Sweet - Desolation Boulevard (1974)

Na de dood van zanger Brian Connely hebben ze het nooit meer gered....blijft jammer

volgens mij klopt hier iets niet.
er zitten tracks tussen van sweet fanny adams.
dit is de goede tracklist van deze cd/lp.
the sixth teens
solid gold brass
turn it down (eerste echte rock nummer)
medussa
lady starlight
man with the golden arm (met drum solo)
rox on the run
breakdown
my generation (who cover)


dit is de tracklist van sweet fanny adams
Set Me Free
Heartbreak Today
No You Don't
Rebel Rouser
Pepperment Twist
Sweet F.A.
Restless
Into The Night
AC-DC

het viel me op door no you dont en into the night
wist zeker dat die niet op d boulevard staan.
de eerste volwassen muziek van de sweet.
die bubblegum pop van ze,vond ik verschrikkelijk.
hoe hete die zooi ook alweer?
poppa joe
funny funny
wig wam bam
en de rest weet ik gelukkig niet meer.
in elkaar geflansed door chinn/chapman.
maar naar een paar jaar toch een stuk beter.
helaas heeft het maar een paar jaar mogen duren.
brain dronk nogal veel (op het laatst dus het graf in.)
en na love is like oxygene,nooit meer iets van ze gehoord.
jammer.

Dit was mijn eerste popalbum. Op een cassettebandje, gekocht bij Ter Meulen, Rotterdam. Na de hap-slik-weg-hitjes echte nummers. Jammer dat het glitterimago ze toen al zo aangevreten had, dat ze voor velen niets meer dan een wig-wam-bandje waren...

Helemaal gelijk Ed. Dit is niet de Europese Desolation B, maar een Amerikaanse compilatie van 3 albums die nooit in de VS waren uitgebracht: Fanny Adams, DB en Strung Up.

Uitstekend album van deze fantastische band. Helaas zijn ze zwaar onderschat. Sweet bestond uit muzikanten die op hun terrein topklasse waren, maar die door hun glam-image helaas niet al te serieus genomen werden. Luister nog steeds graag naar Brian, Mick, Steve en Andy!

Ik had het niet beter kunnen zeggen !

Wil nog iets opmerken ; in de sixties had je die rivaliteit tussen Beatles- en Stonesfans. Nooit begrepen, want ik hou van beiden.
In de seventies, met glambands The Sweet en Slade kreeg je dat fenomeen opnieuw. En wéér was ik van beide bands een enorme fan. En ik luister graag terug naar The Sweet. Maar even graag naar Slade !

Dit is niet de echte Desolation Boulevard, maar een album dat in de VS uitkwam (Capitol Records) met het beste van Fanny Adams, Desolation Boulevard en Strung Up. Het ontbreken van Heartbreak Today is een pijnlijke misser...

Voor een nummer als Ballroom Blitz zou je op zijn minst een gouden standbeeld moeten krijgen of zo; dit is zo'n fantastische song, dat hoor je maar één keer in je leven!

Chinn & Chapman, wauw, wàt een prestatie !

Dit is voor mij een tweede cd uit een prachtig viertal.

Prachtig, in de zin van digitaal geremasterd, aangevuld met buitengewoon zinvolle en aardige bonus tracks.

The Sweet had indertijd helaas wel eens de neiging LP's uit te brengen waar geen of nauwelijks ruimte was voor uitgebrachte singles, A + B kantjes.

Dat wordt op Desolation boulevard dus meer dan goed gemaakt. De andere cd's met deze opzet en allemaal aanbevelenswaardig zijn Give us a wink, Sweet fanny adams en Funny how sweet co-co can be.

Je bent bij deze band wel eens geneigd te denken aan jeugdzondes zoals het kopen van singletjes met slappe hitparade pop.

Ik kom daar eigenlijk helemaal op terug, op deze stelling. Ook Desolation boulevard is prima, stevige aantrekkelijke rock. Vereerd met de aanwezigheid van de singles The Sixteens, Turn it down, Fox on the run en Teenage rampage. Waarbij Fox on the run als oorspronkelijk album-track en als later origineel singletje op deze cd staat.

Het is buitengewoon jammer dat The Sweet, die oorspronkelijk begon als hitparadebandje met aanstekelijke pop voor pubers, later door adolescenten en ouder niet meer serieus werd genomen.

