Kate Atkinson

Kate Atkinson debuterte som romanforfattar med Behind the Scenes at the Museum (1995). Romanen viser forfattarens evne til å skape spennande handling samtidig som ho gir nyanserte karakteriseringar av romanpersonane og koplar saman ulike tidsplan – frå York på 1950-talet og så bakover i tid. For debutromanen blei ho tildelt Whitbread Book of the Year Award.

Debuten blei følgd opp av romanane Human Croquet (1997) og Emotionally Weird (2000), og av novellesamlinga Not the End of the World (2002), som er blitt vurdert som ein skotsk variant av magisk realisme.

De fortapte (Case Histories, 2004; norsk omsetjing 2008) er på eitt nivå ein kriminalroman med tre parallelle historier om smerte, hat, vald, tap og overgrep; på eit anna, men relatert nivå er det ein psykologisk spenningsroman. Sentralt står privatdetektiven Jackson Brodie, som blir involvert i tre kriminalsaker som verkar heilt ulike, men som etter kvart viser seg å vere knytte til kvarandre. Atkinson kombinerer evna til å skape spenning med psykologisk innsikt formidla gjennom treffande karakteristikkar og plottvariasjonar.

Jackson Brodie er også hovudperson i fleire andre romanar, inkludert One Good Turn (2006) og Started Early, Took My Dog (2010). Fleire av Jackson Brodie-romanane er adapterte til TV gjennom BBC-serien Case Histories.

Romanen Liv etter liv frå 2013 (Life after life; norsk omsetjing 2015) er eit hovudverk i Atkinsons forteljekunst. Romanen er krevjande, men samtidig medrivande og underhaldande. Den er strukturert rundt hovudpersonen Ursula Todd, som blir fødd 11. februar 1910 i ein britisk middelklassefamilie i Buckinghamshire. Det spesielle med Ursula er at ho mister livet gong etter gong – ho har liv etter liv, og kvart liv gjer det samla, overgripande livet (som dekkjer fleire liv) meir komplekst og uutgrunneleg.

Forteljingane om Ursula fletter seg inn i kvarandre og utfyller kvarandre, samtidig som dei også utfordrar kvarandre. Eit avgjerande forteljegrep er variantar av repetisjon og kombinasjonar av ulike tidsplan. Atkinson skriv fram ein slags krønike over store delar av det 20. hundreåret, med den andre verdskrigen i sentrum. Etter å ha fått endå eit nytt liv arbeider Ursula i 1940 for The War Office i London, og under blitz-krigen blir ho vitne til at ei bombe frå eit tysk fly treff eit tilfluktsrom i Argyll Road. Men ho har også eit liv der ho gifter seg med ein tyskar i 1934 og opplever krigen i Berlin, med bombing frå britiske fly.

Romanen dramatiserer element av kontrafaktisk historie: Korleis ville historia ha utvikla seg dersom det eller det ikkje hadde hendt, eller hendt på ein annan måte og med andre konsekvensar? Med sine mange liv går Ursula inn og ut av ulike hendingar og prosessar som eit historisk menneske ikkje ville overlevd. Slik er Ursula ein konstruert, litterær figur, men samtidig framstår ho gjennom ei særeigen form for magisk realisme som nesten smerteleg verkeleg.

Liv etter liv stiller ei rekke spørsmål, ikkje minst etiske, som romanen inviterer lesaren til å reflektere over. Med den andre verdskrigen som omdreiingspunkt framstiller Atkinson europeisk historie som dramatisk og brutal, med Ursula som ein ekstraordinær, grensesprengande hovudperson. Ursula representerer på fleire måtar ei positiv motvekt til destruktive krefter i historia, for eksempel ved å oppleve bombinga av London og Berlin frå ulike perspektiv. Om evna hennar til å leve fleire liv vil føre til ei fredelegare og kanskje meir human verd, er likevel usikkert.

Atkinson mottok ei rekke litterære prisar for Liv etter liv, mellom anna Costa Books Awards, Bayleys Women's Prize for Fiction og Walter Scott Prize. I 2019 rangerte avisa The Guardian boka som den beste romanen utgitt i Storbritannia etter 2000.

I 2015 utgav Atkinson ein andre roman om Todd-familien, A God in Ruins.

Romanen Transcription (2018) er ikkje så ambisiøs som Liv etter liv, men har fleire av dei same litterære kvalitetane. Også denne romanen har ein kvinneleg hovudperson, Juliet Armstrong, som arbeider for den britiske etterretningstenesta MI5 under andre verdskrigen og framleis har kontakt med MI5 medan ho arbeider for BBC etter krigen.

Som underhaldande spionroman utmerkjer Transcription seg gjennom Atkinsons utforsking av identitet, dobbeltroller og overvaking i eit storbylandskap der grensene mellom ven og fiende, alliert og motstandar er uklare og skiftande. I ei usikker verd truga av internasjonal terrorisme er romanen påfallande aktuell.