Scorpions - Live Bites (1995)

Matige en uiterst overbodige live cd van de Scorpions. De meeste songs klinken wat mat en weinig energiek. Maakt duidelijk dat de heren toen al op de retour waren. Ook de twee bonustracks redden de cd helaas niet, en met name White Dove behoort toch wel tot de lulligste ballads ooit. Wel lekker zijn Alien Nation (sowieso één van de betere Scorpions tracks), No Pain No Gain en dan toch maar de live versie van Wind Of Change. Maar eerlijk...wat moet je hier nou mee als je ook voor Tokyo Tapes en Worldwide Live kan gaan? Niets dus, en als aandenken aan het eind van een tijdperk (want hierna werd het echt huilen met de pet op) ook niet geslaagd. 2.5.

Niet heel erg goed, maar ook al is dit de enige die ik van Scorpions heb ik toch wel meteen genoeg van de heren. Er staan wat leuke nummers op, en als het begint te vervelen, want een uur Scorpions is nogal wat, dan skip ik wel gewoon.

De setlist is niet veel soeps, beter om eens een album van vóór 1985 aan te schaffen, of maar gelijk World Wide Live (geremastered).

Ik heb een iets afwijkende versie, zonder Edge of Time (jammer, want best een prima outtake), maar met Hit Between the Eyes en nog een lulligheidje: "We like to dedicate this song to you, to you, Mexico City!!" waarna er een volledige Ave Maria No Morro komt.

Verder was dit een van mijn eerste cd's, mijn eerste aanraking met rockende Scorpions, dus och, for good time's sake komt hij heel af en toe nog wel in de cd-speler.

Nee, fantastisch is dit niet. Uitgezonderd een paar mooie uitvoeringen van Alien Nation en Crazy World is dit nogal een bijelkaar geraapt zooitje. Laten liggen of je moet een zware fan zijn.

Nogmaals, Tokyo Tapes dat is pas een live-album van formaat.

In de periode '88-'95 waren Scorpions niet op de top van hun vorm. Ondanks de hitsingle Wind of change.(en Send me an angel.) Live bites is een overzicht van deze periode. Op internet staat: enkele incidentele hoogtepunten maken het alleen voor de meest toegewijde fan de moeite waard. Eerste hoogtepunt is In trance. Als tweede kies ik When the smoke is going down. Laatste twee zijn Alien nation & Hit between the eyes. Deze versie van Wind of change is mooi. Mijn minpunten zijn Is there anybody there/ Rhythm of love. De laatste cd met Herman Rarebell. Op bas krijgen we afwisselend Francis Bucholz en Ralph Riekermann. Ook het einde van een tijdperk, hierna kregen we platen als Pure instinct en Eye 2 eye.

Scorpions keerde in october 1991 terug in een uitverkocht ahoy na de enorme populariteit van winds of change. Na een lange crzy world wereldtour maakte de band zich op voor een van de routinematigste optredens die ik ooit gezien heb. Gelukkig stond Tesla in het voorprogramma. Deze cd brengt die succesvolle periode nog eens in het voetlicht, de rare nasmaak is inmiddels wel weg en de populaire songs van toen worden hier fijn afgewisseld met enkele klassiekers. Op zich best een aardig plaatje maar geen must-have.

Edge of Time is een US-bonustrack waar die andere twee nummers van de internationale editie voor ingeruild werden, tracklist derhalve aangepast. Edge of Time ken ik verder niet maar toen had men toch al een aardig handje nieuwe songs op compilaties te zetten en zo ook hier met Heroes Don't Cry en White Dove als unreleased studio tracks op een livealbum. Ave Maria No Morro is misschien leuk als je er geweest bent en zieltjes winnen in Mexico, maar voor mij is het huilen met de pet op. Live Bites ruim 11 jaar na laatste bericht van Marktplaats gehaald als aardigheidje om de collectie iets meer te completeren.

Edge of time is terug te vinden op de stream release.