Dat, toen ze hun muziek toch wel hadden veranderd naar de rock die op Desolation boulevard wordt gespeeld, ze eigenlijk geen kans meer hebben gekregen.

Jammer dat het zo moest lopen. Jammer dat ze ook niet vanaf het begin hun singletjes in de strijd hebben gegooid om de oorspronkelijke LP's beter te laten verkopen. Een nummer als Teenage rampage had toch zeker niet misstaan.

Desolation boulevard vind ik nog iets aardiger dan opvolger Give us a wink. Alleen The Sixteens, Turn it down, Medussa en I wanna be commited waren nog van de hand van het componisten-duo Chinn en Chapmann, met wie ze later helemaal braken.

Reden waarom The Sweet waarschijnlijk nog een tweede opname van Medussa hebben gemaakt, een prima bijna volledig op de electrische gitaar gespeelde versie, als home-demo gepresenteerd.

Leuk, dat echte muziekkenners als musician dit bandje kunnen appreciëren en niet afdoen als een jeugdzonde.
Helaas, Brian Connolly mag het niet meer meemaken, die bezweek enkele jaren terug aan zijn overmatig alcoholgebruik... Foxy On The Ru-u-uun!

Ik sluit me aan bij de liefhebbers van dit album. Uitstekende rock. Haal het nog geregeld uit de kast. Dit soort bands werden in de 70'er jaren structureel genegeerd. Vooral Rolling Stone had hier een handje van. Toch raar dat meer dan 30 jaar later nog zo veel mensen het waarderen. Van mij 4,0

Als prepuber was ik diep onder de indruk van de hits (hoezo genegeerd? De Hitkrant had een hele pagina over voor de band) Fox on the Run en Action. Sindsdien ben ik groter gegroeid. Een paar jaar geleden heb ik het veelgeprezen Ballroom Blitz eens gehoord. Ik hoorde geen enkele reden om terug te keren naar mijn kinderjaren.

In wat voor opzicht zou je dan niet meer terug willen keren naar je kinderjaren met Sweet ?
je vind het nu niets meer , maar waarom ??

Ik vond bijvoorbeeld Mud en later een soundtrack als Grease helemaal het einde .
Het is niet iets wat ik nu nog snel zal opzetten , maar ik bewaar er fijne herinneringen aan .
Hoorde bij mijn jeugd , en als ik het hoor zet ik het niet af en krijg ik prettige flashbacks . ABBA en Doe Maar vond ik toen helemaal niets , nu vind ik het hele knappe muziek .

Het kan overigens hoor dat je er nu niets meer mee heb , maar ben enigzins benieuwd waarom niet .

2 Studioalbums in een jaar en ook hier op de originele LP weinig hits.
Dit is overigens hun tweede in 1974 en ook deze haalde geen notering in de albumhitlijst.
Deze hardrockplaat begint alvast met de hit The Sixteens (nummer 7 in augustus 1974), wat ik samen met Ballroom Blitz hun beste hit vindt. Dit nummer is nog steeds geweldig goed en een rock-klassieker.
De andere hit Fox On The Run klinkt heel anders en vooral langer dan het 7"-singeltje wat uiteraard in die uitvoering een hit werd.
De ook al zo fijne rocker Turn It Down kwam ook op single uit, maar haalde geen noteringen.
Verder hier nog het ietwat moeizaam, maar lekker doorstampende Solid Gold Brass, het wat bombastische Medusa wat fijn met wat lekkere moeilijkdoenerij à la Rush/Cream eindigt, een softrocker Lady Starlight, een cover van My Generation van The Who die ik best leuk vindt en een wat modaal hardrocknummer Breakdown.
Man With The Golden Arm is van Bernstein, geheel instrumentaal, en compleet met lange drumsolo en hoeft voor mij dan ook niet zo, maar ja, drumsoloos hoorden bij de jaren 70.
Ik vind ook nu nog die Connolly een goede rockzanger.

Een LP, nog steeds in nieuwstaat (Engelse persing), die ik nog wel eens af en toe opzet en nog steeds ga ik iedere keer uit mijn dak van The Sixteens.

