρα, γάμοι, συρτό στα 2, στα 3 στα 4, στις 5 το πρωί με μεθυσμένους θείους να σέρνονται από πίσω μας και στο τέλος της βραδιάς πάντα μια μπύρα να σβήσει.
Ερώτηση σε μεθυσμένο μπάρμπα στις 6 το πρωί:
- Πώς είστε?
- Πίτα κότα το γενάρη και παπί τον αλωνάρη.

Αυτό ας είναι και ο οδηγός μας για τη νέα σεζόν που έρχεται...

Τον Ιούλιο ο ήλιος χτυπάει την μπαλκονόπορτα της κρεβατοκαμαράς μου στις 7 το πρωί.
Τότε ανοίγω τα μάτια, κοιτάω με αγωνία το ρολόι νομίζοντας ότι είναι 11 και δεν ξύπνησα για να πάω στη δουλειά και ύστερα όταν βλέπω ότι είναι μόνο 7 ξανακοιμάμαι ευτυχισμένος που έχω άλλη μια ώρα ύπνου.
Εκείνη την ώρα βλέπω και τα πιο ενδιαφέροντα όνειρα. Είναι ίσως γιατί ονειρεύομαι αλλά δεν κοιμάμαι και σαν ντουβάρι, οπότε έχω την (ψευδ)αίσθηση πως ελέγχω τα ονειρά μου και μπορώ να σκεφτώ τη συνέχειά τους. Τότε μου έρχονται και οι καλύτερες ιδέες.
Όπως σήμερα που ξύπνησα και είχα σκεφτεί-ονειρευτεί κάτι πολύ γαμάτο σαν λογοπαίγνιο ένα πράγμα, κάτι που αν έβαζα στο φεησμπουκ θα είχε 100 λάικ.
Είχα πει να μην το ξεχάσω, αλλά μετά έπρεπε να θυμηθώ να πάρω τη σπανακόπιτα για τη φάω το μεσημέρι, τελικά δεν την πήρα γιατί ήταν λίγη, θα φάω απέξω, θυμήθηκα να κατεβάσω τα σκουπίδια για πρώτη φορά μες στη βδομάδα, τον καπνό, τα χαρτάκια, τα φιλτράκια, κλειδιά σπιτιού, κλειδιά αμαξιού, γυαλιά ηλίου, μπάρα δημητριακών για δεκατιανό (που το τρώω στις 11), πώς διάολο να τα χωρέσω όλα αυτά σε 4 τσέπες ενός τζην?

Κάπως τα καταφέρνω, πετάω τα σκουπίδια, μπάινω στο αμάξι, στρίβω τσιγάρο, αδειάζω τις τσέπες για να μπορέσω να οδηγήσω σαν άνθρωπος, φτάνω στη δουλειά, παίζω το παραμύθι σπασίματος γλυκισμάτων στο φατσοβιβλίο μέχρι να μου τελειώσουν οι ζωές, διαβάζω για τη γάζα, το βάζελο, έναν πορτορικανό που άνοιξε μπαρ με μύδια στη Σιβηρία, πώς να πάτε διακοπές και να κάνετε σεξ με τουρίστριες, να φάτε να πιείτε αλλά να ικανοποιήσετε και την κοπέλα σας και να γυρίσετε στην Αθήνα με σιξ πακ και γραμμωμένη ωμοπλάτη και τελικά τι λέγαμε?
Α για το γαμάτο όνειρο.
Το ξέχασα.