Billy Joel - Kohuept (1987)

Tegenwoordig zijn er erg veel live albums beschikbaar zijn van Billy Joel met veel overlap. Echter voor 1987 was er slechts Live In The Attic, dat zich focuste op Joel's vroege jaren. Met Kohuept kregen overgeslagen en latere nummers hun eerste live-uitgave.

Joel is een uitstekend, energiek live-performer en historisch is dit natuurlijk ook leuk: Amerikaanse rock-'n'-roll gespeeld in communistisch Rusland, maar het belangrijkste is dat de nummers allemaal uitstekend fris en enthousiast klinken.

Toen deze uitkwam, was hij niet uit mijn cdspeler (en walkman) te branden. Na al die jaren weer eens gedraaid, en een beetje van de magie is er toch af. Sterke nummers als Honesty, Innocent man en Only The Good Die Young worden afgewisseld met mindere (of slechte) nummers zoals Uptown Girl, en 2 onnodige covers. Toch 4 * voor de mooie momenten van "vroeger"

De man kan mooi zingen live, en speelt erg mooi piano.

Toch vind ik dit live album niet bijzonder.

Rare opname, echo in stem.. het doet me niks.....

Dieptepunt vind ik innocent man, waar iemand anders de hoge noten voor zijn rekening neemt. Dat is nou net wat dit nummer zo mooi maakt.

Klinkt raar, en valt me echt tegen. Kan Joel dit live niet zingen? Of is het omdat het een speciale Russische gast was?

Verrassende lage score hier, het is toch een zeer goede live cd. Echter is deze nu achterhaald aangezien er nu onder de noemer van A Matter of Trust, The Bridge To Russia een 2cd/1dvd (of brd) box is verschenen die het hele concert dekt. Ik zal als ik een goed plaatje kan vinden die ook even toevoegen. Deze krijgt een 4,0, de nieuwe zal een half puntje hoger krijgen.

Kun je meteen nagaan of het irritante Russische geleuter bij aankondiging van de nummers in de nieuwe versie is weggeknipt?

Nee dat niet, dat is hetzelfde geleuter als dat Joel doet

ik kijk nu een (zeer mooie) special over de trip van Joel naar Rusland waarin na voren komt dat hij tijdens zijn eerste (spontane) optreden zijn stem naar de knoppen hielp en de hele tour hier last van heeft gehad. Ik denk dus dat het daar mee te maken heeft.

Gisteren en vandaag deze dubbel-lp weer eens gedraaid na het lezen van bovenstaande posts. En ik snap eigenlijk niks van het commentaar en lage score. Geluidskwaliteit vind ik erg goed, zowel de grote ruimtelijke tracks, als de intiemere songs.
Morgen komt de uitgebreide 2cd/blu-ray van A Matter Of Trust binnen en kan ik een vergelijk maken (alhoewel, een lp met cd vergelijken niet helemaal eerlijk is).
Maar dit live-albums incl de vertaalde monologen is een prachtig tijdsmonument.