Bazıları bu tür oyunları neden oynadığımı soruyor. “Kendini neden bu kadar rahatsız eden dünyaların içine atıyorsun?” diye. Cevabı aslında çok basit: Çünkü bu dünyalarda gerçek bir duygu var. Karanlık fantezi, bana kaçış sunmuyor; tam tersine, yüzleşme fırsatı veriyor. Sessizliğin bile anlamlı olduğu, huzurun tehdit altında olduğu yerlerde yaşamak, bir tür farkındalık yaratıyor. Kendimle, korkularımla ve kararlarımla baş başa kalıyorum.

Resident Evil bana sabrı, hazırlığı ve direnci öğretiyor. Silent Hill ise bana yüzleşmenin ne kadar rahatsız edici ama bir o kadar da gerekli olduğunu hatırlatıyor. Her ikisi de bana göre, karanlık fantezinin farklı yüzleri. Ve ben, bu yüzlere bakmaktan asla vazgeçmek istemiyorum.
私は今誰と話していますか？
兄弟たちは怒っている,
そして、正義の人は敵と見なされます。
私は今誰と話していますか？
義人は残っていませんでした,
土地は不義の創造者に与えられました。...

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ̷ ̴ ̸ ̴ ̵ ̷ ̷ ̴ ̶ ̷ ̶ ̶ ̵ ̷ ̸ ̷ ̵ ̴ ̵ ̵ ̴ ̶
ㅤㅤ
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ̸̧̨̧͈̘̹̯͚͓̼͇̰̥̦̥̫̟͕͈̟͙̱̫̦̦̦̬̻̟̰̞͚̜͊̎̓̆̒́͑̈́͂̔̋́͒̈́̑̅̏͗͛̾͗̋̈͛͗͐͑́̕͘̚̕̚̕͜͠ͅͅ
死は今私の目の前にあります。
ミルラの香りのように,
風に浮かんでいるようなものです。
死は今私の目の前にあります。
蓮の花の香りのように,
甘い酔わせる狂気のように。
死は今私の目の前にあります。
あなたの家に戻るための渇きのように。
捕虜の多くの年の後