Voor het eerst van m'n leven luister ik nu op dit moment naar de cd 'Desolation Boulevard', de titel van dit album wordt zelfs genoemd in 'The Sixteens'. Wat is dit een verrassende plaat voor me! Ook het experiment wordt niet geschuwd. Zelfs na wat ik allemaal al heb gehoord van Rush, Saga, Owane, North Atlantic Oscillation, Opeth.......(Ik kan nog uren doorgaan). Afwisselend en wel even anders dan al hun singles die ik sinds m'n pubertijd ken. Leuk ook de 'Fox on the run' LP-versie. Ik heb altijd een zwak voor deze band gehad en dus nog steeds. Ik meen zelfs op de cd 'Sweet Fanny Adams' af en toe Deep Purple en zelfs de (vroege) Rush voorbij te horen komen. Zegt u maar wie is door wie beïnvloedt.........Leg eens 'The Sixteens' en 'The Camera Eye' van Rush naast elkaar. Ik ben benieuwd of jullie daar ook bepaalde gelijkenissen horen wat betreft de wisseling tussen 2 toonsoorten en songstructuur. Laat het me weten! Ik heb heel sterk het vermoeden dat de heren Lee & Lifeson dit nummer gekend moeten hebben destijds.

Dat laatste zal ik eens doen, die twee nummers achter elkaar beluisteren. Ik heb sowieso het idee dat The Sweet meer bands heeft beinvloed dan we op het eerste gezicht denken. Queen lijkt me sowieso het meest voor de hand liggende voorbeeld, en later De Leppard (die ook 'Action' zouden coveren).

Er zijn meerdere MuMe'ers die bij beluistering van met name Desolation Boulevars en Sweet Fanny Adams tot de conclusie komen dat de band wel wat meer in zijn mars had dan die vele hitsingles (al zitten er bij die laatste reeks ook heel wat onverwoestbare klassiekers). Met name deze twee albums, en de meestal door henzelf geschreven B-kantjes van de singles, verraadden al dat The Sweet tot veel meer in staat was dan het uitvoeren van Chinn/Chapman-composities.
Kenners en liefhebbers hebben deze band terecht hoog zitten, maar ze zijn nooit helemaal afgekomen van dat hitsingles-imago, waardoor ze in de verste verte niet op de waardering kunnen rekenen als bijvoorbeeld Queen en David Bowie - al staan die twee waarschijnlijk terecht wel een paar treetjes hoger op de waarderingsladder.

Al is het wel zo dat ze er ook zelf een puinhoop van gemaakt hebben in de tweede helft van de jaren zeventig. En waar excessief gedrag bij sommige andere sterren juist leidde tot vergroting van de mythevorming, werkte het bij The Sweet kennelijk allemaal tegen hen. Ik las toevallig dit weekend dit interessante verhaal over ze, dat een aardig kijkje in de keuken geeft. Met als opmerkelijkste passage:

The next couple of shows proceeded well enough, but in Atlanta the same problems emerged. With Scott lobbying the band to sack Connolly and appoint former Rainbow frontman Ronnie James Dio in his place.

Wow, ze schijnen er zelfs echt met Dio over gesproken te hebben. Je vraagt je af waar dat toe had kunnen leiden, maar het is nu eenmaal nooit zover gekomen.
In elk geval maakt Desolation Boulevard deel uit van een viertal hardrockalbums, die in mijn optiek tot de klassiekers van het genre gerekend mogen worden. Dat nemen ze ons in elk geval niet meer af.

Die Mick Tucker knalt er ook nog een een pracht van een drumsolo op, met pauken en al. Zijn drumsteil doet me denken aan die van Ian Paice, maar ook Cesar Zuiderwijk.
Grappig dat dit nummer (Man with the golden arm) met jazz begint en eindigt, net zoals Neil Peart later live zou doen.....

Maar natuurlijk, in deze solo hoor ik ook Neil......

1974, met geleend geld van mijn broer, 5 gulden 75 (sorry maar ik weet niet of ik je ooit heb terugbetaald broer), op de fiets naar Kampen, naar platenboer de Troubadour om daar het singeltje 'Fox on the run' te kopen.

2018, zit nu voor de 10e keer achter elkaar te luisteren naar die schitterende solo, prachtig die versnellingen op de snare! Ik ben geen drummer en ook geen kenner maar volgens mij is dit grote Klasse. Ik ga nog een keer luisteren....En wat is dit verrassend goed opgenomen, de slagen knallen de kamer in.

[quote]Ozark schreef:
1974, met geleend geld van mijn broer, 5 gulden 75 (sorry maar ik weet niet of ik je ooit heb terugbetaald broer), op de fiets naar Kampen, naar platenboer de Troubadour om daar het singeltje 'Fox on the run' te kopen.

Jij hebt het geld nog geleend, ik heb de AH spaarkaarten van mijn moeder gepikt en ingeleverd( 26 gulden per stuk, heb ook give us a wink gekocht, van de rest heb ik snoep gekocht?), iedere keer als ik deze plaat weer opzet(inmiddels cd) voel ik weer die pak slaag die ik van mijn pa kreeg toen ze er achter kwamen.

De platen mocht ik indertijd houden als pijnlijke herrinering.

Ge-wel-di-ge rock uit de jaren 70. Alles is al gemeld over deze talenten, die samen boven zichzelf uitstegen, met dank aan de strakke samenzang, super bas-ritme tandem, en goede melodische composities. Alles klopt hier. En elke drummer zou Man with de golden arm moeten beluisteren.

Eigenlijk een stel uitstekende musici.
Een totaal andere band dan die bubblegum niemendalletjes als Poppa Joe en Little Willy de wereld in slingerde.
Als glam/hardrockband hoor je het hoge nivo van musiceren wel degelijk.
Een Mick Tucker bleek gewoon één van de beste rockdrummers die er rond liep.
Onterecht een wat onderschatte band. Jammer dat het zo mis ging met Brian Connoly. Toen die er uit ging was het ook wel over ook.

Ik zal nog even een stukje typen over dit album.

Eigenlijk ken ik The Sweet via mijn zuster. Die kocht toendertijd de single Fox On The Run en die vond ik als zes jarige helemaal geweldig.
Pas veel later dit album aangehoord en dit komt toch echt uit hun betere tijd.
De groep had de touwtjes inmiddels veel meer in handen en hoewel er best wat poppy aspecten op de plaat staan ( The Six Teens bijv) is de hardrock wederom prominent.
Amper nog te vergelijken met de band's wat lullige bubblegum start in het begin van de 70's.
Een band die echt wel wat in zijn mars had. Voorbeeldige coirtjes ( denk Queen en nog wat hoger) en uitstekend muzikaal. Het scheelt natuurlijk als je Mick Tucker achter de trommels hebt. Hij was ( hij is helaas overleden) een frivole creatieve slagwerker met een powervolle drive. Prima combi met bassist Steve Priest.
Heel constante plaat met prima nummers.
"Fox" mag sowieso de benaming rockclassic dragen. Pomprock met een refrein die je nimmer meer vergeet.

Tot 1978 doet de band nog aardig mee. Na het noodgedwongen vertrek van Brian Connoly is het vrij snel over.
Tegenwoordig zijn er 2 bands die als The Sweet door gaan.
Andy Scott's Sweet ( opererend in Europa) en Steve Priest met Sweet ( alleen in de USA.)
Beiden geen schim meer van wat het ooit was. Vrij logisch ook.

Grappig, ik lees het nu pas. Ik was ook een enorme Mud fan en nog steeds vind ik het leuk om ze af en toe te horen, bijvoorbeeld "Moonshine Sally" of Lllllllucy. Ze waren niet zulke goede instrumentalisten als The Sweet. En Abba, nee dat kon echt niet, maar als ik ze nu hoor: wat konden die BJörn Benny en Bjenny Börn, of hoe ze ook alweer heten mogen, liedjes schrijven zeg! De schaamte ver voorbij om hiernaar te luisteren.

Als grote Sweet-fan (mijn jeugd) kan ik alleen maar bevestigen dat dit absoluut het beste album is van de glamour-boys, er bestaan 2 uitgaven van deze longplayer (USA is anders dan Europa)
het hardere werk (met het prima gitaarspel van Andy) komt hier ook meer tot uiting
Top 3 lp's : 1° Desolation Boulevard, 2° Strung Up 3° Give Us A Wink
Na de periode zonder Brian ging het steeds bergaf ... ook Andy kon het tij niet meer keren met zijn tot op heden nog steeds actieve 'Sweet'

Heb recent Sweet weer opnieuw ontdekt. Aanvankelijk muziek uit mijn (vroege) jeugd, met als uitschieters (toen al) 'Ballroom Blitz', 'Fox on the run' en 'Love is like oxygen'. Na de onvermijdelijke verzamel lp's/cd's met de grootste hits (al in de jaren 80 aangeschaft en vervelen nog steeds niet) gaat mijn belangstelling nu vooral uit naar de albums van de band, waarbij dit album wordt beschouwd als één van hun beste. Is het heel erg dat ik er nu pas achter kom dat 'Fox on the run' twee versies kent? Afijn, beter laat dan nooit. Deze albumversie klinkt lekker rauw en stukken minder gepolijst dan de singleversie.

Het verhaal van Sweet leest als een boek. Succes, roem, sex, drugs en rock 'n' roll. Hoge pieken, maar ook diepe dalen, vooral in hun latere periode. De publieke aftakeling van Brian Connolly, gevolgd door zijn vroege dood, blijft eeuwig zonde. Jammer dat de band nooit helemaal de (rock)erkenning kreeg die ze verdienden. Nu drie van de vier leden niet meer onder ons zijn (alleen Andy Scott leeft nog) is het te laat.
Gelukkig hebben we de muziek nog!

Weer even terug hier. Ben erin geslaagd om de cd-versie (uit 2005) te bemachtigen die hier in de inleiding staat beschreven - die met de 9 bonustracks. Andere re-issues (zowel eerdere als latere) hebben compleet andere bonustracks, veelal demo's. De Amerikaanse uitgave is dan nog weer totaal anders.

Lekker rockalbum. Naast de single 'The six teens' (met daarin de zin "On Desolation Boulevard they light the faded lichts") zijn 'Solid gold brass', 'Turn it down' en (vooruit) 'Lady Starlight' (min of meer Andy Scott solo) toch wel de uitschieters wat mij betreft. 4 sterren en reden genoeg voor mij om ook de andere (rock)albums van de band te overwegen - tot aan het moment dat Connolly de band moest verlaten, in elk geval.



Dank hiervoor! De link werkt gelukkig nog.

Waarom weet ik niet, maar de voorbije jaren kreeg ik steeds meer belangstelling voor Sweet, qua succesjaren een groep van vóór mijn tijd. En zo plukte ik Desolation Boulevard uit een bak.

Nog vóórdat ik elpees uit de fonotheek mocht lenen (leeftijdsgrens: vanaf 15 jaar) leende ik Oor's Popencyclopedie uit de bieb en las die - nerd! - letterlijk van A tot Z. Zo begreep ik dat (The) Sweet als een teenybopgroep begon, bij producers Nicky Chinn en Mike Chapman een steviger aanpak bepleitte én kreeg, om vanaf het door mij wél bewust meegemaakte Level Headed (1978) helemaal zelfstandig te werken.

Alleen al door het draaien van Desolation Boulevard, uit 1974 met z'n fraaie klaphoes, wordt duidelijk dat ik het niet goed had begrepen. Het vinyl heeft inmiddels de nodige rondjes getold en vertelt iets anders.
Opener The Six Teens is niet minder dan een ijzersterk hardrocknummer, Solid Gold Brass moet even op gang komen maar pakt dan wel, in het riffende Turn It Down horen we bassist Steve Priest net als in hit The Ballroom Blitz praten tijdens het nummer, wat om één of andere reden zo lekker is. Het intro van Medusa brengt me terug naar Uriah Heeps Return to Fantasy maar wordt meteen daarna een nummer met een eigen geluid, inclusief akoestische gitaar en een jazzachtig deel met heerlijke gitaarsolo van Andy Scott. Lady Starlight is een ballade die groeit bij vaker draaien.

Kant 2 begint verrassend met bigband alsof dit Shirley Bassey is, waarna hetzelfde Man with the Golden Arm een progressief hardrocknummer wordt met een riff op z'n Black Sabbaths en een heerlijk (!) lange drumsolo. Mick Tucker laat zijn dubbele basdrum rollen alsof hij al wist dat er een bandje met de naam Motörhead zou komen. En pauken in het slot!
Het nummer bouwt tevens fraai toe naar Fox on the Run, anders dan de singleversie zonder toetsen; nog steeds een pakkend nummer, leunend op gitaar en groove.
Breakdown bevat ook al van die robuuste hardrock in de voetsporen van Cream en Mountain, waarna het (wegens tijdnood gekozen?) van The Who gecoverde My Generation de plaat afsluit inclusief véél ruimte voor de bas van Priest. Met de bekende tekst die zanger Brian Connolly, die op dit album verschillende registers van zijn stembanden vindt, helaas iets te letterlijk nam: "Hope I die before I get old." Lekker, maar nog liever had ik eigen werk gehoord. Suggestie van ChinniChap?

Dit is een creatieve (hard)rockklassieker. Niet meer en niet minder.